Otwórz menu główne

Marcin Święcicki

polityk polski

Marcin Święcicki (ur. 17 kwietnia 1947 w Warszawie) – polski polityk i ekonomista, w 1989 sekretarz KC PZPR[1], w latach 1989–1991 minister współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, w latach 1994–1999 prezydent m.st. Warszawy, poseł na Sejm X, II, VII i VIII kadencji.

Marcin Święcicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1947
Warszawa
Prezydent m.st. Warszawy
Okres od 3 listopada 1994
do 30 marca 1999
Przynależność polityczna Unia Wolności
Poprzednik Mieczysław Bareja
Następca Paweł Piskorski
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą
Okres od 12 września 1989
do 12 stycznia 1991
Poprzednik Dominik Jastrzębski
Następca Dariusz Ledworowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wykształcenie, działalność zawodowa i społecznaEdytuj

W młodości uprawiał skok w dal. Zdobył w tej konkurencji brązowy medal na mistrzostwach Europy juniorów (Odessa 1966)[2]. W tym samym roku zajął trzecie miejsce podczas mistrzostw Polski seniorów[3]. W 1967 ustanowił wynikiem 7,68 metra rekord Polski juniorów[4].

W latach 1965–1972 działał w Klubie Inteligencji Katolickiej[5].

Ukończył w 1970 studia socjologiczne w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, a w następnym roku uzyskał magisterium na Wydziale Ekonomii i Socjologii tej uczelni. W 1981 uzyskał stopień naukowy doktora nauk ekonomicznych w Instytucie Planowania. Był stypendystą i absolwentem studiów podyplomowych z ekonomii George Washington University (1976) i Uniwersytetu Harvarda (1985) w Stanach Zjednoczonych[6].

W latach 2002–2005 był koordynatorem Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie do spraw ekonomicznych i ochrony środowiska. Następnie, do końca marca 2011, pełnił funkcję dyrektora ośrodka analitycznego UNDP Blue Ribbon Analytical Center w Kijowie[7].

Zaangażował się w działalność społeczną na rzecz Warszawy. W 2001 objął funkcję przewodniczącego Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami imienia Jerzego Waldorffa[8][9]. W 1997 stanął na czele Komitetu Budowy Muzeum Historii Żydów Polskich[10] (później został przewodniczącym Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin[11]). Został również członkiem Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego, a także przewodniczącym Związku Stowarzyszeń Forum Ruchu Europejskiego[12].

Działalność politycznaEdytuj

Od 1967 członek Związku Młodzieży Socjalistycznej, usunięty w 1968 za uczestnictwo w wydarzeniach marcowych[13]. Od 1969 ponownie w ZMS, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego koła związku na UW. Od 1971 do 1979 należał do Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. W styczniu 1974 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1972 do 1982 był głównym specjalistą w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Od 1979 do 1981 był członkiem egzekutywy oddziałowej organizacji partyjnej. W kwietniu 1982 został dyrektorem ds. studiów i analiz w Konsultacyjnej Radzie Gospodarczej kierowanej przez profesora Czesława Bobrowskiego. Od 1987 do 1989 był sekretarzem generalnym tej rady.

Od lipca 1989 do stycznia 1990 pełnił funkcję członka Komitetu Centralnego PZPR, a od lipca do września 1989 był sekretarzem KC[1]. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu po stronie rządowej, w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej. Był współautorem propozycji urynkowienia gospodarki. W tym samym roku uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy, uzyskując w drugiej turze poparcie Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”[6].

W rządzie Tadeusza Mazowieckiego objął stanowisko ministra współpracy gospodarczej z zagranicą. Podpisywał pierwszą umowę gospodarczą o współpracy z Wspólnotą Europejską. Negocjował (zakończone powodzeniem) umorzenie polskich długów wobec Związku Radzieckiego o wartości 9,2 miliarda dolarów amerykańskich[14]. Po raz drugi został posłem w 1993 z ramienia Unii Demokratycznej z okręgu olsztyńskiego, zrezygnował z mandatu w maju 1996. Zaproponował przyjęty w Konstytucji zapis ograniczający zadłużenie publiczne do 60% PKB[15].

W latach 1994–1999 zajmował stanowisko prezydenta m.st. Warszawy, pozostając w ramach koalicji samorządowej Sojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Wolności i Samorządności. Był przewodniczącym zarządu Unii Metropolii Polskich, członkiem zarządu Związku Miast Polskich i współprzewodniczącym Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Lokalnego[16]. Za jego kadencji rozpoczęto budowę Mostu Świętokrzyskiego i przygotowano budowę Mostu Siekierkowskiego, zmodernizowano ulicę Nowy Świat, rozpoczęto budowę spalarni na Targówku, wybudowano 9 basenów, otwarto pierwszy odcinek pierwszej linii metra, wytyczono 700 km tras rowerowych, oddano do użytku nowy budynek Biblioteki Uniwersyteckiej i gmach Sądu Najwyższego, a także rozpoczęto zwrot nieruchomości przejętych przez państwo po II wojnie światowej. W okresie tym miasto wsparło finansowo budowę kilku pomników[16].

Po zakończeniu kadencji do 2002 zasiadał w Radzie m.st. Warszawy. Od 1999 do 2000 pełnił funkcję wiceministra gospodarki, był członkiem zespołu Jana Kułakowskiego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej[6]. Był również doradcą gospodarczym prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa (1999–2000).

Od 1991 działał w Unii Demokratycznej, później w Unii Wolności i w Partii Demokratycznej – demokraci.pl, której od 2006 do 2007 był wiceprzewodniczącym. Bez powodzenia kandydował do Sejmu w wyborach w 2001 i 2005, a w 2004 do Parlamentu Europejskiego. W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na radnego sejmiku mazowieckiego z listy Lewicy i Demokratów. W wyborach parlamentarnych w 2007 ponownie bezskutecznie kandydował do Sejmu z listy tej samej koalicji w okręgu warszawskim. W 2009 wstąpił do klubu radnych Platformy Obywatelskiej w sejmiku mazowieckim. W wyborach samorządowych w 2010 uzyskał reelekcję do sejmiku z listy PO[17].

W międzyczasie wystąpił z Partii Demokratycznej; w 2011 wystartował w wyborach parlamentarnych z warszawskiej listy PO, został wówczas wybrany na posła na Sejm VII kadencji[18]. Wkrótce po wyborach wstąpił do PO. W Sejmie VII kadencji został m.in. członkiem Komisji Gospodarki oraz Finansów Publicznych. Bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014[19].

Wcześniej w tym samym roku powierzono mu funkcję koordynatora grupy polskich ekspertów ds. reformy samorządowej na Ukrainie[20]. W 2015 objął stanowisko przewodniczącego sejmowej Podkomisji nadzwyczajnej do spraw realizacji ustaw o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych[21]. W wyborach w tym samym roku z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję (dostał 8329 głosów)[22].

Życie prywatneEdytuj

Jest synem Jadwigi[23] i działacza katolickiego okresu PRL Andrzeja Święcickiego, bratem Jakuba Święcickiego, a także zięciem Eugeniusza Szyra. Ma trzech synów i córkę.

21 listopada 2016 w okresie tzw. kryzysu migracyjnego w trakcie występu w jednym z programów publicystycznych w TVP Info zadeklarował, że gotów byłby przyjąć uchodźców do swego domu w Warszawie[24]. Wiosną 2018 w mieszkaniu małżonków Święcickich zamieszkała rodzina uchodźców z Tadżykistanu w ramach programu prowadzonego przez Fundację Ocalenie[25].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL. ipn.gov.pl. [dostęp 2015-06-02].
  2. European Junior Championships 1966 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2015-06-02].
  3. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920–2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008, s. 377. ISBN 978-83-61233-20-6.
  4. Lekkoatletyka w 1998. Sportpress, 1999, s. 190. ISBN 83-910012-1-0.
  5. Marcin Święcicki. mamprawowiedziec.pl. [dostęp 2015-06-02].
  6. a b c Marcin Święcicki. wyborcza.pl, 8 września 2009. [dostęp 2015-06-02].
  7. About BRAAC. Staff (ang.). undp.org.ua. [dostęp 2015-06-02].
  8. Powązki mówią więcej o nas, niż jakiekolwiek muzeum. rp.pl, 1 listopada 2014. [dostęp 2015-06-02].
  9. Powązki cmentarz elit. Z Marcinem Święcickim, przewodniczącym Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami rozmawia Jan Tomasz Lipski. „Stolica”, s. 36, październik 2017. 
  10. Członkowie Komitetu Budowy Muzeum Historii Żydów Polskich. um.warszawa.pl. [dostęp 2015-06-02].
  11. Komitet Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. polin.pl. [dostęp 2019-02-25].
  12. Związek Stowarzyszeń Forum Ruchu Europejskiego. krs-online.com.pl. [dostęp 2019-02-25].
  13. Dane osoby z katalogu osób rozpracowywanych. ipn.gov.pl. [dostęp 2015-06-02].
  14. Jerzy Baczyński: Leszek Balcerowicz. 800 dni. Krótka historia wielkiej zmiany 1989–1991. Warszawa: Polityka, 2009, s. 141–142.
  15. 2 kadencja, Zgromadzenie Narodowe. sejm.gov.pl, 23 września 1994. [dostęp 2015-06-02].
  16. a b c d Prezydenci Warszawy. warszawa.pl. [dostęp 2019-02-25].
  17. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 2015-06-02].
  18. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  19. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-25].
  20. Grupa polskich ekspertów pomoże w reformie samorządowej na Ukrainie. wyborcza.pl, 31 marca 2014. [dostęp 2015-05-26].
  21. Podkomisja nadzwyczajna do spraw realizacji ustaw o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. sejm.gov.pl. [dostęp 2015-05-26].
  22. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  23. Marcin Święcicki. ipn.gov.pl. [dostęp 2015-06-02].
  24. „Mogę przyjąć uchodźców indywidualnie. Dzieci się wyprowadziły i jest trochę luzu”. tvp.info, 21 listopada 2016. [dostęp 2019-02-25].
  25. Marcin Antosiewicz: Sitora i Sanjar u Święcickich. Polityk PO przyjął do domu uchodźców. newsweek.pl, 7 października 2018. [dostęp 2019-02-25].
  26. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 maja 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. nr 78, poz. 780).
  27. Honorowi i zasłużeni obywatele Miasta Poznania: 1996. poznan.pl. [dostęp 2019-02-25].

BibliografiaEdytuj