Otwórz menu główne

Ambasada Francji w Warszawie, Ambasada Republiki Francuskiej (fr. Ambassade de France à Varsovie) – francuska placówka dyplomatyczna w Polsce, mieszcząca się w Warszawie przy ul. Pięknej 1, pomiędzy ulicami Jazdów i Johna Lennona.

Ambasada Francji w Warszawie
Ambassade de France à Varsovie
Armoiries république française.svg
Ilustracja
Siedziba ambasady przy ul. Pięknej
Państwo  Francja
Data utworzenia 1919, 1944
Ambasador Pierre Lévy
Zatrudnienie 19+
Adres
ul. Piękna 1
00-477 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Ziemia52°13′25,60″N 21°01′38,03″E/52,223778 21,027231
Strona internetowa
Pałac Branickich – b. siedziba Konsulatu Generalnego Francji w Warszawie przy ul. Nowy Świat (1829)
Przedwojenna siedziba Ambasady w Pałacu Branickich przy ul. Frascati (1934-1939), zniszczony w okresie II wojny światowej, nie odbudowany
Budynek Konsulatu Generalnego Francji w Al. Ujazdowskich, obecnej siedziby Obserwatorium Astronomicznego i Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego (1909)
Pierwsza siedziba przedstawicielstwa Francji w Pałacu Brühla (1809-)
Była siedziba Konsulatu Francji w Katowicach przy ul. 3 Maja (1938)
b. siedziba Konsulatu Francji w Pałacu Jutkiewiczów w Krakowie przy ul. Potockiego (okres międzywojenny)
b. siedziba Konsulatu Francji w Krakowie przy ul. Krupniczej 5 (lata 50. i 60. XX w.)

Spis treści

Podział organizacyjnyEdytuj

  • Kancelaria dyplomatyczna (Chancellerie)
  • Dział konsularny (Section consulaire)
  • Dział prasowy (Service de presse)
  • Dział współpracy kulturalnej (Service de coopération et d’action culturelle) - Instytut Francuski w Polsce
  • Dział spraw społecznych (Service du Conseiller pour les Affaires sociales)
  • Regionalny dział ekonomiczny (Service économique régional)
  • Misja ekonomiczna Business France (Mission économique Business France)
  • Attaché Obrony (Attaché de défense)
  • Delegatura Biura ds. międzynarodowej współpracy technicznej policji (Service de coopération technique internationale de police – SCTIP)
  • Dział administracyjny i finansowy (Service administratif et financier)
  • Liceum Francuskie w Warszawie (Lycée français René-Goscinny de Varsovie), ul. Walecznych 4/6 (1919)
  • Francuska Agencja Rozwoju Turystyki (Atout France), ul. Piękna 1
  • Konsulat Generalny Republiki Francuskiej w Krakowie (Consulat général de France à Cracovie), ul. Stolarska 15

SiedzibaEdytuj

Do I wojny światowejEdytuj

Swoich przedstawicieli różnej rangi Francja utrzymywała w Warszawie w latach 1574-1913, a w Gdańsku od 1610.

W okresie zaborów przedstawicielstwo Francji w Warszawie mieściło się w wielu lokalizacjach, m.in. w nieistniejącym pałacu Brühla z 1642[1] róg ulic Wierzbowej i Fredry (1809)[2], konsulat generalny w Pałacu Branickich przy ul. Nowy Świat 1200, obecnie 21 (1829), ul. Niecałej 8 (1869-1878), w kamienicy Kosseckiego przy ul. Mazowieckiej 16 (1880-1887), obecnie nie istnieje, w budynku należącym do rodziny Krasińskich przy ul. Mazowieckiej 20 (1888-1900), przy ul. Instytutowej 6 (1901-1902), obecnie ul. Matejki, ul. Instytutowej 3 (1903), obecnie nie istnieje, w Al. Ujazdowskich 4 (1905-1912), przy ul. Żurawiej 7 (1914), obiekt nie istnieje.

Francja utrzymywała też konsulaty:

  • w Gdańsku: Hundegasse 275, obecnie ul. Ogarna 54 (1839-1844), Hundegasse 54 (1867), Brotbänkergasse 38, ob. ul. Chlebnicka (1870) Brotbänkergasse 43 (1874), Brotbänkergasse 38 (1876-1878), Langgasse 51, obecnie ul. Długa (1880), Jopengasse 63, obecnie ul. Piwna (1884), An der neuen Mottlau 7, obecnie ul. Motławska (1886-1888), Weidengasse 4a, obecnie ul. Łąkowa (1897-1900), Weidengasse 11, wejście od Strandgasse, obecnie ul. Dolna 4 (1902-1903), Strandgasse 7 (1904), Weidengasse 9 (1905-1907), Karrenwall 5, obecnie ul. Okopowa (1909-1910)[3], i Reitbahn 7, obecnie ul. Bogusławskiego (1911-1914).
  • Lwowie: pl. Bernardyński 2a, ob. Площа Соборна (1913).
  • Wrocławiu (1874-1914): Gartenstraße 4, ob. ul. Józefa Piłsudskiego (1874-1876), Am Oberschlesischen Banhof, ul. Piłsudskiego (1876-1880), Gartenstraße, ul. Piłsudskiego (1880-1888), Sadowastraße, ul. Swobodna (1888-1893), Hōfchenstraße, ul. Tadeusza Zielińskiego (1893-1904), Rosenthaler, ul. Pomorska (1904-1907), Am Wäldchen, ul. Kaszubska (1907-1913), Moritzstraße 3-5, ul. Lubuska (1913-1914).

Po I wojnie światowejEdytuj

Po I wojnie światowej, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1919, rozpoczęło swą pracę poselstwo, mając kilka kolejnych lokalizacji – w willi Wernickiego w Al. Ujazdowskich 31 (1919-1928), od 1924 w randze ambasady[4], oraz w pałacu Lesserów w Al. Ujazdowskich 6a/ul. Pięknej 10 (lata 20. ub.w.)[5], w domu Szelechowa w Al. Ujazdowskich 15 róg al. Róż 2 (1928-1936), w latach 1936–1939 w Pałacu Branickich, tzw. Czerwonym Pałacu z 1887 (proj. Leandro Marconi) przy ul. Frascati 22[6], zburzony w okresie II wojny światowej, obecnie nie istnieje.

W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.

Biuro Radcy Handlowego urzędowało przy ul. Foksal 11 (1923[7]-1935).

Francja utrzymywała też konsulaty:

Po II wojnie światowejEdytuj

Stosunki dyplomatyczne reaktywowano w 1944, najpierw na szczeblu przedstawicieli politycznych, delegatów, a od 1945 ambasadorów. W latach 1945–1971 ambasada mieściła się m.in. przy ul. Poselskiej 21 (1945), ul. Zakopiańskiej 9c (1948-1971). Na początku lat 60. planowano zbudować ambasadę w miejscu spalonego w 1939 pałacu Kronenberga i Teatru Żydowskiego na rogu pl. Małachowskiego z ówczesnym pl. Zwycięstwa, lecz do tego nie doszło i ostatecznie w tym miejscu powstał hotel Sofitel Victoria. Obecny budynek przy ul. Pięknej 1 zbudowano w latach 1967–1971 (arch. Bernard Zehrfuss, Henry Bernard i Guillaume Gillet). W ceremonii wmurowania kamienia węgielnego w 1967 wziął udział gen. Charles de Gaulle[9]. W latach 2001–2004 przeprowadzono w budynku ambasady prace renowacyjne (arch. Jean Philippe Pargade i Roman Gal). W tym czasie ambasada miała tymczasową siedzibę przy ul. Puławskiej 17.

Biuro Radcy Handlowego znajdowało się m.in. przy ul. Zwycięzców 16 (1945-1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1951)[10], ul. Dąbrowieckiej 21 (1955[11]-1966), rezydencja ambasadora w willi rodziny Rotsteinów z 1938 (proj. Lucjan Korngold) przy ul. Krynicznej 6 (1945-1948)[12], ul. Miedzeszyńskiej 94 (1948-1966), oraz w pierwszych latach powojennych Biuro Rewindykacji przy ul. Francuskiej 15 oraz Misja Poszukiwawcza przy ul. Krynicznej.

Od 1961 Francja utrzymywała też w Polsce Francuski Ośrodek Dokumentacji Naukowo-Technicznej (Centre de documentation française scientifique), który następnie zmienił nazwę na Ośrodek Francuskiej Dokumentacji Technicznej przy ul. Marszałkowskiej 77-79 (1972-1990) wraz z filiami - w Gdańsku, w Domu Technika NOT przy ul. Rajskiej 6 (1975-)[13] i w Katowicach, w Domu Technika NOT przy ul. Podgórnej 4 ([1968]-1990).[14]

Funkcjonowały/funkcjonują też konsulaty:

  • Szczecinie (1946-1951): początkowo w hotelu Continental przy ul. 3 Maja 1, następnie w willi rodziny armatorskiej Eduarda Gribelsa przy ul. Wielkopolskiej 19[17]
  • Warszawie: przy ul. Zakopiańskiej 14 (1945-1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1950), ul. Willowej 5 (1964-1966)

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Ministerstwo Spraw Zagranicznych, pałac Brühla, Ossolińskich, Sandomierski | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27] (pol.).
  2. Encyklopedia Warszawy, PWN Warszawa 1975, s. 451
  3. obecnie nie istnieje.
  4. Od 1926 według Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973.
  5. Tadeusz S. Jaroszewski: Księga Pałaców Warszawy, Wydawnictwo Interpress Warszawa 1985, s. 75, ​ISBN 83-223-2047-7
  6. Pałac Branickich Ambasada Francuska | Fundacja Warszawa 1939, warszawa1939.pl [dostęp 2017-12-27] (pol.).
  7. Liste du corps diplomatique à Varsovie en Juillet 1923
  8. Od 1954 użytkowany przez Instytut Ekspertyz Sądowych.
  9. Kronika wydarzeń w Warszawie 1 VI–31 VIII 1971. „Kronika Warszawy”. 1972. s. 120. 
  10. Spis telefonów Warszawskiego Okręgu Poczty i Telekomunikacji na rok 1951/52
  11. Spis telefonów województwa warszawskiego i m. st. Warszawy : rok 1955/56
  12. Agnieszka Żukowska: Modernistyczna willa rodziny Rotsteinów przy Krynicznej 6 w Warszawie zabytkiem, [w:] https://www.mwkz.pl/archiwum-aktualnosci-lista/1140-modernistyczna-willa-rodziny-rotsteinow-przy-krynicznej-6-w-warszawie-zabytkiem]
  13. Agencja Fotograficzna Kosycarz Foto Press KFP, kfp.pl [dostęp 2018-03-15] (pol.).
  14. Dariusz Jarosz: Nauka i edukacja w stosunkach polsko-francuskich w latach 1971-1980, Analecta 16/1-2 (31-32), s. 283-315
  15. Budynek następnie pełniący funkcje hotelowo-recepcyjne na rzecz KW PZPR.
  16. Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1980, PWE Warszawa
  17. Obecnie mieszczącej klub pracowników naukowych Politechniki Szczecińskiej.

BibliografiaEdytuj

  • Karol Romer: Zagraniczny korpus dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC, Kraków/Warszawa 1928, s. 249–260
  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938.
  • Tadeusz Kur: Rezydencje dyplomatyczne w krajobrazie Warszawy, Stolica 1961, nr 29/30, s. 6–7.
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN, Warszawa 1973.
  • Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW „Wratislavia”, Wrocław 1996, s. 192, ​ISBN 83-86221-07-0
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, ​ISBN 83-226-1334-2
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, ​ISBN 978-83-7452-019-5
  • Patryk Pleskot, Dyplomata czyli szpieg ? Działalność służb kontrwywiadowczych PRL wobec zachodnich placówek dyplomatycznych w Warszawie (1956-1989), Warszawa: IPN, 2013, s. 656, ISBN 978-83-7629-487-2.
  • Mariusz Rzeszutko: Konsulaty w Krakowie, Historia i działalność, Petrus, Kraków 2014, s. 174, ​ISBN 978-83-7720-051-3

Linki zewnętrzneEdytuj