Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Mjanmie

Świadkowie Jehowy w Mjanmie – społeczność wyznaniowa w Mjanmie (dawniej: Birma), należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 4499 głosicieli, należących do 82 zborów[3][a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 9585 osób[4]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Rangunie[5].

Świadkowie Jehowy w Mjanmie
Państwo  Mjanma
Liczebność
(2018)
4499
% ludności kraju
(2018)
0,008%
Liczba zborów
(2018)
82
Rozpoczęcie działalności 1914
Geographylogo.svg
Niektóre miejscowości w Mjanmie, w których w 2014 roku działały zbory Świadków Jehowy[1][2]. Na niebiesko zaznaczono położenie Biura Oddziału.

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

W 1914 roku do Rangunu przyjechał Hendry Carmichael wraz ze swoim współpracownikiem, dwaj Badacze Pisma Świętego (od roku 1931 Świadkowie Jehowy), pochodzący z Anglii. Rozpoczęli działalność kaznodziejską w Birmie. Wkrótce, dzięki ich działalności, Bertram Marcelline został pierwszym ochrzczonym Świadkiem Jehowy w Birmie, a w jego mieszkaniu spotykało się 20 osób studiujących Biblię[6][7]. W związku z tym Birma wymieniana jest jako jeden z krajów, gdzie stosunkowo wcześnie została zapoczątkowana działalność Badaczy Pisma Świętego[8].

W roku 1928 przybył do Birmy George Wright, następny pionier z Anglii, a w roku 1930 dwaj kolejni – Claude Goodman i Ronald Tippin. Pierwszą publikacją Świadków Jehowy przetłumaczoną na język birmański była książka „Miliony ludzi z obecnie żyjących nigdy nie umrą![7]. W roku 1930 w Rangunie wierzenia Świadków Jehowy przyjął Sydney Coote, naczelnik stacji kolejowej, który rozpoczął dzielić się nimi w stolicy[9]. Na początku lat 30. dzięki działalności pionierów małe zbory powstały w Mulmejn i Mandalaj[10]. W roku 1934 przetłumaczono kilka traktatów na język birmański i kareński[11].

Do 1938 roku nadzór nad działalnością w tym kraju sprawowało indyjskie Biuro Oddziału Świadków Jehowy w Bombaju, a potem, do roku 1940 – Biuro Oddziału w Australii[6][12]. W 1938 roku przysłano do Birmy grupę pionierów pochodzących z Australii i Nowej Zelandii[12]. Niedługo po ich przybyciu w wynajętej sali w ratuszu w Rangunie zorganizowano zgromadzenie. Na wykład publiczny „Wszechświatowa wojna bliska” przybyło ponad 1000 osób. Przybyli również delegaci z Tajlandii, Malezji, Singapuru, a także z Australii, wśród których był również obecny sługa oddziału, Alex Mac-Gillivray[12].

W roku 1939 w Birmie działały 3 zbory, liczące w sumie 28 głosicieli[6]. W kolejnym roku pierwsze osoby z plemienia Karen zostały Świadkami Jehowy[13].

W maju 1941 roku władze kolonialne obłożyły zakazem publikacje Świadków Jehowy w Birmie. Żeby je uchronić przed spodziewaną konfiskatą sporą ich część wywieziono wcześniej do Chin[14]. W 1942 roku, podczas II wojny światowej większość birmańskich głosicieli ewakuowała się głównie do Indii przed japońską inwazją na Indochiny. W Birmie pozostały tylko trzy osoby[14][15].

Rozwój po II wojnie światowejEdytuj

W 1946 roku grupa głosicieli powróciła z Indii do Birmy. Pod koniec roku zbór w Rangunie liczył 24 głosicieli. Zorganizowano dwudniowe zgromadzenie, w którym uczestniczyło ponad 100 osób[16]. Do Birmy skierowano kolejnych misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead: najpierw Roberta Kirka oraz nieco później Normana Barbera, Robert Richardsa i Huberta Smedstada[17][18]. Do Birmy powrócił również Nowozelandczyk Frank Dewar, który podczas wojny był pionierem w Indiach[19]. W 1947 roku zbudowano pierwszą birmańską Salę Królestwa[15][20], a 1 września tego roku otwarto pierwsze Biuro Oddziału w Rangunie przy Signal Pagoda Road. Nadzór nad działalnością powierzono Robertowi Kirkowi[6][21]. Po wybuchu wojny domowej Biuro Oddziału przeniesiono na 39 Ulicę[22].

W roku 1950 zaczęto tłumaczyć artykuły do studium Strażnicy na język birmański. Tłumaczeniami zajmowali się kolejno Ba Oo, Naygar Po Han, i Doris Raj[23].

W 1951 roku z wizytą do kraju przybyli Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel; ich przemówienia transmitowała birmańska rozgłośnia radiowa BBC[24]. Liczba głosicieli wzrosła z 87 w 1950 roku do 117 w lipcu 1951 roku[25]. W roku 1956 Nathan H. Knorr ponownie odwiedził Birmę, ogłaszając rozpoczęcie wydawania czasopisma „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy” w języku birmańskim. W następnym roku do kraju przyjechał Frederick W. Franz z Biura Głównego, który przemawiał w trakcie trwającego pięć dni zgromadzenia w Railway Institute Hall w Rangunie[26].

Na początku 1957 roku do Mandalaju skierowano sześciu pionierów specjalnych. Wkrótce pierwsze osoby z plemienia Kaczinów zostały Świadkami Jehowy[27]. Dzięki działalności pionierów kolejne zbory powstały w miejscowościach Basejn, Kalaymyo, Bhamaw, Mjitkina, Mulmejn i Mjeik[28].

W 1963 roku Rangun był jednym z 27 miast kongresowych okołoziemskiego zgromadzenia pt. „Wiecznotrwała dobra nowina”. W dniach 8–11 sierpnia przybyli na zgromadzenie w tym mieście delegaci z 24 krajów, obecne były 603 osoby, a 16 ochrzczono[29][30].

30 czerwca 1966 roku rząd wydalił zagranicznych misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead[31] Po wyjeździe misjonarzy nadzór nad Biurem Oddziału powierzono rdzennemu Hindusowi, posiadającemu obywatelstwo birmańskie Maurice’owi Rajowi, który wcześniej usługiwał jako nadzorca obwodu oraz pracował w Betel. Maurice Raj wraz z nadzorcą obwodu Dunstanem O’Neillem odwiedzali zbory w całym kraju i zachęcali do działalności[26]. Pod koniec roku 1966 rozpoczęto działalność kaznodziejską w stanie Czin, gdzie powstały nowe zbory i grupy na oddaleniu[32].

W 1969 roku w Mjitkinie, ze względu na szybki wzrost liczby głosicieli w północno-zachodniej części Birmy (a nie jak zazwyczaj w Rangunie) zorganizowano międzynarodowy kongres Świadków Jehowy „Pokój na ziemi”. Dla uczestników kongresu z Rangunu wynajęto 6 dodatkowych wagonów kolejowych, które zostały dołączone do pociągu. Pomimo panującej w stanie Kaczin niestabilnej sytuacji politycznej władze wyraziły zgodę[33]. W ramach programu kongresu ogłoszono wydanie trzech nowych publikacji w języku birmańskim[34]. Niedługo później rozpoczęto działalność wśród plemienia Nagów[35].

W styczniu 1978 roku Biuro Oddziału w Rangunie przeniesiono do dwukondygnacyjnego budynku przy Inya Road[34][6]. Rodzina Betel liczyła 25 osób[36]. W dniach od 26 do 29 października 1978 roku w Rangunie odbył się kongres „Zwycięska wiara[37].

W roku 1989 usprawniono wydawanie publikacji w języku birmańskim korzystając z systemu MEPS, oraz w procesie drukowania zastosowano technikę offsetową. W roku 1991 uzyskano zgodę na wydawanie czasopisma „Przebudźcie się!”, które początkowo ukazywało się w nakładzie 15 tysięcy egzemplarzy a w roku 2012 w ponad 141 tysięcy[38].

Legalizacja działalnościEdytuj

W roku 1988 po wprowadzeniu rządowego rejestru organizacji społecznych i religijnych Świadkowie Jehowy wpisali się do rejestru. 5 stycznia 1990 roku prawnie zarejestrowano „Towarzystwo Świadków Jehowy (Strażnica)”, legalizując tym samym działalność Świadków Jehowy w Mjanmie[39][38].

W 1999 roku zorganizowano w Biurze Oddziału Sekcję Budowy Sal Królestwa, dzięki czemu brygady budowlane Świadków Jehowy w latach 1999–2012 wzniosły na terenie kraju około 70 Sal Królestwa[40].

22 stycznia 2000 roku w Teatrze Narodowym uroczyście otwarto nową siedzibę Biura Oddziału. Okolicznościowe przemówienie wygłosił John Barr – członek Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy[34]. Rozbudowany, trzykondygnacyjny „Dom Betel” służy głównie jako biuro tłumaczeń publikacji Świadków Jehowy, czym zajmuje się 26 osób spośród 52-osobowej rodziny Betel[6][41].

W styczniu 2003 roku do kraju po prawie 37 latach ponownie przyjechali misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead: Junko i Hiroshi Aoki, pochodzący z Japonii. Dwa lata później przybyło czterech kolejnych, którzy ukończyli Kurs Usługiwania na Filipinach[42].

W maju 2008 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez cyklon Nargis[43]. W miastach Rangun i Basejn powołano Komitety Pomocy Doraźnej, które organizowały ochotników zajmujących się dostarczaniem wody, ryżu i innych artykułów pierwszej potrzeby na tereny dotknięte klęską żywiołową. Zorganizowano również brygady budowlane, które naprawiały i odbudowywały domy współwyznawców. W ciągu kilku miesięcy odbudowano 160 domów oraz 8 Sal Królestwa[44].

W tym samym 2008 roku wydano Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata w języku birmańskim[45]. Rok później, w dniach od 3 do 6 grudnia 2009 roku, w Rangunie na Stadionie Narodowym, odbył się kongres międzynarodowy Świadków Jehowy pod hasłem „Czuwajcie!”. W kongresie uczestniczyło ponad 5000 osób, w tym blisko 700 delegatów z zagranicy. Wśród mówców na tym kongresie był Gerrit Lösch, członek Ciała Kierowniczego[46].

W 2012 roku w Komitecie Oddziału usługiwali: Kyaw Win, Hla Aung, Jon Sharp, Donald Dewar i Maurice Raj[47].

W styczniu 2014 roku na Stadionie Narodowym w Rangunie odbył się kongres specjalny Świadków Jehowy pod hasłem „Słowo Boże jest prawdą!” z udziałem 7977 obecnych, w tym delegatów z 15 krajów, a 213 osób zostało ochrzczonych[48].

W listopadzie 2015 roku delegacja Świadków Jehowy z Mjanmy brała udział w kongresie specjalnym pod hasłem „Naśladujmy Jezusa!” w tajlandzkim Chiang Mai[49]. W lipcu 2018 roku odbył się kongres pod hasłem „Bądź odważny!” specjalny w Kolombo w Sri Lance z udziałem delegacji z Mjanmy[50].

Literatura biblijna jest tłumaczona na języki: birmański, birmański migowy, czin (haka), kareński sgaw oraz 13 innych[5]. Kongresy odbywają się w językach: birmańskim, angielskim, czin (haka), kaczin, luszei i sgaw.

StatystykiEdytuj

Liczba głosicieli (w tym pionierów)Edytuj

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[51][52]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu; w przypadku braku miejsca na wykresie liczbę pionierów podano nad wykresem w nawiasie; od 2017 roku podawana jest tylko liczba pionierów pełnoczasowych, bez pomocniczych)
 
 

UwagiEdytuj

  1. Zbory i grupy birmańskojęzyczne działają również w Finlandii, Korei Południowej, Malezji, Stanach Zjednoczonych i Tajlandii.
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

PrzypisyEdytuj

  1. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-09-24].
  2. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2014-09-24].
  3. Myanmar (Birma) – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2019-01-04].
  4. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  5. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Birmie (Myanmarze). jw.org. [dostęp 2013-12-11].
  6. a b c d e f Myanmar — Złota Kraina. „Przebudźcie się!”, s. 20, 8 grudnia 2001. ISSN 1234-1169. 
  7. a b Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 85.
  8. George D. Chryssides: The A to Z of Jehovah's Witnesses. Plymouth: Scarecrow Press, Inc., 2008, s. 31. ISBN 978-0-8108-6891-5. (ang.)
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 86, 87.
  10. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 89.
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 101.
  12. a b c Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 89, 90.
  13. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 91, 92.
  14. a b Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 ↓, s. 455, 456.
  15. a b Zaufałem Jehowie już w młodości. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22, 23, 25, 1 sierpnia 1993. 
  16. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 94, 95.
  17. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 ↓, s. 528.
  18. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 ↓, s. 455, 546.
  19. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 95.
  20. 1948 Yearbook of Jehovah’s Witnesses. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, s. 159. (ang.)
  21. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 ↓, s. 395.
  22. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 96.
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 101, 102.
  24. Theocracy's increase in Burma. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 506, 507, 15 sierpnia 1951 (ang.). 
  25. 1952 Yearbook of Jehovah’s Witnesses. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1952, s. 103–105. (ang.)
  26. a b Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 102, 103.
  27. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 103.
  28. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 106.
  29. Tony Wills: A People for His Name: A History of Jehovah's Witnesses and an Evaluation. Wyd. II. Morrisville: Lulu Enterprises, Inc., 1967, 2006, s. 237. ISBN 978-1-4303-0100-4. (ang.)
  30. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego 1995 ↓, s. 276, 277.
  31. 1979 Yearbook of Jehovah’s Witnesses. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, s. 62, 64. (ang.)
  32. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 111, 112.
  33. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 118–120.
  34. a b c Bóg ‛dokonuje wielkich rzeczy’— jak się o tym przekonałem. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 26–29, 1 grudnia 2010. ISSN 1234-1150. 
  35. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 120–123.
  36. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 149.
  37. Watchtower. All Ready to "Go". „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 30–32, 15 maja 1978 (ang.). 
  38. a b Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 147, 148.
  39. Rola władz zwierzchnich. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 20, 1 listopada 1990. 
  40. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 153, 157.
  41. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 163.
  42. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 157, 159.
  43. Ofiary cyklonu w Birmie otrzymują pomoc. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 10–12, 1 marca 2009. ISSN 1234-1150. 
  44. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 163, 164.
  45. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 161.
  46. Rocznik Świadków Jehowy 2011. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2011, s. 13. ISBN 978-83-61557-21-0.
  47. Rocznik Świadków Jehowy 2013 ↓, s. 167.
  48. Chcielibyśmy, żeby to trwało wiecznie. jw.org. [dostęp 2015-11-05].
  49. 2015 Thailand Special Convention of Jehovah’s Witnesses (ang.). thailand2015.org.
  50. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-10. [dostęp 2017-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj