Otwórz menu główne

Anna Kurnikowa

rosyjska tenisistka

Anna Siergiejewna Kurnikowa, ros. А́нна Серге́евна Ку́рникова (ur. 7 czerwca 1981 w Moskwie) – rosyjska tenisistka, posiadająca również obywatelstwo amerykańskie; mistrzyni Australian Open z lat 1999 i 2002 w grze podwójnej; finalistka Wimbledonu w 1999 i US Open w 2000 w grze mieszanej; dwukrotna zwyciężczyni mistrzostw WTA w grze podwójnej (1999, 2000); liderka rankingu gry podwójnej; reprezentantka Rosji w Pucharze Federacji i na letnich igrzyskach olimpijskich.

Anna Kurnikowa
Ilustracja
Państwo  Rosja
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1981
Moskwa
Wzrost 173 cm
Masa ciała 56 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny październik 1995
Zakończenie kariery 2003
Trener Larysa Preobrażenska
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 8 (20 listopada 2000)
Australian Open QF (2001)
Roland Garros 4R (1998, 1999)
Wimbledon SF (1997)
US Open 4R (1996, 1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 16 WTA, 0 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (22 listopada 1999)
Australian Open W (1999, 2002)
Roland Garros F (1999)
Wimbledon SF (2000, 2002)
US Open QF (1996, 2002)
Strona internetowa

Kariera tenisowaEdytuj

Anna Kurnikowa rozpoczęła treningi tenisowe w wieku pięciu lat. Pomiędzy 1992 a 1997 trenowała w Akademii Tenisowej Nicka Bollettieriego na Florydzie w Stanach Zjednoczonych. W 1994 rozpoczęła występy w rozgrywkach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. Jeszcze w tym samym sezonie zagrała w ćwierćfinale Wimbledonu, zatrzymana przez Martinę Hingis. Rok później w Londynie była w półfinale, pokonana przez Tamarine Tanasugarn. W 1995 w parze z Polką Aleksandrą Olszą odnotowała wicemistrzostwo US Open. Według notowań z 31 grudnia 1995 była najlepszą juniorką świata w rankingu singlowym.

Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w 1995 roku. We wrześniu tego roku zadebiutowała w turnieju WTA w grze pojedynczej, przechodząc pomyślnie eliminacje w Moskwie. Pierwszy mecz w ramach drabinki głównej rozegrała z Niemką Marketą Kochta i wygrała 6:4, 3:6, 6:3; w drugiej rundzie po wyrównanym pojedynku musiała uznać wyższość Sabine Appelmans (28 WTA). Przełom w jej karierze nastąpił w sierpniu 1996, kiedy to po przejściu kwalifikacji doszła do czwartej rundy wielkoszlemowego US Open – był to jej wielkoszlemowy debiut i dopiero drugi zawodowy występ. W trzeciej rundzie ograła Barbarę Paulus (14 WTA), a uległa Steffi Graf. Awansowała do czołowej setki rankingu WTA.

W maju 1997 w Berlinie ograła Arantxę Sanchez Vicario, a wkrótce w swoim wimbledońskim debiucie doszła aż do finału. To był drugi przypadek w erze open, gdy kobieta w pierwszym swoim występie osiągnęła półfinał (poprzednia była Chris Evert, 1976, a następna Alexandra Stevenson w 1999). Na liście wyeliminowanych przez Kurnikową tenisistek znalazły się Anke Huber, Helena Suková i Iva Majoli; przegrała natomiast z Hingis. W Miami w 1998 po raz pierwszy w karierze awansowała do indywidualnego finału. Ograła same wybitne rywalki: Mirjanę Lučić, Monicę Seles, Conchitę Martinez, Lindsay Davenport i Arantxę Sanchez Vicario, nie dając rady jedenastej w światowym rankingu Venus Williams. Występ ten dał jej miejsce w gronie dwudziestu najlepiej grających kobiet świata. W maju po raz pierwszy zwyciężyła Hingis (ówczesną liderkę tenisa damskiego, stało się to w ćwierćfinale w Berlinie). Była to pierwsza porażka Szwajcarki z tenisistką młodszą od niej. W Eastbourne Rosjanka awansowała po raz pierwszy do półfinału na kortach trawiastych, po trzysetowym zwycięstwie z Graf oddała walkowerem mecz z Sanchez Vicario. Podczas pojedynku z Niemką niefortunnie upadła, czego skutkiem była kontuzja prawego nadgarstka i rozbrat z tenisem na kilka tygodni. Powróciła latem, dochodząc do czwartej rundy US Open. Po raz pierwszy zakwalifikowała się do mistrzostw WTA, rozgrywanych systemem pucharowym. W pierwszym meczu nie dała rady Monice Seles.

Regularnie dochodziła przynajmniej do turniejowych ćwierćfinałów. W marcu 1999 zagrała w finale w Hilton Head, gdzie poległa z Hingis, swoją deblową partnerką. W Amelia Island wyeliminowała Jennifer Capriati i wiceliderkę klasyfikacji światowej, Lindsay Davenport. Odnotowała czwarte rundy trzech imprez wielkoszlemowych (w czwartej, US Open, nie wystąpiła; przyczyną była kontuzja prawej stopy, której nabawiła się w Kanadzie). Jednocześnie zakończyła rok jako najlepsza deblistka świata.

Po serii półfinałów, w październiku 2000 otrzymała kolejną szansę na zdobycie singlowego tytułu WTA. Zagrała w finale w Moskwie, ale na jej drodze do pucharu ponownie stanęła Hingis. Szwajcarka wyeliminowała też Kurnikową w półfinale mistrzostw WTA, choć i tak był to najlepszy jak dotąd występ Rosjanki w tej imprezie. W grze podwójnej Hingis i Kurnikowa zdobyły główne trofeum.

Kontuzja lewej stopy znacznie zredukowała kalendarz startów Anny w roku 2001. W styczniu osiągnęła ćwierćfinał Australian Open i półfinał w Tokio (obydwa mecze przegrała z Davenport). Po wielomiesięcznej przerwie dopiero w październiku w Luksemburg udało się jej wygrać mecz, doszła do ćwierćfinału pokonana przez Kim Clijsters. W styczniu 2002 doszła do jednej drugiej finału w Auckland, ale z kretesem przegrała w spotkaniu otwarcia w Melbourne z Justine Henin. Była w najlepszej czwórce w Tokio, Acapulco i San Diego. Jesienią w Szanghaju po raz ostatni doszła do finału zawodów WTA, jednak i tym razem nie zdołała sięgnąć po mistrzostwo, zdobywając tylko pięć gemów w konfrontacji z Anną Smasznową.

W sezonie 2003 walczyła z kontuzją pleców i seryjnie odpadała we wczesnych fazach imprez. Jej ostatni mecz w WTA Tour miał miejsce w kwietniu w Charleston w rundzie numer jeden; skreczowała w starciu z Conchitą Martinez przy stanie 4:6, 1:1. W maju próbowała jeszcze swoich sił w zawodach Międzynarodowej Federacji Tenisowej w Sea Island i Charlottesville; w tym drugim turnieju przegrała z Brazylijką Bruną Colosio (384 WTA) w trzech setach i to był jej ostatni oficjalny pojedynek.

Anna Kurnikowa to utytułowana deblistka. Passa jej sukcesów rozpoczęła się w 1995 roku finałem w Moskwie, osiągniętym w parze z Aleksandrą Olszą. Pierwsze mistrzostwo zdobyła w 1998 w Tokio w duecie z Monicą Seles. Jej drugi tytuł był jednocześnie jej pierwszym triumfem w Wielkim Szlemie – w finale Australian Open 1999 razem z Hingis pokonały Lindsay Davenport i Natallę Zwierawą. W tym samym sezonie wygrały Mistrzostwa WTA w Nowym Jorku po finale z Łarysą Sawczenko i Arantxą Sanchez Vicario. W tym samym turnieju okazały się najlepsze w edycji 2000, ale tym razem ograły w decydującym spotkaniu Nicole Arendt i Manon Bollegraf. W styczniu 2002 Kurnikowa wygrała swój ostatni turniej wielkoszlemowy w ramach Australian Open. Finałowymi rywalkami Rosjanki i partnerującej jej niezmiennie Szwajcarki były Daniela Hantuchová i Sanchez Vicario. Ostatni tytuł Anna zdobyła we wrześniu 2002 w Szanghaju w parze z Tajwanką Janet Lee. Jej partnerkami deblowymi były również Julie Halard, Natalla Zwierawa, Barbara Schett i Lindsay Davenport. Rosjanka przez dziesięć tygodni, od 22 listopada 1999 do 30 stycznia 2000, zajmowała pierwsze miejsce w światowej klasyfikacji deblistek WTA; jak dotąd jest jedyną kobietą z Rosji, która była najlepszą deblistką globu.

Kurnikowa regularnie brała udział w rozgrywkach gry mieszanej, dwukrotnie kończąc swoje występy na finałach. W 1999 z Jonasem Björkmanem została wicemistrzynią Wimbledonu, przegrali wówczas z Lisą Raymond i Leanderem Paesem. Po raz drugi zagrała w decydującym meczu podczas US Open 2000 u boku Maksa Mirnego, nie sprostali Arantxy Sanchez Vicario i Jaredowi Palmerowi. Najlepszy wynik Rosjanki w Australian Open to półfinał (w edycji 1997 z Markiem Knowlesem i w 2000 z Bjorkmanem), a we French Open ćwierćfinał w 1997 z Knowlesem.

Reprezentowała Rosję w Pucharze Federacji w latach 1996–2000. Zadebiutowała w konfrontacji Rosjanek ze Słowenkami w ramach strefy Europy i Afryki. Dopiero cztery lata później miała szansę zagrać w Grupie Światowej, ale wygrała spośród sześciu pojedynków jedynie deblowy mecz z Australijkami w parze z Jeleną Lichowcewą. Jej bilans meczów singlowych w tym turnieju to 2-5, deblowych natomiast 10-2. Została najmłodszą tenisistką, która brała udział w tych zawodach.

W 1996 w Atlancie zadebiutowała w letnich igrzyskach olimpijskich. W grze pojedynczej przegrała w pierwszej rundzie w trzech setach z Belgijką Laurence Courtois. Podobnie zakończył się jej występ deblowy u boku Jeleny Makarowej, ale tu trafiły na dużo bardziej utytułowane przeciwniczki z Czech, Janę Novotną i Helenę Sukovą, które później sięgnęły po srebrne medale.

Kurnikowa otrzymała od WTA nagrody za Debiut Roku w 1996 oraz razem z Martiną Hingis dla Debla Roku w 1999.

Rosjanka zakończyła swoją sportową karierę w 2003 roku z powodu chronicznego urazu pleców. Mimo że zajmowała ósme miejsce w rankingu WTA (2000), nigdy nie wygrała turnieju zawodowego w grze pojedynczej (była w czterech finałach). Zdobyła szesnaście tytułów deblowych, w tym dwa wielkoszlemowe i dwa podczas mistrzostw WTA, była jedyną w dziejach rosyjską liderką deblowego rankingu kobiet. Dochodziła do finałów imprez Wielkiego Szlema w grze mieszanej.

Po zakończeniu kariery tenisowejEdytuj

Kurnikowa od 2003 roku występuje w ligowych rozgrywkach na terenie Stanów Zjednoczonych, znanych jako World Team Tennis. Do 2007 broniła barw Kansas City Explorers, potem przeniosła się do Sacramento Capitals, a obecnie gra dla St. Louis Aces.

Regularnie bierze udział w meczach pokazowych i charytatywnych. W 2004 była gościem trzech pokazówek zorganizowanych przez Eltona Johna z udziałem Sereny Williams i Andy’ego Roddicka. W styczniu 2005 zagrała po to, by zebrać pieniądze dla ofiar tsunami w Azji Południowo-Wschodniej; towarzyszyli jej Roddick, John McEnroe i Chris Evert. We wrześniu 2008 wzięła udział w Nautica Malibu Triathlon, który odbywał się na Zuma Beach w kalifornijskim Malibu. Wygrała ten wyścig dla kobiecego zespołu K-Swiss. W październiku grała w corocznym meczu charytatywnym, z którego dochód wspiera fundację Eltona Johna pomagającą ludziom chorym na AIDS. Zwyciężyła wówczas w spotkaniu mikstowym w parze z Andym Roddickiem.

2 maja 2009 wystąpiła w Legendary Night w Nowym Jorku razem z McEnroe, Tracy Austin i Jimem Courierem. W czerwcu 2010 po raz pierwszy od siedmiu lat zagrała w parze z Martiną Hingis. Panie wzięły udział w turnieju legend podczas wielkoszlemowego Wimbledonu.

Kariera medialnaEdytuj

Anna Kurnikowa uważana jest za jedną z najpiękniejszych kobiet świata. Jej urodę dostrzeżono podczas US Open 1995, gdy miała piętnaście lat. W 2002 magazyn FHM nazwał ją najseksowniejszą kobietą świata, w tym samym roku wystąpiła też w teledysku Enrique Iglesiasa do piosenki Escape oraz w filmie Me, myself and Irene, w którym grał również Jim Carrey. W 2003 zajęła szóste miejsce w zestawieniu magazynu Forbes na najbardziej zaangażowane w karierę medialną kobiety; wyżej od niej notowane były tylko dwie tenisistki – siostry Williams.

22 sierpnia 2003 prowadziła otwarcie NASDAQ Market razem z Jeffem Bezosem i Bobem Greifeldem, współprowadziła World Music Awards 2003 i była prezenterką podczas GQ Men of the Year Awards 2003. Występowała też w licznych filmach dokumentalnych o tematyce tenisowej.

W 2010 wystąpiła w programie telewizyjnym zatytułowanym Co masz do stracenia? jako instruktorka w jednym z tenisowych zadań, wykonywanych przez uczestników programu. W maju 2011 ogłoszono, że tenisistka będzie regularnym gościem dwunastej edycji tego programu w Stanach Zjednoczonych.

W roku 2000 zagrała epizod w filmie Ja, Irena i Ja.

Życie prywatneEdytuj

Anna Kurnikowa jest córką Siergieja Kurnikowa i jego żony Ałły. Ma młodszego brata Allana. Jej bliskim kuzynem jest kazachski tenisista pochodzenia rosyjskiego, Jewgienij Korolow. Wychowała się w Moskwie, ale po dziesięciu latach razem z rodziną emigrowała do Stanów Zjednoczonych. Mieszka w Miami. Jej brat otrzymał amerykańskie obywatelstwo pod koniec 2009 roku, ona sama rok później.

W 1997 porzuciła jedną z wyższych szkół rosyjskich i rozpoczęła studia na Rosyjskiej Akademii Wychowania Fizycznego.

Kurnikowa związana była z dwoma rosyjskimi hokeistami, Siergiejem Fiedorowem (pojawiły się nawet spekulacje o ich ślubie, który miał mieć miejsce w 2001, małżeństwo miało zakończyć się rozwodem dwa lata później) oraz starszym od niej o dziesięć lat Pawłem Bure. Od 2001 jest partnerką piosenkarza Enrique Iglesiasa, z którym od 2017 roku ma dzieci – bliźnięta Lucy i Nicholasa[1].

Historia występów wielkoszlemowychEdytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczejEdytuj

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 Z-P
Australian Open A A 1R 3R 4R 4R QF 1R 2R 13 – 7
French Open A A 3R 4R 4R 2R A 1R A 9 – 5
Wimbledon A A SF A 4R 2R A 1R A 9 – 4
US Open A 4R 2R 4R A 3R A 1R A 9 – 5
Ranking na koniec roku 281 65 32 13 12 8 74 35 305 40 – 21

Występy w grze podwójnejEdytuj

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 Tytuły Z-P
Australian Open A A 1R 2R W SF QF W 3R 2 / 7 22 – 5
French Open A A 3R SF F 3R A A A 0 / 4 13 – 4
Wimbledon A A 2R A A SF A SF A 0 / 3 9 – 3
US Open A QF 2R 3R A 2R A QF A 0 / 5 10 – 5
Ranking na koniec roku 78 40 10 1 4 26 11 176 2 / 19 54 – 17

Występy w grze mieszanejEdytuj

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 Tytuły Z-P
Australian Open A A SF 2R 1R SF 1R A 2R 0 / 6 10 – 6
French Open A A QF 2R A A A A A 0 / 2 4 – 2
Wimbledon A A 2R A F 1R A QF A 0 / 4 9 – 4
US Open A A 2R A A F A A A 0 / 2 6 – 2
0 / 14 29 – 14

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
od
2009
WTA Premier Mandatory
WTA Premier 5
WTA Premier
WTA International Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza 4 (0-4)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 29 marca 1998 Miami Twarda   Venus Williams 6:2, 4:6, 1:6
Finalistka 2. 4 kwietnia 1999 Hilton Head Ceglana   Martina Hingis 3:6, 4:6
Finalistka 3. 29 października 2000 Moskwa Dywanowa (hala)   Martina Hingis 3:6, 1:6
Finalistka 4. 15 września 2002 Szanghaj Twarda   Anna Smasznowa 2:6, 3:6

Gra podwójna 28 (16–12)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 24 września 1995 Moskwa Dywanowa   Aleksandra Olsza   Meredith McGrath
  Łarysa Neiland
1:6, 0:6
Finalistka 2. 15 lutego 1998 Paryż Twarda (hala)   Łarysa Neiland   Sabine Appelmans
  Miriam Oremans
6:1, 3:6, 6:7(3)
Finalistka 3. 1 marca 1998 Linz Dywanowa (hala)   Łarysa Neiland   Alexandra Fusai
  Nathalie Tauziat
3:6, 6:3, 4:6
Zwyciężczyni 1. 27 września 1998 Tokio Twarda   Monica Seles   Mary Joe Fernández
  Arantxa Sánchez Vicario
6:4, 6:4
Finalistka 4. 11 października 1998 Filderstadt Twarda   Arantxa Sánchez Vicario   Lindsay Davenport
  Natalla Zwierawa
4:6, 2:6
Zwyciężczyni 2. 31 stycznia 1999 Australian Open Twarda   Martina Hingis   Lindsay Davenport
  Natalla Zwierawa
7:5, 6:3
Zwyciężczyni 3. 28 marca 1999 Indian Wells Twarda   Martina Hingis   Mary Joe Fernández
  Jana Novotná
6:2, 6:2
Zwyciężczyni 4. 9 maja 1999 Rzym Ceglana   Martina Hingis   Alexandra Fusai
  Nathalie Tauziat
6:2, 6:2
Finalistka 5. 24 maja 1999 French Open Ceglana   Martina Hingis   Venus Williams
  Serena Williams
3:6, 7:6(2), 6:8
Zwyciężczyni 5. 20 czerwca 1999 Eastbourne Trawiasta   Martina Hingis   Jana Novotná
  Natalla Zwierawa
6:4, krecz
Finalistka 6. 1 sierpnia 1999 Stanford Twarda   Jelena Lichowcewa   Lindsay Davenport
  Corina Morariu
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 6. 21 listopada 1999 Chase Championships Dywanowa   Martina Hingis   Łarysa Neiland
  Arantxa Sánchez Vicario
6:4, 6:4
Zwyciężczyni 7. 9 stycznia 2000 Gold Coast Twarda   Julie Halard-Decugis   Sabine Appelmans
  Rita Grande
6:3, 6:0
Finalistka 7. 19 marca 2000 Indian Wells Twarda   Natalla Zwierawa   Lindsay Davenport
  Corina Morariu
2:6, 3:6
Zwyciężczyni 8. 7 maja 2000 Hamburg Ceglana   Natalla Zwierawa   Nicole Arendt
  Manon Bollegraf
6:7(5), 6:2, 6:4
Finalistka 8. 6 sierpnia 2000 San Diego Twarda   Lindsay Davenport   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
6:4, 3:6, 6:7(6)
Zwyciężczyni 9. 8 października 2000 Filderstadt Twarda (hala)   Martina Hingis   Arantxa Sánchez Vicario
  Barbara Schett
6:4, 6:2
Zwyciężczyni 10. 15 października 2000 Zurych Dywanowa (hala)   Martina Hingis   Kimberly Po
  Anne-Gaëlle Sidot
6:3, 6:4
Finalistka 9. 29 października 2000 Moskwa Dywanowa (hala)   Martina Hingis   Julie Halard-Decugis
  Ai Sugiyama
6:4, 4:6, 6:7(5)
Zwyciężczyni 11. 12 listopada 2000 Filadelfia Dywanowa (hala)   Martina Hingis   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
6:2, 7:5
Zwyciężczyni 12. 19 listopada 2000 Chase Championships Dywanowa (hala)   Martina Hingis   Nicole Arendt
  Manon Bollegraf
6:2, 6:3
Zwyciężczyni 13. 13 stycznia 2001 Sydney Twarda   Barbara Schett   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
6:2, 7:5
Finalistka 10. 4 lutego 2001 Tokio Dywanowa (hala)   Iroda Tulyaganova   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
6:7(5), 6:2, 6:7(6)
Finalistka 11. 5 sierpnia 2001 San Diego Twarda   Martina Hingis   Cara Black
  Jelena Lichowcewa
6:4, 1:6, 4:6
Zwyciężczyni 14. 7 października 2001 Moskwa Dywanowa (hala)   Martina Hingis   Jelena Diemientjewa
  Lina Krasnorucka
7:6(1), 6:3
Finalistka 12. 13 stycznia 2002 Sydney Twarda   Martina Hingis   Lisa Raymond
  Rennae Stubbs
walkower
Zwyciężczyni 15. 27 stycznia 2002 Australian Open Twarda   Martina Hingis   Daniela Hantuchová
  Arantxa Sánchez Vicario
6:2, 6:7(4), 6:1
Zwyciężczyni 16. 15 września 2002 Szanghaj Twarda   Janet Lee   Rika Fujiwara
  Ai Sugiyama
7:5, 6:3

Gra mieszana 2 (0–2)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalistka 1. 3 lipca 1999 Wimbledon Trawiasta   Jonas Björkman   Lisa Raymond
  Leander Paes
4:6, 6:3, 3:6
Finalistka 2. 9 września 2000 US Open Twarda   Maks Mirny   Arantxa Sánchez Vicario
  Jared Palmer
4:6, 3:6

Występy w Turnieju MistrzyńEdytuj

W grze pojedynczejEdytuj

Rok Rezultat Rywalka Wynik
1998 1 runda   Monica Seles 4:6, 3:6
1999 1 runda   Mary Pierce 7:6(3), 6:7(5), 0:6
2000 Półfinał   Martina Hingis 6:7(2), 2:6

W grze podwójnejEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1998 Ćwierćfinał   Łarysa Neiland   Lindsay Davenport
  Natalla Zwierawa
2:6, 3:6
1999 Zwycięstwo   Martina Hingis   Łarysa Neiland
  Arantxa Sánchez Vicario
6:4, 6:4
2000 Zwycięstwo   Martina Hingis   Nicole Arendt
  Manon Bollegraf
6:2, 6:3

Turnieje rangi ITFEdytuj

turnieje z pulą nagród 100 000 $
turnieje z pulą nagród 75 000 $
turnieje z pulą nagród 50 000 $
turnieje z pulą nagród 25 000 $
turnieje z pulą nagród 15 000 $
turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza 2 (2-0)Edytuj

Rezultat Data Turniej Naw. Przeciwniczka Wynik
Zwyciężczyni 18/02/1996   Midland Twarda (hala)   Lindsay Lee-Waters 7:6(2), 6:1
Zwyciężczyni 10/03/1996   Rockford Twarda   Yuka Yoshida 6:1. 6:4

Gra podwójna 1 (0-1)Edytuj

Rezultat Data Turniej Naw. Partnerka Przeciwniczki Wynik
Finalistka 10/03/1996   Rockford Twarda   Ludmila Varmužová   Elly Hakami
  Valda Lake
2:6, 3:6

Występy w igrzyskach olimpijskichEdytuj

Gra pojedynczaEdytuj

Runda Przeciwniczka Wynik
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie 1996, reprezentując państwo   Rosja
I runda   Belgia: Laurence Courtois 6:1, 2:6, 2:6

Gra podwójnaEdytuj

Runda Partnerka Przeciwniczki Wynik
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie 1996, reprezentując państwo   Rosja
I runda   Jelena Makarowa   Czechy: Jana Novotná / Helena Suková [2] 2:6, 2:6

Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowychEdytuj

Gra podwójnaEdytuj

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1995   US Open Twarda   Aleksandra Olsza   Corina Morariu
  Ludmila Varmužová
3:6, 3:6
Finalistka 1996   French Open Ceglana   Ludmila Varmužová   Alice Canepa
  Giulia Casoni
2:6, 7:5, 5:7

PrzypisyEdytuj

  1. Milena Majek: Enrique Iglesias został ojcem bliźniąt (pol.). Plejada, 2017-12-19. [dostęp 2017-12-19].

BibliografiaEdytuj