Dominik Hrbatý

tenisista słowacki

Dominik Hrbatý (ur. 4 stycznia 1978 w Bratysławie) – słowacki tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Dominik Hrbatý
Ilustracja
Dominik Hrbatý
Państwo  Słowacja
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1978
Bratysława
Wzrost 183 cm
Masa ciała 79 kg
Gra praworęczna, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 12 (18 października 2004)
Australian Open QF (2001, 2005)
Roland Garros SF (1999)
Wimbledon 3R (2004)
US Open QF (2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 14 (13 listopada 2000)
Australian Open 2R (2000, 2006)
Roland Garros 3R (2000, 2002, 2006)
Wimbledon QF (2005)
US Open 3R (2000)
Odznaczenia
Order Ľudovíta Štúra II Klasy (Słowacja)

Kariera tenisowaEdytuj

Karierę zawodową rozpoczął w 1996, już pod koniec tego roku awansując do czołowej setki rankingu światowego, dzięki rezultatom uzyskiwanym w turniejach rangi ATP Challenger Tour, wygrywając m.in. w Pilźnie. Pierwszy start w turnieju wielkoszlemowym zaliczył w 1997 roku podczas Australian Open dochodząc do 4 rundy po zwycięstwach nad wyżej klasyfikowanymi Sandonem Stollem, Nicklasem Kultim i Albertem Berasateguiem, a późniejszego zwycięzcę turnieju Pete'a Samprasa zmuszając do pięciosetowej walki (w piątym secie Hrbatý prowadził z przełamaniem serwisu). W dalszej części sezonu 1997 osiągnął po raz pierwszy finał turnieju ATP World Tour w Palermo, a rok zakończył w czołowej pięćdziesiątce. Tegoż samego roku uzyskał również finał debla w Umagu, partnerując Karolowi Kučerze.

W 1998 wygrał swój pierwszy turniej, pokonując w finale w San Marino Mariana Puertę oraz dochodząc do finału debla w Amsterdamie w parze z Kučerą. Rok później triumfował w Pradze (w finale z Ctislavem Dosedělem), a także był w półfinale wielkoszlemowego French Open; pokonał na kortach im. Rolanda Garrosa m.in. Jewgienija Kafielnikowa oraz byłego lidera rankingu Marcela Ríosa, a przegrał w czterech setach ze zwycięzcą turnieju Andre Agassim.

Kolejne starty w roku 2000 dały mu pierwszy w karierze awans do czołowej dwudziestki rankingu. Nie wygrał w tym roku żadnego turnieju, ale zaliczył 3 finały, w tym turnieju rangi ATP Masters Series w Monte Carlo (przegrał w decydującym meczu z Piolinem). Był także w 4 rundzie US Open. Wygrał w sezonie 10 pojedynków z rywalami z najlepszej dziesiątki na świecie, w tym cztery z Kafielnikowem. W deblu z kolei Słowak wygrał swój pierwszy turniej rangi ATP Masters Series w Rzymie. Wspólnie z Martinem Dammem pokonał w finale duet Wayne Ferreira–Jewgienij Kafielnikow. W tym samym roku osiągnął ponadto 3 inne finały gry podwójnej, w tym imprezy w Miami.

Sezon 2002 zaczął od triumfu w Auckland (w finale z Francisco Clavetem) i był w ćwierćfinale Australian Open (w 4 rundzie pokonał Marata Safina, przegrał z Patrickiem Rafterem). W dalszej części sezonu zdobył deblowy tytuł w Taszkencie tworząc parę z Julienem Boutterem. W 2002 roku Hrbatý wypadł z najlepszej pięćdziesiątki rankingu. Poza pięćdziesiątką (ale nadal w czołowej setce) pozostawał również w 2003, osiągając finał turnieju w Auckland (porażka w finale z Gustavem Kuertenem).

Sezon 2004 był najlepszy w karierze Słowaka. Hrbatý wygrał 3 turnieje, był w jeszcze 1 finale. Dzięki kolejnemu dobremu początkowi sezonu (wygrane turniejowe w Adelaide – w finale z Michaëlem Llodrą i Auckland – z Rafaelem Nadalem). W lutym 2004 wygrał halowy turniej w Marsylii (w finale z Robinem Söderlingiem). W dalszej części sezonu był w finale w Casablance (przegrał z Santiagiem Venturą), i ćwierćfinale US Open. Na koniec roku Hrbatý uzyskał również finał debla w Petersburgu. W październiku sklasyfikowano go na najwyższym w karierze 12. miejscu w rankingu, a sezon zakończył dwie pozycje niżej.

Utrzymał miejsce w najlepszej dwudziestce tenisistów także w sezonie 2005, natomiast zakończył rok jako nr 20. w zestawieniu ATP World Tour, będąc jedynym graczem w dwudziestce, który w sezonie nie wygrał turnieju, ani nie był w finale. Był natomiast w ćwierćfinale Australian Open (pokonał m.in. Gastóna Gaudia i Thomasa Johanssona, przegrał z Maratem Safinem), 4 rundzie US Open. W październiku 2006 Słowak awansował do finału zawodów ATP Masters Series w Paryżu, eliminując wcześniej Tommy'ego Haasa. Uległ dopiero Nikołajowi Dawydience.

W 2005 roku doszedł wspólnie z reprezentacją Słowacji do finału Pucharu Davisa. Był liderem ekipy, która po raz pierwszy w historii startów w tych rozgrywkach awansowała do finału. Zdobywał punkty we wszystkich meczach kampanii, m.in. w 1 rundzie nad broniącymi trofeum Hiszpanami. Rok wcześniej walnie przyczynił się do odzyskania przez Słowację miejsca w grupie światowej Pucharu Davisa, zdobywając 2 punkty w meczu z Niemcami. Do końca swoich startów w rozgrywkach rozegrał 58 pojedynków (singiel i debel) z których w 33 zwyciężył. Hrbatý występował także w innych zespołach reprezentacyjnych– miał znaczący udział w zdobyciu przez Słowację drużynowego pucharu świata w roku 2000 (pokonał wówczas Haasa, Samprasa i Kafielnikowa) oraz Pucharu Hopmana w 2005 (wspólnie z Danielą Hantuchovą). W styczniu 2009 roku, partnerując Dominice Cibulkovej, wygrał Puchar Hopmana po raz trzeci w karierze.

W swojej karierze trzykrotnie rywalizował na igrzyskach olimpijskich. W grze pojedynczej najdalej dotarł do 2 rundy, natomiast w grze podwójnej do ćwierćfinału wspólnie z Karolem Kučerą podczas igrzysk olimpijskich w Sydney.

W 2010 roku ogłosił zakończenie kariery[1].

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (6–7)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 5 października 1997 Palermo Ceglana   Alberto Berasategui 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 16 sierpnia 1998 San Marino Ceglana   Mariano Puerta 6:2, 7:5
Zwycięzca 2. 2 maja 1999 Praga Ceglana   Ctislav Doseděl 6:2, 6:2
Finalista 2. 23 kwietnia 2000 Monte Carlo Ceglana   Cédric Pioline 4:6, 6:7(3), 6:7(6)
Finalista 3. 12 listopada 2000 Petersburg Twarda (hala)   Marat Safin 6:2, 4:6, 4:6
Finalista 4. 26 listopada 2000 Brighton Twarda (hala)   Tim Henman 2:6, 2:6
Zwycięzca 3. 14 stycznia 2001 Auckland Twarda   Francisco Clavet 6:4, 2:6, 6:3
Finalista 5. 12 stycznia 2003 Auckland Twarda   Gustavo Kuerten 3:6, 5:7
Finalista 6. 23 maja 2004 Casablanca Ceglana   Santiago Ventura 3:6, 6:1, 4:6
Zwycięzca 4. 11 stycznia 2004 Adelaide Twarda   Michaël Llodra 6:4, 6:0
Zwycięzca 5. 18 stycznia 2004 Auckland Twarda   Rafael Nadal 4:6, 6:2, 7:5
Zwycięzca 6. 29 lutego 2004 Marsylia Twarda (hala)   Robin Söderling 4:6, 6:4, 6:4
Finalista 7. 5 listopada 2006 Paryż Twarda (hala)   Nikołaj Dawydienko 1:6, 2:6, 2:6

Gra podwójna (2–6)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 27 lipca 1997 Umag Ceglana   Karol Kučera   Dinu Pescariu
  Davide Sanguinetti
6:7, 4:6
Finalista 2. 9 sierpnia 1998 Amsterdam Ceglana   Karol Kučera   Jacco Eltingh
  Paul Haarhuis
3:6, 2:6
Finalista 3. 26 marca 2000 Miami Twarda   Martin Damm   Todd Woodbridge
  Mark Woodforde
3:6, 4:6
Zwycięzca 1. 14 maja 2000 Rzym Ceglana   Martin Damm   Wayne Ferreira
  Jewgienij Kafielnikow
6:4, 4:6, 6:3
Finalista 4. 8 października 2000 Hongkong Twarda   David Prinosil   Wayne Black
  Kevin Ullyett
1:6, 2:6
Finalista 5. 29 października 2000 Bazylea Dywanowa (hala)   Roger Federer   Donald Johnson
  Piet Norval
6:7(9), 6:4, 6:7(4)
Zwycięzca 2. 16 września 2001 Taszkent Twarda   Julien Boutter   Marius Barnard
  Jim Thomas
6:4, 3:6, 13–11
Finalista 6. 31 października 2004 Petersburg Dywanowa (hala)   Jaroslav Levinský   Arnaud Clément
  Michaël Llodra
3:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)Edytuj

Turniej 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open 4R 1R 1R 1R QF 4R 1R 3R QF 4R 3R 2R 0 / 12 22–12
French Open 1R 3R SF 2R 2R 1R 2R 2R 1R 3R 1R 1R 0 / 12 13–12
Wimbledon 1R 1R 1R 2R 1R 1R 1R 3R 2R 1R 1R 1R 0 / 12 4–12
US Open 1R 2R 1R 4R 2R 3R 2R QF 4R 1R 1R 1R 0 / 12 15–12
Bilans spotkań 3–4 3–4 5–4 5–4 6–4 5–4 2–4 9–4 8–4 5–4 2–4 0–3 1–1 N/A 54–48

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dominik Hrbaty zakończył karierę (pol.). sport.pl, 22 listopada 2010. [dostęp 22 listopada 2010].
  2. Rad Ľudovíta Štúra, II. trieda (słow.). prezident.sk. [dostęp 13 grudnia 2011].

BibliografiaEdytuj