Jacek Braciak

polski aktor

Jacek Braciak (ur. 12 maja 1968 w Drezdenku) – polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, w latach 1990–2015 aktor Teatru Powszechnego w Warszawie; laureat pierwszej nagrody aktorskiej na 61. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych – Festiwalu Sztuki Aktorskiej (2021) za rolę Andrzeja w dramacie Wstyd (2021) Marka Modzelewskiego w Teatrze Współczesnym w Warszawie (2021)[1].

Jacek Braciak
Ilustracja
Jacek Braciak (2019)
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1968
Drezdenko
Zawód aktor
Lata aktywności od 1988
Zespół artystyczny
Teatr Powszechny w Warszawie (1990–2015)

ŻyciorysEdytuj

Wychował się we wsi Rzekcin. W 1987 ukończył Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Strzelcach Krajeńskich, a w 1991 ukończył studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W latach 1990–2015 był aktorem Teatru Powszechnego w Warszawie.

Jest ojcem dwóch córek Zofii i Marii[2] oraz syna Konrada[3][a].

FilmografiaEdytuj

DubbingEdytuj

NagrodyEdytuj

  • 2019: KlerOrzeł, nagroda w kategorii: Najlepsza główna rola męska za rok 2018
  • 2012: Róża – Orzeł, nagroda w kategorii: Najlepsza drugoplanowa rola męska za rok 2011
  • 2003: Edi – Orzeł, nagroda w kategorii: Najlepsza drugoplanowa rola męska za rok 2002
  • 2002: Edi – Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, nagroda za drugoplanową rolę męską
  • 1991: nagroda Jury za rolę Łatki we „Fredraszkach” na IX Przeglądzie Przedstawień Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi

UwagiEdytuj

  1. Który jest osobą transpłciową, o czym Jacek Braciak pierwszy raz powiedział w 2021 r.; przed tranzycją nosił imię Jadwiga.
  2. a b c Data światowej premiery filmu.
  3. Data światowej premiery filmu. Polski dubbing z 2001.

PrzypisyEdytuj

  1. Werdykt jury 61. Kaliskich Spotkań Teatralnych – Festiwalu Sztuki Aktorskiej. www.teatr.kalisz.pl, 25 września 2021. [dostęp 2021-10-08].
  2. Jacek Braciak – kim jest? Żona, wzrost, dzieci, wiek, Kler [INFORMACJE] | Radio ZET, www.radiozet.pl, 1537 [dostęp 2021-11-26] (pol.).
  3. Jacek Braciak ma transpłciowego syna. „Moje dzieci to ludzie wolni”, Onet Kultura, 26 listopada 2021 [dostęp 2021-11-26] (pol.).
  4. Zemsta. [dostęp 2019-03-28].

Linki zewnętrzneEdytuj