Otwórz menu główne

Steffi Graf

tenisistka niemiecka
Ten artykuł dotyczy niemieckiej tenisistki. Zobacz też: Stephanie Graf.

Stefanie Maria Graf, lub krócej Steffi Graf (ur. 14 czerwca 1969 w Mannheim) – niemiecka tenisistka, występująca na światowych kortach od 1982 do 1999 roku, jedna z najwybitniejszych zawodniczek w historii tej dyscypliny, mistrzyni dwudziestu dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, mistrzyni Wimbledonu 1988 w grze podwójnej, półfinalistka Wimbledonu 1999 w grze mieszanej, pięciokrotna triumfatorka Mistrzostw WTA w grze pojedynczej i trzykrotna półfinalistka w grze podwójnej, mistrzyni olimpijska w grze pojedynczej z Seulu (1988), jedyna w dziejach zdobywczyni Złotego Wielkiego Szlema (1988), klasyfikowana w rankingu WTA na 1. miejscu w grze pojedynczej (1987) przez rekordową liczbę 377 tygodni i na 3. miejscu w grze podwójnej (1987); dwukrotna zdobywczyni Pucharu Federacji wraz z drużyną Niemiec (1987, 1992), zdobywczyni Pucharu Hopmana 1993 w barwach Niemiec. Żona Andre Agassiego. Tenisistka praworęczna z jednoręcznym backhandem i niezwykle silnym uderzeniem forehandowym. Od 2004 roku członkini Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sław.

Steffi Graf
Ilustracja
Steffi Graf, 2010
Państwo  Niemcy
Data i miejsce urodzenia 14 czerwca 1969
Mannheim
Wzrost 176 cm
Masa ciała 64 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 18 października 1982
Zakończenie kariery 13 sierpnia 1999
Trener Heinz Gunthardt
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 107
Najwyżej w rankingu 1 (17 sierpnia 1987)
Australian Open W (1988–1990, 1994)
Roland Garros W (1987, 1988, 1993, 1995, 1996, 1999)
Wimbledon W (1988, 1989, 1991–1993, 1995, 1996)
US Open W (1988, 1989, 1993, 1995, 1996)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 11
Najwyżej w rankingu 5 (21 listopada 1988)
Australian Open SF (1988, 1989)
Roland Garros F (1986, 1987, 1989)
Wimbledon W (1988)
US Open SF (1986–1989)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RFN Medal Zasługi Badenii-Wirtembergii Złoty Order Olimpijski
Strona internetowa
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
złoto Seul 1988 tenis
singel
brąz Seul 1988 tenis
debel
srebro Barcelona 1992 tenis
singel

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Steffi Graf posiadała niezwykle skuteczne uderzenie forhendowe, które przyniosło jej przydomek Fräulein Forehand; ze względu na zdecydowaną dominację strony forhendowej grę bekhendem ograniczała przede wszystkim do podcinanego slajsu, jednak i to uderzenie opanowała do perfekcji, zmuszana konsekwentną przez lata taktyką przeciwniczek, kierujących większość piłek na lewą stronę kortu.

Karierę zawodową rozpoczęła z dniem 18 października 1982 roku. Tydzień później wystąpiła w swoim pierwszym turnieju w niemieckim Stuttgarcie. Odpadła w pierwszej rundzie z Tracy Austin. W czerwcu 1983 zadebiutowała w imprezie wielkoszlemowej. Miało to miejsce na kortach Rolanda Garrosa. Przegrała wtedy w drugim spotkaniu. Po raz pierwszy dała o sobie znać w maju 1984, kiedy to w Berlinie wyeliminowała rozstawioną z najwyższym numerem Bonnie Gadusek. Potem nie poradziła sobie ze znaną rodaczką, Claudią Kohde-Kilsch. Wkrótce Graf osiągnęła czwartą rundę Wimbledonu i pierwszy zawodowy finał w Stuttgarcie. Uległa w nim Szwedce Catarinie Lindqvist.

W lutym 1985 odniosła imponującą serię zwycięstw nad wyżej klasyfikowanymi koleżankami po fachu podczas rozgrywek w Miami. Pokonała tam między innymi Sylvię Hanikę, Virginię Wade i Andreę Temesvári. Zatrzymana została w półfinale przez Chris Evert. W ciągu najbliższych miesięcy Amerykanka notorycznie odbierała jej możliwość dalszej gry w turnieju. Tymczasem Graf zdobyła powszechne uznanie, znajdując się w półfinale wielkoszlemowego US Open, gdzie pokonała Pam Shriver. Awans do finału przegrała z Martiną Navrátilovą.

Sezon 1986 zaczęła niekorzystnie od dwóch porażek z Evert (wszystkie w finałach). W kwietniu nastąpił jednak przełom, niemiecka tenisistka wyeliminowała Magdalenę Maleewą, Hanę Mandlíkovą i właśnie amerykańską rywalkę w Hilton Head, zostając zwyciężczynią tych zawodów. To pierwszy profesjonalny turniej, który Graf zakończyła jako niepokonana. Triumfalną passę kontynuowała przez kilka tygodni, dorzucając do swojej kolekcji następne tytuły. Momentalnie Niemka z Mannheim wyrosła na faworytkę French Open. W Paryżu przytrafiła się jej jednak porażka z Mandlikovą w ćwierćfinałach. Co ciekawe, do końca sezonu wygrała wszystkie swoje starty, ale poza Wielkim Szlemem i Masters. Tam rywalki przeważnie brały odwet za wcześniejsze przegrane.

Zdominowała rozgrywki w roku 1987, przegrywając zaledwie dwa z siedemdziesięciu sześciu meczów! Zdobyła pierwszy tytuł wielkoszlemowy na kortach paryskich, wygrywając z Navrátilovą 6:4, 4:6, 8:6. Jednak na Wimbledonie i US Open uległa starszej koleżance, zadowalając się jedynie tytułem wicemistrzyni. 17 sierpnia została pierwszy raz w karierze numerem jeden światowych klasyfikacji. Sezon 1988 w wykonaniu Steffi Graf uznać można za najważniejszy w dziejach tenisa. Niemka rozpoczęła od występu w Australian Open. Melbourne opuściła z pucharem imienia Daphne Akhurst, wywalczonym bez straty seta (finał z Evert). Następnie obroniła tytuł na Roland Garros, pokonując tam Natallę Zwierawą. Jej kolejnym startem był dopiero Wimbledon. Publiczność na całym świecie oniemiała, gdy Graf zdetronizowała dotychczasową królową londyńskich kortów – Martinę Navrátilovą, niepokonaną tam od 1982 roku! W tenisie zaczęto z dużym prawdopodobieństwem myśleć o Wielkim Szlemie, który stał przed Graf na wyciągnięcie ręki. Tenisistka zapewniła sobie miejsce w historii w wieku dziewiętnastu lat, wygrywając z Gabrielą Sabatini w finale w Nowym Jorku. Wkrótce pojawiła się w Seulu w ramach igrzysk olimpijskich. Steffi zdobyła złoty medal, podnosząc rangę swojego sukcesu do Złotego Wielkiego Szlema – pierwszego w historii (Klasycznego Szlema zdobyła wcześniej Maureen Connolly w 1953 oraz Margaret Smith Court w 1970). W roku 1988 Steffi zeszła z kortu pokonana zaledwie trzy razy.

Wysoki poziom swojej gry utrzymała także w roku następnym. Po raz kolejny bliska była zagarnięcia Wielkiego Szlema. Przegrała tylko dwa mecze, ale jeden z nich był finałem French Open (nieoczekiwanie z Arantxą Sánchez Vicario). Zwycięstwo w Australian Open zapisało na jej koncie pierwszego Niekalendarzowego Wielkiego Szlema (od French Open 1988 do Australian Open 1989). Drugi przegrany mecz to finał w Amelia Island z Sabatini. Jako trzecia kobieta w historii (po raz czwarty, Navrátilova dokonała tego dwukrotnie) zaliczyła finały wszystkich turniejów wielkoszlemowych w jednym sezonie. Jej wynik powtórzyła trzy lata później Monica Seles.

To właśnie ta tenisistka miała wkrótce pokrzyżować plany mistrzyni. Graf bez problemów wygrała kilka imprez w pierwszej połowie roku 1990, będąc niepokonaną aż do maja. Wtedy to przed niemiecką publicznością w Berlinie Steffi uległa Seles w fazie półfinałów, tracąc do niej wyraźnie. Sytuacja powtórzyła się w finale French Open. Do końca roku nie grały już ze sobą, a Niemka wciąż dominowała w rozgrywkach światowych.

Rok 1991 nie rozpoczął się po myśli Graf, która przegrała szybko w Melbourne z Janą Novotną. Następnie odpadła w drugim meczu w Tokio z Sabatini. Na Argentynkę trafiła w dwóch kolejnych finałach i również nie poradziła sobie z nią. W pozostałych Wielkich Szlemach przytrafiły się Niemce niespodzianki typu przegrana z Martiną Navrátilovą czy z Arantxą Sánchez Vicario. Ostatecznie wygrała jeden turniej z tej serii, Wimbledon (trzy pozostałe padły łupem Moniki Seles). Steffi straciła pozycję liderki rankingu tenisowego. W roku 1992 Graf stała się tłem dla wyśmienicie grającej Jugosłowianki, która to czterokrotnie awansowała do finałów imprez wielkoszlemowych. Tradycyjnie już zawodniczce z Mannheim przypadła w udziale korona Wimbledonu, poza tym wicemistrzostwo French Open (8:10 z Seles w trzecim secie). Zdobyła srebrny medal igrzysk olimpijskich w Barcelonie, nie dając rady Jennifer Capriati.

Powróciła do gry w roku 1993, choć porażka w finale Australian Open zapowiadała kontynuację dominacji Seles. Pamiętne zdarzenie z Hamburga, w którym napadnięto na tenisistkę z Nowego Sadu, wykluczyło ją na długie lata z rozgrywek i przerwało karierę. Należy dodać, że na Monicę napadł kibic Graf, nie mogący pogodzić się z porażkami swojej ulubionej zawodniczki. Tak czy inaczej, od French Open 1993 do Australian Open 1994 Niemka ustanowiła drugiego swojego Niekalendarzowego Wielkiego Szlema. Po Roland Garros powróciła na pierwsze miejsce w rankingu. Tymczasem sezon 1994 wyłonił nowe twarze w światowym tenisie, wśród których prym wiodły Hiszpanki Conchita Martínez i Arantxa Sánchez Vicario. Obecne były we wszystkich finałach prestiżowych turniejów w roku, podczas gdy Graf triumfowała jedynie w Melbourne. W półfinałach w Paryżu przegrała z pupilką kibiców, Mary Pierce. Na Wimbledonie sensacyjnie odpadła już w pierwszej rundzie z Lori McNeil, a w walce o mistrzostwo US Open uległa Arantxy Sánchez Vicario.

W 1995 znów została potrójną mistrzynią Wielkiego Szlema, oddając pole w Australii, gdzie nie wystartowała. W Nowym Jorku ograła Seles, powracającą do rozgrywek. Wyniki powtórzyła w roku 1996, który rozpoczęła z opóźnieniem (od zawodów w Miami). Wówczas to na kortach pojawiła się nowa groźna postać – Szwajcarka Martina Hingis. Początkowo nie czyniąca Niemce poważniejszych problemów, pokonała ją w ćwierćfinale Italian Open. W finale turnieju Masters rozegrały pasjonujące pięciosetowe spotkanie, zakończone wynikiem 6:3, 4:6, 6:0, 4:6, 6:0 na korzyść Graf.

W styczniu 1997 Steffi odpadła w czwartej rundzie Australian Open, okazując się słabszą od Amandy Coetzer, reprezentantki Republiki Południowej Afryki. Tenisistka ta wygrała z nią również w Berlinie. 30 marca Graf po raz ostatni opuściła fotel liderki światowej klasyfikacji na rzecz Hingis. Nigdy później nie udało się jej powrócić na szczyt. Problemy zdrowotne spowodowały, że turniej French Open był ostatnim, w jakim wzięła udział w sezonie 1997. Wypadła wtedy poza czołową dziesiątkę klasyfikacji WTA.

Powróciła w lutym 1998 w Hanowerze, gdzie uległa w jednej czwartej finału Belgijce Sabine Appelmans. W marcu skreczowała w półfinale w Indian Wells przeciwko Lindsay Davenport. Uraz leczyła do czerwca. Jednak jej występy na trawie oraz w amerykańskich turniejach poprzedzających US Open nie były najlepsze. Wówczas Graf pozwoliła się ograć Magüi Sernie, Natalli Zwierawej, Annie Kurnikowej czy Ai Sugiyamie. Zwyciężyła dopiero w New Haven, w finale z Janą Novotną. Na US Open pokonana w czwartej rundzie przez Patty Schnyder.

Jako dziesiąta tenisistka świata rozpoczęła rok 1999 występem w Sydney. Po zwycięstwie nad obiema siostrami Williams uległa Davenport. Wkrótce Seles wyeliminowała ją w ćwierćfinałach Australian Open. W kilku kolejnych startach przegrywała drugi lub trzeci mecz, m.in. z Sereną Williams, Venus Williams czy Julie Halard-Decugis. Nikt nie dawał jej szans na kortach Rolanda Garrosa. Graf udowodniła jednak swoją klasę, pokonując wszystkie rywalki, w tym trzy potencjalnie najtrudniejsze: Hingis, Davenport i Seles. Pamiętny finał z Hingis, podczas którego nastoletnia Szwajcarka zgotowała istne przedstawienie, rozstrzygnęła na swoją korzyść wynikiem 4:6, 7:5, 6:2. A Martina już do zakończenia kariery nie została posiadaczką trofeum imienia Suzanne Lenglen.

To był ostatni wielkoszlemowy tytuł wybitnej Niemki, która osiągnęła jeszcze wicemistrzostwo Wimbledonu, w finale z Davenport. Po dłuższej przerwie wystąpiła na początku sierpnia w San Diego. Tam skreczowała w meczu drugiej rundy przeciwko Amy Frazier, przegrywając w trzecim secie 1:2. 13 sierpnia 1999 Steffi Graf ogłosiła zakończenie kariery tenisowej. Była wówczas trzecią tenisistką na świecie.

Graf ma na koncie dwadzieścia dwa zwycięstwa wielkoszlemowe w grze pojedynczej (dodatkowo przegrała dziewięć finałów); łącznie wygrała sto siedem turniejów w singlu i jedenaście w deblu. Rekordem jest długość przebywania przez nią na szczycie listy rankingowej; była liderką przez 377 tygodni, w tym 186 z rzędu (17 sierpnia 1987 – 10 maja 1991). Jest jedyną zawodniczką, która wygrywała każdy z turniejów wielkoszlemowych przynajmniej cztery razy. W 2004 została wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Działalność po zakończeniu karieryEdytuj

W kwietniu 2007 roku podczas pokazowego turnieju w Houston została niechcący uderzona przez męża rakietą tenisową. Z rozciętymi ustami trafiła do szpitala. 27 października wzięła udział w pokazowym meczu gry mieszanej, którego dochód przeznaczony został na konto jej fundacji Children for Tommorrow. Steffi grała w parze z mężem, Andre, natomiast po drugiej stroni siatki stanęli Belgijka Justine Henin i Chorwat Goran Ivanišević. Graf i Agassi przegrali 5:7, 2:6.

Życie prywatneEdytuj

Jej rodzice noszą imiona Heidi i Peter. Graf ma młodszego brata, Michaela. 22 października 2001 roku spodziewająca się narodzin dziecka Steffi poślubiła amerykańskiego tenisistę, Andre Agassiego. Pięć dni później na świat przyszedł ich syn, Jaden Gil. W październiku 2003 urodziła córkę, Jaz. Założyła własną fundację, wspierającą chore dzieci. Organizacja nosi nazwę Children for Tomorrow.

Historia występów wielkoszlemowychEdytuj

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

Występy w grze pojedynczejEdytuj

Turniej 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 Tytuły Z-P
Australian Open 2R 4R A NH A W W W QF A F W A A 4R A QF 4 / 10 47 – 6
French Open 2R 3R 4R QF W W F F SF F W SF W W QF A W 6 / 16 84 – 10
Wimbledon A 4R 4R A F W W SF W W W 1R W W A 3R F 7 / 14 74 – 7
US Open A 1R SF SF F W W F SF QF W F W W A 4R A 5 / 14 75 – 9
Ranking na koniec roku 93 22 6 3 1 1 1 1 2 2 1 1 1 1 28 9 - 22 / 54 280 – 32

Występy w grze podwójnejEdytuj

Turniej 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 Tytuły Z-P
Australian Open A 3R A A A SF SF 2R A A A 2R A A A A 2R 0 / 6 11 – 6
French Open A 2R 1R F F SF F A A SF A A A A A A A 0 / 7 24 – 7
Wimbledon A 1R 1R A 3R W QF QF 1R A A A A A A A A 1 / 7 14 – 6
US Open A 2R 2R SF SF SF SF QF A A A A A A A A A 0 / 7 21 – 7
Ranking na koniec roku - - - 4 13 5 11 96 - 22 - 245 - - - 191 - 1 / 27 70 – 26

Występy w grze mieszanejEdytuj

Turniej 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 Tytuły Z-P
Australian Open A A A NH A A A A 2R A A A A A A A A 0 / 1 1 – 1
French Open A A A A A A A A A A A 2R A A A A A 0 / 1 1 – 1
Wimbledon A A A A A 2R A A 3R 1R A A A 2R A A SF 0 / 5 8 – 5
US Open A 1R A A A A A A A A A A A A A A A 0 / 1 0 – 1
0 / 8 10 – 8

Finały turniejów WTAEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
1971

1987
Virginia Slims Circuit
Grand Prix Series
Colgate Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra pojedyncza 138 (107–31)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 1. 14 października 1984 Filderstadt Dywanowa (hala)   Catarina Lindqvist 1:6, 4:6
Finalistka 2. 19 maja 1985 Berlin Ceglana   Chris Evert-Lloyd 4:6, 5:7
Finalistka 3. 18 sierpnia 1985 Mahwah Twarda   Kathy Rinaldi 4:6, 6:3, 4:6
Finalistka 4. 6 października 1985 Fort Lauderdale Twarda   Martina Navrátilová 3:6, 1:6
Finalistka 5. 2 lutego 1986 Key Bicayne Twarda   Chris Evert-Lloyd 3:6, 1:6
Finalistka 6. 23 lutego 1986 Miami Twarda   Chris Evert-Lloyd 4:6, 2:6
Zwyciężczyni 1. 13 kwietnia 1986 Hilton Head Ceglana   Chris Evert-Lloyd 6:4, 7:5
Zwyciężczyni 2. 20 kwietnia 1986 Amelia Island Ceglana   Claudia Kohde-Kilsch 6:4, 5:7, 7:6(3)
Zwyciężczyni 3. 3 maja 1986 Indianapolis Ceglana   Gabriela Sabatini 2:6, 7:6(5), 6:4
Zwyciężczyni 4. 18 maja 1986 Berlin Ceglana   Martina Navrátilová 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 5. 24 sierpnia 1986 Mahwah Twarda   Molly Van Nostrand 7:5, 6:1
Zwyciężczyni 6. 14 września 1986 Tokio Dywanowa (hala)   Manuela Maleewa 6:4, 6:2
Zwyciężczyni 7. 12 października 1986 Zurich Dywanowa (hala)   Helena Suková 4:6, 6:2, 6:4
Zwyciężczyni 8. 26 października 1986 Brighton Dywanowa (hala)   Catarina Lindqvist 6:3, 6:3
Finalistka 7. 23 listopada 1986 Nowy Jork Dywanowa (hala)   Martina Navrátilová 6:7(6), 3:6, 2:6
Zwyciężczyni 9. 22 lutego 1987 Boca Ranton Twarda   Helena Suková 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 10. 8 marca 1987 Miami Twarda   Chris Evert-Lloyd 6:1, 6:2
Zwyciężczyni 11. 12 kwietnia 1987 Hilton Head Ceglana   Manuela Maleewa 6:2, 4:6, 6:3
Zwyciężczyni 12. 19 kwietnia 1987 Amelia Island Ceglana   Hana Mandlíková 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 13. 10 maja 1987 Rzym Ceglana   Gabriela Sabatini 7:5, 4:6, 6:0
Zwyciężczyni 14. 17 maja 1987 Berlin Ceglana   Claudia Kohde-Kilsch 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 15. 6 czerwca 1987 French Open Ceglana   Martina Navrátilová 6:4, 4:6, 8:6
Finalistka 8. 4 lipca 1987 Wimbledon Trawiasta   Martina Navrátilová 5:7, 3:6
Zwyciężczyni 16. 16 sierpnia 1987 Los Angeles Twarda   Chris Evert 6:3, 6:4
Finalistka 9. 12 września 1987 US Open Twarda   Martina Navrátilová 6:7(4), 1:6
Zwyciężczyni 17. 27 września 1987 Hamburg Ceglana   Isabel Cueto 6:2, 6:2
Zwyciężczyni 18. 1 listopada 1987 Zurich Dywanowa (hala)   Hana Mandlíková 6:2, 6:2
Zwyciężczyni 19. 23 listopada 1987 Virginia Slims Championships Dywanowa (hala)   Gabriela Sabatini 4:6, 6:4, 6:0, 6:4
Zwyciężczyni 20. 24 stycznia 1988 Australian Open Trawiasta   Chris Evert 6:1, 7:6(3)
Zwyciężczyni 21. 6 marca 1988 San Antonio Twarda   Katerina Maleewa 6:4, 6:1
Finalistka 10. 13 marca 1988 Boca Raton Twarda   Gabriela Sabatini 6:2, 3:6, 1:6
Zwyciężczyni 22. 27 marca 1988 Miami Twarda   Chris Evert 6:4, 6:4
Zwyciężczyni 23. 15 maja 1988 Berlin Ceglana   Helena Suková 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 24. 4 czerwca 1988 French Open Ceglana   Natalla Zwierawa 6:0, 6:0
Zwyciężczyni 25. 2 lipca 1988 Wimbledon Trawiasta   Martina Navrátilová 5:7, 6:2, 6:1
Zwyciężczyni 26. 31 lipca 1988 Hamburg Ceglana   Katerina Maleewa 6:4, 6:2
Zwyciężczyni 27. 28 sierpnia 1988 Mahwah Twarda   Nathalie Tauziat 6:0, 6:1
Zwyciężczyni 28. 11 września 1988 US Open Twarda   Gabriela Sabatini 6:3, 3:6, 6:1
Zwyciężczyni 29. 1 października 1988 Igrzyska Olimpijskie, Seul Twarda   Gabriela Sabatini 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 30. 30 października 1988 Brighton Dywanowa (hala)   Manuela Maleewa 6:2, 6:0
Zwyciężczyni 31. 29 stycznia 1989 Australian Open Twarda   Helena Suková 6:4, 6:4
Zwyciężczyni 32. 19 lutego 1989 Waszyngton Dywanowa (hala)   Zina Garrison 6:1, 7:5
Zwyciężczyni 33. 5 marca 1989 San Antonio Twarda   Ann Henricksson 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 34. 19 marca 1989 Boca Raton Twarda   Chris Evert 4:6, 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 35. 9 kwietnia 1989 Hilton Head Ceglana   Natalla Zwierawa 6:1, 6:1
Finalistka 11. 16 kwietnia 1989 Amelia Island Ceglana   Gabriela Sabatini 6:3, 3:6, 5:7
Zwyciężczyni 36. 7 maja 1989 Hamburg Ceglana   Jana Novotná walkower
Zwyciężczyni 37. 21 maja 1989 Berlin Ceglana   Gabriela Sabatini 6:3, 6:1
Finalistka 12. 11 czerwca 1989 French Open Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 6:7(6), 6:3, 5:7
Zwyciężczyni 38. 8 lipca 1989 Wimbledon Trawiasta   Martina Navrátilová 6:2, 6:7(1), 6:1
Zwyciężczyni 39. 6 sierpnia 1989 San Diego Twarda   Zina Garrison 6:4, 7:5
Zwyciężczyni 40. 20 sierpnia 1989 Mahwah Twarda   Andrea Temesvári 7:5, 6:2
Zwyciężczyni 41. 9 września 1989 US Open Twarda   Martina Navrátilová 3:6, 7:5, 6:1
Zwyciężczyni 42. 22 października 1989 Zurich Dywanowa (hala)   Jana Novotná 6:1, 7:6(6)
Zwyciężczyni 43. 29 października 1989 Brighton Dywanowa (hala)   Monica Seles 7:5, 6:4
Zwyciężczyni 44. 19 listopada 1989 Virginia Slims Championships Dywanowa (hala)   Martina Navrátilová 6:4, 7:5, 2:6, 6:2
Zwyciężczyni 45. 27 stycznia 1990 Australian Open Twarda   Mary Joe Fernández 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 46. 4 lutego 1990 Tokio Dywanowa (hala)   Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:2
Zwyciężczyni 47. 15 kwietnia 1990 Amelia Island Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:0
Zwyciężczyni 48. 6 maja 1990 Hamburg Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 5:7, 6:0, 6:1
Finalistka 13. 20 maja 1990 Berlin Ceglana   Monica Seles 4:6, 3:6
Finalistka 14. 9 czerwca 1990 French Open Ceglana   Monica Seles 6:7(6), 4:6
Zwyciężczyni 49. 5 sierpnia 1990 Montreal Twarda   Katerina Maleewa 6:1, 6:7(6), 6:3
Zwyciężczyni 50. 12 sierpnia 1990 San Diego Twarda   Manuela Maleewa-Fragniere 6:3, 6:2
Finalistka 15. 9 września 1990 US Open Twarda   Gabriela Sabatini 2:6, 6:7(4)
Zwyciężczyni 51. 30 września 1990 Lipsk Dywanowa (hala)   Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:1
Zwyciężczyni 52. 14 października 1990 Zurich Dywanowa (hala)   Gabriela Sabatini 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 53. 28 października 1990 Brighton Dywanowa (hala)   Helena Suková 7:5, 6:3
Zwyciężczyni 54. 11 listopada 1990 Worcester Dywanowa (hala)   Gabriela Sabatini 7:6(5), 6:3
Finalistka 16. 10 marca 1991 Boca Raton Twarda   Gabriela Sabatini 4:6, 6:7(6)
Zwyciężczyni 55. 31 marca 1991 San Antonio Twarda   Monica Seles 6:4, 6:3
Finalistka 17. 14 kwietnia 1991 Amelia Island Ceglana   Gabriela Sabatini 5:7, 6:7(3)
Zwyciężczyni 56. 5 maja 1991 Hamburg Ceglana   Monica Seles 7:5, 6:7(4), 6:3
Zwyciężczyni 57. 20 maja 1991 Berlin Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 4:6, 7:6(6)
Zwyciężczyni 58. 7 lipca 1991 Wimbledon Trawiasta   Gabriela Sabatini 6:4, 3:6, 8:6
Zwyciężczyni 59. 6 października 1991 Lipsk Dywanowa (hala)   Jana Novotná 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 60. 13 października 1991 Zurich Dywanowa (hala)   Nathalie Tauziat 6:4, 6:4
Zwyciężczyni 61. 27 października 1991 Brighton Dywanowa (hala)   Zina Garrison 5:7, 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 62. 8 marca 1992 Boca Raton Twarda   Conchita Martínez 3:6, 6:2, 6:0
Finalistka 18. 12 kwietnia 1992 Amelia Island Ceglana   Gabriela Sabatini 2:6, 6:1, 3:6
Zwyciężczyni 63. 3 maja 1992 Hamburg Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 7:6(5), 6:2
Zwyciężczyni 64. 17 maja 1992 Berlin Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 4:6, 7:5, 6:2
Finalistka 19. 6 czerwca 1992 French Open Ceglana   Monica Seles 2:6, 6:3, 8:10
Zwyciężczyni 65. 4 lipca 1992 Wimbledon Ceglana   Monica Seles 6:2, 6:1
Finalistka 20. 2 sierpnia 1992 Igrzyska Olimpijskie, Barcelona Ceglana   Jennifer Capriati 6:3, 3:6, 4:6
Zwyciężczyni 66. 4 października 1992 Lipsk Dywanowa (hala)   Jana Novotná 6:3, 1:6, 6:4
Zwyciężczyni 67. 11 października 1992 Zurich Dywanowa (hala)   Martina Navrátilová 2:6, 7:5, 7:5
Zwyciężczyni 68. 25 października 1992 Brighton Dywanowa (hala)   Jana Novotná 4:6, 6:4, 7:6(3)
Zwyciężczyni 69. 15 listopada 1992 Filadelfia Dywanowa (hala)   Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 3:6, 6:1
Finalistka 21. 31 stycznia 1993 Australian Open Twarda   Monica Seles 6:4, 3:6, 2:6
Zwyciężczyni 70. 7 marca 1993 Delray Beach Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 6:4, 6:3
Finalistka 22. 21 marca 1993 Miami Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 4:6, 6:3, 3:6
Zwyciężczyni 71. 4 kwietnia 1993 Hilton Head Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 7:6(8), 6:1
Finalistka 23. 2 maja 1993 Hamburg Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 3:6, 3:6
Zwyciężczyni 72. 16 maja 1993 Berlin Ceglana   Gabriela Sabatini 7:6(3), 2:6, 6:4
Zwyciężczyni 73. 5 czerwca 1993 French Open Ceglna   Mary Joe Fernández 4:6, 6:2, 6:4
Zwyciężczyni 74. 2 lipca 1993 Wimbledon Ceglana   Jana Novotná 7:6(6), 1:6, 6:4
Zwyciężczyni 75. 8 sierpnia 1993 San Diego Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 6:4, 4:6, 6:1
Zwyciężczyni 76. 22 sierpnia 1993 Toronto Twarda   Jennifer Capriati 6:1, 0:6, 6:3
Zwyciężczyni 77. 13 września 1993 US Open Twarda   Helena Suková 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 78. 3 października 1993 Lipsk Dywanowa (hala)   Jana Novotná 6:2, 6:0
Finalistka 24. 14 listopada 1993 Filadelfia Twarda   Conchita Martínez 3:6, 3:6
Zwyciężczyni 79. 21 listopada 1993 Virginia Slims Championships Dywanowa (hala)   Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:4, 3:6, 6:1
Zwyciężczyni 80. 25 stycznia 1994 Australian Open Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 6:0, 6:2
Zwyciężczyni 81. 6 lutego 1994 Tokio Dywanowa (hala)   Martina Navrátilová 6:2, 6:4
Zwyciężczyni 82. 27 lutego 1994 Indian Wells Twarda   Amanda Coetzer 6:0, 6:4
Zwyciężczyni 83. 6 marca 1994 Delray Beach Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 7:5
Zwyciężczyni 84. 20 marca 1994 Miami Twarda   Natalla Zwierawa 4:6, 6:1, 6:2
Finalistka 25. 1 maja 1994 Hamburg Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 6:4, 6:7(3), 6:7(6)
Zwyciężczyni 85. 15 maja 1994 Berlin Ceglana   Brenda Schultz 7:6(6), 6:4
Zwyciężczyni 86. 7 sierpnia 1994 San Diego Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 6:2, 6:1
Finalistka 26. 21 sierpnia 1994 Montreal Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 5:7, 6:1, 6:7(4)
Finalistka 27. 11 września 1994 US Open Twarda   Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:7(3), 4:6
Zwyciężczyni 87. 19 lutego 1995 Paryż Dywanowa (hala)   Mary Pierce 2:6, 2:6
Zwyciężczyni 88. 12 marca 1995 Delray Beach Twarda   Conchita Martínez 6:2, 6:4
Zwyciężczyni 89. 26 marca 1995 Miami Twarda   Kimiko Date 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 90. 16 kwietnia 1995 Huston Ceglana   Åsa Svensson 6:1, 6:1
Zwyciężczyni 91. 11 czerwca 1995 French Open Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 7:5, 4:6, 6:0
Zwyciężczyni 92. 9 lipca 1995 Wimbledon Trawiasta   Arantxa Sánchez Vicario 4:6, 6:1, 7:5
Zwyciężczyni 93. 9 września 1995 US Open Twarda   Monica Seles 7:6(6), 0:6, 6:3
Zwyciężczyni 94. 11 listopada 1995 Filadelfia Dywanowa (hala)   Lori McNeil 6:1, 4:6, 6:3
Zwyciężczyni 95. 19 listopada 1995 WTA Tour Championships Dywanowa (hala)   Anke Huber 6:1, 2:6, 6:1, 4:6, 6:3
Zwyciężczyni 96. 16 marca 1996 Indian Wells Twarda   Conchita Martínez 7:6(5), 7:6(5)
Zwyciężczyni 97. 31 marca 1996 Miami Twarda   Chanda Rubin 6:1, 6:3
Zwyciężczyni 98. 19 maja 1996 Berlin Ceglana   Karina Habšudová 4:6, 6:2, 7:5
Zwyciężczyni 99. 9 czerwca 1996 French Open Ceglana   Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 6:7(4), 10:8
Zwyciężczyni 100. 7 lipca 1996 Wimbledon Trawiasta   Arantxa Sánchez Vicario 6:3, 7:5
Zwyciężczyni 101. 7 września 1996 US Open Twarda   Monica Seles 7:5, 6:4
Finalistka 28. 17 listopada 1996 Filadelfia Dywanowa (hala)   Jana Novotná 4:6, krecz
Zwyciężczyni 102. 24 listopada 1996 Chase Championships Dywanowa (hala)   Martina Hingis 6:3, 4:6, 6:0, 4:6, 6:0
Finalistka 29. 2 lutego 1997 Tokio Dywanowa (hala)   Martina Hingis walkower
Zwyciężczyni 103. 24 maja 1997 Strasburg Ceglana   Mirjana Lučić 6:2, 7:5
Zwyciężczyni 104. 30 sierpnia 1998 New Haven Twarda   Jana Novotná 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 105. 8 listopada 1998 Lipsk Dywanowa (hala)   Nathalie Tauziat 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 106. 15 listopada 1998 Filadelfia Dywanowa (hala)   Lindsay Davenport 4:6, 6:3, 6:4
Finalistka 30. 13 marca 1999 Indian Wells Twarda   Serena Williams 3:6, 6:3, 5:7
Zwyciężczyni 107. 5 czerwca 1999 French Open Ceglana   Martina Hingis 4:6, 7:5, 6:2
Finalistka 31. 4 lipca 1999 Wimbledon Trawiasta   Lindsay Davenport 4:6, 5:7

Gra podwójna 18 (11–7)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 19 maja 1985 Berlin Ceglana   Catherine Tanvier   Claudia Kohde-Kilsch
  Helena Suková
4:6, 1:6
Finalistka 2. 13 kwietnia 1986 Hilton Head Ceglana   Catherine Tanvier   Chris Evert-Lloyd
  Anne White
3:6, 3:6
Zwyciężczyni 1. 3 maja 1986 Indianapolis Ceglana   Gabriela Sabatini   Gigi Fernández
  Robin White
6:2, 6:0
Zwyciężczyni 2. 18 maja 1986 Berlin Ceglana   Helena Suková   Martina Navrátilová
  Andrea Temesvári
7:5, 6:2
Finalistka 3. 8 czerwca 1986 French Open Ceglana   Gabriela Sabatini   Martina Navrátilová
  Andrea Temesvári
1:6, 2:6
Finalistka 4. 24 sierpnia 1986 Mahwah Twarda   Helena Suková   Betsy Nagelsen
  Elizabeth Smylie
6:7(4), 3:6
Zwyciężczyni 3. 14 września 1986 Tokio Dywanowa (hala)   Bettina Bunge   Katerina Maleewa
  Manuela Maleewa
6:1, 6:7(4), 6:2
Zwyciężczyni 4. 12 października 1986 Zurich Dywanowa (hala)   Gabriela Sabatini   Lori McNeil
  Alycia Moulton
1:6, 6:4, 6:4
Zwyciężczyni 5. 26 października 1986 Brighton Dywanowa (hala)   Helena Suková   Tine Scheuer-Larsen
  Catherine Tanvier
6:4, 6:4
Finalistka 5. 16 listopada 1986 Chicago Dywanowa (hala)   Gabriela Sabatini   Claudia Kohde-Kilsch
  Helena Suková
7:6(5), 6:7(5), 3:6
Zwyciężczyni 6. 19 kwietnia 1987 Amelia Island Ceglana   Gabriela Sabatini   Hana Mandlíková
  Wendy Turnbull
3:6, 6:3, 7:5
Finalistka 6. 7 czerwca 1987 French Open Ceglana   Gabriela Sabatini   Martina Navrátilová
  Pam Shriver
2:6, 1:6
Zwyciężczyni 7. 27 marca 1988 Miami Twarda   Gabriela Sabatini   Gigi Fernández
  Zina Garrison
7:6(6), 6:3
Zwyciężczyni 8. 4 lipca 1988 Wimbledon Trawiasta   Gabriela Sabatini   Łarysa Sawczenko
  Natalla Zwierawa
6:3, 1:6, 12:10
Finalistka 7. 11 czerwca 1989 French Open Ceglana   Gabriela Sabatini   Łarysa Sawczenko
  Natalla Zwierawa
4:6, 4:6
Zwyciężczyni 9. 20 sierpnia 1989 Mahwah Twarda   Pam Shriver   Louise Allen
  Laura Arraya
6:2, 6:4
Zwyciężczyni 10. 3 maja 1992 Hamburg Ceglana   Rennae Stubbs   Manon Bollegraf
  Arantxa Sánchez Vicario
4:6, 6:3, 6:4
Zwyciężczyni 11. 2 maja 1993 Hamburg Ceglana   Rennae Stubbs   Łarysa Neiland
  Jana Novotná
6:4, 7:6(5)

Gra mieszana 1 (0–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalistka 1. 22 lutego 1986 Miami Twarda   Emilio Sánchez   Elizabeth Smylie
  John Fitzgerald
4:6, 5:7

Występy w Turnieju MistrzyńEdytuj

W grze pojedynczejEdytuj

Rok Rezultat Przeciwniczka Wynik
1986
(marzec)
Półfinał   Martina Navrátilová 2:6, 2:6
1986
(listopad)
Finał   Martina Navrátilová 6:7(3), 3:6, 2:6
1987 Zwycięstwo   Gabriela Sabatini 4:6, 6:4, 6:0, 6:4
1988 Półfinał   Pam Shriver 3:6, 6:7(5)
1989 Zwycięstwo   Martina Navrátilová 6:4, 7:5, 2:6, 6:2
1990 Półfinał   Gabriela Sabatini 4:6, 4:6
1991 Ćwierćfinał   Jana Novotná 3:6, 6:3, 1:6
1992 I runda   Lori McNeil 6:7(1), 4:6
1993 Zwycięstwo   Arantxa Sánchez Vicario 6:1, 6:4, 3:6, 6:1
1994 Ćwierćfinał   Mary Pierce 4:6, 4:6
1995 Zwycięstwo   Anke Huber 6:1, 2:6, 6:1, 4:6, 6:3
1996 Zwycięstwo   Martina Hingis 6:3, 4:6, 6:0, 4:6, 6:0
1998 Półfinał   Lindsay Davenport 1:6, 6:2, 3:6

W grze podwójnejEdytuj

Rok Rezultat Partnerka Przeciwniczki Wynik
1986
(listopad)
Półfinał   Gabriela Sabatini   Claudia Kohde-Kilsch
  Helena Suková
6:7(8), 6:3, 5:7
1987 Półfinał   Gabriela Sabatini   Martina Navrátilová
  Pam Shriver
6:3, 6:7(4), 1:6
1988 Półfinał   Gabriela Sabatini   Martina Navrátilová
  Pam Shriver
walkower

Występy w Igrzyskach OlimpijskichEdytuj

Gra pojedynczaEdytuj

Runda Przeciwniczka Wynik
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Seulu 1988, reprezentując państwo   RFN [1]
I runda wolny los
II runda   ZSRR: Leila Meschi 5:7, 1:6
III runda   Francja: Catherine Suire 6:3, 6:0
Ćwierćfinał   ZSRR: Łarysa Sawczenko [11] 7-5 6-3
Półfinał   Stany Zjednoczone: Zina Garrison [8] 6:2, 6:0
O złoty medal   Argentyna: Gabriela Sabatini [3] 6:3, 6:3
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie 1992, reprezentując państwo   Niemcy [1]
I runda   Meksyk: Lupita Novelo 6:1, 6:1
II runda   Holandia: Brenda Schultz 6:1, 6:0
III runda   Bułgaria: Magdalena Maleewa 6:3, 6:4
Ćwierćfinał   Belgia: Sabine Appelmans [16] 6:1, 6:0
Półfinał   Stany Zjednoczone: Mary Joe Fernández [4] 6:4, 6:2
O złoty medal   Stany Zjednoczone: Jennifer Capriati [3] 6:3, 3:6, 4:6

Gra podwójnaEdytuj

Runda Partnerka Przeciwniczki Wynik
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Seulu 1988, reprezentując państwo   RFN
I runda   Claudia Kohde-Kilsch [2] wolny los
Ćwierćfinał   Kanada: Carling Bassett-Seguso / Jill Hetherington 6:3, 3:6, 6:2
Półfinał   Czechosłowacja: Jana Novotná / Helena Suková [3] 5:7, 3:6
Letnie Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie 1992, reprezentując państwo   Niemcy
I runda   Anke Huber   Indonezja: Yayuk Basuki, Suzanna Wibowo 6:2, 6:3
II runda   Stany Zjednoczone: Gigi Fernández, Mary Joe Fernández [2] 6:7(3), 4:6

Nietypowe rozstrzygnięcia meczówEdytuj

Mecze wygrane bez utraty gema (wynikiem 6:0 6:0)

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1987   Floryda   Sara Gomer 3R 6:0, 6:0
1987   Wimbledon   Tine Scheuer-Larsen 2R 6:0, 6:0
1987   Los Angeles   Pascale Paradis 3R 6:0, 6:0
1988   French Open   Natalla Zwierawa F 6:0, 6:0
1988   Wimbledon   Hu Na 1R 6:0, 6:0
1988   Hamburg   Rafaella Reggi QF 6:0, 6:0
1989   Australian Open   Rene Simpson 2R 6:0, 6:0
1989   Waszyngton   Carling Bassett-Seguso 2R 6:0, 6:0
1989   Berlin   Neige Dias 3R 6:0, 6:0
1989   San Diego   Rene Simpson 1R 6:0, 6:0
1989   San Diego   Claudia Kohde-Kilsch QF 6:0, 6:0
1989   Mahwah   Kimberly Kessaris 1R 6:0, 6:0
1989   Brighton   Laura Garrone 1R 6:0, 6:0
1991   US Open   Catherine Mothes 2R 6:0, 6:0
1992   Chicago   Rika Hiraki 2R 6:0, 6:0
1993   Wimbledon   Kirrily Sharpe 1R 6:0, 6:0
1993   Wimbledon   Helen Kelesi 3R 6:0, 6:0
1994   Indian Wells   Tracy Austin 2R 6:0, 6:0
1994   Hamburg   Silke Frankl 1R 6:0, 6:0

Mecze wygrane poprzez krecz rywalki

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik Przyczyna
1985   Miami   Kathy Rinaldi 4R 6:1, 1:0 krecz
1985   Hilton Head   Andrea Temesvári 3R 6:0, 1:0 krecz
1986   US Open   Beverly Bowes-Hackney 3R 6:1, 1:0 krecz
1987   WTA Tour Championships   Helena Suková QF 6:2, 2:0 krecz
1993   Australian Open   Claudia Porwik 3R 6:1, krecz
1994   Australian Open   Kimberly Po 1R 6:1, 2:0 krecz
1996   French Open   Petra Langrová 3R 6:0, 1:0 krecz
1997   Australian Open   Janette Husárová 1R 5:1 krecz

Mecze wygrane walkowerem

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1986   Berlin   Hana Mandlíková SF walkower
1988   US Open   Chris Evert SF walkower
1991   Floryda   Cecilia Dahlman 2R walkower
1995   Delray   Barbara Rittner QF walkower
1999   Miami   Lindsay Davenport QF walkower

Mecze poddane

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik Przyczyna
1983   Australian Open   Elizabeth Smylie 1R 1:6, krecz
1996   Filadelfia   Jana Novotná F 4:6, krecz
1998   Indian Wells   Lindsay Davenport SF 4:6, 6:4, 2:4 krecz
1999   San Diego   Amy Frazier 2R 6:4, 5:7, 1:2 krecz

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj