Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

W 1926 ukończył gimnazjum i rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Równolegle ze studiami kontynuował działalność w KPP i KPZU. Od sierpnia 1927 do lipca 1928 był słuchaczem I Kursu Szkoły Wojskowo-Politycznej przy Sekcji Polskiej Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie. Po ukończeniu kursu został kierownikiem Centralnego Wydziału Wojskowego Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. We wrześniu 1939 został redaktorem "Czerwonego Przemyśla".

Po agresji III Rzeszy na ZSRR wstąpił do Armii Czerwonej. We wrześniu 1943 przeniesiony został z ACz do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko zastępcy komendanta Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych. 4 października 1944 został zastępcą dowódcy 8 Drezdeńskiej Dywizji Piechoty im. Bartosza Głowackiego do spraw politycznych.

Po zakończeniu wojny objął funkcję zastępcy dowódcy Poznańskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych. 31 października 1945 wyznaczony został na stanowisko zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP. W kwietniu 1946 został pierwszym zastępcą szefa Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego i szefem Oddziału I Propagandy i Agitacji. Od grudnia 1947 był szefem GZP WP. Na tym stanowisku awansowany został na generała brygady. W październiku 1948 został odwołany z funkcji szefa GZP WP i powołany na stanowisko pełnomocnika MON do Spraw Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego. W marcu 1950 był już przeniesiony do rezerwy.

Po październiku 1956 powołany do służby czynnej i mianowany zastępcą szefa GZP WP. W 1960 przejął od Adama Uziembło obowiązki komendanta Wojskowej Akademii Politycznej. Wieloletni członek Rady Naczelnej ZBoWiD. W 1965 został awansowany na generała dywizji i wysłany do Moskwy, gdzie objął funkcję attaché wojskowego, morskiego i lotniczego przy Ambasadzie PRL. W 1970 zakończył służbę wojskową i dyplomatyczną, został pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. broni Wojciecha Jaruzelskiego i przeniesiony w stan spoczynku.

10 października 1983 gen. broni Florian Siwicki, w zastępstwie Ministra Obrony Narodowej, wyróżnił go wpisem do "Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich""[1].

Został pochowany 4 września 1984 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 rz. 7 m. 1). W uroczystościach pogrzebowych uczestniczyła delegacja WP z komendantem WAP gen. dyw. Władysławem Polańskim, który pożegnał Zmarłego w imieniu Wojska Polskiego oraz wiceprezes Rady Naczelnej ZBoWiD Eugeniusz Szyr, który przemawiał w imieniu władz ZBoWiD.

 
Grób Eugeniusza Kuszko na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Wybrana bibliografiaEdytuj

  • Wojskowa działalność Komunistycznej Partii Polski: Wstępem opatrzył i do druku przygotował Leszek Grot, Wojskowy Przegląd Historyczny, Warszawa 1988, Nr 4 (126), ss. 136–145.

PrzypisyEdytuj

  1. Rozkaz Nr 25/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 1983 r. w sprawie wyróżnienia wpisem do "Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich" (Dziennik Rozkazów MON z 1983 roku, poz. 63).

BibliografiaEdytuj

  • Eugeniusz Kuszko, Wojskowa działalność Komunistycznej Partii Polski: Wstępem opatrzył i do druku przygotował Leszek Grot, Wojskowy Przegląd Historyczny, Warszawa 1988, Nr 4 (126), s. 136, 137.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010.