Wacław Brzozowski

polski wojskowy, major artylerii Wojska Polskiego

Wacław Brzozowski, także Wacław Brzozowski-Korab[a] herbu Korab (ur. 3 lutego 1892[1], zm. ?) – major artylerii Wojska Polskiego.

Wacław Brzozowski
major artylerii major artylerii
Data urodzenia 3 lutego 1892
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Dywizjon Artylerii Konnej,
10 Dywizjon Artylerii Konnej,
13 Dywizjon Artylerii Konnej
18 Pułk Artylerii Lekkiej
RIK Toruń
Stanowiska kwatermistrz dywizjonu
dowódca dywizjonu
rejonowy inspektor koni
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi
Rodzinny dom Brzozowskich w Sanoku

ŻyciorysEdytuj

Wacław Brzozowski urodził się 3 lutego 1892 w rodzinie Franciszka Ksawerego (1856-1931) i Heleny z Kłobukowskich (1871–1954). Rodzeństwem Wacława byli bracia Władysław (ur. 1895, także oficer artylerii Wojska Polskiego), Witold (ur. 1899, podchorąży artylerii Legionów Polskich[2], zginął podczas I wojny światowej[3]) oraz siostry Helena (1903–1938, po mężu Konstantym – Romer)[b] i Maria (zm. 1975, żona Jerzego Adamskiego, brata Tadeusza – obaj legioniści). Rodzinny dom Korab-Brzozowskich znajduje się pod obecnym adresem ulicy Henryka Sienkiewicza 15 (do 1939 pod numerem 9[4]), położony pomiędzy ulicami Henryka Sienkiewicza, Juliusza Słowackiego[5] i Grunwaldzką w Sanoku (w przeszłości była to ulica Bartosza Głowackiego[6]). Później właścicielem dworku był Jerzy Adamski[7].

W 1910 Wacław zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Zdzisław Lewicki, Michał Pieszko)[8][9][10].

W trakcie I wojny światowej bracia Wacław i Władysław Brzozowscy zostali zmobilizowani do cesarskiej i królewskiej armii i wysłani na front karpacki do walk z Rosją[11][12].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918[13] i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera został przydzielony jako referent koni przy Dowództwie Powiatu w Lesku[14]. Później został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[15][16][17]. Od 1923 roku był przydzielony do 5 dywizjonu artylerii konnej w Krakowie[18][19]. 14 stycznia 1926 roku został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie na stanowisko pełniącego obowiązki kwatermistrza[20]. Od 28 maja do 21 sierpnia 1926 pełnił obowiązki dowódcy dywizjonu, w zastępstwie majora Zdzisława Latawca, który przebywał w Toruniu na kursie dowódców dywizjonów. W 1928 był pełniącym obowiązki kwatermistrza 13 dywizjonu artylerii konnej[21]. W grudniu 1929 został przeniesiony do 18 pułku artylerii lekkiej w Ostrowi Mazowieckiej[22]. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[23][24][1]. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy dywizjonu[25][26]. W sierpniu 1935 został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Toruniu[27]. Na tym stanowisku pozostawał do 1939[28].

Według stanu z 1931 Wacław i Władysław Brzozowscy figurowali jako właściciele domu przy ul. Emili Plater w Sanoku[29].

Po wybuchu II wojnie światowej 1939 i kampanii wrześniowej przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg (wraz z nim brat Władysław)[30]. W obozie zajmował się Kołem Filatelistów w ramach Poczty Obozowej[31].

Po wojnie powrócił do Polski. Jako emerytowany major zamieszkiwał przy ulicy Szewskiej w Krakowie[32].

OdznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował, jako Wacław II Brzozowski w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko[1].
  2. Rodzice oraz siostra Helena zostali pochowani na cmentarzu przy ul. Jana Matejki w Sanoku.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 162.
  2. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Witold Brzozowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-06-27].
  3. Apel poległych. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 66.
  4. Książka telefoniczna. 1939. s. 706. [dostęp 2015-07-29].
  5. Wojciech Sołtys. Sanockie w okresie I wojny światowej w relacjach pamiętnikarzy i w prasie. „Rocznik Sanocki 1995”, s. 63, 1995. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka. ISSN 0557-2096. 
  6. Skorowidz powiatu sanockiego. Wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 42.
  7. Sanockie dworki. W: Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 214-215. ISBN 83-909787-0-9.
  8. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 11, s. 3, 10 lipca 1910. 
  9. XXIX. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1909/10. Sanok: Fundusz Naukowy, 1910, s. 68.
  10. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2019-11-06].
  11. Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 26. ISBN 83-92421-0-0.
  12. Według Pawła Kosiny Wacław i Władysław Brzozowscy służyli w szeregach II Brygady Legionów Polskich. Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 51. ISBN 83-92421-0-0.
  13. Dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich o przyjęciu do W.P. oficerów z b. armii austro-węgierskiej (838). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 647, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  14. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich o przydziale oficerów (841). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 654, Nr 26 z 8 marca 1919. 
  15. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 818.
  16. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 742.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 458.
  18. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 805.
  19. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 724.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 14 stycznia 1926 roku, s. 7.
  21. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 425.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 387.
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 330.
  24. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183.
  25. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 94.
  26. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 686.
  27. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 99, tu błędnie podano RIK w Stryju.
  28. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 863.
  29. Akta miasta Sanoka. Wykaz ulic i mieszkań w mieście Sanoku 1931 r. (zespół 135, sygn. 503). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 143.
  30. Woldenberg. ltg.zg.pl. [dostęp 17 lipca 2014].
  31. Józef Herzog: Poczta obozowa. W: Oflag IIC Woldenberg. Wspomnienia jeńców. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 103. ISBN 83-05-11162-8.Sprawdź autora rozdziału:1.
  32. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 118.Sprawdź autora rozdziału:1.

BibliografiaEdytuj