Formuła 1 Sezon 1964

Sezon 1964 Formuły 1 – 15. sezon Mistrzostw Świat Formuły 1. Rozpoczął się 10 maja 1964 roku w Monte Carlo, a zakończył 25 października w mieście Meksyk.

Sezon 1964 Mistrzostw Świata Formuły 1
Ilustracja
Inauguracja 10 maja
Zakończenie 25 października
Liczba wyścigów 10
Mistrzowie
Kierowcy John Surtees
Konstruktorzy Ferrari
Poprzedni sezonNastępny sezon

PrzebiegEdytuj

Mistrzem został John Surtees, lecz to kto zdobędzie mistrzostwo rozegrało się dopiero 27 października w Meksyku. Przed wyścigiem szanse na tytuł zachowywało trzech Brytyjczyków, a sytuacja przedstawiała się następująco:

1. Graham Hill 39 pkt
2. John Surtees 34 pkt
3. Jim Clark 30 pkt

Pierwszy z rywalizacji wypadł lider klasyfikacji Graham Hill. Były mistrz świata zaliczył kolizję z kierowcą FerrariWłochem Lorenzo Bandinim, za sprawą tej kolizji Hill spadł na koniec stawki. Na ostatnim okrążeniu awaria silnika dopadła wciąż jeszcze aktualnego mistrza – Jima Clarka, który ostatecznie został sklasyfikowany na 5 miejscu. Sprawca kolizji z Hillem natomiast po raz kolejny dał o sobie znać gdy znajdując się na drugim miejscu w wyścigu dał się wyprzedzić koledze z zespołu, aktualnemu wiceliderowi klasyfikacji – Johnowi Surteesowi, któremu 6 punktów za drugie miejsce dało mistrzostwo świata. Po tym sezonie w wieku 47 lat swoją karierę zakończył Francuz Maurice Trintignant, który w F1 uczestniczył nieprzerwanie przez 15 sezonów. Słaby debiut w gronie F1 zaliczył zespół Hondy której barwy trzykrotnie reprezentował Ronnie Bucknum, żadnego z trzech wyścigów nie ukończył.

TerminarzEdytuj

Nazwa Miejsce Tor Data Zwycięzca Więcej
  Grand Prix Monako Monte Carlo Circuit de Monaco 10 maja Graham Hill więcej
  Grand Prix Holandii Zandvoort Circuit Park Zandvoort 24 maja Jim Clark więcej
  Grand Prix Belgii Stavelot Circuit de Spa-Francorchamps 14 czerwca Jim Clark więcej
  Grand Prix Francji Rouen Rouen-Les-Essarts 28 czerwca Dan Gurney więcej
  Grand Prix Wielkiej Brytanii Kent Brands Hatch 11 lipca Jim Clark więcej
  Grand Prix Niemiec Nürburg Nürburgring 2 sierpnia John Surtees więcej
  Grand Prix Austrii Styria Zeltweg Airfield 23 sierpnia Lorenzo Bandini więcej
  Grand Prix Włoch Monza Autodromo Nazionale Monza 6 września John Surtees więcej
  Grand Prix Stanów Zjednoczonych Watkins Glen Watkins Glen International 4 października Graham Hill więcej
  Grand Prix Meksyku Meksyk Autódromo Hermanos Rodríguez 25 października Dan Gurney więcej

Klasyfikacja kierowcówEdytuj

Punktacja:
Wyścig: 9-6-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
Do klasyfikacji zaliczano 6 najlepszych wyników

Poz. Kierowca MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
AUT
 
ITA
 
USA
 
MEX
 
Pkt.
1   John Surtees NU 2 NU NU 3 1 NU 1 2 2 40
2   Graham Hill 1 4 (5) 2 2 2 NU NU 1 11 39 (41)
3   Jim Clark 4 1 1 Ret 1 NU NU NU 7 5 32
4   Lorenzo Bandini 10 NU NU 9 5 3 1 3 NU 3 23
5   Richie Ginther 2 11 4 5 8 7 2 4 4 8 23
6   Dan Gurney NU NU 6 1 13 10 NU 10 NU 1 19
7   Bruce McLaren NU 7 2 6 NU NU NU 2 NU 7 13
8   Jack Brabham NU NU 3 3 4 12 9 14 NU 15 11
=   Peter Arundell 3 3 9 4 11
10   Jo Siffert 8 13 NU NU 11 4 NU 7 3 17 7
11   Bob Anderson 7 6 NW 12 7 NU 3 11 5
12   Mike Spence 9 8 NU 6 NU 4 4
=   Tony Maggs NU NW NU 6 4 4
14   Innes Ireland NS 10 NU 10 5 5 NU 12 4
15   Jo Bonnier 5 9 NU NU NU 6 12 NU 18 3
16   Chris Amon NZ 5 NU 10 NU 11 NU NU 14 2
=   Maurice Trintignant NU 11 NZ 5 NU 2
18   Walt Hansgen 5 2
19   Phil Hill 9 8 NU 7 6 NU NU NU 9 1
=   Trevor Taylor NU 7 NU NU NU NZ 6 19 1
=   Mike Hailwood 6 12 8 NU NU 8 NU 8 16 1
=   Pedro Rodríguez 6 1
  Giancarlo Baghetti 10 8 12 NU 7 8 0
  Gerhard Mitter 9 0
  Ludovico Scarfiotti 9 0
  Moisés Solana 10 0
  Peter Revson NZ DK NW NU 14 13 0
  Ronnie Bucknum 13 NU NU 0
  Hap Sharp NS 13 0
  John Taylor 14 0
  Carel Godin de Beaufort NU NW 0
  André Pilette NU NZ 0
  Ian Raby NU NZ 0
  Frank Gardner NU 0
  Edgar Barth NU 0
  Jochen Rindt NU 0
  Mário de Araújo Cabral NU 0
  Jean-Claude Rudaz NW 0
  Bernard Collomb NZ 0
  John Love NZ 0
  Geki NZ 0
Poz. Kierowca MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
AUT
 
ITA
 
USA
 
MEX
 
Pkt.

Klasyfikacja konstruktorówEdytuj

Punktacja:
Wyścig: 9-6-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
Do klasyfikacji zaliczano 6 najlepszych wyników
Tylko jeden, najwyżej uplasowany kierowca danego konstruktora, zdobywał dla niego punkty

Poz. Konstruktor MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
AUT
 
ITA
 
USA
 
MEX
 
Pkt.
1   Ferrari 10 2 NU 9 (3) 1 1 1 2 2 45 (49)
2   BRM 1 (4) (4) 2 2 2 2 (4) 1 8 42 (51)
3   Lotus-Climax 3 1 1 4 1 8 NU (6) (5) 4 37 (40)
4   Brabham-Climax 7 6 3 1 4 10 3 10 NU 1 30
5   Cooper-Climax 5 7 2 6 6 NU NU 2 NU 7 16
6   Brabham-BRM 9 NU 11 4 NU 7 3 13 7
7   BRP-BRM NU 7 NU 10 5 5 6 12 5
8   Lotus-BRM 6 5 NU 8 NU 11 8 13 8 NU 3
  Honda 13 NU NU 0
  Scirocco-Climax WD NU NZ 0
  Porsche NU NW 0
  Brabham-Ford NU 0
  Derrington-Francis-ATS NU 0
Poz. Konstruktor MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
AUT
 
ITA
 
USA
 
MEX
 
Pkt.