Geografia Curaçao

Curaçao jest niewielką wyspą należącą do Holandii. Znajduje się w Ameryce Środkowej, a dokładnie na południowym skraju Morza Karaibskiego, około 60 km od wybrzeży Wenezueli. Curaçao charakteryzuje się nizinnym krajobrazem i suchym tropikalnym klimatem. Wyspa Curoçao, jak i sąsiednia Bonaire została odkryta przez Alonso de Ojeda w 1499 roku.

Curaçao
Ilustracja
Curaçao widziane z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej
Kontynent

Ameryka Południowa

Państwo

 Holandia

Terytorium zależne

 Curaçao

Akwen

Morze Karaibskie

Archipelag

Małe Antyle

Powierzchnia

444 km²

Najwyższy punkt

Christoffelberg: 372 m n.p.m.

Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość


150 563
339 os./km²

Położenie na mapie Morza Karaibskiego
Mapa konturowa Morza Karaibskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Curaçao”
Ziemia12°11′N 68°59′W/12,183333 -68,983333
Mapa wyspy

Powierzchnia, skrajne punkty i graniceEdytuj

Powierzchnia – 444 km² zbliżona do powierzchni Warszawy.

Skrajne punkty: 12°24′N, południowy 12°02′N, zachodni 69°10′W, wschodni 68°44′W. Wyspa ciągnie się z północnego zachodu na południowy wschód na długości 60 km.

Curaçao poprzez wody terytorialne Morza Karaibskiego graniczy od południa z Wenezuelą.

Linia brzegowaEdytuj

 
Plażowy odcinek wybrzeża Curaçao

Curaçao cechuje się umiarkowanie rozwiniętą linią brzegową. Podłużna wyspa zwęża się w centralnej części na 3,9 km tworząc w ten sposób dwie szerokie zatoki: Hato po północnej stronie wyspy i Bullen po południowej stronie. Poza tymi dwiema zatokami istnieje kilka mniejszych zatok, głęboko wciętych w ląd, których wyjście tworzy wąski przesmyk. Jedną z takich zatok jest Santa Martha na północnym zachodzie Curoçao. Na południowym zachodzie występują mierzeje, zamykające niewielkie zatoki. Wybrzeże jest ogólnie niskie, w większości skaliste i kamieniste. Plażowych odcinków jest niewiele.

Budowa geologiczna i rzeźbaEdytuj

Wyspa leży na południowym krańcu płyty karaibskiej. Curaçao zbudowane jest z zasadowych i ultrazasadowych skał wylewnych pochodzących z dolnej kredy. W skład podłoża wyspy wchodzą także utwory składające się z piaskowców, łupków i wapieni, oraz intruzji magmowych. Utwory te pochodzą z dolnej kredy. Po zakończeniu działalności fazy laramijskiej utworzył się o znacznej miąższości zespół skał złożonych z piaskowców i zlepieńców. W środkowej części wyspy występują osady wapieni rafowych pochodzących z miocenu i pliocenu. Południowy skraj wyspy tworzą wapienie rafowe, które proces powstawania się nie zakończył.

Curaçao jest wyspą nizinną, gdzie najwyższy szczyt – Christoffelberg wznosi się na 372 m n.p.m. Region tego szczytu ma charakter górzysty. Wyspa pozbawiona jest monotonii, urozmaicają ją wzniesienia i pofalowania terenu.

KlimatEdytuj

Curaçao leży w regionie klimatu podrównikowego, który jest suchy, czego przyczyną jest północno-wschodni pasat. Wiatry te docierając do wyspy tracą wilgoć i nie przynoszą opadów. Klimat kształtują ciepłe prądy okołorównikowe.

Temperatury są wysokie, typowe dla regionów okołorównikowych. W półroczu zimowym średnie wartości wynoszą 22-24 °C, zaś latem 29-31 °C. Dobowe wahania temperatur są niewielkie. Opady są niskie i wynoszą 574 mm. W półroczu letnim występuje kilkumiesięczna pora sucha, a największe opady mają miejsce zimą. Wyspa leże w regionie wolnym od huraganów, które w ten region nie docierają.

WodyEdytuj

Sieć rzeczna jest bardzo uboga, co wiąże się z niskimi opadami deszczu i istnieniem pory suchej. Toteż na wyspie występuje niewielkie sieć krótkich rzek okresowych. Na wyspie istnieje kilka niewielkich jezior, największym jest Jan Tiel leżące w południowej części wyspy.

GlebyEdytuj

Curaçao należy do karaibskiej krainy glebowej. Powszechne są czerwonobrązowe gleby sawannowe.

Flora i faunaEdytuj

 
Roślinność wyspy

Szata roślinna jest uboga, co wiąże się nie tylko z klimatem, ale i z poziomem urbanizacji wyspy. O wiele bardziej zabudowane niż Bonaire, Curaçao ma znacznie wyniszczoną szatę roślinną. Jedynie północna część i południowy kraniec wyspy, ma zachowaną szatę roślinną. Powszechną formacją roślinną są sawanny i roślinność kserofityczna. Obszary leśne ograniczają się do niewielkich połaci lasów zwrotnikowych na północy wyspy. Liczne są kaktusowate i sukulenty, na wybrzeżu i w miastach rosną palmy. Na wybrzeżu występują niewielkie fragmenty zarośli namorzynowych.

Świat zwierząt jest z dużym stopniu wyniszczony i ubogi gatunkowo. Liczne są jedynie ptaki (głównie morskie) oraz gady. Bogatszą fauną cechują się jedynie wody przybrzeżne.

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Geograficzna Świata. Ameryka Północna, Wydawnictwo OPRES, Kraków 1996, ISBN 83-85909-20-6.