Otwórz menu główne

Alfabet niderlandzki

Alfabet niderlandzki w 1560 roku

Alfabet niderlandzkialfabet, oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka niderlandzkiego. Składa się on z 27 (26) znaków:

A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, IJ, Y, Z

E jest najczęściej występującą literą w niderlandzkich wyrazach. Najrzadziej używane są natomiast Q, X, i Y.

Nazwy literEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c w języku niderlandzkim występuje zjawisko wzmocnienia wygłosu; na końcu sylaby B wymawia się zwykle jako P, a D jako T.
  2. Przed samogłoskami. Taka wymowa jest charakterystyczna dla flamandzkiego.
  3. a b Przed spółgłoskami i na końcu wyrazu.
  4. a b c Litery Q, X and Y występują głównie w wyrazach będących zapożyczeniami, ale mogą się również pojawiać słowach i nazwiskach opartych na starszej pisowni. "Q" prawie zawsze poprzedza "U" (qu), gdyż prawie każde ze słów zawierających q zostało zapożyczone z języka francuskiego lub łaciny.
  5. Przed samogłoskami (w niektórych dialektach zawsze).
  6. Przed spółgłoskami.
  7. Na końcu słowa, co zdarza się bardzo rzadko, prawie zawsze poprzedzone przez u, tak jak w słowach typu "lauw" czy "nieuw".
  8. Jeśli alfabet jest wypowiadany jako całość, Y wymawia się jako /ɛɪ/. Mimo to, w języku potocznym i/lub gdy zachodzi potrzeba odróżnienia Y od IJ, nazywa się je "Griekse IJ", "Griekse Y" [1])(greckie Y), "i-grec", lub ypsilon.