Otwórz menu główne

Brunon Marchewka

Brunon Marchewka (ur. 3 stycznia 1916 w Pile, zm. 12 stycznia 1992 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Brunon Marchewka
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1916
Piła
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1992
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1939-1975
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty, szef sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego, dowódca Zgrupowania Jednostek Kolejowych i Drogowych, zastępca Głównego Kwatermistrza WP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)

1923-1926 członek ZHP, gdzie był podharcmistrzem. Przed wojną ukończył szkołę powszechną i Seminarium Nauczycielskie w Bydgoszczy, gdzie zdał maturę, i Szkołę Podchorążych w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej. 31 sierpnia 1939 skierowany do 62. Pułku Piechoty im. "Dzieci Bydgoskich" w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy plutonu ckm. Był uczestnikiem wojny obronnej 1939 w stopniu podporucznika, jako dowódca plutonu ciężkich karabinów maszynowych 62 pułku piechoty w składzie 15 Dywizji Piechoty Armii "Pomorze", wziął udział w bitwie nad Bzurą, następnie przedostał się do Warszawy i uczestniczył w walkach na Czerniakowie. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 wysłany do obozu jenieckiego w Kielcach, gdzie przebywał do Wigilii 1939. Następnie wrócił do Bydgoszczy, gdzie w czasie okupacji był robotnikiem budowlanym i równocześnie działał w konspiracji w Borach Tucholskich.

Od lutego 1945 był komendantem lotnej brygady Milicji Obywatelskiej. W kwietniu 1945 wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Pełnił funkcję dowódcy plutonu rusznic przeciwpancernych. Brał udział w walkach ze zbrojnym podziemiem. Był dowódcą pułku piechoty w składzie 18 Dywizji Piechoty. W latach 1952-55 pełnił funkcję dowódcy 4 Dywizji Piechoty.

W 1957 ukończył z wyróżnieniem studia w Akademii Sztabu Generalnego WP. W lipcu 1958 mianowany na stopień generała brygady. Z kolei w latach 1959-63 był szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. Potem był dowódcą Zgrupowania Jednostek Kolejowych i Drogowych. Następnie pełnił służbę jako szef Polskiej Misji w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei.

Przez wiele lat służył w Głównym Kwatermistrzostwie Wojska Polskiego, ostatnio – na stanowisku zastępcy Głównego Kwatermistrza WP do spraw komunikacji. W 1975 przeszedł w stan spoczynku.

Grób Brunona Marchewki na Wojskowych Powązkach

W latach 1988-1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[1]. Działał w Ruchu "Emerytowani Generałowie na Rzecz Pokoju i Rozbrojenia". Był współorganizatorem Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. Na I Zjeździe w 1981 został wybrany wiceprezesem, od kwietnia 1988 – był prezesem Zarządu Głównego Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. W 1988 będąc już w stanie spoczynku został awansowany na stopień generała dywizji.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II:I-M, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2010
  • "4 Dywizja Piechoty - Zmechanizowana", Wyd. Ajaks, Pruszków 1992
  • "Z dziejów Śląskiego Okręgu Wojskowego", Wyd. Wrocław 1988
  • "Żołnierz Wolności", 10 X 1963 r., s. 3
  • "Polska Zbrojna", 14 I 1992 r., s. 5
  • "Wojskowy Przegląd Historyczny", 1987, nr 3 (121), str. 229

PrzypisyEdytuj