Jan Hoffman

pianista polski, pedagog

Jan Hoffman (ur. 11 czerwca 1906 w Krakowie[1], zm. 25 października 1995 tamże) – polski pianista, pedagog, profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie.

Jan Hoffman
Ilustracja
Jan Hoffman
Data i miejsce urodzenia

11 czerwca 1906
Kraków

Data i miejsce śmierci

25 października 1995
Kraków

Instrumenty

fortepian

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

pianista, profesor

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

ŻyciorysEdytuj

Syn Juliusza i Reginy z Kleinów[1]. Kształcił się w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie pod kierunkiem m.in. Józefa Śliwińskiego i Wiktora Łabuńskiego, dyplom uzyskał w 1928. Kontynuował następnie studia w Krakowie i Berlinie u Egona Petriego, jako jego asystent, jednocześnie dojeżdżając do Lwowa, gdzie pracował jako pedagog w szkole muzycznej Sabiny Kasparek. W latach 1931–1933 był profesorem konserwatorium krakowskiego[1]. Później do wybuchu II wojny światowej udzielał prywatnych lekcji w Krakowie, Lwowie i Bielsku. W czasie wojny przebywał początkowo we Lwowie, gdzie do 1941 był docentem konserwatorium, następnie w Krakowie. Ukrywał się przed gestapo, zajmował się tajnym nauczaniem, dawał tajne koncerty.

Zaraz po wojnie był w gronie współtwórców Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie (od 1979 Akademii Muzycznej). Pełnił na tej uczelni szereg funkcji, m.in. dziekana Wydziału Instrumentalnego (1945–1949, 1954–1955), kierownika Katedry Fortepianu (1963–1978), prorektora (1963–1966, 1975–1978), rektora (1966–1968). W 1958 otrzymał tytuł profesorski. Po przejściu na emeryturę w 1978 kontynuował pracę pedagogiczną. Był ponadto pedagogiem w Helsinkach, gdzie w latach 1962–1981 prowadził mistrzowskie kursy pianistyczne, oraz w Weimarze. Do jego uczniów należeli m.in. Władysław Kędra, Marek Drewnowski, Janusz Dolny, Janina Baster, Marek Mietelski, Fin T. Mikkilä (dwukrotny juror Konkursów Chopinowskich), Adam Wodnicki oraz Andrzej Zieliński (założyciel zespołu Skaldowie).

W latach 1926–1968 współpracował w Polskim Radiem. Był jurorem wielu konkursów pianistycznych, m.in. pięciu Konkursów Chopinowskich (1949–1970), konkursów w Bydgoszczy i Łodzi, a z zagranicznych m.in. Konkursu im. Roberta Schumanna w Berlinie, Praskiej Wiosny, konkursów w Bolzano, Seregni i Monachium (pięciokrotnie). Działał w Stowarzyszeniu Polskich Artystów Muzyków oraz Towarzystwie im. Fryderyka Chopina w Warszawie (wieloletni wiceprzewodniczący Zarządu Głównego i przewodniczący Rady Naukowej). W 1950 został laureatem nagrody państwowej I stopnia (zespołowej), był odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1980)[2], Orderem Sztandaru Pracy I klasy, tytułem Zasłużony Nauczyciel PRL. Otrzymał również trzy Nagrody Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1964, 1968, 1986).

Koncertował jako solista i kameralista, w latach międzywojennych również jako dyrygent. Wykonywał utwory polskich kompozytorów współczesnych (m.in. Witolda Lutosławskiego i Artura Malawskiego – jako pierwszy wykonał jego Etiudy symfoniczne), a także klasyków – Johanna Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Johannesa Brahmsa; występował i nagrywał m.in. z Eugenią Umińską, Bolesławem Woytowiczem, Janem Ekierem, Zbigniewem Drzewieckim. Zajmował się również edytorstwem – przygotował do wydania w Polskim Wydawnictwie Muzycznym ponad 150 pozycji (część wspólnie ze Zbigniewem Drzewieckim i Adamem Riegerem), m.in. wybór pieśni (z S. Hoffmanową)[3][4].

Zmarł w 1994 roku w Krakowie. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim (kwatera LXIX pas B-2-10)[5].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, (Przedr. fotooffs., oryg.: Warszawa : Wydaw. Głównej Księgarni Wojskowej, 1938.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 260.
  2. Lista osób odznaczony w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  3. International Who's Who in Music, s. 401, wyd. International Who's Who in Music (Tenth Edition) – Cambridge – England, 1985, ISBN 0-900332-77-8
  4. Stanisław Dybowski: Słownik Pianistów Polskich, s. 208, wyd. Selene, Warszawa, 2003, ISBN 83-910515-5-2
  5. Jan Wiktor Tkaczyński (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 279, ISBN 978-83-233-4527-5.

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna, tom IV: H-J (pod redakcją Elżbiety Dziębowskiej), Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1993

Linki zewnętrzneEdytuj