Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn

Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn – zespół biorący udział w imieniu Szwecji w zawodach piłkarskich. Swoje mecze domowe rozgrywa na znajdującej się w Solnie Friends Arenie, której współwłaścicielem jest Svenska Fotbollförbundet.

Szwecja
Sverige
Przydomek Tre Kronor (Trzy Korony), Blågult (Niebiesko-żółci)
Związek Svenska Fotbollförbundet
Sponsor techniczny Adidas
Trener Janne Andersson
Asystent trenera Peter Wettergren
Skrót FIFA SWE
Ranking FIFA Steady2.svg 20. (1558 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo 18. (21 sierpnia 2018) (1866 pkt.)
Zawodnicy
Kapitan Andreas Granqvist
Najwięcej występów Anders Svensson (148)
Najwięcej bramek Zlatan Ibrahimović (62)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Szwecja 11:3 Norwegia 
(Göteborg, Szwecja; 12 lipca 1908)
Najwyższe zwycięstwo
 Szwecja 12:0 Łotwa 
(Sztokholm, Szwecja; 29 maja 1927)

 Szwecja 12:0 Korea Płd. Korea Południowa
(Londyn, Wielka Brytania; 5 sierpnia 1948)

Najwyższa porażka
 Wielka Brytania 7:0 Szwecja 
(Londyn, Wielka Brytania; 20 października 1908)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Gold medal.svg 1948
Silver medal.svg 1924
Bronze medal.svg 1952
Mistrzostwa świata
Silver medal world centered-2.svg 1958
Bronze medal world centered-2.svg 1950, 1994
Mistrzostwa Europy
Bronze medal europe.svg 1992
  1. Stan aktualny na 18 lutego 2021.
Reprezentacja Szwecji (2006)

HistoriaEdytuj

Pierwszy mecz międzypaństwowy reprezentacja Szwecji w piłce nożnej rozegrała w 1908 roku, wygrywając z Norwegią 11:3. W 1962 roku Lennart Nyman został pierwszym selekcjonerem reprezentacji. W poprzednich latach kadra zespołu narodowego wybierana była przez specjalną komisję.

Szwecja swoje największe piłkarskie sukcesy odnosiła w latach 50. Na Mistrzostwa Świata 1950 jechała jako triumfator rozgrywanych dwa lata wcześniej Igrzysk Olimpijskich. W Brazylii w rozgrywkach grupowych wyeliminowała Włochy, a w rundzie finałowej mimo porażek 1:7 z Brazylią i 2:3 z Urugwajem w ostatnim meczu wygrała z Hiszpanią i ostatecznie zajęła trzecie miejsce w turnieju. Dwa lata później, w 1952 roku, Szwedzi zdobyli brązowy medal na Igrzyskach, a w 1958 na Mundialu rozgrywanym na ich własnym terenie dotarli do finału, w którym ulegli 2:5 Brazylii. Drużyna, w której składzie grali m.in. bramkarz Kalle Svensson, obrońca Orvar Bergmark, czy napastnicy Lennart Skoglund i Gunnar Gren, uważana jest za najsilniejszą w historii futbolu szwedzkiego.

Po okresie sukcesów reprezentacja na prawie trzy dekady popadła w przeciętność. Przez dwanaście lat nie potrafiła zakwalifikować się do mistrzostw świata, a kiedy w latach 70. już regularnie występowała na Mundialach zazwyczaj kończyła swój udział na pierwszej rundzie.

Odrodzenie szwedzkiej drużyny narodowej związane jest z osobą trenera Tommy’ego Svenssona, który od 1991 roku przez sześć lat był selekcjonerem reprezentacji. Najpierw Szwedzi bardzo dobrze zaprezentowali się na Euro 1992 – tam po raz pierwszy pokazało się nowe pokolenie piłkarzy urodzonych w drugiej połowie lat 60. z Martinem Dahlinem, Tomasem Brolinem, Jonasem Thernem, Kennetem Anderssonem, Klasem Ingessonem, Stefanem Schwarzem czy starszym od nich bramkarzem Thomasem Ravellim na czele. Dwa lata później ci sami zawodnicy, wspomagani przez dwudziestoparolatków Patrika Anderssona i Henrika Larssona, zdobyli brązowy medal na Mundialu.

Później po sukcesach na dwóch ostatnich turniejach, pod koniec lat 90. XX wieku nastąpił jednak chwilowy zastój reprezentacji, przegrywając eliminacje do Euro 1996 i Mundialu 1998. Po obu nieudanych eliminacjach Svensson pożegnał się z reprezentacją.

Od 2000 roku (z wyjątkiem Mundialu 2010 i MŚ 2014), Szwecja jest obecna na każdych mistrzostwach świata i Europy, i mimo iż prezentuje futbol nie tylko podporządkowany żelaznej taktyce, ale i jak na piłkarstwo skandynawskie bardzo efektowny, to zazwyczaj odpada albo w fazie grupowej albo w drugiej rundzie (1/8 finału mistrzostw świata lub ćwierćfinał mistrzostw Europy – z wyjątkiem Mundiali w: 1934 – ćwierćfinał, 1938 – czwarte miejsce, 1950 – trzecie miejsce, 1958 – drugie miejsce i 1994 – trzecie miejsce, oraz mistrzostw Europy w 1992 – półfinał). Przez cztery lata jako pierwsza reprezentacja w Europie prowadzona była przez dwóch równorzędnych selekcjonerów – Tomasa Söderberga i Larsa Lagerbäcka. Po Euro 2004 ten pierwszy odszedł do drużyny młodzieżowej. Ten drugi prowadził reprezentację do 2009 roku, osiągając z nią 1/8 finału mistrzostw Świata 2006 w Niemczech, oraz awansując z nią do finałów Euro 2008, które Szwedzi zakończyli na fazie grupowej. Jego następcą na stanowisku selekcjonera reprezentacji Szwecji został Erik Hamrén, który wywalczył z nią awans na mistrzostwa Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie, oraz Euro 2016 we Francji (w obu przypadkach Szwedzi kończyli swój udział w tych imprezach na fazie grupowej). Po tych ostatnich mistrzostwach, Erik Hamrén przestał być trenerem szwedzkiej ekipy, a kolejno bramkarz Andreas Isaksson, pomocnik Kim Källström oraz napastnik tej drużyny Zlatan Ibrahimović zakończyli kariery reprezentacyjne[1]. Następcą Erika Hamréna na stanowisku selekcjonera reprezentacji Szwecji został Janne Andersson.

Pod jego wodzą Szwedzi grali w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Rosji 2018. Znaleźli się w grupie A razem z Francją, Holandią, Bułgarią, Luksemburgiem i Białorusią. Zajęli w niej drugie miejsce z dorobkiem dziewiętnastu punktów na koncie po sześciu zwycięstwach, remisie i trzech porażkach (taki sam bilans spotkań i dorobek punktowy mieli Holendrzy). O ostatecznej kolejności zadecydował bilans bramkowy. Pozwolił on reprezentacji Szwecji awansować do baraży, w których spotkała się ona z reprezentacją Włoch. Po zwycięstwie w pierwszym meczu w Sztokholmie 1:0, w rewanżu na San Siro w Mediolanie padł bezbramkowy remis co dało kadrze „Trzech Koron” pierwszy od 2006 roku awans na mundial.

Szwedzi na turnieju w Rosji grali w grupie F razem z Niemcami, Meksykiem i Koreą Południową. Po zwycięstwie 1:0 z Koreańczykami w pierwszym meczu przyszła minimalna porażka 1:2 z Niemcami oraz zwycięstwo 3:0 z Meksykiem. Pozwoliło to ostatecznie reprezentantom Szwecji awansować z pierwszego miejsca w grupie do 1/8 finału. Po zwycięstwie ze Szwajcarią 1:0 awansowali do ćwierćfinału, gdzie zmierzyli się z Anglią. Przegrali ten mecz 0:2 i odpadli z turnieju.

Ciekawostką jest fakt iż reprezentacja Szwecji jest jak dotąd jedyną reprezentacją zrzeszoną w UEFA, która ma rozegrane ponad 1000 spotkań (na dzień 13 listopada 2017 jest to 1021 meczów, z czego 504 wygrane, 219 zremisowanych i 298 przegranych Bilans bramkowy: 2074-1352)[2].

Udział w międzynarodowych turniejachEdytuj

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
  1930 Nie brała udziału
  1934 Awans Ćwiećfinał
  1938 Awans IV miejsce
  1950 Awans III miejsce
  1954 NIe zakwalifikowała się
  1958 Gospodarz II miejsce
  1962 Nie zakwalifikowała się
  1966
  1970 Awans Faza grupowa
  1974 Awans Druga faza grupowa
  1978 Awans Faza grupowa
  1982 Nie zakwalifikowała się
  1986
  1990 Awans Faza grupowa
  1994 Awans III miejsce
  1998 Nie zakwalifikowała się
    2002 Awans 1/8 finału
  2006 Awans
  2010 Nie zakwalifikowała się
  2014
  2018 Awans Ćwierćfinał
  2022

Udział w Mistrzostwach EuropyEdytuj

Udział w mistrzostwach Europy
Rok Kwalifikacje Wynik
  1960 Nie brała udziału
  1964 Nie zakwalifikowała się
  1968
  1972
  1976
  1980
  1984
  1988
  1992 Gospodarz Półfinał
  1996 Nie zakwalifikowała się
    2000 Awans Faza grupowa
  2004 Awans Ćwierćfinał
    2008 Awans Faza grupowa
    2012 Awans
  2016 Awans
  2020 Awans
  2024

RekordziściEdytuj

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Aktualny składEdytuj

Lista 23 piłkarzy powołanych przez selekcjonera Erika Hamrena na Euro 2016:

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy:

Źródło: http://euro2016.pl/reprezentacja-szwecji/

Selekcjonerzy reprezentacji Szwecji od lat 80.Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Euro 2016: pogrzeb reprezentacji Szwecji na francuskim cmentarzu [dostęp 2016-07-02].
  2. All matches of national football teams, eu-football.info [dostęp 2017-12-06] (ang.).
  3. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 23 czerwca 2016].

Linki zewnętrzneEdytuj