Otwórz menu główne

Mikołaj Zyblikiewicz

polski polityk, adwokat, prezydent Krakowa

Mikołaj Zyblikiewicz (ukr. Николай Зибликевич[1], ur. 28 listopada 1823 w Starym Mieście, zm. 16 maja 1887 w Krakowie) – polski polityk, adwokat, prezydent Krakowa.

Mikołaj Zyblikiewicz
Ilustracja
Mikołaj Zyblikiewicz, lata 60. XIX
Data i miejsce urodzenia 28 listopada 1823
Stary Sambor
Data i miejsce śmierci 16 maja 1887
Kraków
Prezydent Krakowa
Okres od 2 lipca 1874
do 7 lutego 1881
Poprzednik Józef Dietl
Następca Ferdynand Weigel
Portret Mikołaja Zyblikiewicza, Jan Matejko
Grobowiec Mikołaja Zyblikiewicza

ŻyciorysEdytuj

Ojciec Szymon był kuśnierzem wyznania greckokatolickiego, ochrzcił Mikołaja w cerkwi.

Maturę uzyskał we Lwowie (zdaniem prof. Kyryła Studynskiego, Mikołaj ukończył Gimnazjum w Samborze[1]) i podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, które skończył w 1846. W latach 1849–1851 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. 5 października 1851 r. uzyskał doktorat, a w 1855 r. uprawnienia adwokackie. W 1856 r. pracował jako syndyk, czyli radca prawny miasta Krakowa, walczył o przywrócenie języka polskiego w szkołach i urzędach. Od roku 1861 był posłem do Sejmu Krajowego. W czasie powstania styczniowego pracował w organizacji[2]. Od 1866 roku był członkiem krakowskiej rady miejskiej.

Prezydent KrakowaEdytuj

W latach 1874–1881 był prezydentem Krakowa[3]. Był kontynuatorem zmian w mieście zapoczątkowanych m.in. przez Józefa Dietla oraz inicjatorem nowych inwestycji takich jak utworzenie Krypty Zasłużonych na Skałce, restauracja Sukiennic i utworzenie Muzeum Narodowego w Krakowie oraz budowa kompleksu budynków dla straży pożarnej. 24 kwietnia 1880 r. Mikołaj Zyblikiewicz w dowód uznania wysokich zasług dla miasta Krakowa otrzymał kosztowną karabelę, a 1 lutego 1881 r. Rada Miasta Krakowa jednogłośnie przyznała mu honorowe obywatelstwo miasta.

Marszałek Sejmu GalicyjskiegoEdytuj

W latach 1881–1886 Zyblikiewicz pełnił funkcję Marszałka Sejmu Krajowego. W tym czasie był inicjatorem budowy drogi przez Pieniny wzdłuż przełomu Dunajca ze Szczawnicy do Czerwonego Klasztoru. Po oddaniu laski marszałkowskiej w listopadzie 1886 r. wrócił do Krakowa. 11 listopada 1886 otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Lwowa.

Zmarł wskutek zapalenia płuc, pochowany został na cmentarzu Rakowickim. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w obrządku greckokatolickim i rzymskokatolickim. Nagrobek ufundowało miasto Kraków.

UpamiętnienieEdytuj

RodzinaEdytuj

Mikołaj Zyblikiewicz nigdy nie założył własnej rodziny. Krewnym Mikołaja był znany ukraiński działacz społeczny i polityczny, jeden z założycieli Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Jewhen-Mychajło Zyblikewycz (uk)[6].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Кирило Студинський: Павло Леонтович (Павло зі Щуткова). W: Записки Наукового товариства імені Шевченка. T. CXXXII. Львів, 1922, s. 178. (ukr.)
  2. Księga pamiątkowa opracowana staraniem Komitetu Obywatelskiego w czterdziestą rocznicę powstania r. 1863/1864, Lwów 1904, s. 416.
  3. Dominika Hołuj. Rola samorządu terytorialnego w kształtowaniu procesu rozwoju Miasta Krakowa w okresie autonomii (1866–1918). „Zeszyty naukowe Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Bochni”. 5. s. 49. 
  4. Zjazd kupców i Przemysłowców w Krakowie Kurier Lwowski 1911 dodatek do nr 261 s.1
  5. Uchwała nr XXV/170/91 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 czerwca 1991 r. (archiwum web.archive.org)
  6. Зиблікевич [Є.] Зі споминів січовика (1914―1919) / [Післямова ред.]. Камінець : Вид. „Стрільця” органу Галиц. Армії, 1919, 15 с. (ukr.)

BibliografiaEdytuj