Diazotan izosorbidu
Diazotan izosorbidu (łac. Isosorbidi dinitras) – organiczny związek chemiczny z grupy estrów, pochodna izosorbidu zawierająca dwie grupy azotanowe. Stosowany jako lek silnie rozszerzający naczynia krwionośne. W organizmie jest metabolizowany do 2-monoazotanu izosorbidu i 5-monoazotanu izosorbidu.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzór sumaryczny |
C6H8N2O8 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Masa molowa |
236,14 g/mol | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wygląd |
biały lub prawie biały, miałki krystaliczny proszek[1] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Numer CAS | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
PubChem | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
DrugBank | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Klasyfikacja medyczna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
ATC | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Stosowanie w ciąży |
kategoria C | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
![]() |
Ten artykuł od 2012-07 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
Mechanizm działania
edytujPolega na uwalnianiu tlenku azotu i rozszerzaniu naczyń krwionośnych, głównie żylnych i tętniczych (w tym wieńcowych) oraz w mniejszym stopniu obwodowych naczyń przedwłosowatych. Powoduje to zmniejszenie obciążenia lewej komory serca, zwłaszcza wstępnego. Zmniejszeniu ulega rozmiar komór serca i napięcie mięśnia komór. W konsekwencji zmniejsza się zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen oraz poprawia przepływ krwi i utlenowanie mięśnia.
Wskazania
edytuj- doraźne przerwanie napadu dławicy piersiowej
- zapobieganie napadom i objawom dławicy piersiowej (także po zawale serca)
- leczenie skojarzone przewlekłej niewydolności serca
- dławica Prinzmetala
- nadciśnienie płucne
- w postaci dożylnej w ostrym epizodzie wieńcowym, zwłaszcza powikłanym ostrą niewydolnością lewokomorową
- dowieńcowo w celu uniknięcia skurczu tętnicy i umożliwienia właściwego rozprężania balonu podczas udrażniania tętnic wieńcowych
Przeciwwskazania
edytujBezwzględne:
- nadwrażliwość na azotany
- świeży zawał serca z niskim ciśnieniem napełniania komór
- wstrząs kardiogenny
Względne:
- kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu
- hipotonia
- hipowolemia
- zaciskające zapalenie osierdzia
- tamponada serca
- zwężenie zastawki mitralnej
- zwężenie zastawki aortalnej
- podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe
- urazy czaszki
- krwotoki mózgowe
Ostrożnie:
- niedokrwistość
- podeszły wiek
- jaskra z zamykającym się kątem przesączania
- niewydolność nerek
Działania niepożądane
edytuj- zaczerwienienie skóry twarzy
- zawroty i bóle głowy
- spadek ciśnienia tętniczego
- tachykardia
- nudności i wymioty
- bóle w nadbrzuszu
- osłabienie
- nadmierna potliwość
- osutka
- sporadycznie złuszczające zapalenie skóry
Ciężkie zatrucie:
- duszność
- sinica
- methemoglobinemia
- zaburzenia ze strony OUN
Preparaty
edytuj- Aerosonit
- Cardiosorbid
- Cardonit
- Isoket
- Sorbonit
Przypisy
edytuj- ↑ a b c Farmakopea Polska VIII, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491, ISBN 978-83-88157-53-0 .
- ↑ a b Isosorbide dinitrate, [w:] ChemIDplus, United States National Library of Medicine [dostęp 2012-07-21] (ang.).
- ↑ a b Isosorbide dinitrate, [w:] DrugBank, University of Alberta, DB00883 (ang.).
Bibliografia
edytuj- Indeks leków Medycyny Praktycznej 2006. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2006, s. 323-324. ISBN 83-7430-060-4.