Dembińscy herbu Nieczuja

Dembińscy herbu Nieczuja – polski ród szlachecki. Gałąź rodu Nieczujów, która wzięła swe nazwisko od Dembian (dziś Dębiany w gminie Obrazów). Niektórzy członkowie rodu używali herbu własnego - odmienionej Nieczui. Dembińscy piastowali niskiej rangi urzędy ziemskie (co najmniej trzech kolejnych mieczników różańskich nosiło nazwisko Dembiński) i duchowne (w tym zakonne), a także funkcje wojskowe. Rodzina posiadała majątki ziemskie w wielu miejscowościach - głównie w sandomierskiem, ale także w krakowskiem. Przedstawiciele rodu żyją do dziś, zarówno w Polsce, jak i na emigracji (USA, Australia).

Pałac Dembińskich w Borkowicach
generał Henryk Dembiński

Początki roduEdytuj

Dembińscy dzielili Dembiany z siostrami Klaryskami. Najwcześniejsza wzmianka dotyczy Stanisława Dembińskiego. Pochodzi ona z roku 1376, kiedy to Stanisław otrzymał, wraz z Klaryskami, przywilej niemiecki dla wsi. Dembińscy posiadali wówczas też pobliski Byszów i Niedrzwicę.

Przedstawiciele roduEdytuj

DuchowniEdytuj

Urzędnicy ziemscy i dworscyEdytuj

WojskowiEdytuj

Osobny artykuł: Ignacy Dembiński.

NaukowcyEdytuj

Posiadłości roduEdytuj

Dembińscy w różnych okresach posiadali majątki: Borkowice, Borycz, Brusy, Byszów, Chwaścice, Czaple Wielkie, Czechów, Dąbie, Dębiany, Góry, Kamodzice, Kije, Kosocice, Kotlice, Kowalów, Lasochów, Marcówka, Michałów, Mietel, Mokrsk, Niedrzwica, Pękosław, Pieczonga, Polichno, Przysucha, Rajsko, Roszki, Rzeszówek, Soboniowice, Soboszów, Strzałkowice, Sudołek, Swaryszewice, Szczytniki, Święcice, Witkowice k. Ropczyc, Zbikał, Zembrzyce, Zgórsko.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 4. Warszawa: Skład Główny Gebethner i Wolff, 1901, s. 193-203.

Linki zewnętrzneEdytuj