Otwórz menu główne

Hiponatremia (dosłownie: niedobór sodu we krwi) – chorobowy stan obniżonego poziomu sodu w surowicy krwi. U ludzi, spadek poniżej normalnego poziomu, wynoszącego 135‒145 mmol/l[1].

Hiponatremia
hyponatraemia
ICD-10 E87.1

Spis treści

Przyczyny i etiopatogenezaEdytuj

Schorzenie to jest przeważnie następstwem innych zespołów chorobowych. Może być skutkiem odwodnienia lub przewodnienia.

Ostra hiponatremia połączona z obrzękiem mózgu jest najczęściej skutkiem przyjmowania nadmiernych ilości wody (tzw. „zatrucie wodne”) podczas wysiłku fizycznego (np. biegu maratońskiego), może prowadzić do śmierci[2].

ObjawyEdytuj

Objawy kliniczne zależą od ciężkości i szybkości narastania hiponatremii. Często nie dają się oddzielić od objawów związanych z hipowolemią i schorzeń, które predysponują do powstania zaburzeń wodno-elektrolitowych.

  • objawy neurologiczne
    • objawy wczesne (od ok. 125‒130 mmol/l)
    • objawy późniejsze (od ok. 115‒120 mmol/l)
      • bóle głowy
      • zaburzenia świadomości
      • drgawki
      • śpiączka
      • zatrzymanie oddechu i akcji serca

Przewlekła hiponatremia daje mniejsze objawy neurologiczne niż ostra, co jest związane z mniejszym obrzękiem mózgu. Najczęściej objawy występują, gdy poziom sodu w surowicy spada poniżej 110 mmol/l.

Hiponatremia zwiększa ryzyko wystąpienia otępienia, również otępienia o typie alzheimerowskim[3].


LeczenieEdytuj

Wyrównywanie niedoboru nie może być szybsze niż 10 mEq/l/dobę, gdyż grozi mielinolizą mostu.

PseudohiponatremiaEdytuj

Hiponatremię występująca przy normalnej lub zwiększonej osmolalności osocza krwi nazywa się pseudohiponatremią. Jest ona związana z przypadkami wyjątkowo znacznie zwiększonych ilości substancji lipidowych lub białkowych we krwi, co powoduje nieprawidłowy wynik badania sodu.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj