Georges d’Amboise (1460–1510)

Georges d’Amboise (ur. w 1460 w Chaumont-sur-Loire, zm. 25 maja 1510 w Lyonie) – francuski kardynał.

Georges d’Amboise
kardynał prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1460
Chaumont-sur-Loire
Data i miejsce śmierci 25 maja 1510
Lyon
Miejsce pochówku Katedra Najświętszej Marii Panny w Rouen
arcybiskup Rouen
Okres sprawowania 1494–1510
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat ok. 1484
Sakra biskupia luty 1489
Kreacja kardynalska 17 września 1498
Aleksander VI
Kościół tytularny S. Sisto
Sukcesja apostolska
Data konsekracji luty 1489

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1460 roku w Chaumont-sur-Loire, jako syn Pierre’a d’Amboise’a i Anne de Bueil[1]. Ukończył studia i uzyskał doktorat z prawa kanonicznego[1]. Został protonotariuszem apostolskim, a w 1482 roku król Ludwik XI wysunął jego kandydaturę na arcybiskupa Narbony, lecz nie została ona potwierdzona przez papieża[1]. Wobec tego d’Amboise zrezygnował rok później[1]. Około 1484 roku przyjął święcenia kapłańskie, a 17 grudnia tego roku został wybrany biskupem Montauban[2]. Był bliskim przyjacielem Ludwika XII, jednak podczas buntu księcia przeciwko regentowi w 1487 roku, został skompromitowany i osadzony w Corbeil (został wypuszczony na wniosek papieża rok później)[1]. W lutym 1489 roku przyjął sakrę[2]. Wiosna 1491 roku został wysłany do Konfederacji Szwajcarskiej, gdzie wziął udział w Sejmie Rzeszy w Bernie, a następnie odebrał przysięgę lojalności od Karola VIII[1]. 2 grudnia zrezygnował z diecezji Montauban i został mianowany arcybiskupem Narbony (potwierdzenie papieskie otrzymał 14 marca 1492 roku)[2]. 21 sierpnia 1493 roku Karol VIII desygnował go na arcybiskupa Rouen, a Aleksander VI potwierdził kandydaturę 21 kwietnia następnego roku[2]. Podczas nieobecności Ludwika Orleańskiego pełnił rolę zarządcy Normandii, a po jego koronacji na króla Francji, został pierwszym ministrem[1]. 17 września 1498 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny S. Sisto[2]. Brał udział w negocjacjach z papieżem dotyczących unieważnienia małżeństwa Ludwika XII i Joanny Walezjuszki, które zakończyły się pomyślnie dla króla[1]. W 1499 roku podpisał traktat z Wenecją, a rok później po rewolcie Ludwika Sforzy w Mediolanie, przyjechał do Vercelli, odbił księstwo i wysłał uwięzionego Il Moro do Francji[1]. Ludwik XII nadał mu hrabstwo Lomello i wysłał na kampanię wojenną do Neapolu[1]. W 1501 roku został mianowany legatem we Francji[1]. Juliusz II potwierdził jego legację we Francji i mianował go legatem ad vitam w Awinionie[1]. W 1504 roku d’Amboise koronował Annę Bretońską na królową Francji, a trzy lata później towarzyszył Ludwikowi XII w podróży do Genui, by stłumić powstanie[1]. W 1508 roku uczestniczył w spotkaniu papieża z cesarzem Maksymilianem, którzy podpisali traktat Ligi w Cambrai[1]. Kardynał zmarł 25 maja 1510 roku w Lyonie[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Georges d’Amboise (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-11-09].
  2. a b c d e Georges d’Amboise (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-11-09].