Tadeusz Janczar

aktor polski

Tadeusz Janczar, właśc. Tadeusz Musiał (ur. 25 kwietnia 1926 w Warszawie, zm. 31 października 1997 tamże) – polski aktor teatralny i filmowy.

Tadeusz Janczar
Ilustracja
Tadeusz Janczar (z prawej) z Tadeuszem Łomnickim, kadr z filmu Pokolenie
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1926
Warszawa
Data i miejsce śmierci 31 października 1997
Warszawa
Zawód aktor
Współmałżonek 1. Elżbieta Habich
2. Małgorzata Lorentowicz
Lata aktywności 1946–1996
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Zasłużony Działacz Kultury Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”
Grób Tadeusza Janczara na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Syn Stefana. Mieszkał w podwarszawskim garnizonowym Rembertowie. W 1939 pod Oszmianą Rosjanie rozstrzelali jego ojca, a jego siostra zmarła z wycieńczenia na gruźlicę.

W czasie II wojny światowej brał udział w konspiracyjnym harcerstwie. Był członkiem Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Był aktorem frontowym w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W 1948 uzyskał dyplom aktorski i jednocześnie pracował w Teatrze Domu Wojska Polskiego. Potem grał na deskach Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Absolwent PWST w Łodzi. Jeden z czołowych aktorów tzw. polskiej szkoły filmowej. Jedną z ostatnich ról była kreacja lekarza Sergiusza Kazanowicza – byłego więźnia obozu koncentracyjnego w serialu telewizyjnym Dom.

Mniej więcej od 1963 cierpiał na chorobę afektywną dwubiegunową, co praktycznie spowodowało zawieszenie kariery aktorskiej w latach 60. i 80. W tamtym czasie występował tylko w teatrze i radiu (m.in. jako Stach w powieści radiowej Matysiakowie).

Życie prywatneEdytuj

Jego pierwszą żoną była teatralna inspicjentka Elżbieta Habich; ich synem jest aktor Krzysztof Janczar, zaś wnukiem także aktor Krzysztof Artur Janczar. Drugą żoną była aktorka Małgorzata Lorentowicz[1].

Zmarł 31 października 1997. Pochowany został na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera 168-1-21/22)[2].

Wybrana filmografiaEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

  • 1955 – Nagroda Państwowa (wyróżnienie) w sekcji filmu za role: Jasia Kronego w filmie Pokolenie i Kazka Spokornego w filmie Piątka z ulicy Barskiej,
  • 1958 – Nagrody Radia i TV - nagroda zespołowa za powieść radiową Matysiakowie (nagroda za rolę),
  • 1971 – „Złota Kaczka”,
  • 1977 – Złoty Ekran – za kreacje aktorskie w spektaklach Teatru TV: Relacja, Rzecz listopadowa, Trzeci maja,
  • 1986 – Nagroda Specjalna władz miasta stołecznego Warszawy z okazji 30-lecia Matysiaków.

PrzypisyEdytuj

  1. Tygodnik Życie na Gorąco nr 27, 3 lipca 2014, s. 35.
  2. Cmentarz Stare Powązki: PIEKARSCY I GRZYBOWSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-06].
  3. M.P. z 1997 r. nr 14, poz. 134 „za wybitne zasługi dla kultury”.
  4. M.P. z 1955 r. nr 96, poz. 1298 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.

Linki zewnętrzneEdytuj