Mario Salieri

Mario Salieri (ur. 29 listopada 1957 w Neapolu) – włoski reżyser, producent i scenarzysta filmów pornograficznych[4].

Mario Salieri
Ilustracja
Prawdziwe imię i nazwisko Mario Altieri[1]
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1957[2]
Neapol[3], Włochy
Zawód producent filmowy, reżyser, scenarzysta
Współmałżonek Nicky Ranieri
Lata aktywności od 1983

Swój pseudonim artystyczny przyjął od włosko-austriackiego kompozytora Antoniego Salieri[5], antagonisty filmu Miloša Formana Amadeusz (1984).

Jego filmy wyróżniają się staranną inscenizacją, dobrym oświetleniem i staranną scenografią, a także scenariuszami z rozbudowaną fabułą[6]. W swoich filmach ukazuje chorobliwą atmosferę bez dużych kamer, na ogół przy słabym oświetleniu. Mimo ofert realizacji filmów głównego nurtu wolał pozostać związany z kinem X.

Wczesne lataEdytuj

Urodził się w Neapolu[1][2][3] w rodzinie z klasy średniej jako syn Eddy i Nicoli Altieriego, sprzedawcy samochodów. Jako dziecko spędzał wakacje w Ischia[7]. Uczęszczał do liceum artystycznego w Neapolu. Szkoła ta była siedzibą wielu członków skrajnej lewicy i czołowych postaci grupy terrorystycznej Zbrojnej Jednostki Proletariatu. Na początku lat siedemdziesiątych Włochy przeżywały dramatyczny okres z powodu skrajnej dialektyki politycznej, która przekształca się w przemoc uliczną, walkę zbrojną i akty terroryzmu. Wbrew sobie, Mario Salieri był zaangażowany, podobnie jak wielu jego rówieśników, w życie polityczne podyktowane bardziej modą niż prawdziwym przekonaniem ideologicznym. W tym okresie dochodziło do licznych starć fizycznych między grupami przeciwstawnych frakcji, często charakteryzujących się brutalną przemocą, która w wielu przypadkach kończyła się dokonywaniem brutalnych morderstw. Te lata wyznaczyły jego okres dojrzewania i zmieniły ze spokojnego chłopca w niespokojną i gwałtowną osobowość. Odbył półtoraroczną służbę wojskową w Marina Militare. Po krótkim okresie szkolenia rekrutów w Tarencie i dwóch miesiącach ćwiczeń wojskowych w Aulla (Strategic Defense Initiative), Mario został przeniesiony do koszar Grazioli Lante w Rzymie i wstąpił do korpusu służby reprezentacyjnej (CSR), znana w wojsku z surowej dyscypliny i zjawiska bardzo powszechnego w tamtych czasach w koszarach - otrzęsin. Na Kwirynale, w Senacie i Placu Weneckim w Rzymie doznał wyczerpujących treningów i zmian wartowniczych, gdzie dochodziło wiele aktów zastraszania rekrutów przez osoby starsze. Wkrótce Mario Salieri zaczął przejawiać akty niesubordynacji, które najpierw prowadziły go do spędzania krótkich okresów w więzieniach wojskowych, a później determinowały jego karne przeniesienie do koszar Duca Degli Abruzzi w La Spezia. W 1979 otworzył mały salon samochodowy w dzielnicy Vomero w Neapolu.

KarieraEdytuj

Swoją pasję do kina pornograficznego odkrył dzięki sekwencji ujęć w filmie Justa Jaeckina Emmanuelle (1974)[8]. Karierę w świecie pornografii rozpoczął jako na wpółtajny sprzedawca taśm wideo, ponieważ włoskie prawo było bardzo niejasne. Później otworzył sex shop w Pradze, gdzie kręcił pierwsze filmy amatorskie[6]. W 1982 w Neapolu założył firmę produkcyjno-dystrybucyjną 999 Black & Blue Productions i oficjalnie zapoczątkował swoją karierę w przemyśle pornograficznym[9]. W 1983 we współpracy z holenderskimi przyjaciółmi wyprodukował filmy amatorskie nakręcone w Amsterdamie z zamiarem dystrybucji ich jako produktu włoskiego[10]. Jego pierwsze cztery filmy zostały chłodno przyjęte, podczas gdy europejski rynek porno był przepełniony niemieckimi i francuskimi produkcjami. W 1984 Salieri wyjechał do Paryża, by zasięgnąć rady Gabriela Pontella, francuskiego aktora, producenta i reżysera filmów porno, które odniosły wielki sukces międzynarodowy.

„Na moje kino duży wpływ ma neorealizm, gatunek ćwiczony na początku przez dwóch wielkich mistrzów: Federico Felliniego i Luchino Viscontiego. Emocjonalne przeżycie erotyzmu nie ma wiele miejsca w pornografii i staram się je przywrócić poprzez scenerię, atmosferę i muzykę, która ma wyraźny cel pobudzania wyobraźni widza. Moja praca zawsze była zorientowana w tym sensie i w 1997 z przyjemnością stworzyłem trylogię czarno-białą (Stupri Gallery, Voyeur Gallery i Usura Gallery) z przekonaniem, że odejmowanie koloru motywuje do bardziej mózgowej wizji filmu. Ekonomiczny rezultat tych prac był druzgocący, ale na poparcie mojej tezy włoskie stowarzyszenie andrologiczne wybrało te filmy, aby skłonić pacjentów do wzwodu, który jest niezbędny do wykonania USG prącia”[11].

W willi położonej na wyspie Ischia realizował filmy: Wakacje w Capri (Capri Vacation, 1986) z Gabrielem Pontello i Napoli Sex (1987). W obsadzie znalazł się Rocco Daryl Tano Jr., który po kilku dniach opuścił paryską pizzerię, gdzie pracował jako kelner. Tematem jego czteroczęściowego filmu Vietnam Store (1988) była wojna wietnamska. Po Inside Napoli (1989) z Moaną Pozzi i trylogii Podróż w czasie (Viaggio nel Tempo, 1991), jego kolejna produkcja Arabika (1992) z udziałem Rona Jeremy’ego została nagrodzona Hot D’Or jako najlepszy film europejski w 1993 na festiwalu w Cannes.

„Jestem rzemieślnikiem, zmuszonym do radzenia sobie z absurdalnymi regułami rynkowymi dyktowanymi przez przemysł pornograficzny. Moim głównym celem jest kręcenie filmów, które są niekonwencjonalne i mocno kontrastujące z klasycznymi wzorcami audiowizualnej pornografii. Jestem tylko małym rzemieślnikiem, wykastrowanym niemożliwością kręcenie filmów w tym kraju i moje realizacje to filmy masturbacyjne[11].

W swoich pierwszych filmach wyróżniał się aktualnością i oryginalnością swoich scenariuszy, szukając także rozpoznawalnej scenerii dla włoskiej publiczności, która byłaby utożsamiana z jego filmami. Od początku lat 90. wyprodukował wiele tytułów, m.in. z aktorkami porno takimi jak Anita Dark, Anita Blond, Nikki Anderson czy Karen Lancaume. Został właścicielem studia filmowego Salieri Productions[12]. Często obsadzał w wielu rolach czołowych aktorów porno takich jak Zara Whites, Selen, Monica Rocafforte, Bambola, Erica Bella, Jean-Pierre Armand, Horst Baron, Christoph Clark, Francesco Malcom, Zenza Raggi, Ron Jeremy, Ramón Nomar, Roberto Malone, Hakan Serbes, Rocco Siffredi, Mugur czy Steve Holmes[13].

Przed dwa lata trwały procesy sądowe w Neapolu i śledztwo w sprawie stowarzyszenia Camorra, zanim w 1999 Salieri został oczyszczony z zarzutów[14].

Jego Konfesjonał (Il Confessionale, 1998) z Francesco Malcomem był skandalem dla Kościoła rzymskokatolickiego, ponieważ został nakręcony w konsekrowaneym miejscu[15], w kościele wynajętym przez podpisaniem formalnej umowy z proboszczem w Gioia dei Marsi, w prowincji L’Aquila w Abruzji[16]. Potem, gdy film został wydany, a widzowie rozpoznali miejsce, potępiono incydent. Film został zakazany, ale stał się ogromną reklamę w mediach. W tym momencie jednak, biskup zbezcześcił budynek i anulował wszystkie ceremonie religijne (pogrzeby, chrzciny, wesela), które odbyły się tam po nakręceniu filmu[16].

Wziął udział w filmie dokumentalnym Gladiator: Reportaż na temat włoskiego kina hardcore (Gladiatori: Reportage sul cinema hard italiano, 2000)[17]. W nagrodzonym na festiwalu filmowym w Cannes Hot d’Or filmie Stavros (2000) przedstawił biografię Arystotelesa Onassisa[18]. W 2006 zrealizował produkcje gonzo dla Vengeance Entertainment[19].

W 2006 stworzył serię w trzech odcinkach zatytułowanych Salieri Football. Fabuła filmu opowiada o korupcji i masowym używaniu środków dopingujących w świecie profesjonalnej piłki nożnej, a kończy się wywiadem z włoskim piłkarzem i trenerem Carlo Petrini, byłym zawodnikiem Serie A. W 2009 przeniósł się do Budapesztu[16]. W 2011 podpisał umowę dystrybucyjną 3D we Włoszech z Colmax[20][21].

Kiedy sprzeciwiano się temu, że jego kino jest maniakalne, Mario Salieri odpowiedział ironicznie: - „Największą perwersją jest zawsze uprawianie seksu z tą samą kobietą, zawsze w tym samym miejscu, w tych samych godzinach i w tych samych pozycjach. Oto prawdziwy maniak”[11].

W marcu 2016 w Turynie otrzymał nagrodę za całokształt twórczości[22].

30 sierpnia 2016 premierę miał film Vatigale o istnieniu loży masońskiej wewnątrz Watykanu[23] z udziałem Francesco Malcoma, Pabla Ferrariego i Steve’a Holmesa w roli kardynała Hamiltona.

W marcu 2017 roku zrealizował remake porno filmu Vittoria De Siki z 1960 roku Matka i córka (La Ciociara) z Sophią Loren, zainspirowany powieścią Alberto Moravii[16][24], i wywołał gniew Emiliano Ciottiego, przewodniczącego stowarzyszenia ofiar marokańskich, co w konsekwencji doprowadziło do napisania listów oburzenia skierowanych do przewodniczącego Paola Gentiloniego[25].

W marcu 2018 na scenie teatru Totò w Neapolu wyreżyserował komedię Eduarda De Filippa Il cilindro[26][27][28], w pięciu aktach zrealizowanych we współpracy z Compagnia Teatrale “Sirena Partenope” i dla Idea Trade Tre[29]. Jego ekranizacja komedii De Filippa Umarli nie boją się (I morti non fanno paura, 2019) była prezentowana na Narodowym Festiwalu Filmowym i Telewizyjnym w Benewencie[30][31][32]. Komedię Filippa Mario Salieri zrealizował też w wersji scenicznej Czy umarli się boją? (I morti fanno paura?) w Teatro Bolívar w Neapolu[33].

„Styl reżysera i zestaw kodów, które go tworzą, nigdy nie mogą przeważać, ale raczej dostosowywać się do narracji i emocjonalnego zaangażowania. Nie interesuje mnie bycie rozpoznawalnym za styl, ale za treść moich prac. Kiedy zdałem sobie sprawę, być może z opóźnieniem, że ten styl często dominuje, radykalnie zmieniłem swój kierunek, używając techniki dokumentalnej, która odejmuje ujęcia i estetykę, ale przywraca siłę emocji. W „Band of Bastards” (2010) i „Hell’s Holiday: Una Vacanza all’Inferno” (2011) zmiana jest ewidentna i każdy, kto zidentyfikuje precyzyjne kody stylistyczne, będzie musiał zmienić zdanie.” (Mario Salieri)

Jego film Burlesque Show – La Commedia Della Vita (2020) został zrealizowany w stylistyce Tinta Brassa[34], a Mamma Roma (2020) z Pablem Ferrarim był swobodnie inspirowany arcydziełem Piera Paolo Pasoliniego Mamma Roma z 1962[35].

StylEdytuj

Styl jego filmów był często naśladowany przez innych reżyserów i producentów takich jak Dino Toscani czy Jenny Forte. Jego realizacje charakteryzowały się szczegółowym aspektem narracji[16]. Inspiracją dla Salieriego stały się m.in.: Niemoralne opowieści Borowczyka (1974), Drakula (1992) Coppoli i Faust według Christophera Marlowe’a[16].

Fabuła jego filmów często osadzona jest w świecie neapolitańskiej zbrodni lub władzy. Są to neorealistyczne opowieści, które ukazują problemy społeczne lub przedstawiają wiarygodne fakty czy wiadomości kryminalne[11]. Wszystko jest dobrze przemyślanym pretekstem do przygotowania gruntu, przy minimalnym napięciu i konnceptualizacji narracyjnej, dla gwałtownego wejścia do aktu seksualnego, wzbogaconego o różne implikacje psychologiczne, a czasem psychopatyczne[11]. Co więcej, powracającym tematem jego opowieści są fizyczne lub moralne ograniczenia kobiet, zwykłych obiektów męskiej sadystycznej przyjemności, które w związku z tym prawie nigdy nie mają dobrowolnych doświadczeń seksualnych[11]. Jeśli chodzi o podgatunki, które można znaleźć w jego rozległej pracy, obejmuje horror po dreszczowiec erotyczny, od tematyki kobiet w więzieniu po sceny sadomasochistyczne[11].

Życie prywatneEdytuj

Żona Mario Solieriego, Nicky Ranieri[36] (była wcześniej aktorką porno w filmach Salieriego, występując pod pseudonimem Magdalena Lynn) zajmuje się reżyserią filmów porno. Zamieszkał w Rzymie i Pradze[37], ma troje dzieci[38].

Nagrody i nominacjeEdytuj

Rok Nagroda Kategoria Film Rezultat
1992 Hot d’Or (Cannes) Najlepszy film zagraniczny[39] Orgies romaines (1991) Wygrana
1993 Najlepszy film europejski[40] Arabika (1992) Wygrana
1994 Najlepszy reżyser europejski Viva Italia (1993) Nominacja
Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona Najlepszy film europejski Dracula (1994) Wygrana
Nagroda specjalna krytyków Wygrana
1995 Impulses d’Or (Mediolan) Najlepszy reżyser europejski Eros i ekscesy (Eros e Tanatos, 1995) Wygrana
Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona Najlepszy film włoski Wygrana
1997 Venus Award Najlepszy reżyser europejski[41] - Wygrana
2000 Festiwal w Zurychu Najlepszy film Napoli (2000) Wygrana
Venus Award Najlepszy film włoski Wygrana
Najlepszy film niemiecki Wygrana
Hot d’Or Najlepszy film europejski[42] Inferno (L’Enfer, 1999) Nominacja
Ninfa Najlepszy film[43] Stavros (1999) Wygrana
2001 Hot d’Or Najlepszy film[44] Wygrana
Ninfa Najlepszy reżyser Divina (2001) Wygrana
Najlepszy scenarzysta Wygrana
Venus Award Najlepszy film europejski Wygrana
2002 Venus Award Najlepszy reżyser włoski[45] - Wygrana
2003 Venus Award Najlepszy reżyser włoski[46] La Dolce vita (2002) Wygrana
Najlepszy film włoski[46] Wygrana
Ninfa Najlepszy film[47][48] Wygrana
Najlepszy scenariusz[47] Wygrana
2004 European-X-Award Najlepszy film włoski[49] Wygrana
Najlepszy film włoski DVD[49] Nominacja
Najlepszy reżyser włoski[49] - Wygrana
Venus Award Najlepszy reżyser[50] Penocchio (2002) Wygrana
Najlepszy film włoski[51] Wygrana
2005 European-X-Award Najlepszy reżyser włoski[52] - Wygrana
Najlepszy film włoski[52] La Vita segreta di Jasmine (2005) Wygrana
Erotixxx Award Najlepszy reżyser międzynarodowy[53] - Wygrana
EroticLine Award Najlepszy niemiecki film[53] Hard Movie Project/Der Boss (2005) Wygrana
2007 Ninfa Najlepszy reżyser[54] La Viuda de la Camorra (2006)[55] Wygrana
2008 Ninfa Lifetime Career Award (nagroda publiczności)[56][57] - Wygrana
European X Award Najlepszy reżyser (Włochy)[10] - Wygrana
2015 Italian Porn Award Całokształt twórczości reżyserskiej[58][59] - Wygrana

FilmografiaEdytuj

Rok Tytuł
1986 Wakacje w Capri (Capri Vacation)[60]
1989 Inside Napoli
1991 Discesa all'inferno
Napoli - Parigi, linea rovente 1-2
Harem
Rzymskie orgie (Viaggio nel tempo)
Rzymski związek (Roma Connection)
Roman Orgies - Italian Perversions
1992 Arabika
Wspomnienia życia (Tutta una vita)
Kooncepcja 2 (Concept 2)
1993 Niech żyje Italia! (Viva Italia!)[61]
Tajemnica klasztoru (Mistero del convento/Geheimnis einer Nonne)
Młodzieńcze perwersje (Adolescenza Perversa/Viva Italia 2!)
1994 Sceneggiata napoletana
Concetta Licata
Dracula
1995 Eros i ekscesy (Eros e Tanatos)
La clinica della vergogna
C.K.P.
Violences Italienne/La lunga notte della paura
1997 8mm
Concetta Licata 3
1998 Racconti dall'oltretomba
Fuga dall'Albania
1999 Il Gioco Della Gelosia
I racconti immorali[62]
Stavros
Stavros 2
2000: Inferno (Teufelsmacht)
Napoli
Vi presento mia moglie
2001 Il Mondo perverso delle miss
Divina - Der Weg zum Ruhm
Casino
2002 Faust
Penocchio
Vi presento mia figlia
2003 La Dolce vita
Dossier prostituzione
2004 Lolita Connection
2005 Airlines
2006 Salieri Football 3 - Il tramonto di un sogno
La vedova della Camorra
2008 Bestia in Gabbia
2011 Trama de Orgias
Band of Bastards (Il Ricatto del III Reich/Szantaż Trzeciej Rzeszy/Kompania bękartów )
2012 Una vita in vendita
2013 Świat w ogniu (Il mondo in fiamme)[63]
2016 Vatigale
2017 Matka i córka (La ciociara)

PrzypisyEdytuj

  1. a b Mario Salieri (hiszp.). SensaCine.com. [dostęp 2020-08-25].
  2. a b Mario Salieri (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  3. a b Personalidade: Mario Salieri (Itália) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  4. Alessandro Savoia (2019-07-31): Eduardo re-visitato: “I morti non fanno paura” di Mario Salieri (wł.). ilGiornaleOFF.it. [dostęp 2019-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-06)].
  5. Davide Turrini: Mario Salieri, il re del porno compie 60 anni: “A una giovane che vuol fare la pornostar direi meglio la escort” (wł.). il Fatto Quotidiano, 13 marca 2017. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  6. a b Víctor Láser: Mario Salieri y la ingeniería del pecado (hiszp.). Jot Down Cultural Magazine. [dostęp 2021-09-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-26)].
  7. Massimo Zivelli (2018-08-26): Sole, mare e trasgressione: Salieri e la commedia sexy ambientata a Ischia dove esordì da regista (wł.). Il Mattino. [dostęp 2018-08-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-06)].
  8. Lilith: Biografía de Mario Salieri (hiszp.). Erotismo Sexual. [dostęp 2021-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-23)].
  9. Mario Salieri regista biografia e filmografia (wł.). Cinemain.It. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-23)].
  10. a b Mario Salieri (ang.). Project Gutenberg Consortia Center. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  11. a b c d e f g h Antonio Andrisani/Max Bellino (2014-10-31): Mario Salieri (wł.). I re del porno. [dostęp 2020-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-25)].
  12. Davide Turrini: Mario Salieri: “Sesso ascellare? Sì, nel settore si chiama termometro. Nei miei film ci sono diverse scene” (wł.). il Fatto Quotidiano, 15 stycznia 2020. [dostęp 2021-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-02)].
  13. Mario Salieri: “L’amore ascellare? Nel settore lo chiamiamo Termometro…” (wł.). Blitz Quotidiano. [dostęp 2020-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-01-15)].
  14. Giulia Crescenzi (2017-03-14): La porno Ciociara è in lavorazione: «La scena dello stupro ci sarà» (wł.). AlessioPorcu.it. [dostęp 2020-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-24)].
  15. Tim (2003-09-11): Film porno in chiesa, forse nulli i riti dal ’98 a oggi (wł.). Corriere.it. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  16. a b c d e f V.M. (2017-03-14): Parla il re del porno Mario Salieri (wł.). Dagospia. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  17. Mario Salieri (ang.). Hollywood.com. [dostęp 2015-07-23].
  18. Giacomo Leso (2001-03-17): Cannes, trionfo italiano al festival del porno (wł.). la Repubblica.it. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  19. Matt O’Conner (2006-07-27): Orange Acquires 3D Mansion Catalog (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  20. AM PDT (2011-07-12): Orange Acquires 3D Mansion Catalog (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  21. AM PDT (2011-07-08): 3D Mansion Signs Distro Deal With Mario Salieri (ang.). Xbiz.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  22. Cecilia Uzzo (2016-03-03): Italian Porn Awards, Chanel 27 e gli altri vincitori degli Oscar del porno italiano (wł.). „GQ”. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  23. Vatigale Parte 1,2,3 (2017) (wł.). Incezt.net. [dostęp 2020-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-13)].
  24. Mario Salieri: “Girammo un film in chiesa. C’era il parroco che…” (wł.). Blitz. [dostęp 2017-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  25. Il regista Mario Salieri firma il remake porno del capolavoro La Ciociara (wł.). [dostęp 2017-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-17)].
  26. Chiara Somma (2018-04-19): Napoli, il teatro di Eduardo diventa «hot»: Salieri fa recitare Valentina Nappi in una commedia di De Filippo (wł.). Corriere del Mezzogiorno. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  27. Pasquale Carotenuto (2018-04-20): Salieri porta la pornostar pompeiana Valentina Nappi a teatro: Eduardo diventa hard (wł.). Il Fatto Vesuviano. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  28. Eduardo hard, scandalo a teatro: Salieri porta in scena attori e pornostar (wł.). Il Mattino. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  29. Francesco Russo (2018-09-21): Mario Salieri: “35 anni di carriera e mi diverto ancora” (wł.). La Gazzetta dello Spettacolo. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-22)].
  30. Mario Salieri, il maestro dell’hard si ispira a Eduardo per l’esordio nella commedia dell’arte (wł.). Campania Focus, 9 lipca 2019. [dostęp 2021-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-28)].
  31. Alessandro Savoia (2019-07-10): “I morti non fanno paura” è in concorso al Festival Nazionale del Cinema e della Televisione di Benevento (wł.). Controluce. [dostęp 2020-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-28)].
  32. Vanni Fondi (2019-07-10): Salieri: «Faccio Eduardo, ma non rinnego il porno» (wł.). Corriere del Mezzogiorno. [dostęp 2020-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-28)].
  33. I morti fanno paura? Commedia VM18 di Mario Salieri venerdì 6 e sabato 7 al Teatro Bolivar (wł.). „Gazzetta di Napoli”. [dostęp 2020-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-04)].
  34. Massimo Zivelli: Mario Salieri: “Il blocco delle produzioni, tocca anche il nostro genere” (wł.). „La Gazzetta dello Spettacolo”, 29 kwietnia 2020. [dostęp 2021-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-02)].
  35. Fulvio Abbate: Mamma Roma (ma Pasolini che c'entra?) (wł.). HuffPost, 24 października 2020. [dostęp 2021-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-02)].
  36. Mario Salieri (film director) (ang.). Omnilexica. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  37. Patricia Nilsson: The secretive world of MindGeek: the Montreal-based company behind Pornhub and RedTube (ang.). „Financial Post”, 18 grudnia 2020. [dostęp 2021-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-07-02)].
  38. Mario Salieri, star dei film a luci rosse, confessa: “Consiglio ad una giovane di fare l’escort” (wł.). Voce di Napoli. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  39. Hot Vidéo, „Special Cannes +”, Nr 33. czerwiec 1992
  40. Hot Vidéo, „Special Hot D'Or '93”, Nr 44. czerwiec 1993
  41. 1997 Venus Award Winners (ang.). venus-berlin.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-19)].
  42. AM (2000-03-24): 2000 Hot D'or Nominations Are In (ang.). AVN.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  43. Ficeb 2000 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  44. 10ème cérémonie des Hot d'Or (fr.). hot-dor.fr. [dostęp 2017-05-13].
  45. Tom (2002-09-27): 6. Venus 2002 - Messe-Preview & Awards (niem.). German-Adult-News.com. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  46. a b Tim Connelly: Private and Americans Win Big at Venus Fair (ang.). avn.com, 22 października 2003. [dostęp 2015-07-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  47. a b FICEB 2003 Awards (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  48. Ninfa 2003 (ang.). ficeb.com. [dostęp 2017-05-13].
  49. a b c Festival De L‘Erotisme und European-X-Awards 2004 (niem.). German-Adult-News.com. [dostęp 2016-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  50. Venus 2004 Award Gewinner (niem.). venus-berlin.com. [dostęp 2016-11-27].
  51. Venus 2004 Award Nominierungen (niem.). venus-berlin.com. [dostęp 2016-11-27].
  52. a b Festival De L‘Erotisme und European-X-Awards 2005 (ang.). AdultDVDTalk.com. [dostęp 2016-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  53. a b Samson Honored at Erotic Line Awards (niem.). AVN. [dostęp 2016-11-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  54. Winners of the 2007 FICEB Ninfa Awards (ang.). XStarsNews. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  55. Peter Warren (2007-10-09): Barcelona Festival Announces Winners (ang.). AVN. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  56. X Stars aux Ninfa Awards 2008: Les Gagnants! (ang.). XStarsNews. [dostęp 2014-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  57. Nelson X (2008-06-26): 16th Annual NINFA Awards Names Winners (ang.). AVN. [dostęp 2019-12-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-06)].
  58. Chiara Pizi (2016-03-10): Italian Porn Awards 2015: Torino si illumina di luci rosse (wł.). moobmag.com. [dostęp 2017-03-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-19)].
  59. Cecilia Uzzo: Italian Porn Awards, Chanel 27 e gli altri vincitori degli Oscar del porno italiano (wł.). „GQ”, 3 marca 2016. [dostęp 2021-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-09-27)].
  60. Mario Salieri (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-05-11].
  61. Mario Salieri (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-07-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].
  62. I racconti immorali di Mario Salieri (1999) (rum.). Cinemagia.ro. [dostęp 2017-05-11].
  63. Mercoledì (2013-11-20): Baby squillo: “La realtà supera la fantasia”. Salieri: “Sono segni ignorati del disagio” (wł.). Affaritaliani.it. [dostęp 2017-05-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-06)].

BibliografiaEdytuj