Otwórz menu główne

Puchar CEV w piłce siatkowej mężczyzn

Puchar CEV mężczyzn (ang. CEV Cup Men) – międzynarodowe, klubowe rozgrywki siatkarskie, utworzone z inicjatywy Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej (CEV) w 1972 roku, przeznaczone dla męskich drużyn klubowych zajmujących czołowe miejsca w europejskich ligach krajowych, które nie zostały zakwalifikowane do Ligi Mistrzów.

NazwyEdytuj

  • 1972-2000 – Pucharu Europy Zdobywców Pucharów (ang. CEV Cup Winner's Cup)
  • 2000-2007 – Puchar Top Teams (ang. CEV Top Teams Cup)
  • od 2007 – Puchar CEV (ang. CEV Cup)

HistoriaEdytuj

W 1979 władze Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej podjęły decyzję o utworzeniu trzecich pod względem ważności rozgrywek, prowadzonych w ramach europejskich pucharów (po Pucharze Europy Mistrzów Krajowych i Pucharze Europy Zdobywców Pucharów), którym – od nazwy tejże organizacji – nadano szyld Pucharu CEV, czyli Pucharu Europejskiej Konfederacji Piłki Siatkowej (po polsku zwanym w skrócie również Pucharem Konfederacji). Zmagania te są więc od samego początku odpowiednikiem piłkarskiego Pucharu UEFA. Pomysłodawcom przyświecał cel, by możliwie jak największa liczba zespołów europejskich miała możliwość przystąpienia do międzynarodowych rozgrywek klubowych, więc pierwotnie brały w nich udział drużyny, plasujące się na podium ligowych zmagań o mistrzostwo danego państwa. Z uwagi na fakt, że w ówczesnym Pucharze Europy Mistrzów Krajowych każda federacja mogła wystawić wyłącznie 1 przedstawiciela (mistrza kraju), dwaj pozostali medaliści nie mieli możliwości rywalizowania na forum międzynarodowym (chyba że któryś z nich wywalczył Puchar kraju i przystępował do zmagań o Puchar Europy Zdobywców Pucharów).

Pierwszą edycję rozgrywek – zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn – przeprowadzono w sezonie 1980/1981 i od tego czasu regularnie (co sezon) toczone są one do czasów obecnych. W latach 90. do rywalizacji dopuszczono więcej, niż jednego przedstawiciela danego państwa, ale przywilej ten pierwotnie dotyczył wyłącznie najsilniejszych lig krajowych. Do rozgrywek danego sezonu przystępowały 52 drużyny, które w I fazie dzielono poprzez losowanie na 12 czterozespołowych grup. W tym samym terminie każda z grup rozgrywała niezależny od siebie trzydniowy turniej (od piątku do niedzieli), a jego gospodarzem zostawał jeden z uczestniczących klubów. Podczas każdego z 12 turniejów rundy grupowej poszczególne ekipy grały systemem "każdy z każdym" po jednym spotkaniu. 12 zwycięzców turniejów kwalifikowało się do 1/8 finału, a w tej fazie dołączały do nich 4 rozstawione drużyny – teoretycznie najsilniejsze (decyzję o rozstawieniu podejmowała przed rozpoczęciem rozgrywek CEV). Od tego momentu – przez dwie kolejne rundy (1/8 finału i ćwierćfinały) – rywalizacja toczyła się systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie "u siebie" i "na wyjeździe"), po którym lepszy kwalifikował się do następnej tury. O awansie dalej decydował bilans dwumeczu, tj. liczba zwycięstw, a w przypadku remisu (1 zwycięstwo i 1 porażka) – stosunek setów ewentualnie "małych punktów" (przy czym sety i małe punkty ugrane na wyjeździe liczyły się podwójnie). Czwórka triumfatorów dwumeczów ćwierćfinałowych uzyskiwała promocję do turnieju Final Four, odbywającego się w hali jednego z uczestników. Przed jej rozpoczęciem metodą losowania wyłaniane były obydwie pary półfinałowe, które rozgrywały ze sobą po jednym spotkaniu, zaś ich zwycięzcy awansowali do pojedynku finałowego. Jego triumfator zostawał zwycięzcą danej edycji Pucharu CEV.

Pod koniec 2006 CEV postanowiła zreformować – począwszy od sezonu 2007/2008 – wszystkie siatkarskie rozgrywki pucharowe, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Podjęto wówczas decyzję o likwidacji Pucharu Top Teams, zaś jego miejsce w hierarchii europucharów zajął "odnowiony" Puchar CEV, stając się tym samym drugimi pod względem prestiżu klubowymi rozgrywkami "starego kontynentu" (po Lidze Mistrzów). W miejsce "starego" Pucharu CEV powołano natomiast Puchar Challenge. Idea zmian miała wprost nawiązywać do reformy europejskich pucharów w męskiej piłce nożnej z przełomu tysiącleci – tak więc nowy Puchar CEV po raz kolejny stał się odpowiednikiem odnowionego Pucharu UEFA. W celu usystematyzowania zasad kwalifikacji do zreformowanych europejskich pucharów 16 maja 2007 CEV ogłosiła swój autorski ranking, na podstawie którego poszczególnym federacjom przyznano konkretną liczbę miejsc do obsadzenia w poszczególnych rozgrywkach. Zasadniczej zmianie uległ również system rozgrywek (z grupowo-pucharowego na typowo pucharowy).

W 2010 roku ponownie zreformowano rozgrywki Pucharu CEV i Pucharu Challenge. Zrezygnowano wtedy z organizowania turniejów Final Four dla najlepszej czwórki turniejów, które odbywały się u jednego z nich. Zamiast tego zarówno półfinały jak i mecz finałowy są rozgrywane zgodnie z obowiązującą w poprzednich rundach formule dwumeczu. Zrezygnowano wtedy również z rozgrywania meczu o 3. miejsce.

Sezon 2015/2016 był ostatnim, w którym po ćwierćfinałach rozgrywano Rundę Challenge, w której do zwycięzców ćwierćfinałów dołączały cztery zespoły z Ligi Mistrzów, którym nie udało się zakwalifikować do rundy play-off. Zamiast tego zespoły, które odpadły na etapie kwalifikacji do Ligi Mistrzów, dołączają do rywalizacji w Pucharze CEV wcześniej, bo na etapie 1/32 i/lub 1/16 finału. Jednocześnie po raz ostatni przegrani z 1/16 finału zostali relegowani do Pucharu Challenge.

System rozgrywekEdytuj

W danej edycji Pucharu CEV udział biorą co najmniej 32 europejskie męskie kluby siatkarskie zestawione poprzez losowanie w pary w każdej rundzie. Większość drużyn rozpoczyna rozgrywki od 1/16 finału, niektóre niżej notowane od 1/32 finału. Na etapie 1/32 lub 1/16 finału (lub obu, w zależności od edycji) dołączają drużyny, które odpadły w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów. Rywalizacja w każdej parze toczy się systemem pucharowym, tj. w formie dwumeczu (spotkanie "u siebie" i "na wyjeździe"), po którym lepszy kwalifikuje się do kolejnej rundy. O awansie decyduje liczba zwycięstw jednego z zespołów (2 wygrane = przejście do kolejnej fazy zmagań). Natomiast w przypadku remisu (1 zwycięstwo i 1 porażka), w drugim ze spotkań zostaje rozegrany tzw. złoty set (do 15 punktów), a jego triumfator przechodzi na następnej rundy.

Kolejne tury Pucharu CEV (1/8 finału, ćwierćfinały, półfinały i finał) toczone są na identycznych zasadach. Przegrani każdej pary definitywnie kończą zmagania w europucharach danego sezonu. Triumfator dwumeczu finałowego zostaje zwycięzcą danej edycji Pucharu CEV.

TriumfatorzyEdytuj

Sezon Miejsce finału 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce 4. miejsce
Puchar Europy Zdobywców Pucharów
1972/1973   Ateny   Zwiezda Woroszyłowgrad   Csepel SC   Lewski Spartak Sofia   Ruini Florencja
1973/1974   Bruksela   Radiotechnik Ryga   Zwiezda Woroszyłowgrad   Resovia   Lubiam Bologna
1974/1975   Ankara   Radiotechnik Ryga   Lewski Spartak Sofia   Aero Odolena Voda   Újpesti Dózsa SC
1975/1976   Bratysława   CSKA Sofia   Červená hviezda Bratysława   Klippan Turyn   Bouwlust Orawi
1976/1977   Bruksela   Radiotechnik Ryga   Steaua Bukareszt   Aero Odolena Voda   Budapesti Honvéd SE
1977/1978   Assen   Rudá hvězda Praha   AZS Olsztyn   Paoletti Katania   Eczacıbaşı
1978/1979   Roeselare   Dinamo Bukareszt   Lewski Spartak Sofia   Rudá hvězda Praha   Gemenservice/VVC Vught
1979/1980   Ateny   Panini Modena   Panathinaikos Ateny   Aero Odolena Voda   Vinylex
1980/1981   Bruksela   Červená hviezda Bratysława   Steaua Bukareszt   Awtomobilist Leningrad   CSKA Sofia
1981/1982   Bruksela   Awtomobilist Leningrad   Lewski Spartak Sofia   Steaua Bukareszt   AS Grenoble
1982/1983   Schaan   Awtomobilist Leningrad   Kappa Turyn   Vojvodina Nowy Sad   Güney Sanayi
1983/1984   Innsbruck   Kappa Turyn   Son Amar Palma   Asnières Sports   Brother Martinus Amstelveen
1984/1985   Saint-Nazaire   Dinamo Moskwa   Lewski Spartak Sofia   Steaua Bukareszt   Hamburger SV
1985/1986   Ateny   Panini Modena   Steaua Bukareszt   CSKA Sofia   Dinamo Moskwa
1986/1987   Bazylea   Tartarini Bologna   Lewski Spartak Sofia   OK Bosna Sarajewo   Resovia
1987/1988   Bolonia   Maxicono Parma   Camst Bologna   Lewski Spartak Sofia   Rudá hvězda Praha
1988/1989   Varkaus   Maxicono Parma   Lewski Spartak Sofia   Panathinaikos Ateny   Camst Bologna
1989/1990   Parma   Maxicono Parma   Sisley Treviso   Dinamo Moskwa   Hamburger SV
1990/1991   Palma de Mallorca   Gabeca Montichiari   Awtomobilist Leningrad   AS Fréjus   Knack Roeselare
1991/1992   Moers   Gabeca Montichiari   Mediolanum Milano   Moerser SC   Desimpel Torhout
1992/1993   Mediolan   Misura Milano   AS Cannes   Gabeca Montichiari   Aris Saloniki
1993/1994   Genewa   Sisley Treviso   Milan Volley   AS Cannes   AO Orestiada
1994/1995   Genewa   Daytona Las Modena   CV Grupo Duero Soria   Knack Roeselare   Aris Saloniki
1995/1996   Ateny   Olympiakos Pireus   Bayer Wuppertal   Alcom Capelle   Unicaja Almería
1996/1997   Saloniki   Alpitour Traco Cuneo   Olympiakos Pireus   Biełogorje-Dinamo Biełgorod   SCC Berlin
1997/1998   Cuneo   Alpitour Traco Cuneo   Olympiakos Pireus   Castêlo da Maia GC   CV Guaguas Las Palmas
1998/1999   Stambuł   AS Cannes   TNT Alpitour Cuneo   UEM-Izumrud Jekaterynburg   Arçelik
1999/2000   Ateny   Paris Volley   TNT Alpitour Cuneo   AEK Ateny   Galatasaray SK
Puchar Top Teams
2000/2001   Ereğli   SC Espinho   UEM-Izumrud Jekaterynburg   Unicaja Almería   Erdemirspor
2001/2002   Częstochowa   Knack Roeselare   SC Espinho   Galaxia Starter AZS Bank Częstochowa   Łokomotyw Charków
2002/2003   Apeldoorn   Piet Zoomers/D Apeldoorn   Łokomotyw Charków   Omniworld Almere   Azot Czerkasy
2003/2004   Innsbruck   Łokomotyw Charków   Deltacons Tulcza   VT Tiroler Wasserkraft Innsbruck   Castêlo da Maia GC
2004/2005   Ateny   Olympiakos Pireus   ORTEC Rotterdam.Nesselande   VK Dukla Liberec   Omniworld Almere
2005/2006   Palma de Mallorca   Copra Berni Piacenza   Son Amar Palma   Panathinaikos Ateny   Vojvodina Novolin Nowy Sad
2006/2007   Modena   OK Autocommerce Bled   Cimone Modena   Iskra Odincowo   Rabotnički Fersped Skopje
Puchar CEV
2007/2008   Rzym   M. Roma Volley   Noliko Maaseik   Budvanska Rivijera Budva   Fakieł Nowy Urengoj
2008/2009   Ateny   Lokomotiw-Biełogorje Biełgorod   Panathinaikos Ateny   Bre Banca Lannutti Cuneo   Unicaja Almería
2009/2010   Maaseik   Bre Banca Lannutti Cuneo   Iskra Odincowo   Noliko Maaseik   CoprAtlantide Piacenza
2010/2011   Treviso
  Kędzierzyn-Koźle
  Sisley Treviso   ZAKSA Kędzierzyn-Koźle   Asseco Resovia
  CSKA Sofia
2011/2012   Rzeszów
  Moskwa
  Dinamo Moskwa   Asseco Resovia   ACH Volley Lublana
  Acqua Paradiso Monza Brianza
2012/2013   Ankara
  Latina
  Halkbank   Andreoli Latina   Łokomotyw Charków
  Maliye Milli Piyango
2013/2014   Paryż
  Niżny Nowogród
  Paris Volley   Gubiernija Niżny Nowogród   Tomis Konstanca
  PGE Skra Bełchatów
2014/2015   Trydent
  Moskwa
  Dinamo Moskwa   Diatec Trentino   ZAKSA Kędzierzyn-Koźle
  VC Euphony Asse-Lennik
2015/2016   Berlin
  Surgut
  Berlin Recycling Volleys   Gazprom-Jugra Surgut   Dinamo Moskwa
  Knack Roeselare
2016/2017   Tours
  Trydent
  Tours VB   Diatec Trentino   Fenerbahçe Stambuł
  United Volleys Rhein-Main
2017/2018   Biełgorod
  Ankara
  Biełogorje Biełgorod   Ziraat Bankası   Calzedonia Werona
  Asseco Resovia
2018/2019   Trydent
  Stambuł
  Itas Trentino   Galatasaray SK   Kuzbass Kemerowo
  Olympiakos Pireus

Bilans klubówEdytuj

Klub 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Lata zwycięstw
  Piemonte Volley 3 2 1 1997, 1998, 2010
   Dinamo Moskwa 3 1 1 1985, 2012, 2015
  Pallavolo Modena 3 1 0 1980, 1986, 1995
  Pallavolo Parma 3 0 0 1988, 1989, 1990
  Radiotechnik Ryga 3 0 0 1974, 1975, 1977
  Olympiakos Pireus 2 2 0 1996, 2005
  Awtomobilist Leningrad 2 1 1 1982, 1983
  Sisley Treviso 2 1 0 1994, 2011
  Gabeca Pallavolo Spa 2 0 1 1991, 1992
  Lokomotiw-Biełogorje Biełgorod 2 0 1 2009, 2018
  Paris Volley 2 0 0 2000, 2014
  Volley Gonzaga Milano 1 2 0 1993
  AS Cannes 1 1 1 1999
  Pallavolo Turyn 1 1 1 1984
  Červená hviezda Bratysława 1 1 0 1981
  Łokomotyw Charków 1 1 0 2004
  SC Espinho 1 1 0 2001
  Zinella Volley Bologna 1 1 0 1987
  CSKA Sofia 1 0 2 1976
  ACH Volley Lublana 1 0 1 2007
  Rudá hvězda Praha 1 0 1 1978
  Volleyteam Roeselare 1 0 1 2002
  Dinamo Bukareszt 1 0 0 1979
  Dynamo Apeldoorn 1 0 0 2003
  M. Roma Volley 1 0 0 2008
  Pallavolo Piacenza 1 0 0 2005
  Ruini Florencja 1 0 0 1973
  Halkbank Ankara 1 0 0 2013
  Berlin Recycling Volleys 1 0 0 2016
  Tours VB 1 0 0 2017

Bilans państwEdytuj

Państwo 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
  Włochy 19 9 5
  ZSRR 6 2 2
  Rosja 4 4 3
  Francja 4 1 3
  Grecja 2 4 3
  Czechosłowacja 2 1 4
  Bułgaria 1 6 3
  Rumunia 1 4 3
  Belgia 1 1 2
  Holandia 1 1 2
  Portugalia 1 1 1
  Ukraina 1 1 0
  Słowenia 1 0 1
  Polska 0 3 4
  Hiszpania 0 3 1
  Niemcy 1 1 1
  Węgry 0 1 0
  Turcja 0 1 0
  Jugosławia 0 0 2
  Austria 0 0 1
  Czarnogóra 0 0 1
  Czechy 0 0 1

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj