Otwórz menu główne

Selim Chazbijewicz

polski politolog, pisarz, publicysta i nauczyciel akademicki

Selim Chazbijewicz[1] (ur. 17 listopada 1955 w Gdańsku) – polski politolog, pisarz, publicysta, nauczyciel akademicki i dyplomata, działacz społeczności tatarskiej, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, ambasador RP w Kazachstanie i Kirgistanie (od 2017).

Selim Chazbijewicz
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1955
Gdańsk
Zawód politolog, publicysta, nauczyciel akademicki, dyplomata
Alma Mater Uniwersytet Gdański
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Wywodzi się ze szlacheckiej rodziny Tatarów polsko-litewskich[2]. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku[3]. W 1980 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Gdańskim. W 1991 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Tematem jego rozprawy były Ideologie muzułmanów polskich XX wieku, a jej promotorem Jacek Sobczak. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce uzyskał w 2002 również na UAM na podstawie pracy pt. Adwet czyli powrót. Walka polityczna Tatarów krymskich o zachowanie tożsamości narodowej i niepodległość państwa po II wojnie światowej.

Został profesorem nadzwyczajnym w Instytucie Nauk Politycznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, był także wykładowcą i Elbląskiej Uczelni Humanistyczno-Ekonomicznej. Powołany w skład Komitetu Nauk Orientalistycznych Polskiej Akademii Nauk.

Jest autorem tomików poetyckich, w tym Hymnu do Sofii, który ukazał się w 2005. Jego wiersze znalazły się w antologii Tatarów polskich Oto moje dziedzictwo (2010). Opublikował liczne prace związane z kulturą i dziejami Tatarów polskich, litewskich oraz krymskich – m.in. publikację Tatarzy Krymscy. Walka o naród i wolną ojczyznę (2001).

Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W latach 1974–1976 związany był z grupą literacką Poetariat[4]. W drugiej połowie lat 70. był członkiem grupy literackiej Wspólność[5]. W latach 1986–1991 był redaktorem naczelnym kwartalnika „Życie Muzułmańskie” – pisma polskich muzułmanów. W 1994 został redaktorem naczelnym „Rocznika Tatarów Polskich”. W 2009 objął funkcję przewodniczącego rady redakcyjnej kwartalnika „Przegląd Tatarski”, a w 2010 – przewodniczącego kolegium redakcyjnego czasopisma polskiej społeczności muzułmańskiej „Muzułmanie Rzeczypospolitej”.

Był współzałożycielem oraz w latach 1999–2007 prezesem rady centralnej Związku Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej, a do 2003 imamem gminy muzułmańskiej w Gdańsku. W latach 1998–2008 pełnił funkcję współprzewodniczącego Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów.

W wyborach w 1997 bez powodzenia ubiegał się o mandat posła w województwie gdańskim z ramienia Ruchu Odbudowy Polski[6]. Później wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości. Bezskutecznie kandydował z ramienia tej partii w 2011 do Senatu[7], w 2015 do Sejmu, a w wyborach samorządowych w 2010 i 2014 do sejmiku warmińsko-mazurskiego.

Został członkiem Olsztyńskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w przedterminowych wyborach prezydenckich w 2010[8].

W maju 2017 otrzymał nominację na stanowisko ambasadora RP w Kazachstanie[9] z jednoczesną akredytacją w Kirgistanie[10].

Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi (2014)[1].

PublikacjeEdytuj

Prace naukowe
  • Awdet czyli Powrót. Walka polityczna Tatarów krymskich o zachowanie tożsamości narodowej i niepodległość państwa po II wojnie światowej, Olsztyn: Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego 2000, ​ISBN 83-7299-097-2​.
  • Tatarzy krymscy: walka o naród i wolną ojczyznę, Poznań-Września: Likon 2001, ​ISBN 83-916144-1-7​.
  • Baśnie, podania i legendy polskich Tatarów, Białystok: Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej. Najwyższe Kolegium 2012.
  • Tatarzy pod Grunwaldem (współautor ze Sławomirem Moćkunem), Grunwald-Stębark: Muzeum Bitwy pod Grunwaldem 2012.
Poezja
  • Wejście w baśń, Olsztyn 1978.
  • Czarodziejski róg chłopca, Gdańsk 1980, ​ISBN 83-215-9149-3​.
  • Sen od jabłek ciężki, Łódź 1981, ​ISBN 83-218-0156-0
  • Krym i Wilno, Gdańsk 1990.
  • Mistyka tatarskich kresów, Białystok 1990.
  • Poezja Wschodu i Zachodu, Warszawa 1992.
  • Rubai'jjat albo czterowiersze, Gdańsk 1997, ​ISBN 83-907513-2-1​.
  • Hymn do Sofii, Olsztyn 2005, ​ISBN 83-919014-1-6​.

PrzypisyEdytuj

  1. a b M.P. z 2014 r. poz. 618
  2. Selim Mirza-Juszeński Daniar Beg Chazbijewicz – Rody szlachty tatarskiej w Polsce. szlachta.org.pl, 1995. [dostęp 2015-09-10].
  3. Znani absolwenci. ilo.gda.pl. [dostęp 2015-12-29].
  4. Głębicka 2000 ↓, s. 451.
  5. Gazda 2009 ↓.
  6. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 21 września 1997 r. Cz. 1. Wyniki głosowania w okręgach wyborczych. Warszawa: Krajowe Biuro Wyborcze, 1997, s. 93.
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-09-10].
  8. Olsztyński Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego. jaroslawkaczynski.info, 10 czerwca 2010. [dostęp 2017-09-19].
  9. M.P. z 2017 r. poz. 604
  10. M.P. z 2017 r. poz. 605

BibliografiaEdytuj

  • Selim Chazbijewicz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-09-10].
  • Grzegorz Czerwiński. Selim Chazbijewicz jako poeta polsko-tatarski. „Pamiętnik Literacki”. Nr 2, 2013. 
  • Grzegorz Gazda: Słownik europejskich kierunków i grup literackich XX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 723. ISBN 978-83-01-15724-1.
  • Ewa Głębicka: Grupy literackie w Polsce 1945–1989. Warszawa: Wiedza Powszechna, 2000. ISBN 83-214-1203-3.