Jelena Dokić
Jelena Dokić, cyr. Јелена Докић (ur. 12 kwietnia 1983 w Osijeku) – australijska tenisistka, dawniej jugosłowiańska oraz serbsko-czarnogórska, wicemistrzyni French Open 2001 w grze podwójnej, półfinalistka Wimbledonu 2000 w grze pojedynczej, klasyfikowana w rankingu WTA na 4. miejscu w grze pojedynczej (2002) i 10. w grze podwójnej (2002), zdobywczyni Pucharu Hopmana 1999 wraz z drużyną Australii, reprezentantka Serbii i Czarnogóry oraz Australii w Pucharze Federacji, reprezentantka Australii na letnich igrzyskach olimpijskich. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem.
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
12 kwietnia 1983 |
Wzrost |
175 cm |
Gra |
praworęczna |
Status profesjonalny |
1998 |
Zakończenie kariery |
aktywna |
Trener |
Borna Bikić |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje |
6 WTA, 8 ITF |
Najwyżej w rankingu |
4 (19 sierpnia 2002) |
Australian Open |
QF (2009) |
Roland Garros |
QF (2002) |
Wimbledon |
SF (2000) |
US Open |
4R (2000, 2001) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje |
4 WTA, 0 ITF |
Najwyżej w rankingu |
10 (4 lutego 2002) |
Australian Open |
3R (1999, 2000) |
Roland Garros |
F (2001) |
Wimbledon |
3R (1999 - 2001) |
US Open |
2R (2000, 2001) |
Strona internetowa |
Kariera tenisowa
edytujJelena Dokić rozpoczęła treningi tenisowe w wieku siedmiu lat, trenowana przez swojego ojca, Damira. W 1997 roku rozpoczęła występy w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W rywalizacji indywidualnej wygrała wielkoszlemowy US Open 1998 po finale z Katariną Srebotnik, była też w finale French Open 1998, gdzie przegrała z Nadieżdą Pietrową. W grze podwójnej triumfowała we French Open 1998 z Kim Clijsters (po finale z Diemientiewą i Pietrową). Według rankingów z dnia 31 grudnia 1998 zajmowała pierwsze miejsce na liście singlistek i siódme w klasyfikacji deblistek.
Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w 1998 roku.
Gra pojedyncza
edytujW dotychczasowej karierze Jelena Dokić (stan na 29 sierpnia 2012) wygrała sześć singlowych imprez WTA. Najwyżej klasyfikowana była na czwartym miejscu światowego rankingu (19 sierpnia 2002).
Swój debiut w turnieju WTA odnotowała w listopadzie tego samego roku, kiedy to przeszła eliminacje w Pattaya. Pierwszy pojedynek rozegrała z Julie Halard-Decugis, przegrała 6:7(7), 6:4, 3:6. Na początku roku 1999 triumfowała w Pucharze Hopmana w parze z Markiem Philippoussisem, co do tej pory jest jedynym australijskim tytułem w tej imprezie. Otrzymała dziką kartę do wielkoszlemowego Australian Open i doszła tam do trzeciej rundy, przegrywając dopiero z Martiną Hingis, co było jej najlepszym wyczynem wielkoszlemowym w dotychczasowej karierze. Wiosną odnotowała dwa pierwsze ćwierćfinały w WTA Tour, w Kairze i Warszawie, pokonała tam między innymi Halard-Decugis. Do turnieju wimbledońskiego przystąpiła jako 129. tenisistka rankingu światowego. W pierwszej rundzie pokonała 6:2, 6:0 Hingis, została najniżej notowaną zawodniczką w erze open, która pokonała najwyżej rozstawioną uczestniczkę Wielkiego Szlema. Po raz trzeci w historii Wimbledonu tenisistka rozstawiona z numerem jeden odpadła w pierwszej rundzie. Dokić zatrzymała się dopiero na ćwierćfinale z Alexandrą Stevenson, w czwartej rundzie eliminując jeszcze Mary Pierce. Po tym turnieju awansowała na 37. miejsce w światowej klasyfikacji.
W czerwcu 2000 poprawiła swój londyński wyczyn, dochodząc do półfinału Wimbledonu. Była wówczas trzydziestą rakietą globu. Do półfinału doszła bez straty seta, w meczu o finał uległa Lindsay Davenport 4:6, 2:6. Została pierwszą półfinalistką Wielkiego Szlema z Australii od 1998 roku, kiedy Nicole Provis dostała się do najlepszej czwórki w Paryżu. We wrześniu awansowała do czwartej rundy US Open, a potem doszła do półfinału turnieju singlistek letnich igrzysk olimpijskich w Sydney. Przegrała w trzech setach z Jeleną Diemientjewą, a w meczu o brązowy medal musiała uznać wyższość Moniki Seles.
W 2001 roku zaczęła reprezentować Jugosławię. W maju zdobyła swój pierwszy profesjonalny tytuł. Dokonała tego w Rzymie, pokonując w dwóch ostatnich spotkaniach wyżej notowane Conchitę Martínez i Amélie Mauresmo. Po raz pierwszy została sklasyfikowana w czołowej dwudziestce rankingu WTA. Jesienią doszła do finału w Bahia (porażka z Seles) i Tokio (pokonała Arantxę Sanchez Vicario, drugi tytuł w karierze). W październiku okazała się najlepsza także w Moskwie i trafiła do grona dziesięciu najlepszych tenisistek świata. Została wicemistrzynią w Zurychu i Linzu i po raz pierwszy w karierze otrzymała prawo gry w Mistrzostwach WTA. W drugim meczu przegrała z Lindsay Davenport; została uznana sportowcem roku w swoim kraju.
W lutym 2002 zagrała w finale w Paryżu, ale zmuszona była poddać walkowerem mecz o puchar przeciwko Venus Williams z powodu kontuzji. Do sprawności powróciła w kwietniu, zdobywając trzeci w karierze tytuł w Sarasocie po finale z Tatjaną Panową. W maju doszła do finału w Strasburgu, przegranego z Silvią Fariną Elią, a wkrótce zameldowała się w ćwierćfinale wielkoszlemowego French Open. Poległa w trzysetowym starciu z Jennifer Capriati. W czerwcu wygrała swój czwarty indywidualny turniej WTA, tym razem w Birmingham, w finale z Anastasiją Myskiną. Była też w finale w San Diego (porażka z Venus Williams) i ćwierćfinale Mistrzostw WTA. Latem awansowała na najwyższe w karierze, czwarte miejsce w światowym zestawieniu singlistek.
Wraz z początkiem sezonu 2003 zerwała współpracę ze swoim ojcem, który coraz częściej był karany za niepoprawne zachowanie w miejscach publicznych, także na arenach tenisowych. Jej nowym trenerem został Chorwat Borna Bikić. Jej najlepszy wynik z tego roku to finał w Zurychu, przegrany z Justine Henin oraz półfinał w Warszawie, gdzie lepsza okazała się Amelie Mauresmo. W międzyczasie Dokić ponownie zmieniła barwy narodowe, gdyż w wyniku rozpadu Jugosławii powstało kilka nowych państw i tenisistka zaczęła reprezentować Serbię i Czarnogórę. Rok 2004 upłynął jej pod znakiem walki z kontuzją łokcia, która skutecznie zredukowała jej występy. W lutym osiągnęła półfinał w Tokio, ale potem seryjnie przegrywała kolejne mecze i w efekcie wypadła z czołowej setki rankingu WTA. W 2005 pojechała do Serbii, by odnowić swoje kontakty rodzinne, zakończyło się to jednak niepowodzeniem i w grudniu zdecydowała, że znów chce reprezentować Australię.
Federacja Australijska przyznała jej kilka dzikich kart do międzynarodowych turniejów WTA, ale Dokić ich nie wykorzystała, odpadając w pierwszych rundach. W efekcie w czerwcu 2006 była notowana nawet na 681. miejscu światowej listy. Dodatkowo zmagała się z problemami osobistymi - jej ojciec podał do mediów informację, jakoby została porwana przez własnego chłopaka. Zatrudniła nowego trenera, Nikolę Pilicia i trafiła do jego akademii. Miała nawet podpisać z akademią kontrakt, by pozostać tam na rok, ale ostatecznie zdecydowała się powrócić do swojego poprzedniego trenera, Borny Bikicia, gdyż Pilić oferował jej niesatysfakcjonujące warunki kontraktu. Dokić niemalże nie pojawiała się w oficjalnych turniejach, w 2007 wystąpiła tylko raz i przestała być klasyfikowana w rankingu WTA.
Powróciła zimą 2008, przeszła eliminacje i doszła do drugiej rundy w Hobarcie. Utracone punkty nadrabiałam skutecznymi startami w zawodach Międzynarodowej Federacji Tenisowej i pod koniec roku była już w drugiej setce światowych notowań. W styczniu 2009 awansowała do ćwierćfinału wielkoszlemowego Australian Open, pokonując po drodze Annę Czakwetadze, Caroline Wozniacki i Alisę Klejbanową, zatrzymując się dopiero na Dinarze Safinie. Po tym starcie powróciła do czołowej setki rankingu WTA singlistek. Została czwartą kobietą w erze open, która jako uczestniczka z dziką kartą dotarła do ćwierćfinału Wielkiego Szlema (po Pierce w Paryżu 2002, Hingis w Melbourne 2006 i Zheng w Wimbledonie 2008, do listy dołączyła później Clijsters w Nowym Jorku 2009). Do końca 2009 i w 2010 występowała w zawodach Międzynarodowej Federacji Tenisowej, również w Wielkich Szlemach, ale bez większych sukcesów.
W lutym 2011 po przejściu kwalifikacji weszła do ćwierćfinału zawodów w Paryżu, pokonana przez Kim Clijsters. Dwa tygodnie później wystąpiła w Kuala Lampur, a start ten przyniósł jej szósty w karierze wygrany turniej WTA i pierwszy od 2002 roku. W pierwszej rundzie odprawiła najwyżej notowaną Francescę Schiavone, a w finale ograła Michaëllę Krajicek. Był to jednocześnie jej pierwszy tytuł, który wywalczyła jako reprezentantka Australii. W czerwcu wystąpiła w finale w ’s-Hertogenbosch, gdzie uległa Robercie Vinci i powróciła do czołowej pięćdziesiątki rankingu WTA. Do końca roku wygrała już tylko jeden pojedynek - z Wolhą Hawarcową w pierwszej rundzie US Open.
W pierwszej części sezonu 2012 zmagała się z kontuzją nadgarstka, co umożliwiło jej wygranie zaledwie trzech spotkań i doprowadziło do rezygnacji z występów we French Open i Wimbledonie.
Gra podwójna
edytujW dotychczasowej karierze Jelena Dokić (stan na 29 sierpnia 2012) wygrała cztery deblowe imprezy WTA. Najwyżej klasyfikowana była na dziesiątym miejscu światowego rankingu (4 lutego 2002).
W rozgrywkach tych zadebiutowała podczas Australian Open 1999, w parze z Åsą Svensson. W pierwszej rundzie wyeliminowały rozstawione z numerem sześć Conchitę Martínez i Patricię Tarabini; doszły do trzeciej rundy. Ten sam etap osiągnęła Dokić w Wimbledonie u boku Tini Pisnik. Jesienią awansowała do pierwszego finału w rozgrywkach WTA w tej konkurencji; miało to miejsce w Tokio, a partnerowała jej Amanada Coetzer. Przegrały z Martinez i Tarabini, pokonując wcześniej Lindsay Davenport i Corinę Morariu. Tytułu z Japonii nie obroniła; rok później odnotowała tam najlepszy wynik w sezonie - półfinał razem z Morariu.
Jej współpraca z Conchitą Martinez wiosną 2001 roku zaowocowała zdobyciem wicemistrzostwa wielkoszlemowego French Open; przegrały wówczas walkę o puchar z Virginią Ruano Pascual i Paolą Suárez. Z Nadieżdą Pietrową zostały finalistkami w New Haven, a potem triumfowały w Linzu, co było dla Dokić pierwszym wygranym turniejem deblowym WTA w karierze.
Na dziesiąte miejsce w klasyfikacji gry podwójnej dostała się w lutym 2002 po tym, jak w styczniu w Tokio doszła do półfinału. W kwietniu dodała do swojej kolekcji drugi tytuł, wywalczony w Sarasocie w parze z Jeleną Lichowcewą. Z Kim Clijsters zwyciężyła latem w Los Angeles, a swój czwarty tytuł przywiozła z Linzu. W międzyczasie wystąpiła w finałach w Moskwie i Zurychu. Wiosną 2003 zagrała w finale w Rzymie (z Pietrową), a w następnych latach zredukowała swoje występy do tego stopnia, że wypadła z rankingu WTA. Przyczyną była nękająca ją kontuzja łokcia.
W 2009 roku z Alisą Klejbanową wzięła udział we French Open. Panie ograły Petrę Cetkovską i Carlę Suárez Navarro, ale potem oddały walkowerem spotkanie z najwyżej rozstawionymi Carą Black i Liezel Huber - Australijkę zmusił do tego uraz pleców. W 2010 doszła do finału turnieju ITF w Contrexeville.
Gra mieszana
edytujW 2001 roku w parze z Nenadem Zimonjiciem osiągnęła ćwierćfinał Australian Open w grze mieszanej. Para jugosłowiańsko - australijska przegrała wówczas z Coriną Morariu i Ellisem Ferreirą.
Występy reprezentacyjne
edytujDokić reprezentowała zarówno Australię, jak i Serbię i Czarnogórę w rozgrywkach o Puchar Federacji. W 1999 i 2000 miała okazję grać w Grupie Światowej (dla Australii). Jej bilans wszystkich spotkań w tym turnieju wynosi 15-3.
W 1999 zdobyła Puchar Hopmana wraz z drużyną Australii w parze z Markiem Philippoussisem. W fazie grupowej pokonali Francuzów (Sandrine Testud, Guillaume Raoux) i Hiszpanów (Arantxa Sánchez Vicario, Carlos Moyá), a przegrali z reprezentacją Republiki Południowej Afryki (Amanda Coetzer, Wayne Ferreira). W finale już po meczach singlowych okazali się lepsi od Szwedów (Åsa Svensson, Jonas Björkman). Jest to jedyne zwycięstwo Australijczyków w historii tego turnieju.
W 2000 roku zajęła czwarte miejsce w letnich igrzyskach olimpijskich w Sydney w grze pojedynczej, przegrywając walkę o medal z Monicą Seles. W grze podwójnej razem z Rennae Stubbs odpadły w drugiej rundzie po meczu z Holenderkami, Kristie Boogert i Miriam Oremans.
Nagrody i wyróżnienia
edytuj- Mistrzyni Świata Juniorów ITF (1998)
- Sportowiec Roku Jugosławii według Jugosłowiańskiego Komitetu Olimpijskiego (2001)
Życie prywatne
edytujJelena Dokić urodziła się w Osijeku, wówczas na terenie Jugosławii, obecnie Chorwacji. Jej rodzice to Damir, pochodzący z Serbii i Liliana, pochodząca z Chorwacji. Ma młodszego o osiem lat brata Savo. Mieszkali w Osijeku do czerwca 1991, ale z powodu trwającej wojny przeprowadzili się do Sombor w Serbii, a w 1994 wyemigrowali do Australii i zamieszkali w jednej z dzielnic Sydney. Tenisistka mieszkała również w Stanach Zjednoczonych i Monako. Obecnie związana jest z Tinem Bikiciem
Finały turniejów WTA
edytujLegenda | |
---|---|
Wielki Szlem | |
Igrzyska olimpijskie | |
WTA Tour Championships | |
1988 – 2008 |
|
Kategoria I | |
Kategoria II | |
Kategoria III | |
Kategoria IV | |
Kategoria V | |
2009 – 2020 |
|
WTA Premier Mandatory | |
WTA Premier 5 | |
WTA Premier | |
WTA International Series | |
WTA 125K series (2012–2020) |
Gra pojedyncza 14 (6-8)
edytujKońcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Zwyciężczyni | 1. | 20 maja 2001 | Rzym | Ceglana | Amélie Mauresmo | 7:6(3), 6:1 |
Finalistka | 1. | 16 września 2001 | Bahia | Twarda | Monica Seles | 3:6, 3:6 |
Zwyciężczyni | 2. | 23 września 2001 | Tokio | Twarda | Arantxa Sánchez Vicario | 6:4, 6:2 |
Zwyciężczyni | 3. | 7 października 2001 | Moskwa | Dywanowa (hala) | Jelena Diemientjewa | 6:3, 6:3 |
Finalistka | 2. | 15 października 2001 | Zurych | Dywanowa (hala) | Lindsay Davenport | 3:6, 1:6 |
Finalistka | 3. | 22 października 2001 | Linz | Twarda (hala) | Lindsay Davenport | 4:6, 1:6 |
Finalistka | 4. | 4 lutego 2002 | Paryż | Dywanowa (hala) | Venus Williams | walkower |
Zwyciężczyni | 4. | 7 kwietnia 2002 | Sarasota | Ceglana | Tatjana Panowa | 6:2, 6:2 |
Finalistka | 5. | 25 maja 2002 | Strasburg | Ceglana | Silvia Farina Elia | 4:6, 6:3, 3:6 |
Zwyciężczyni | 5. | 16 czerwca 2002 | Birmingham | Trawiasta | Anastasija Myskina | 6:2, 6:3 |
Finalistka | 6. | 29 lipca 2002 | San Diego | Twarda | Venus Williams | 2:6, 2:6 |
Finalistka | 7. | 13 października 2003 | Zurych | Dywanowa (hala) | Justine Henin-Hardenne | 0:6, 4:6 |
Zwyciężczyni | 6. | 6 marca 2011 | Kuala Lumpur | Twarda | Lucie Šafářová | 2:6, 7:6(9), 6:4 |
Finalistka | 8. | 18 czerwca 2011 | ’s-Hertogenbosch | Trawiasta | Roberta Vinci | 7:6(7), 3:6, 5:7 |
Gra podwójna 10 (4-6)
edytujKońcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Finalistka | 1. | 26 września 1999 | Tokio | Twarda | Amanda Coetzer | Conchita Martínez Patricia Tarabini |
7:6(5), 4:6, 2:6 |
Finalistka | 2. | 28 maja 2001 | French Open | Ceglana | Conchita Martínez | Virginia Ruano Pascual Paola Suárez |
2:6, 1:6 |
Finalistka | 3. | 20 sierpnia 2001 | New Haven | Twarda | Nadieżda Pietrowa | Cara Black Jelena Lichowcewa |
0:6, 6:3, 2:6 |
Zwyciężczyni | 1. | 28 października 2001 | Linz | Dywanowa (hala) | Nadieżda Pietrowa | Els Callens Chanda Rubin |
6:1, 6:4 |
Zwyciężczyni | 2. | 7 kwietnia 2002 | Sarasota | Ceglana | Jelena Lichowcewa | Els Callens Conchita Martínez |
6:7(5), 6:3, 6:3 |
Zwyciężczyni | 3. | 11 sierpnia 2002 | Carson | Twarda | Kim Clijsters | Daniela Hantuchová Ai Sugiyama |
6:3, 6:3 |
Finalistka | 4. | 6 października 2002 | Moskwa | Dywanowa (hala) | Nadieżda Pietrowa | Jelena Diemientjewa Janette Husárová |
6:2, 3:6, 6:7(7) |
Finalistka | 5. | 14 października 2002 | Zurych | Twarda (hala) | Nadieżda Pietrowa | Jelena Bowina Justine Henin-Hardenne |
2:6, 6:7(2) |
Zwyciężczyni | 4. | 27 października 2002 | Linz | Dywanowa (hala) | Nadieżda Pietrowa | Rika Fujiwara Ai Sugiyama |
6:3, 6:2 |
Finalistka | 6. | 12 maja 2003 | Rzym | Ceglana | Nadieżda Pietrowa | Swietłana Kuzniecowa Martina Navrátilová |
4:6, 7:5, 2:6 |
Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych
edytujGra pojedyncza (2)
edytujKońcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
Finalistka | 1998 | French Open | Ceglana | Nadieżda Pietrowa | 3:6, 3:6 |
Zwyciężczyni | 1998 | US Open | Twarda | Katarina Srebotnik | 6:4, 6:2 |
Gra podwójna (2)
edytujKońcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
Zwyciężczyni | 1998 | French Open | Ceglana | Kim Clijsters | Jelena Diemientjewa Nadieżda Pietrowa |
6:4, 7:6 |
Finalistka | 1998 | US Open | Twarda | Evie Dominikovic | Kim Clijsters Eva Dyrberg |
6:7, 4:6 |
Bibliografia
edytuj- Profil na stronie WTA [online], Women’s Tennis Association [dostęp 2014-01-15] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2014-01-15] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Billie Jean King [online], Billie Jean King Cup [dostęp 2014-01-15] (ang.).