Otwórz menu główne

Nikołaj Puchow

radziecki generał

Nikołaj Pawłowicz Puchow (ros. Никола́й Па́влович Пу́хов, ur. 25 stycznia 1895 we wsi Griszowo (obecnie w obwodzie kałuskim), zm. 28 marca 1958 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1943).

Nikołaj Puchow
Николай Пу́хов
ilustracja
generał-pułkownik generał-pułkownik
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1895
Griszowo, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 28 marca 1958
Moskwa, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Lata służby Imperium Rosyjskie 1916–1917
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1918–1957
Siły zbrojne Carska Armia Rosyjska,
Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Stanowiska dowódca 13. Armii (1942–1946)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder SuworowaOrder SuworowaOrder SuworowaOrder KutuzowaOrder KutuzowaOrder Bohdana Chmielnickiego I klasyMedal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal za Wyzwolenie Pragi
Order Krzyża Grunwaldu III klasyKrzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył szkołę średnią, 1916 rozpoczął służbę w carskiej armii, skończył szkołę podoficerską i brał udział w I wojnie światowej na Froncie Północnym jako dowódca zwiadu konnego pułku. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej w Rosji na Froncie Południowym i Zachodnim oraz w walkach z "bandami" w Górnym Ałtaju jako adiutant pułku i szef sztabu brygady piechoty i dywizji piechoty. W latach 1924–1929 dowodził pułkiem piechoty, 1926 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej Armii Czerwonej „Wystrieł” im. Kominternu, w marcu 1930 został wykładowcą szkoły wojskowej, potem kierownikiem jednego z kursów na kursach „Wystrieł”. Ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej im. Stalina i w styczniu 1935 został wykładowcą tej akademii, od lipca 1936 był pomocnikiem naczelnika, a od marca 1938 naczelnikiem szkoły wojskowej w Charkowie, od kwietnia 1939 wykładał w Akademii Wojskowo-Gospodarczej Armii Czerwonej. W styczniu 1941 został szefem wydziału Akademii Intendenckiej Armii Czerwonej, od 1941 należał do WKP(b), od czerwca 1941 dowodził 304 Dywizją Piechoty na Froncie Południowo-Zachodnim, a od stycznia 1942 do końca wojny 13 Armią wchodzącą kolejno w skład Frontów: Południowo-Zachodniego, Briańskiego, Centralnego i 1 Ukraińskiego.

Dowodzona przez niego armia uczestniczyła w operacji woronesko-woroszyłowgradzkiej, woronesko-kastorneńskiej i małoarchangielskiej, w bitwie pod Kurskiem, bitwie o Dniepr, następnie w operacji żytomiersko-berdyczowskiej, rówieńsko-łuckiej, proskurowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej, górnośląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Na czele armii gen. Puchow brał udział w zajmowaniu m.in. Owrucza, Korostenia, Nowogrodu Wołyńskiego, Sarn, Łucka, Kielc, Essen, Brandenburga i Pragi. Po zakończeniu wojny nadal dowodził 13 Armią, w czerwcu 1946 został dowódcą 8 Zmechanizowanej Armii Karpackiego Okręgu Wojskowego, w lutym 1948 dowódcą wojsk Odeskiego Okręgu Wojskowego, w 1953 dowódcą wojsk Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, w listopadzie 1953 Zachodniosyberyjskiego, a w 1956 Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. W 1952 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. W czerwcu 1957 został głównym doradcą wojskowym przy Rumuńskiej Armii Ludowej. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 3 i 4 kadencji. Napisał „Gody Ispytanii” (wyd. 1959). Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

AwanseEdytuj

  • Pułkownik (1935)
  • Generał Major (4 czerwca 1940)
  • Generał Porucznik (14 lutego 1943)
  • Generał Pułkownik (26 sierpnia 1944)

OdznaczeniaEdytuj

I medale.

BibliografiaEdytuj