Andrzej Pągowski

polski artysta plastyk, autor plakatów

Andrzej Pągowski (ur. 19 kwietnia 1953 w Warszawie) – artysta grafik, autor około tysiąca plakatów zapowiadających sztuki teatralne, filmy, festiwale sztuk oraz konkursy piosenek.

Andrzej Pągowski
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1953
Warszawa
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu
Dziedzina sztuki grafika użytkowa
Epoka współczesność
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej
Strona internetowa
Mural zaprojektowany przez Andrzeja Pągowskiego, a poświęcony Januszowi Głowackiemu, w Łodzi przy ul. Targowej
Gwiazda zaprojektowana przez Andrzeja Pągowskiego, poświęcona Janowi Machulskiemu, jedna z pierwszych odsłoniętych w łódzkiej Alei Gwiazd
Gwiazda Andrzeja Pągowskiego w Alei Gwiazd w Łodzi

ŻyciorysEdytuj

Wywodzi się z rodu szlacheckiego herbu Pobóg. Jest synem Franciszka Gustawa Pągowskiego i Krystyny z Modzelewskich[1]. W roku 1978 ukończył z wyróżnieniem, na Wydziale Sztuki Użytkowej, Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu[2].

W początkach kariery zajmował się rysunkami satyrycznymi – publikował m.in. w „Szpilkach”, „Przekroju”, „Radarze”[2]. Plakaty zaczął projektować w 1976[3]. Oprócz plakatów filmowych w dorobku ma także projekty okładek płyt, ilustracje książkowe, czołówki telewizyjne, teledyski, scenografie teatralne i telewizyjne. Był dyrektorem artystycznym magazynów „Scena”, „Moda”, miesięcznika „Playboy” – jest jednym z kilkunastu grafików na świecie, którzy zaprojektowali autorską okładkę tego pisma; wykonywał projekty plastyczne dla kampanii reklamowych, zajmował się również grafiką komputerową. Część jego plakatów poświęcona jest tematom społeczno-politycznym[4].

Jest autorem projektu gwiazdy używanego w Alei Gwiazd w Łodzi[5] (na której również został uhonorowany[6]), a także murali – w Łodzi (m.in. 2018)[7], Oświęcimiu (Life Festival Oświęcim, 2012, 2015)[8] i Warszawie (Muzeum Powstania Warszawskiego, 2008)[9][10].

W 1990 założył agencję reklamową Studio P, która w XXI w. została przekształcona w agencję KreacjaPro[4].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

Andrzej Pągowski otrzymał kilkadziesiąt nagród i wyróżnień krajowych. W 2005, za wybitne zasługi w twórczości artystycznej, został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[11], w roku 2011 otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej, a w 2012 Nagrodę Miasta Stołecznego Warszawy[12].

Za plakat miesiąca uznano między innymi[potrzebny przypis]:

i plakaty filmowe[12]:

Wielokrotnie otrzymywał wyróżnienia publiczności, np. za plakat zapowiadający wystawienie „Antygony” Sofoklesa w marcu 1981 roku[potrzebny przypis]. W 1988 roku otrzymał nagrodę imienia Stanisława Wyspiańskiego, przyznawaną młodym twórcom[12].

Andrzej Pągowski wielokrotnie brał udział w konkursie na najlepszy plakat filmowy ogłaszany przez magazyn „The Hollywood Reporter” w Los Angeles. Sześciokrotnie otrzymał pierwszą nagrodę (po raz pierwszy w 1981 roku za plakat ilustrujący musical „Hair”), raz przyznano mu drugą nagrodę, cztery razy zajął trzecie miejsce, a dwukrotnie otrzymał wyróżnienie[12].

12 października 2018 w łódzkiej Alei Gwiazd, przy ul. Piotrkowskiej 70, odsłonięto gwiazdę honorującą osiągnięcia Andrzeja Pągowskiego[6]. W 2019 został laureatem X edycji konkursu Wybitny Polak[13].

TwórczośćEdytuj

Poza prywatnymi zbiorami prace Andrzeja Pągowskiego znajdują się m.in. w nowojorskich Metropolitan Museum of Art i Museum of Modern Art, madryckim Círculo de Bellas Artes , Muzeum Plakatu w Lahti, Muzeum Plakatu w Wilanowie, łódzkim Muzeum Kinematografii i Filmotece Narodowej[14].

Wystawy zbioroweEdytuj

Po raz pierwszy Andrzej Pągowski wystawił swoje prace w 1975 roku w Poznaniu, na wystawie prac studentów PWSSP w Galerii Nowej. Od tej pory brał udział w kilkudziesięciu wystawach w różnych miastach Polski i Europy[9]. Wielokrotnie jego plakaty zajmowały w galeriach miejsca honorowe oraz otrzymywały nagrody, np. w 1985 roku jego plakat zajął drugie miejsce w konkursie na warszawskiej wystawie „40-lecie zwycięstwa nad faszyzmem[12].

Wybrane wystawy indywidualne[9]Edytuj

Wybrane okładki płyt[16]Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Marek Minakowski, Andrzej Pągowski h. Pobóg, Potomkowie Sejmu Wielkiego [dostęp 2011-11-18] (pol.).
  2. a b Pągowski 2013 ↓, s. 14.
  3. Pągowski 2013 ↓, s. 308.
  4. a b Pągowski 2013 ↓, s. 15.
  5. Pągowski 2013 ↓, s. 302.
  6. a b Odsłonięcie gwiazdy Andrzeja Pągowskiego na Piotrkowskiej, 12 października 2018 [dostęp 2020-09-12] (pol.).
  7. „I jak tu żyć bez Głowy?”. Łódzki mural upamiętni polskiego pisarza, Wprost, 1 września 2018 [dostęp 2020-09-12] (pol.).
  8. Drugi mural A. Pągowskiego w Oświęcimiu, Radio Kraków, 17 czerwca 2015 [dostęp 2020-09-12] (pol.).
  9. a b c Pągowski 2013 ↓, s. 306.
  10. Mural Andrzeja Pągowskiego, Muzeum Powstania Warszawskiego, 4 czerwca 2008 [dostęp 2020-09-12] (pol.).
  11. M.P. z 2006 r. nr 2, poz. 21
  12. a b c d e Pągowski 2013 ↓, s. 304.
  13. Jubileusz Konkursu „Wybitny Polak”!, Fundacja Teraz Polska, 3 czerwca 2019 [dostęp 2019-06-14] (pol.).
  14. Pągowski 2013 ↓, s. 16.
  15. Andrzej Pągowski, Culture.pl [dostęp 2020-09-12] (pol.).
  16. Andrzej Pągowski w Discogs.com (ang.)
  17. Jestem panem świata… w Discogs.com (ang.)
  18. Ogród króla świtu w Discogs.com (ang.)
  19. Wow!, Katalog Polskich Płyt Gramofonowych [dostęp 2020-09-12] (pol.).
  20. „Buty 2” – 25 listopada nowy album Maryli Rodowicz, Wirtualne Media [dostęp 2019-09-03] (pol.).
  21. Sprzedawca jutra w Discogs.com (ang.)

BibliografiaEdytuj

  • Małgorzata Kurasiak, Andrzej Pągowski, Warszawa: Wydawnictwo Centralnego Biura Wystawa Artystycznych, 1989, OCLC 473557936.
  • Andrzej Pągowski, Ilustrując filmy/Illustrating films, Barbara Kurowska (red.), Anna Lesińska-Gazicka, Paweł Włochacz (tłum.), wyd. II, Łódź: Muzeum Kinematografii, 2013, ISBN 978-83-88820-54-0, OCLC 874022593 [dostęp 2020-09-12].

Linki zewnętrzneEdytuj