Otwórz menu główne

Wacław Brzozowski, także Wacław Brzozowski-Korab[a], herbu Korab (ur. 3 lutego 1892, zm. ?) – major artylerii Wojska Polskiego.

Wacław Brzozowski
major artylerii major artylerii
Data urodzenia 3 lutego 1892
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Dywizjon Artylerii Konnej,
10 Dywizjon Artylerii Konnej,
13 Dywizjon Artylerii Konnej,
18 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska kwatermistrz dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

 
Rodzinny dom Brzozowskich w Sanoku

Wacław Brzozowski urodził się 3 lutego 1892[1]. Jego ojcem był pochodzący z Taczowa Franciszek Ksawery Brzozowski (1856-1931, sędzia) oraz Helena, z domu Kłobukowska (1871–1954). Rodzeństwem Wacława byli bracia Władysław (ur. 1895, także oficer artylerii Wojska Polskiego), Witold (ur. 1899, podchorąży artylerii Legionów Polskich[2], zginął podczas I wojny światowej[3]) oraz siostry Helena (1903–1938, po mężu Konstantym – Romer)[b] i Maria (zm. 1975, żona Jerzego Adamskiego, brata Tadeusza – obaj legioniści). Rodzinny dom Korab-Brzozowskich znajduje się pod obecnym adresem ulicy Henryka Sienkiewicza 15 (do 1939 pod numerem 9[4]), położony pomiędzy ulicami Henryka Sienkiewicza, Juliusza Słowackiego[5] i Grunwaldzką w Sanoku (w przeszłości była to ulica Bartosza Głowackiego[6]). Później właścicielem dworku był Jerzy Adamski[7].

W 1910 Wacław Brzozowski zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Zdzisław Lewicki, Michał Pieszko)[8][9][10].

W trakcie I wojny światowej bracia Wacław i Władysław Brzozowscy zostali zmobilizowani do cesarskiej i królewskiej armii i wysłani na front karpacki do walk z Rosją[11][12].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918[13] i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera został przydzielony jako refer. koni przy D. P. w Lesku[14]. Później został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[15][16][17]. Od 1923 roku był przydzielony do 5 dywizjonu artylerii konnej w Krakowie[18][19]. 14 stycznia 1926 roku został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie na stanowisko pełniącego obowiązki kwatermistrza[20]. Od 28 maja do 21 sierpnia 1926 pełnił obowiązki dowódcy dywizjonu, w zastępstwie majora Zdzisława Latawca, który przebywał w Toruniu na kursie dowódców dywizjonów. W 1928 był pełniącym obowiązki kwatermistrza 13 dywizjonu artylerii konnej[21]. Został awansowany do stopnia majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i w 1932 zweryfikowany z lokatą 1[22]. W 1932 był przydzielony do 18 pułku artylerii lekkiej w garnizonie Ostrów Mazowiecka[23]. W 1938 był majorem służącym w Toruniu[24].

Po wybuchu II wojnie światowej 1939 i kampanii wrześniowej przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg (wraz z nim brat Władysław)[25]. W obozie zajmował się Kołem Filatelistów w ramach Poczty Obozowej[26].

Po wojnie powrócił do Polski. Jako emerytowany major zamieszkiwał przy ulicy Szewskiej w Krakowie[27].

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako Wacław Brzozowski II.
  2. Rodzice oraz siostra Helena zostali pochowani na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku.

PrzypisyEdytuj

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 17 lipca 2014].
  2. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Witold Brzozowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-06-27].
  3. Apel poległych. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 66.
  4. Książka telefoniczna. 1939. s. 706. [dostęp 2015-07-29].
  5. Wojciech Sołtys. Sanockie w okresie I wojny światowej w relacjach pamiętnikarzy i w prasie. „Rocznik Sanocki 1995”, s. 63, 1995. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka. ISSN 0557-2096. 
  6. Skorowidz powiatu sanockiego. Wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 42.
  7. Sanockie dworki. W: Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 214-215. ISBN 83-909787-0-9.
  8. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 11, s. 3, 10 lipca 1910. 
  9. XXIX. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1909/10. Sanok: Fundusz Naukowy, 1910, s. 68.
  10. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2019-11-06].
  11. Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 26. ISBN 83-92421-0-0.
  12. Według Pawła Kosiny Wacław i Władysław Brzozowscy służyli w szeregach II Brygady Legionów Polskich. Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 51. ISBN 83-92421-0-0.
  13. Dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich o przyjęciu do W.P. oficerów z b. armii austro-węgierskiej (838). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 647, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  14. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich o przydziale oficerów (841). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 654, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 818.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 742.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 458.
  18. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 805.
  19. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 724.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 14 stycznia 1926 roku, s. 7.
  21. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 425.
  22. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183.
  23. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 686.
  24. Lista gości od 13 do 17 sierpnia 1938. „Truskawiec Zdrój”, s. 1, Nr 15 z 21 sierpnia 1938. 
  25. Woldenberg. ltg.zg.pl. [dostęp 17 lipca 2014].
  26. Józef Herzog: Poczta obozowa. W: Oflag IIC Woldenberg. Wspomnienia jeńców. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 103. ISBN 83-05-11162-8.
  27. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 118.

BibliografiaEdytuj

Zobacz teżEdytuj