Otwórz menu główne

Kotlina Kamiennogórska – rozległa, rozgałęziona kotlina w Sudetach Środkowych, jedna z trzech największych kotlin w Sudetach.

Kotlina Kamiennogórska
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Masyw Czeski
Podprowincja Sudety
z Przedgórzem Sudeckim
Makroregion Sudety Środkowe
Mezoregion Brama Lubawska
Mikroregion(y) Kotlina Kamiennogórska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
województwo dolnośląskie powiat kamiennogórski, powiat wałbrzyski

Spis treści

PołożenieEdytuj

Kotlina Kamiennogórska ograniczona jest od zachodu Karkonoszami (Lasockim Grzbietem) i Rudawami Janowickimi, od północnego zachodu Górami Kaczawskimi, od północnego wschodu Górami Wałbrzyskimi, od wschodu Górami Kamiennymi (pasmem Czarnego Lasu, Pasmem Lesistej i Górami Suchymi), a od południa graniczy z Zaworami – północno-zachodnim fragmentem Gór Stołowych. Na południu pasmo Gór Kruczych dzieli Kotlinę Kamiennogórską na dwie części połączone wąską bramą.

Wyróżnia się w jej obrębie kilka części, są to:

Czasami nazwę Kotliny Kamiennogórskiej zawęża się do Obniżenia Leska i Kamiennej Góry oraz Kotliny Krzeszowskiej.

Budowa geologicznaEdytuj

Prawie cała Kotlina Kamiennogórska leży w obrębie niecki śródsudeckiej, a jedynie zachodnie partie obejmują fragmenty bloku karkonosko-izerskiego (wschodniej osłony granitu karkonoskiego).

Główna część Kotliny zbudowana jest ze skał osadowych karbonu, permu, kredy i czwartorzędu. Są to brekcje sedymentacyjne, zlepieńce, piaskowce, mułowce, łupki ilaste należące do formacji ze Starych Bogaczowic, formacji z Lubomina i formacji ze Szczawna, a powstałe we wczesnym karbonie (wizenie), zlepieńce, fanglomeraty, piaskowce, mułowce, iłowce powstałe we wczesnym permie (czerwonym spągowcu), piaskowce kwarcowe, piaskowce glaukonitowe, piaskowce wapniste, piaskowce skaleniowe, mułowce i wapienie piaszczyste z późnej kredy oraz żwiry, piaski i gliny zwałowe plejstoceńskie i najmłodsze gliny deluwialne, torfy i żwiry, piaski i mady rzeczne holoceńskie. Wzniesienia tworzą skał wulkanicznychpermskie porfiry oraz ich tufy, a także warstwy zlepieńców karbońskich. Na zachodzie niewielkie fragmenty u stóp Karkonoszy zbudowane są ze skał metamorficznych, należących do wschodniej osłony granitu karkonoskiegoamfibolitów i gnejsów[2][3][4].

WodyEdytuj

Dział wodny dorzeczy Odry i Łaby jest niski i przebiega na terytorium czeskim w miejscowości Žacléř. Źródła Bobru, głównej rzeki Kotliny znajdują się na Bobrowym Stoku. Bóbr płynie środkiem kotliny i jest największym lewostronnym dopływem Odry, po drugiej stronie Gór Kruczych płynie jej dopływ Zadrna. Pozostałe potoki doliny są ich dopływami.

Dla zabezpieczenia przed powodziami w pierwszych latach XX wieku zbudowano zbiorniki retencyjne: Bukówka w Bukówce na Bobrze i w Krzeszówku na Zadrnie.

RezerwatyEdytuj

AtrakcjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Fizjografia Sudetów
  2. K. Mastalerz, M. Awdankiewicz, Z. Cymerman: Szczegółowa mapa geologiczna Sudetów skala 1:25 000, ark. Kamienna Góra, Instytut Geologiczny, Warszawa 1995
  3. J. Szałamacha, M. Szałamacha: Szczegółowa mapa geologiczna Sudetów, skala 1:25 000, ark. Pisarzowice, Państwowy Instytut Geologiczny, Warszawa 1981
  4. J. Don, T. Jerzykiewicz, A., K. Teisseyre, I. Wojciechowska: Szczegółowa mapa geologiczna Sudetów, skala 1:25 000, ark. Lubawka, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1981

BibliografiaEdytuj

  • Marek Staffa (red.): Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 8 Kotlina Kamiennogórska, Wzgórza Bramy Lubawskiej, Zawory, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1997, ​ISBN 83-85773-23-1
  • Sudety Środkowe. Skala 1:40000, Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra 2005, ​ISBN 83-60044-44-9