Linkin Park

amerykański zespół rockowy

Linkin Parkamerykański zespół muzyczny wykonujący szeroko pojętą muzykę rockową i metalową. Zespół powstał w 1996 roku w Agoura Hills w Kalifornii. Sławę zyskał w 2000 roku po wydaniu pierwszego albumu, Hybrid Theory. Od tego czasu Linkin Park stali się jedną z najpopularniejszych grup w historii muzyki, sprzedając ponad 100 milionów płyt[1]. Zespół wydał siedem albumów studyjnych. Stworzył wiele międzynarodowych przebojów, jak „Numb”, „In the End”, „What I've Done”, „Crawling”, „New Divide”, „Burn It Down”, „Faint” czy też „Breaking the Habit”. Zdobył wiele nagród, w tym dwie Grammy. Jego teledyski posiadają miliardy wyświetleń w serwisie YouTube. Linkin Park zawiesili działalność po śmierci wokalisty Chestera Benningtona w 2017 roku.

Linkin Park
Ilustracja
Linkin Park, 2010
Inne nazwy Xero (1996-1998)
Lincoln Park (1998)
Hybrid Theory (1998-1999)
Rok założenia 1996
Pochodzenie Agoura Hills, Kalifornia,  Stany Zjednoczone
Gatunek Nu metal, rap rock, metal alternatywny, rap metal, rock elektroniczny, rock alternatywny, rock industrialny, electropop, hard rock, rock eksperymentalny, pop rock
Aktywność 1996-2017
Wydawnictwo muzyczne Warner Bros. Records, Machine Shop Recordings
Powiązania Grey Daze, Fort Minor, Dead by Sunrise, Jay-Z, Stone Temple Pilots
Skład
Mike Shinoda
Brad Delson
Phoenix
Joe Hahn
Rob Bourdon
Byli członkowie
Chester Bennington
Scott Koziol
Kyle Christner
Mark Wakefield
Współpracownicy
Rick Rubin
Steve Aoki
Instrumentarium
gitara elektryczna, gitara basowa, perkusja, gramofon, sampler, pianino, keyboard, syntezator, gitara akustyczna, instrumenty smyczkowe, fortepian
Strona internetowa
Logotyp zespołu

HistoriaEdytuj

Początki: 1996–2000Edytuj

Zespół Linkin Park powstał w 1996 roku i początkowo nie nosił żadnej nazwy. Założyło go trzech szkolnych kolegów – Mike Shinoda, Rob Bourdon i Brad Delson[2]. Z czasem do grupy dołączyli Joe Hahn nazywany „Mr. Hahn”, Dave Farrell znany jako „Phoenix” oraz pierwszy wokalista Mark Wakefield. Zaczęli tworzyć pierwsze, amatorskie nagrania demo w sypialni Shinody i przyjęli nazwę Xero. Zespół nie mógł jednak znaleźć żadnego potencjalnego wydawcy, a brak perspektywy na sukces doprowadziły do odejścia Wakefielda oraz wyruszenia przez Phoenixa w trasę z Tasty Snax, grupą grającą chrześcijański punk rock i ska[3]. Jednym z powodów braku zainteresowania wytwórni Xero była trema Wakefielda[4].

Mniej więcej w tym samym czasie z hardrockowopostgrunge'owego Grey Daze (obecnie Waterface) odszedł wokalista Chester Bennington słynący z oryginalnego stylu śpiewania. Producent Jeff Blue polecił Xero zatrudnienie go, gdyż dostrzegł w nim wielki potencjał[5]. Tak ukształtował się ostateczny skład zespołu, który postanowił zmienić nazwę na Hybrid Theory. Idea tej nazwy polegała na zaznaczeniu tego, że Kalifornijczycy grają muzykę nietypową – hybrydę metalu, elektroniki, rapu i alternatywnej. Nazwa okazała się jednak zastrzeżona przez inny zespół, chciano uniknąć problemów prawnych, w związku z czym zrezygnowano z niej (choć nie do końca, biorąc pod uwagę, że tak nazwali pierwszy album). Następnie rozważano różne inne nazwy dla zespołu m.in.: 'Clear' (ich ulubiona), 'Probing Lagers', 'Platinum Lotus Foundation', 'Ten PM Stocker' (od ulicy Stocker Street, gdzie mieszkał Shinoda i gdzie członkowie zespołu mieli próby, jednak ściany mieszkania były bardzo cienkie i o godzinie 10 wieczorem sąsiedzi zaczynali protestować). W końcu zdecydowali się na Lincoln Park (wziętą od Parku Lincolna w Santa Monica, gdzie mieszkał Bennington), ale i ta nazwa była już zajęta, przez zespół z Australii, który posiadał już nawet domenę internetową. Ostatecznie, aby nie zmieniać po raz kolejny całkowicie nazwy zespołu, muzycy przekształcili ją nieznacznie na Linkin Park.

Grupa nagrała minialbum Hybrid Theory EP, jednak płyta nie została wydana oficjalnie, nagrano jedynie 1000 kopii. Płyta wyszła 1 maja 1999 roku. W późniejszym okresie można było dostać jej reedycję jedynie przez Linkin Park Underground, jednak pod zmienioną nazwą, jako Underground 1.0.

Pierwszym nagranym utworem z udziałem Benningtona była piosenka „And One”.

Z pomocą Blue'go Linkin Park zainteresował się jeden z gigantów branży muzycznej – Warner Bros. Records.

Hybrid Theory i sukces: 2000–2003Edytuj

 
Obecne logo Linkin Park
 
Autografy członków zespołu

Zespół oficjalnie zadebiutował w 2000 roku płytą Hybrid Theory. Phoenix nie udzielał się na tej płycie, choć napisał do niej parę tekstów. Wiadomo tylko, że Phoenix w tym czasie studiował i nie miał czasu na grę. Na basie grał więc w większości utworów Brad Delson, okazjonalnie zastępowany innymi, tymczasowymi lub studyjnymi basistami. „Zastępczych” basistów zespół miał dwóch, kolejno Kyle'a Christnera i Scotta Koziola. Żaden z nich nie udzielał się już później w zespole. Producentem płyty został Don Gilmore.

Hybrid Theory przyniósł Linkin Park światową sławę i sprzedał się w ponad 30 milionach egzemplarzy, co czyniło go najpopularniejszym albumem debiutanckim w XXI wieku i najlepiej sprzedającym się debiutem od czasów Appetite for Destruction Guns N' Roses[6]. Album ten doprowadził do szczytu popularności nu metalu[7] i jest uznawany za najlepszy w całej dyskografii zespołu[8].

Hybrid Theory wyróżniono złotą płytą w Singapurze[9], platynową w Argentynie[10], Austrii[11], Brazylii[12], Finlandii[13], Francji[14], na Węgrzech[15], we Włoszech[16], w Japonii[17], Meksyku[18], Holandii, Polsce[19], Hiszpanii[20], Szwecji[21] i Szwajcarii[22], podwójną platynową w Belgii, potrójną platynową w Niemczech[23], poczwórnie platynową w Danii[24], pięciokrotnie platynową w Australii[25], Kanadzie[26], Nowej Zelandii[27] i Wielkiej Brytanii, a w USA dwunastokrotnie platynową[28]. Pomimo tego sukcesu jedynym krajem, w którym Hybrid Theory dotarła do pierwszego miejsca listy sprzedaży jest Nowa Zelandia[29]. W zestawieniu Billboard 200 zajęła drugą pozycję[30].

Pierwszym singlem promującym płytę był „One Step Closer” wydany 28 września 2000 roku, który zdobył sporą popularność. 1 maja 2001 roku zostają wydane dwa single: „Crawling” (pierwszy z przebojów grupy, nagrodzony Grammy w kategorii najlepszy hard-rockowy występ) oraz „Papercut”. 20 listopada natomiast ma miejsce premiera ostatniego singla – „In the End”. Jest to po dziś dzień jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych utworów Linkin Park. Dotarł on do drugiego miejsca w zestawieniu Billboard Hot 100, co jest najwyższą pozycją w historii zespołu[31]. Wydane zostały też trzy single promocyjne – „With You”, „Points of Authority” i „Runaway”.

Tego samego dnia, co „In the End” zespół wydał wideo koncertowe Frat Party at the Pankake Festival, które otrzymało złotą płytę w Australii[32], Brazylii[33], Wielkiej Brytanii, a platynową w USA[34].

7 maja 2002 roku miała miejsce premiera minialbumu In the End: Live & Rare, na którym znajdują się pozycje zarówno studyjne – nowe i z Hybrid Theory, jak i ich wersje koncertowe zarejestrowane w Londynie[35].

Zawarte na Hybrid Theory piosenki zostały w wersji zremiksowanej umieszczone na wydanej 30 lipca 2002 roku na płycie Reanimation, co zostało uznane przez krytykę za typowy przykład „odcinania kuponów”, niemniej, album ten sprzedał się w zawrotnej liczbie miliona egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych, a na całym świecie sprzedaż wyniosła ponad 1,5 miliona, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się albumów remiksowych wszech czasów[36]. Był promowany przez singiel „Pts.Of.Athrty”.

W 2002 roku Delson i Shinoda założyli własną wytwórnię płytową, Machine Shop Recordings, która od tej pory wydawała wszystkie płyty Linkin Park[37].

Meteora i przerwa w działalności: 2003–2007Edytuj

 
Koncert Linkin Park w 2006 roku

Następna płyta Linkin Park – Meteora wydana 24 marca 2003 roku – mimo że zawierała zaledwie 36 minut materiału, została przyjęta ciepło przez fanów, jak i krytyków. Ponadto do albumu dołączono wideo The Making of Meteora przedstawiające kulisy pracy nad albumem. Producentem ponownie został Don Gilmore.

Nazwa albumu pochodzi od masywów skalnych Meteorów w Grecji (po grecku Μετέωρα, po angielsku Meteora). Zanim jeszcze zaczęły się prace nad płytą, członkowie zespołu zobaczyli ulotkę biura podróży przedstawiającą Meteory. Zrobiły na nich wielkie wrażenie i uznali, że ich nowa płyta musi być równie imponująca. Gdy zakończyli nagrywanie materiału, zdecydowali się zatytułować nowe dzieło właśnie Meteora[38].

Płyta zadebiutowała na pierwszych miejscach w 14 krajach: USA, Wielkiej Brytanii, Słowenii, Japonii, Niemczech, Hiszpanii, Chile, Australii, Indonezji, Irlandii, Norwegii, Szwajcarii, na Tajwanie oraz we Włoszech

Meteorę promowało pięć singli – „Somewhere I Belong”, „Faint”, „Numb”, „From the Inside”, i „Breaking the Habit” oraz jeden singiel promocyjny „Lying from You. Zdobyły one wielkie uznanie, jednak to „Numb” stał się jednym z największych przebojów Linkin Park. Aż pięć utworów z Meteory dotarło do pierwszego miejsca na liście Billboard Alternative Songs, a „Numb” spędził na jej szczycie dwanaście tygodni[39]. W zestawieniu Billboard Hot 100 znalazło się pięć piosenek, z których najwyżej, bo do jedenastego miejsca dotarł „Numb”[40].

Instrumentalna kompozycja „Session” z Meteory znalazła się na ścieżce dźwiękowej The Matrix Reloaded: The Album do filmu Matrix Reaktywacja[41] i w 2004 roku została nominowana do nagrody Grammy w kategorii Best Rock Instrumental Performance, jednak przegrała z „Plan B” Jeffa Becka[42].

Wydany przez nich album koncertowy w listopadzie 2003 roku – Live in Texas, mający przełamać stereotyp tej grupy jako mistrzów studia, a amatorów sceny, nie jest jednoznacznie oceniany.

27 lipca 2004 roku wydane zostało wyłącznie w Meksyku wideo Breaking the Habit (DVD) przedstawiające pracę muzyków nad piosenką „Breaking the Habit” oraz dwie wersje teledysku. Pierwsza, najbardziej znana, została wykonana jako anime i została nagrodzona MTV Video Music Award w kategorii wybór widzów[43].

 
Zespół na koncercie w Mansfield w 2007 roku

30 listopada 2004 roku zespół nawiązał współpracę z raperem Jay-Z. W brytyjskim programie Mash-up, który chcąc zacierać granice wśród różnych gatunków muzycznych remiksuje utwory bardzo różnych wykonawców raper Jay-Z, zapytany o to, z kim chce w programie współpracować, odpowiedział, że z Linkin Park. Tym sposobem powstał mashupowy utwór „Numb/Encore”. Zarówno Linkin Park jak i Jay-Z byli nim tak zafascynowani, że postanowili go wydać. Początkowo miał wyjść tylko singel, jednak współpraca poszła na tyle dobrze, że wydali w końcu cały minialbum Collision Course. Okazał się on wielkim sukcesem komercyjnym, docierając do pierwszego miejsca w Norwegii[44] i USA[45]. Wyróżniono go złotą płytą w Austrii[46], Brazylii[47], Danii[48], Francji[49], Hongkongu[50], Japonii[51] i Portugalii[52], platynową w Australii[53], Niemczech[54], Nowej Zelandii[55], Szwajcarii[56] i Wielkiej Brytanii, a podwójnie platynową w Kandzie[57], Irlandii[58] i USA[59].Jay-Z do dzisiaj jest przyjacielem zespołu (np. został później producentem płyty Fort Minor, The Rising Tied).

W 2005 roku zespół oficjalnie „odpoczywał”, jednak na początku roku Mike Shinoda zapowiedział powstanie nowego zespołu hip-hopowego Fort Minor, gdyż jak powiedział, tęsknił za swoimi korzeniami. Obok Shinody grupę tworzyli muzycy z zespołu Styles of Beyond. 22 listopada wydali płytę The Rising Tied promowaną przez cztery single.

W tym samym roku również Chester Bennington powiadomił o powstawaniu swojego solowego projektu, Dead by Sunrise, który stanowił odejście od metalowego brzmienia w stronę hard rocka. W ramach Dead by Sunrise Bennington połączył siły z muzykami grupy Orgy, Ryanem Shuckiem i Amirem Derakhem. 13 października 2009 roku zespół wydali swój jedyny album Out of Ashes promowany przez trzy single[60].

Minutes to Midnight: 2007–2010Edytuj

 
Koncert Linkin Park w Dortmundzie w 2010 roku

W marcu 2007 roku Linkin Park zagrali na festiwalu AOL Sessions trzy nowe piosenki („What I've Done”, „No More Sorrow”, „Given Up”). Była to zapowiedź nadejścia nowej płyty zespołu.

Trzeci album Linkin Park miał nosić tytuł Minutes to Midnight . Zespół twierdził, że będzie to najlepsza z dotychczasowo wydanych płyt zespołu i zatrze wszelkie stereotypy na ich temat. Producentem, oprócz Shinody został słynny Rick Rubin, który współpracował z takimi sławami, jak Slayer, Red Hot Chili Peppers, Johnny Cash, System of a Down, Rage Against the Machine, Audioslave, czy Slipknot[61].

Premiera pierwszego singla zapowiadającego krążek, „What I've Done”, odbyła się 2 kwietnia. Utwór stał się jednym z największych przebojów Linkin Park. Choć dotarł do pierwszego miejsca list przebojów jedynie w Kanadzie i Finlandii[62], to otrzymał złotą płytę w Niemczech[63], Japonii[64], Nowej Zelandii[65] i Szwecji[66], platynową w Szwajcarii[67], Wielkiej Brytanii i we Włoszech[68], a pięciokrotnie platynową w USA[69]. Został on nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance, lecz przegrał z „War Machine” AC/DC[70]. „What I've Done” i nagrany przez Mike'a Shinodę i Styles of Beyond utwór „Second to None” zostały wykorzystane w filmie Transformers z 2007 roku („Second to None” wyłącznie na potrzeby tej produkcji, choć występuje w niej tylko jedno zdanie z piosenki). Obie kompozycje znalazły się na ścieżce dźwiękowej Transformers: The Album, a „What I've Done” stał się singlem promującym wydawnictwo.

4 maja 2007 roku Minutes to Midnight wyciekł do Internetu, a został wydany dziesięć dni później. Choć na płytę trafiło ostatecznie 12 utworów, Delson zdradził, że podczas długich sesji nagraniowych powstało ich dużo więcej:

To był półtoraroczny proces naprawdę ciężkiej pracy i eksperymentów w studiu. Zaowocowało to ponad setką utworów...[71]

Drugim singlem z albumu Minutes to Midnight jest „Bleed It Out” wydany 20 sierpnia. Utwór stał się jedną z najsłynniejszych dzieł Linkin Park, acz powstał przez przypadek, podczas improwizacji w studiu[72]. Charakterystyczny riff powstały, gdy Delson przez przypadek zagrał źle kilka dźwięków. Shinoda postanowił dopisać do melodii tekst, lecz kolejne wersje (było ich ponoć niemal sto) nie podobały się zespołowi. Gdy w końcu powstały satysfakcjonujące zespół słowa, Shinoda zirytowany dopisał pierwszy wers „Yeah, here we go for the hundredth time” („Ta, jedziemy z tym setny raz”)[73].

Trzecim natomiast „Shadow of the Day”. Czwartym singlem z Minutes to Midnight jest „Given Up”. Piątym i ostatnim singlem jest „Leave Out All the Rest”, który trafił do ścieżki dźwiękowej filmu Zmierzch. Utwór „Given Up” został wykorzystany w zapowiedzi filmu Adrenalina 2. Pod napięciem, w którym Bennington pojawił się cameo.

1 listopada 2007 roku Linkin Park dostał nagrodę w kategorii „Najlepszy zespół” na MTV Europe Music Awards.

29 kwietnia 2008 roku wydany został wspólny singiel Busta Rhymesa z gościnnym udziałem Linkin Park zatytułowany „We Made It”.

27 listopada ukazał się minialbum Songs from the Underground zawierający utwory wydane wcześniej na minialbumach przeznaczonych dla członków fanklubu zespołu, Linkin Park Underground. Wyjątkiem jest cover „Hunger Strike” grupy Temple of the Dog nagrany z jej autorem, Chrisem Cornellem.

Następnego dnia zespół wydał kolejny album koncertowy, Road to Revolution: Live at Milton Keynes, który wyróżniono srebrną płytą w Wielkiej Brytanii, złotą we Włoszech[74] w Nowej Zelandii[75] i Szwajcarii[76], a platynową w Niemczech[77] i Portugalii[78].

18 maja 2009 roku w internecie zaprezentowano singiel „New Divide”, który trafił do ścieżki dźwiękowej filmu Transformers: Zemsta upadłych zatytułowanej Transformers: Revenge of the Fallen – The Album. Mike Shinoda zaznaczył, że nie ma on nic wspólnego z nowym albumem, którego współproducentem ma być Rick Rubin.

A Thousand Suns: 2010–2012Edytuj

 
Koncert na festiwalu ProstoRock w 2012 roku

19 lutego 2010 roku swą premierę miał nowy utwór Linkin Park pod tytułem „Not Alone”, w związku z akcją fundacji zespołu Music For Relief „Download To Donate For Haiti”[79]. Dochody z akcji (200 tys. dolarów – stan na 6 kwietnia 2010 roku[80]) trafiły do ofiar styczniowego trzęsienia ziemi w Haiti. W akcji oprócz Linkin Park udział wzięli artyści tacy jak: Slash, Beth Hart, Peter Gabriel, Alanis Morissette, Lupe Fiasco, Hoobastank, The All-American Rejects, Enrique Iglesias i Dave Matthews Band.

30 kwietnia 2010 roku odbyła się premiera gry na iPhone'y, iPody Touch i iPady zatytułowanej 8-Bit Rebelion wyprodukowanej przez Linkin Park, której wydawcą jest Artificial Life[81]. Po przejściu gry w nagrodę będzie można usłyszeć utwór „Blackbirds”, który jest b-sidem z albumu Minutes to Midnight. Muzykę do gry stworzyli Linkin Park.

9 lipca 2010 roku zespół ogłosił konkurs pod nazwą „Linkin Park Featuring YOU”, który polegał na zmiksowaniu fragmentu utworu „The Catalyst”. Uczestnicy mieli do dyspozycji 5 materiałów udostępnionych przez zespół (fragment wokalu, fragment zagrany na pianinie, keyboardzie, perkusji klasycznej oraz elektrycznej). W konkursie wzięło udział ponad 16 tysięcy osób. Zwycięzcą konkursu został Polak, Czesław „NoBraiN” Sakowski, nauczyciel języka angielskiego ze Świdnicy[82]. Utwór został wydany na specjalnej wersji singla zatytułowanej „The Catalyst (feat. NoBraiN)”[83]. Oryginalność remiksu zrobiła na Linkin Park tak duże wrażenie, że Shinoda konsultował z Sakowskim część zmian w materialne z nowej płyty[84].

2 sierpnia miała miejsce premiera pierwszego singla z nowej płyty, „The Catalyst”. 13 września 2010 roku miała premiera nowej płyty zatytułowanej A Thousand Suns. Płyta, tak jak jej poprzedniczka (Minutes to Midnight), napotkała się z mieszanymi reakcjami fanów, ze względu na odejście Linkin Park od stylu reprezentowanego w początkowych latach kariery.

7 listopada 2010 roku zespół pojawił się na gali rozdania nagród EMA (Europe Music Awards) w Madrycie i odebrali na niej nagrodę w kategorii – Najlepszy Wykonawca Koncertowy. Natomiast rok później 6 listopada 2011 roku w Dublinie w kategorii Najlepszy wykonawca rockowy, a w 2012 roku we Frankfurcie zdobyli EMA dla najlepszego wykonawcy.

Living Things: 2012–2014Edytuj

 
Linkin Park na koncercie w 2013 roku

16 kwietnia 2012 roku opublikowany został singiel zespołu pod tytułem „Burn It Down” promujący album pod tytułem Living Things[85]. „Burn It Down” stał się jednym z największych przebojów zespołu, choć dotarł do pierwszego miejsca list przebojów tylko w trzech państwach: Libanie[86], Polsce[87] i Luksemburgu. Dotarł też do 30 miejsca notowania Billboard Hot 100[88]. Niemniej singiel wyróżniono srebrną płytą w Wielkiej Brytanii, złotą w Austrii[89] i Danii, platynową w Niemczech[90], Szwajcarii[91] i we Włoszech[92], a w USA „Burn It Down” uhonorowano podwójną platyną, gdyż w samych Stanach Zjednoczonych sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy[93]. W celu promocji utworu, jak i albumu, Linkin Park połączyli siły z zespołem wyścigów samochodowych Lotus F1 i 24 maja wydali wspólnie grę na iPady Linkin Park GP, w której jeżdżąc samochodem Lotus E20 i wchodząc w interakcję z otoczeniem można tworzyć remiksy „Burn It Down”[94].

W dniu wydania pierwszego singla Linkin Park ujawnili również datę wydania krążka, który na sklepowych półkach pojawił się 25 czerwca 2012 roku (26 czerwca w USA)[95]. Living Things osiągnął pierwsze miejsce na listach sprzedaży w 19 krajach: w Austrii[96], Kanadzie[97], Czechach[98], Danii[99], Holandii[100], Finlandii[101], Niemczech[102], na Węgrzech[103], we Włoszech[104], w Indiach, Nowej Zelandii[105], Polsce[106], Portugalii[107], Rosji[108], Słowacji, Szwajcarii[109], na Tajwanie[110], w Wielkiej Brytanii i USA[111].

19 października zespół zaprezentował nowy singiel promujący płytę, „Lost in the Echo”. 31 października pojawił się trzeci, „Powerless”, a czwarty, „Castle of Glass” został wydany 1 lutego. Nie powtórzyły jednak spektakularnego sukcesu „Burn It Down”, choć „Castle of Glass” nagrodzono złotą płytą w Austrii[112], a platynową w Niemczech[113], Szwajcarii[114] i we Włoszech[115].

Utwory „Lies Greed Misery” i „Castle of Glass” z tej właśnie płyty, zostały użyte w grze firmy EA, Medal of Honor: Warfighter.

18 maja 2013 roku Bennington wystąpił na koncercie grupy Stone Temple Pilots w roli wokalisty, po tym jak z zespołu odszedł Scott Weiland. Muzycy wykonali razem nowy utwór „Out of Time”. Następnego dnia został on wydany jako singiel, a Bennington został oficjalnym członkiem STP. Dołączenie do STP było spełnieniem młodzieńczego marzenia Benningtona, który za młodu był wielkim fanem tej grupy[116]. 18 września wydany został drugi singiel „Black Heart”. 8 października ukazał się nagrany z nowym wokalistą minialbum High Rise[117]. Bennington opuścił Stone Temple Pilots 9 listopada 2015 roku.

29 października 2013 roku odbyła się premiera drugiego albumu z remiksami po tytułem Recharged, który był promowany singlem „A Light That Never Comes” nagrany z Steve'm Aokim. Produkcją ponownie zajął się Rick Rubin oraz Mike Shinoda.

The Hunting Party: 2014–2017Edytuj

 
Linkin Park koncertujący w 2014 roku

17 czerwca 2014 roku powróciła z szóstym studyjnym albumem The Hunting Party, promowany przez single „Guilty All the Same” (6 marca), „Until It's Gone” (5 maja), „Wastelands” (1 czerwca), „Rebellion” (4 czerwca) i „Final Masquerade” (8 czerwca).

Na albumie pojawiło się wielu gości. Byli to gitarzysta i wokalista Daron Malakian z System of a Down, wokalista i gitarzysta Page Hamilton z Helmet, gitarzysta Tom Morello z Audioslave i raper Rakim.

Album sprzedał się w USA w liczbie ponad miliona egzemplarzy i dotarł do 3 miejsca w zestawieniu Billboard 200[118]. Płyta zadebiutowała na pierwszych miejscach w 6 krajach: Czechach[119], Niemczech[120], Indiach[121], Portugalii[122], Szwajcarii[123] i na Węgrzech[124].

18 czerwca 2014 roku miała miejsce premiera filmu Dzień zabijania znanym też jako Mall z Vincentem D’Onofrio, którego reżyserem był Mr. Hahn[125]. Linkin Park odpowiadali za ścieżkę dźwiękową do niego, którą zatytułowano Mall: Music from the Motion Picture[126].

W 2015 roku Shinoda powrócił na krótko do Fort Minor, wydając 21 czerwca singiel „Welcome”, który, jak podkreślił, nie był zapowiedzią dalszych nagrań lub albumu. W serwisie YouTube został opublikowany nowatorski jak na tamte czasy teledysk wykonany jako film sferyczny[127].

One More Light i śmierć Chestera Benningtona: 2017–2020Edytuj

 
Przedostatni koncert Benningtona dany dwa tygodnie przez jego śmiercią, Londyn, Brixton Academy, 4 lipca 2017 roku

Dotychczasową dyskografię grupy kończy album One More Light, wydany 19 maja 2017 roku. Zawiera on tylko 35 minut materiału, przez co jest najkrótszą z płyt zespołu i uznaje się go za najgorszy z albumów Linkin Park[128]. Szczególnie negatywnie wypowiadano się o zaangażowaniu do stworzenie płyty producentów odpowiedzialnych z nagrania takich muzyków pop, jak Justin Biber, Katy Perry, Selena Gomez, czy Miley Cyrus[129]. Pomimo tego krążek dotarł do pierwszego miejsca na listach sprzedaży w 7 krajach: Austrii[130], Belgii (Flandrii)[131], Czechach[132], Kanadzie, Szwajcarii[133], na Węgrzech[134] i USA. Został wyróżniony złotą płytą w Austrii[135], Niemczech[136], Wielkiej Brytanii, USA[137] i na Węgrzech[138], a platynową we Włoszech[139].

Pierwszym singlem został utwór „Heavy” nagrany w duecie z wokalistką Kiiarą.

W ramach promocji albumu Linkin Park dali kilkanaście koncertów w Europie, między innymi w Polsce podczas Impact Festival.

18 maja 2017 roku powiesił się chorujący na depresję Chris Cornell[140]. Był on bardzo bliskim przyjacielem Benningtona, który załamał się po jego śmierci. Na pogrzebie Cornella wykonał piosenkę „Hallelujah” Leonarda Cohena[141]. Bennington sam od wielu lat cierpiał na depresję, a także był uzależniony od narkotyków i alkoholu[142]. Co więcej, bardzo osobiście odczuł lawinę krytyki jaka spadła na Linkin Park za wydanie popowej płyty One More Light i potraktował ją jako atak na siebie. W jednym z wywiadów Bennington bardzo emocjonalnie i wulgarnie wypowiedział się o swoich fanach, którzy nie zaakceptowali zmiany brzmienia zespołu i zarzucili mu tworzenie komercyjnej muzyki[143]. Głos zabrał jego przyjaciel Corey Taylor, który stwierdził, że rozumie frustrację Benningtona, jednak poradził mu, by cieszył się tym, jak wielu ludzi wciąż przychodzi na jego koncerty, by móc go słuchać, więc powinien dać sobie i im trochę czasu. Bennington powiedział, że zgadza się z Taylorem i nazwał go dobrym człowiekiem. Przeprosił też swoich fanów tłumacząc, że jest tylko człowiekiem i czasem traktuje niektóre rzeczy zbyt osobiście. Stwierdził, że większość fanów była bardzo pozytywnie nastawiona do nowych nagrań i podziękował zarówno tym, którzy je lubią, jak i tym, którzy nie. Na koniec przekazał im, że wszystkich kocha[144].

20 lipca 2017 roku, w dniu w którym Chris Cornell obchodziłby urodziny, Chester Bennington popełnił samobójstwo poprzez powieszenie się[145]. Miał 41 lat, osierocił szóstkę dzieci[146].

Niefortunnie, w tym samym dniu pojawił się teledysk do utworu „Talking to Myself”, który kilka dni później został oficjalnie wydany jako singiel. Po tym zdarzeniu grupa Linkin Park odwołała pozostałą część trasy koncertowej, planowaną od 27 lipca 2017 w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Japonii[147][148]. Ostatnim, symbolicznym singlem został tytułowy utwór „One More Light”, który był wykonywany przez Benningtona podczas europejskich koncertów z dedykacją dla Chrisa Cornella.

12 października 2017 roku opublikowano odcinek Carpool Karaoke z udziałem członków Linkin Park – Benningtona, Shinody i Mr. Hahna. Na życzenie rodziny Benningtona oraz zespołu nagranie pojawiło się bezpłatnie na profilu społecznościowym grupy w serwisie Facebook. Odcinek był nagrywany 14 lipca 2017 roku.

 
Linkin Park and Friends: Celebrate Life in Honor of Chester Bennington

27 października w amfiteatrze Hollywood Bowl odbył się pierwszy koncert Linkin Park od czasu śmierci Benningtona nazwany Linkin Park and Friends: Celebrate Life in Honor of Chester Bennington. Trwał ponad trzy godziny. Członkowie postawili głównie na współpracę z innymi artystami. Pojawiły się wtedy takie osobowości jak Taka z One Ok Rock, Daron Malakian i Shavo Odadijan z System of a Down, zespół Blink-182, Jonathan Davis z Korn, Ryan Key z Yellowcard, M. Shadows i Synyster Gates z Avenged Sevenfold, Alanis Morissette, Oliver Sykes z Bring Me the Horizon, Machine Gun Kelly, Frank Zummo i Deryck Whibley z Sum 41, Kiiara, Steve Aoki oraz Bebe Rexha[149]. Na koncercie miał miejsce debiut nowego utworu zatytułowanego „Looking For An Answer”, którego wykonawcą jest Mike Shinoda. Jedna z topowych piosenek – „Numb” została zagrana w wersji instrumentalnej, a zaśpiewana przez publiczność. Podczas całego występu miało również miejsce przemówienie żony zmarłego Chestera, Talindy Bennington. Zapis transmisji na żywo można obejrzeć na oficjalnym kanale zespołu w serwisie YouTube.

15 grudnia tego samego roku, aby uczcić śmierć zmarłego wokalisty, zespół wydał album koncertowy One More Light Live, który zawiera utwory zarejestrowane podczas letniej trasy[150]. W skład tej płyty wchodzi większość utworów z albumu One More Light oraz znane piosenki zespołu, z czego trzy w nowych, akustycznych aranżacjach. Album promowały dwa single, akustyczna wersja „Crawling” (4 grudnia) oraz „Sharp Edges” (14 grudnia).

Śmierć Benningtona osobiście wstrząsnęła Shinodą, który 29 stycznia 2018 roku wypuścił zawierający trzy utwory minialbum Post Traumatic EP, który, zgodnie z jego słowami, miała stanowić walkę ze smutkiem po śmierci przyjaciela[151]. Było to jego pierwsze solowe wydawnictwo sygnowane jego nazwiskiem. 29 marca zapowiedział, że Post Traumatic EP zostanie rozszerzony do pełnego albumu i 15 czerwca miała miejsce premiera poświęconej Benningtonowi płyty Post Traumatic, która zebrała bardzo pochlebne recenzje krytyków[152]. Promowały ją single „Crossing a Line/Nothing Makes Sense Anymore” i „Make It Up as I Go”, a gościnnie wystąpili na niej znani muzycy Chino Moreno z Deftones i Machine Gun Kelly.

Shinoda wielokrotnie przyznawał w wywiadach, że on jak i reszta członków są otwarci na powrót zespołu[153]. Dementował pogłoski, jakoby grupa szukała nowego wokalisty, zaznaczył jednak, że nie wyklucza możliwości przyjęcia nowego członka zespołu:

Nie jest to moim obecnym celem. Wydaje mi się, że to musi nastąpić naturalnie. Jeśli znajdziemy kogoś, kto jest świetną osobą, dopasowuje się osobowością i stylistyką, wtedy może z kimś takim uda się coś stworzyć. Nigdy nie chciałbym jednak czuć się tak, jakbyśmy zastępowali Chestera[154].

W 2019 roku w wywiadzie dla południowokoreańskiej gazety Yonhap Mr. Hahn zapytany o przyszłość Linkin Park, oraz o to, czy zespół będzie nagrywał nową muzykę, odpowiedział:

Może za jakieś 10 lat? Może być wcześniej. Nie chcę dawać żadnych konkretnych terminów. Na razie chcemy skupić się na „teraz” i rozmawiamy o muzyce. Nie mamy żadnych szczegółowych i rozbudowanych planów. Chciałbym, żebyśmy wrócili do czasów tworzenia muzyki w garażu[155].

Stwierdził również, że pojawienie się nowego wokalisty w zespole musi wydarzyć się naturalnie. Według niego nie wykluczają współpracy z odpowiednią osobą, która pojawi się na ich drodze. Podkreślił, że cały zespół chce wrócić do wspólnego tworzenia muzyki[156].

Powrót do muzyki: od 2020Edytuj

W kwietniu 2020 roku Phoenix ogłosił, iż zespół rozpoczął prace nad nowym albumem, co jednak spowolniła pandemia COVID-19, przez co muzycy ograniczyli się do spotkań przez internet i pracy w domach[157][158][159].

Podczas izolacji spowodowanej pandemią Shinoda zaczął organizować spotkania z fanami na platformie Twich, podczas których postanowił nagrać solową płytę korzystając z podpowiedzi i pomysłów oglądających[160]. Tak powstał trzyczęściowy album Dropped Frames zawierający muzykę instrumentalną. Pierwsza część, Dropped Frames vol. 1 ukazała się 10 lipca 2020 roku i promował ją singiel „Open Door”. „Open Door” to jedyna piosenka zawierająca wokal, a zaśpiewana przez Shinodę i wyłonionych w internetowym konkursie fanów[161]. Dropped Frames vol. 2 zaprezentowany został 31 lipca, a 9 września wydany został drugi singiel, „Licence to Waltz”. Dropped Frames vol. 3 wyszedł 18 września.

24 czerwca, podczas jednego ze spotkań Shinoda potwierdził istnienie niewydanego dotąd utworu z udziałem Benningtona „Friendly Fire”, powstałego podczas sesji nagraniowych do One More Light. Stwierdził jednak, że fani będą musieli czekać wiele lat, by go usłyszeć[162].

13 sierpnia jako singiel wydany został niepublikowany dotąd utwór „She Couldn't” zarejestrowany w 1999 roku[163]. Uczcił on dwudziestą rocznicę debiutu Linkin Park, czyli wydania Hybrid Theory[164]. 1 października kolejnym singlem zostało demo utworu „In the End” zatytułowane „In The End (Demo)”, a sama Hybrid Theory doczekała się reedycji zatytułowanej Hybrid Theory 20th Anniversary Edition. Wydawnictwo zawierało oprócz albumu również Reanimation, Hybrid Theory EP oraz wiele remiksów, b-side'ów, wersji koncertowych piosenek i utworów zawartych dotychczas na minialbumach Underground. Do tego załączono trzy płyty DVD i osiemdziesięciostronicową książkę zawierającą unikatowe zdjęcia zespołu[165]. Wydawnictwo dotarło do pierwszego miejsca w Australii[166].

MuzycyEdytuj

Obecny skład zespołu
Byli członkowie zespołu

DyskografiaEdytuj

Osobny artykuł: Dyskografia Linkin Park.
 
Występ w Londynie w 2014 roku

Albumy studyjneEdytuj

Działalność charytatywnaEdytuj

Zespół dużo udzielał się charytatywnie. Po trzęsieniach ziemi na Oceanie Indyjskim z 2004 roku, założyli organizację Music for Relief (w skrócie M4A), mającą na celu niesienie pomocy ofiarom katastrof naturalnych[169]. W ciągu ponad 15 lat swojej działalności, organizacja wsparła pokrzywdzonych ponad 30 klęsk żywiołowych, oferując natychmiastową pomoc oraz długotrwałą odbudowę strat. Współpracowali również z 18 innymi organizacjami niosącymi pomoc charytatywną[170]. Pomogli ofiarom huraganów Charley oraz Katrina w latach 2004–2005. Linkin Park wraz z Jay-Z wystąpili na jednym z koncertów Live 8, z którego zebrane fundusze przeznaczone zostały na walkę z AIDS. Po śmierci wokalisty, Chestera Benningtona w 2017 roku założyli następną organizację non-profit – One More Light Fund wspierającą osoby zmagające się z problemami psychicznymi i dostarczającą panele słoneczne oraz energię elektryczną do mobilnych szpitali[171].

 

TekstyEdytuj

 
Linkin Park na festiwalu Rock'n'Heim w 2015 roku

Teksty piosenek zespołu odnoszą się do życiowych problemów, braku akceptacji, zrozumienia ze strony innych, nałogów, zmian w życiu czy samotności. Chester Bennington był uzależniony od narkotyków i alkoholu, do czego nawiązuje wiele utworów.

„Crawling” traktuje o tym, że czasami ludzie boją się otaczającego ich świata i przez to zamykają się w sobie. „One Step Closer” stanowi atak wymierzony w producenta Dona Gilmore'a, któremu podczas procesu nagrywania cały czas coś im nie pasowało i zespół musiał wielokrotnie powtarzać nagrania. Ostatecznie jednak grupa nie dała sobie wejść na głowę i piosenką wyraziła sprzeciw wobec wszystkich nonsensownych uwag[172]. Utwór „Breaking The Habit” opowiada o chęci zerwania z nałogiem, z którym borykał się Bennington. Natomiast „Somewhere I Belong” opowiada o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie. Najbardziej rozpoznawalna piosenka Linkin Park – „Numb” opowiada o odosobnieniu oraz stawiania czoła wymaganiom, którym nie jest w stanie się sprostać[173]. „What I've Done” jest to swego rodzaju psalm, utwór przewodni Minutes to Midnight, która niemal w całości odnosi się do Zegara Zagłady odliczającego symboliczne minuty do upadku ludzkości (północ oznacza jej koniec)[174]. „Burn It Down” odnosi się do fanów zespołu, którzy nie byli w stanie się pogodzić ze zmianą stylu, którą przeszedł. Najpierw wyniesiono go na piedestał, by potem drastycznie zrzucić na dno i zdeptać. Nie interesowało ich to, żeby muzycy czuli się dobrze w tym co robią, żeby się rozwijali - im chodziło przede wszystkim o własne potrzeby[175]. Głównym motywem przewodnim One More Light była depresja, a piosenki z tego właśnie albumu opowiadają o borykaniu się z nią i jak wpływa ona na życie wokalisty. W „Heavy” Chester niejako opowiada jak wygląda jego umysł.

MuzykaEdytuj

 
Plakat promujący album Living Things w Hongkongu

Linkin Park eksperymentowali z równymi gatunkami muzycznymi oraz sięgali po wiele instrumentów.

Do 2017 roku w zespole występowało dwóch wokalistów, Chester Bennington (śpiew) i Mike Shinoda (rap i od Minutes to Midnight również śpiew). Obaj zostali umieszczeni na prestiżowej liście 100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów według czasopisma Hit Parader – Bennington na miejscu 46, a Shinoda na 72[176]. Bennington dysponował potężnym głosem (trzyoktawowy tenor) uznawanym za jeden z najbardziej rozpoznawalnych w świecie rocka i metalu[177][178].

Hybrid TheoryEdytuj

Hybrid Theory, ich pierwszy album, reprezentował nu metal, jednak dało się w nim słyszeć elementy rapcoru, metalu alternatywnego, rap-metalu, rap rocka i rocka alternatywnego. W niektórych utworach, jak „In the End”, czy „Papercut” to Shinoda jest wokalistą prowadzącym, a Bennington śpiewa głównie refreny, podczas gdy inne piosenki, jak „One Step Closer” są zdominowane przez wokale Benningtona. Gitarzysta prowadzący Brad Delson gra na basie w ośmiu z dwunastu utworów. W jednym jest to Scott Koziol, a w trzech niebędący członkiem zespołu Ian Hornbeck. Shinoda pełni rolę gitarzysty rytmicznego w dwóch utworach.

Utwór „In the End” posiada oparty jest na granym na pianinie riffie, który podczas zwrotek wsparty jest elementami elektronicznymi i perkusją. Mocniejsze brzmienie gitary i basu pojawia się dopiero w refrenach. Pośród metalowych utworów uwagę zwraca kompozycja „Cure For The Itch” nagrana tylko przez Shinodę i Hahna, pozbawiona gitar, a oparta na brzmieniu syntezatora i scratchach. Tekst jest minimalistyczny i żartobliwy, a recytuje go Mr. Hahn. Muzycy uznali utwór za coś, co nadawałoby się do wykorzystania w filmie[179].

MeteoraEdytuj

Meteora była podobna w brzmieniu do Hybrid Theory i reprezentuje nu metal, metal alternatywny, rock alternatywny, rap-metal i rap rock. Znikają natomiast rapcore'owe naleciałości. Rośnie rola Shinody jako gitarzysty, który gra już w pięciu utworach. To pierwszy album na którym występuje Phoenix.

W piosence „Faint” istotne jest wykorzystanie instrumentów smyczkowych, a „Nobody's Listening” zawiera grę na shakuhachi. „Numb” oparto na przeplataniu się elektronicznych zwrotek z metalowym refrenem. Istotne jest wykorzystanie w tym utworze pianina. Na tle całości wyróżniał się utwór „Breaking the Habit”, zahaczający o electronicę, a pozbawiony rapu i ciężkich gitar. Również instrumentalny „Session” odbiega stylistycznie od reszty materiału, poprzez brak wokalu oraz koncentrację na syntezatorze i scratchach.

 
Linkin Park na festiwalu Novarock w 2007 roku

Minutes to MidnightEdytuj

Minutes to Midnight stanowił odejście od metalowego brzemienia oraz rapu Shinody – zawierają go tylko dwie pozycje na płycie[180]. Muzyka zespołu składania się ku rockowi, zwłaszcza alternatywnemu. W 2017 roku Bennington przyznał, że tak radykalna zmiana stylu była największym ryzykiem, jakie kiedykolwiek podjął zespół[181]. Na albumie często wplatane się partie smyczkowe (pojawiają się w pięciu piosenkach), rośnie też znaczenie syntezatorów (występują w sześciu utworach). Pierwszy raz jako instrumentalista występuje Bennington grający w dwóch utworach na gitarze. Delson debiutuje jako klawiszowiec oraz aranżer instrumentów smyczkowych. Shinoda wplata pianino jako istotny instrument, używając go w pięciu kompozycjach i ten na stałe przechodzi ono do muzyki Linkin Park. Phoenix zaczyna śpiewać chórki. Album ten stanowi zmianę roli Shinody jako wokalisty. Dotychczas posługiwał się rapem, a gdy już śpiewał, to tylko jako wokalista wspierający. Na Minutes to Midnight po raz pierwszy to jego śpiew jest głównym wokalem w piosence „In Between”. Na następnych płytach jego śpiew będzie już częstym i oczywistym elementem. Jest to pierwsza płyta zespołu, na której pojawiają się gitarowe sola. Trzy utwory zawierały wulgaryzmy w tekstach, tak więc musiały zostać ocenzurowane. W jednym z wywiadów Delson powiedział o albumie:

Chcemy, żeby ludzie słuchali płyty od początku do samego końca i traktowali ją jako całość, a nie jako zbiór przypadkowo wybranych piosenek[72].

Album otwiera instrumentalny utwór „Wake”, przechodzący od cichego do głośnego i ciężkiego brzmienia. Kompozycja zaczyna się dźwiękiem igły opadającej na płytę. „What I've Done” to hard rock przeplatany ze spokojnymi zwrotkami zawierającymi graną na pianienie melodię. „Shadow of the Day” nawiązuje partiami gitary i perkusji do utworu U2With or Without You”[182]. „In Pieces” zaczyna się spokojnie, od gry na syntezatorze, jednak utwór z czasem nabiera mocy. Energiczna perkusja pojawia się dopiero przed drugą zwrotką. W piosence „Given Up” Bennington wykonuje siedemnastosekundowy krzyk[183]. Oparte gitarowym riffie „Bleed It Out” to rapcore w czystej postaci.

Krytycy pochwalili Linkin Park za odejście od wypracowanego wcześniej nu metalowego stylu, oryginalność oraz odwagę w przełamywaniu schematów[184]. Płyta została ciepło przyjęta przez autorów recenzji[185] i uznano ją za ciekawą, dużo bardziej dojrzałą od poprzednich pozycję[186].

A Thousand SunsEdytuj

Na A Thousand Suns Linkin Park tworzą już muzykę opartą o oryginalną elektronikę. Płyta reprezentuje rock elektroniczny, rock alternatywny, rap rock, hard rock, ale i style jak rock eksperymentalny, rock progresywny, czy nawet rock industrialny. Na płycie jest stosunkowo dużo ballad, a mało rapu (tylko dwa utwory). Wszyscy muzycy śpiewają w chórkach, Delson i Bennington sięgają po instrumenty perkusyjne, Phoenix używa syntezatora, a Shinoda gra partie gitary prowadzącej w „Burning in the Skies” i stosuje vocoder. Krytycy zwrócili uwagę na znikome wykorzystanie gitar i koncentrację na syntezatorach, co ich zdaniem może zniechęcić fanów dawnego, metalowego brzmienia[187].

Brzmienie zespołu nabiera mroku, co słychać w utworze „The Catalyst”, który rock elektroniczny łączy z rockiem progresywnym. Do kompozycji wpleciono elementy techno, a utwór z energicznego i elektronicznego brzmienia przechodzi do pełnego mocy użycia pianina. Jest uznawany za jedną z najlepszych piosenek Linkin Park[188]. Trwający niecałą minutę „The Radiance” to fragment przemówienia jednego z twórców bomby atomowej, Roberta Oppenheimera, na które nałożona dźwięki syntezatorów przypominające w brzmieniu wybuchy. „Wisdom, Justice, and Love” to kawałek przemowy Martina Luthera Kinga z dogranym na pianinie minimalistycznym podkładem[189]. „Wretches and Kings” otwiera fragment mowy aktywisty Maria Savio, a jego brzmienie porównano do The Prodigy[190]. Ballada „Waiting for the End” zbliża się do space rocka, a nawet trip hopu, a „The Blackout” do rocka industrialnego. Ten elektroniczny album kończy akustyczna ballada „The Messenger”[191].

Recenzje A Thousand Suns były bardzo podzielone – jedni krytycy określali płytę jako dojrzałe, zaskakujące, odważne i bardzo ciekawe dzieło[192], podczas gdy inni nazywali ją zbiorem banalnych zagrywek i doskonałą nijakością[193].

Living ThingsEdytuj

Materiał z Living Things został zapowiedziany jako połączenie porzuconego brzmienia z nowymi stylami[194]. Został określony mianem syntezy wszystkich gatunków, z którymi dotychczas eksperymentowała grupa[195]. Wzrosło też znaczenie rapu – zawierało go już pięć utworów. Materiał wciąż zawierał w znacznej części rock elektroniczny, jednak skrzyżowany z hard rockiem, rap rockiem i rockiem alternatywnym. Phoenix i Delson zaczynają stosować samplery i jeszcze mocniej angażują się w elektroniczną stronę muzyki.

„Burn It Down” stanowi połączenie elektronicznej melodii z pełnymi mocy partiami gitarowymi. W utworze „Until It Breaks” głównym wokalistą jest po raz pierwszy Brad Delson. Elektroniczna ballada rockowa „Powerless” zawiera motywy z poprzedzającej ją kompozycji instrumentalnej „Tinfoil”, prze co utwory zazębiają się. Wśród materiału nie zabrakło też eksperymentów, jak „Castle of Glass”, będący połączeniem folk rocka z elektronicznymi brzmieniami, w którym to Shinoda gra na sakshornie i instrumentach smyczkowych.

Choć album zebrał mieszane recenzje, to krytycy zwrócili uwagę na to, że jest bardzo niekomercyjny, a muzycy pozwalają sobie na eksperymenty[196].

 
Zespół grający w Niemczech w 2015 roku

The Hunting PartyEdytuj

The Hunting Party była dużo mocniejsza od i stanowiła powrót zespołu do metalowego brzemienia[197]. Bywa uznawana za najcięższy album w karierze Linkin Park[198]. Muzycy rezygnują w znacznej części z syntezatorów[199]. Stoi on na pograniczu metalu alternatywnego, rap-metalu, hard rocka, nu metalu, rap rocka oraz heavy metalu. Ważną funkcję pełni rap występujący w pięciu utworach z dwunastu.

Na albumie pojawiają się dwa utwory instrumentalne, „The Summoning” i „Drawbar” (z Tomem Morello). Uwagę zawraca kompozycja „Rebellion” nagrana z udziałem trzech gitarzystów (z Daronem Malakianem), w której to Bennington posługuje się growlem. Chwalili ją nawet nieprzychylni albumowi krytycy[200]. Hard rockowa ballada „Final Masquarade” bywa uznawana za jeden z najlepszych utworów Linkin Park[201], a krytycy określili ją mianem pełnego mocy rockowego hymnu i chwalili połączenie silnego brzmienia syntezatorów z elektryzującymi gitarami[202]. W punk rockowej piosence „War” Bennington wraca do gry na gitarze[203].

Płyta zebrała pochlebne recenzje. Chwalono Delsona za powrót do dawnego, mocnego brzmienia jego gitary (którego w poprzednich albumach brakowało) oraz linie melodyjne perkusji Bourdona[204]. Wśród oceniających album pojawiły się liczne głosy, że jest to najlepsza płyta zespołu od czasu Meteory[205][206].

One More LightEdytuj

One More Light stanowiła najradykalniejszą zmianę w historii zespołu. Linkin Park zaczęli wykonywać niezbyt ambitny pop, pop-rock, electropop i rock alternatywny, odeszli też od rapu, który znalazł się tylko w jednym utworze.

Piosenka „Sharp Edges” reprezentuje pop-rock z elementami soft rocka i indie rocka. W tytułowej balladzie „One More Light” nie pojawia się natomiast perkusja. Natomiast kompozycja „Good Goodbye” nagrana z raperami Pusha T i Stormyz, jedyny rapowany utwór, zbliża się ku pop-rapowi. „Heavy” z gościnnym udziałem Kiiary stanowi proste i popularne współcześnie połączenie popu i R&B[207] i jest uważany za najgorszą pozycję na albumie[208]. Za najlepszą z piosenek uważany jest śpiewany przez Shinodę „Invisible”[209].

Album został zmieszany z błotem zarówno przez fanów, jak i krytyków i jest uznawany za najgorszą płytę grupy[210][211]. Zwracano uwagę na kiepską jakość wokalu Benningtona[212] i ogólną tandetność muzyki oraz podkreślano jakościową przepaść dzielącą nową płytę od poprzedniczki, The Hunting Party[213]. Szczególnie źle wypowiadano się o szczątkowym zaangażowaniu w muzykę Delsona, Bourdona i Phoenixa[214]. Krytycy docenili jednak warstwę tekstową One More Light[215].

Popularność w internecieEdytuj

Linkin Park to najpopularniejsi wykonawcy rocka i metalu w serwisie YouTube. W 2018 i 2020 roku dwie piosenki przekroczyły próg 1 miliarda wyświetleń – kolejno „Numb” (1,5 miliarda) oraz „In the End”[216] (1,1 miliarda). Utwór „What I've Done” przekroczył 500 milionów, „Castle of Glass” oraz „New Divide” 400 milionów, „Crawling”, „Faint” i „Burn It Down” 300 milionów, „Breaking the Habit”, „Somewhere I Belong” oraz „The Catalyst” 200 milionów, a aż jedenaście innych 100 milionów[a][217]. Ponadto, nieoficjalny teledysk do remiksu „In the End” osiągnął ponad 600 milionów wyświetleń.

Fragment utworu „Crawling”, konkretnie wers „crawling in my skin” lub też w dłuższej formie „crawling in my skin, these wounds, they will not heal” stał się memem internetowym[218].

Linkin Park UndergroundEdytuj

 
Linkin Park na festiwalu Rock'n'Heim w 2015 roku

Linkin Park Underground (zapisywane też jako LPU) jest oficjalnym fanklubem Linkin Park[219]. Powstał w 2001 roku, a pierwsi członkowie otrzymali nieodpłatnie egzemplarze wydanej podownie Hybrid Theory EP od zmienionym tytułem Underground 1.0. Zespół zaczął wydawać serię minialbumów dostępnych tylko dla członków LPU, których ukazało się szesnaście[220].

Konflikt z Donaldem TrumpemEdytuj

Zespół przez dłuższy czas pozostawał w konflikcie z prezydentem USA Donaldem Trumpem.

W 2018 roku Dan Scavino na Twitterze opublikował film z wiecu wyborczego Donalda Trumpa z coverem piosenki „One More Light”, który został przekazany ówczesnemu prezydentowi USA[221][222][223]. Oficjalny profil Linkin Park odpowiedział:

„Linkin Park nie popierał i nie popiera Trumpa ani nie upoważnia jego organizacji do korzystania z naszej muzyki”[221][222].

18 lipca film został skasowany[221][222].

Podczas kampanii prezydenckiej w 2020 roku Trump udostępnił na swoim koncie w serwisie Twitter nagranie wykonane przez jednego ze swoich fanów będące wyrazem wsparcia dla niego. W tle nagrania użyto utworu „In the End”, na co zespół zareagował grożąc pozwem sądowym. Materiał został przez prezydenta usunięty[224].

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

Rok Kategoria Nagroda Nota
2018 Najlepszy Rockowy Utwór Heavy Billboard Music Awards Nominacja[225]
Najlepszy Rockowy Album One More Light Nominacja[226]
Najlepszy Rockowy Artysta Nominacja[227]
Najlepszy rockowy teledysk One More Light MTV Video Music Awards Nominacja[228]
Rockowy album roku One More Light iHeartRadio Music Awards Laureat[229]
2017 Ulubiony Artysta Alternatywnego Rocka American Music Awards Laureat[230]
Najlepszy wokalista (Chester Bennington) Loudwire Music Awards Laureat[231]
2015 Najlepszy Międzynarodowy Zespół Echo Awards Nominacja[232]
2014 Najlepszy rockowy teledysk Until It's Gone MTV Video Music Awards Nominacja[233]
Najlepszy wykonawca w serii MTV World Stage MTV Europe Music Awards Nominacja[234]
Najlepszy Wykonawca Rockowy Laureat[235]
2013 Ulubiony Zespół People's Choice Awards Nominacja[236]
Najlepszy Międzynarodowy Zespół Echo Awards Laureat[237]
2012 Najlepsze efekty specjalne Burn It Down MTV Video Music Awards Nominacja[238]
Najlepszy rockowy teledysk Burn It Down Nominacja[239]
Ulubiony Zespół People's Choice Awards Nominacja[240]
Najlepszy utwór w grze Castle Of Glass Spike Video Game Awards Nominacja[241]
Najlepszy północnoamerykański artysta MTV Europe Music Awards Nominacja[242]
Najlepszy Wykonawca Rockowy Laureat[243]
Ulubiony Artysta Alternatywnego Rocka American Music Awards Laureat[244]
2011 Ulubiony Zespół People's Choice Awards Nominacja[245]
Najlepszy Międzynarodowy Zespół Echo Awards Laureat[246]
Najlepszy utwór w grze wideo Blackout MTV Game Awards Laureat
Najlepsze efekty specjalne Waiting For The End MTV Video Music Awards Nominacja[247]
Najlepszy wykonawca w serii MTV World Stage MTV Europe Music Awards Nominacja[248]
Najlepszy Wykonawca Rockowy Laureat[249]
Najlepszy Alternatywny Artysta Billboard Music Awards Nominacja[250]
Najlepszy Rockowy Artysta
Najlepsza Grupa
2010 Najlepszy Wykonawca Koncertowy MTV Europe Music Awards Laureat[251]
Najlepszy wykonawca rockowy Nominacja[252]
Najlepsze Wykonanie Zespołowe Hard Rock Grammy Nominacja[253]
2009 Najlepszy wykonawca rockowy MTV Europe Music Awards Nominacja[254]
Najlepszy wykonawca w serii MTV World Stage Laureat[254]
Najlepszy zespół Kids Choice Awards Nominacja[255]
2008 Najlepszy alternatywny wykonawca American Music Awards Laureat[254]
Najlepszy zespół rockowy MTV Europe Music Awards Nominacja[256]
Najlepszy występ na żywo Nominacja[256]
Najlepsze efekty specjalne Shadow of the day Nominacja[257]
Najlepszy reżyser Shadow of the day Nominacja[257]
Najlepszy teledysk rockowy Shadow of the day Laureat[257]
Najlepszy zagraniczny zespół MTV Asia Awards Laureat[258]
2007 Najlepszy album Minutes To Midnight MTV Europe Music Awards Nominacja[259]
Najlepszy zespół rockowy Nominacja[259]
Najlepszy zespół Laureat[260]
Ulubiony artysta American Music Awards Laureat[254]
World's Best Selling Rock Group World Music Awards Laureat[254]
2006 Najlepsza współpraca Numb/Encore Grammy Laureat[254]
Najlepszy album Numb/Encore Nominacja[254]
2004 Wybór widzów Breaking the Habit MTV Video Muisc Awards Laureat[261]
Najlepszy zespół rockowy MTV Europe Music Awards Laureat[254]
Najlepszy Teledysk Somewhere I Belong MTV Asia Awards Laureat[254]
2003 Najlepszy teledysk Pts.Of.Athrty Laureat[254]
Najlepszy zespół rockowy Laureat[254]
2002 Najlepszy zagraniczny teledysk In The End MTV Brazil Awards Laureat[254]
Najlepszy zagraniczny artysta Emma Laureat[254]
Najlepszy hard rock Swedish Hit Music Awards Laureat[254]
teledysk rockowy In The End MTV U.S Awards Laureat[254]
International Hitmaker Clear Top 10 Awards Laureat[254]
Ulubiony zespół Alternative MTV American Music Awards Nominacja[254]
Ulubiony pop/rock band Nominacja[254]
Ulubiony Rockowy Artysta MTV Asia Awards Laureat[254]
Ulubiony Teledysk Pts.Of Athrty Laureat[254]
Najlepszy Zespół MTV Europe Music Awards Laureat[262]
Najlepszy Zespół / Artysta Hard Rock Laureat[262]
Najlepszy Artysta – Nowe Media Nominacja[262]
Najlepszy Artysta (Zespół) Rockowy MTV Latino Music Awards Nominacja[254]
Najlepszy Nowy Artysta (Zespół) Nominacja[254]
Najlepszy teledysk rockowy In The End MTV Video Music Awards Laureat[254]
Najlepszy teledysk roku In The End Nominacja[254]
Najlepszy teledysk grupy In The End Nominacja[254]
Najlepiej sprzedający się artysta świata (World's Best Selling Artist) World Music Awards Nominacja[254]
Najlepszy zagraniczny wykonawca Nu-Metal/Alternative MTV Germany Echo Awards Laureat[254]
Najlepszy zagraniczny debiut MTV Germany Echo Awards Nominacja[254]
Najlepszy hard-rockowy występ Crawling Grammy Laureat[254]
Najlepszy rockowy album Hybrid Theory Nominacja[254]
Najlepszy debiut roku Nominacja[254]
Najlepszy debiut NME.com Carling Awards Nominacja[254]
Najlepszy zespół rockowo-metalowy Nominacja[254]
Najlepszy występ na żywo Nominacja[254]
Najlepszy zagraniczny debiut Brit Awards Nominacja[254]
Najlepszy występ rockowy First Annual MTV Asia Awards Nominacja[254]
Najlepszy zagraniczny debiut Laureat[254]
Najlepszy alternatywny zespół, duet, wykonawca American Music Awards Nominacja[254]
Najlepszy współczesny zespół rockowy Billboard Music Awards Laureat[254]
Najlepszy zespół rockowy Nominacja[254]
Najlepszy debiut roku Nominacja[254]
2001 Najlepszy zagraniczny debiut Kerrang! Awards Laureat[254]
Najlepszy zespół metalowo-hardrockowy Rolling Stone Magazine's RS Awards for 2001 Laureat[254]
Najlepszy zespół rockowy Nominacja[254]
Najlepszy zespół Rockbjörnen Laureat[254]
Najlepszy album Laureat[254]
Najlepszy nowy artysta zagraniczny BLITZ Awards Laureat[263]

CiekawostkiEdytuj

UwagiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Chester Bennington: Lead singer of Linkin Park remembered, The Independent, 25 lipca 2017 [dostęp 2020-12-10] (ang.).
  2. The Band | Linkin Park Association, web.archive.org, 7 sierpnia 2007 [dostęp 2021-02-11] [zarchiwizowane z adresu 2007-08-07].
  3. Linkin Park News: liveDaily Interview: Linkin Park's Dave 'Phoenix' Farrell >> liveDaily, web.archive.org, 12 stycznia 2007 [dostęp 2021-02-11] [zarchiwizowane z adresu 2007-01-12].
  4. Linkin park Wikia, Linkin park Wikia [dostęp 2021-02-16].
  5. Linkin Park Kerrang! | Tom Bryant, tom-bryant.com [dostęp 2021-02-11] (ang.).
  6. Ryan Kristobak, Looking Back at Linkin Park's 'Hybrid Theory,' the Best-Selling Debut of the 21st Century, Culture Trip [dostęp 2021-02-11].
  7. Linkin Park - Hybrid Theory (album review 15) | Sputnikmusic, www.sputnikmusic.com [dostęp 2021-02-11].
  8. Every Linkin Park Album Ranked From Worst To Best, Kerrang! [dostęp 2021-02-11].
  9. RIAS Accreditations – RIAS [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  10. CAPIF - Representando a la Industria Argentina de la Música, archive.is, 6 lipca 2011 [dostęp 2021-02-12].
  11. Auszeichnungen Archiv, IFPI Austria - Verband der österreichischen Musikwirtschaft [dostęp 2021-02-12] (niem.).
  12. CERTIFICADOS – Pro-Música Brasil, pro-musicabr.org.br [dostęp 2021-02-12].
  13. Kulta- ja platinalevyt, Musiikkituottajat [dostęp 2021-02-12] (fiń.).
  14. InfoDisc : Les Certifications Officielles des Formats Longs ((33 T. / CD / Albums / Téléchargements depuis 1973, www.infodisc.fr [dostęp 2021-02-12].
  15. Adatbázis - Arany- és platinalemezek - Hivatalos magyar slágerlisták, slagerlistak.hu [dostęp 2021-02-12].
  16. Certificazioni - FIMI, www.fimi.it [dostęp 2021-02-12] (wł.).
  17. 一般社団法人 日本レコード協会, www.riaj.or.jp [dostęp 2021-02-12].
  18. AMPROFON, amprofon.com.mx [dostęp 2021-02-12].
  19. ZPAV :: Bestsellery i wyróżnienia - Wyróżnienia - Platynowe płyty CD - Archiwum, bestsellery.zpav.pl [dostęp 2021-02-12].
  20. Spanish Certifications for 2000-2002, MediaFire [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  21. Wayback Machine, web.archive.org, 16 czerwca 2011 [dostęp 2021-02-12] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-16].
  22. Die Offizielle Schweizer Hitparade - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-12].
  23. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-12].
  24. Linkin Park "Hybrid Theory" | IFPI, ifpi.dk [dostęp 2021-02-12].
  25. ARIA Charts - Accreditations - 2006 Albums, web.archive.org, 27 lipca 2020 [dostęp 2021-02-12] [zarchiwizowane z adresu 2020-07-27].
  26. Gold/Platinum, Music Canada [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  27. The Official New Zealand Music Chart, THE OFFICIAL NZ MUSIC CHART [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  28. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  29. charts.org.nz - Linkin Park - Hybrid Theory, charts.nz [dostęp 2021-02-14].
  30. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-14].
  31. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-11].
  32. Trove - Archived webpage, Trove [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  33. CERTIFICADOS – Pro-Música Brasil, pro-musicabr.org.br [dostęp 2021-02-14].
  34. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  35. LINKIN PARK / IN THE END EP, web.archive.org, 16 września 2008 [dostęp 2021-02-11] [zarchiwizowane z adresu 2008-09-16].
  36. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-10] (ang.).
  37. Machine Shop Recordings, Discogs [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  38. Meteora, Linkin Park Wiki [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  39. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-11].
  40. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-11].
  41. Rock On The Net: Linkin Park, www.rockonthenet.com [dostęp 2021-02-10].
  42. Complete list of Grammy nominations | The Seattle Times, archive.seattletimes.com [dostęp 2021-02-15].
  43. Facebook i inni, Anime finds its match in Linkin Park, Los Angeles Times, 16 maja 2004 [dostęp 2021-02-11] (ang.).
  44. norwegiancharts.com - Jay-Z / Linkin Park - Collision Course, norwegiancharts.com [dostęp 2021-02-14].
  45. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-14].
  46. Auszeichnungen Archiv, IFPI Austria - Verband der österreichischen Musikwirtschaft [dostęp 2021-02-14] (niem.).
  47. CERTIFICADOS – Pro-Música Brasil, pro-musicabr.org.br [dostęp 2021-02-14].
  48. Hitlisten.NU, Hitlisten.NU [dostęp 2021-02-14].
  49. Disque en France, web.archive.org, 29 sierpnia 2011 [dostęp 2021-02-14] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-29].
  50. IFPIHK, web.archive.org, 2 lipca 2012 [dostęp 2021-02-14] [zarchiwizowane z adresu 2012-07-02].
  51. 一般社団法人 日本レコード協会, www.riaj.or.jp [dostęp 2021-02-14].
  52. A&E;: TOP OFICIAL AFP, web.archive.org, 20 listopada 2010 [dostęp 2021-02-14] [zarchiwizowane z adresu 2010-11-20].
  53. ARIA Charts - Accreditations - 2004 Albums, web.archive.org, 21 sierpnia 2020 [dostęp 2021-02-14] [zarchiwizowane z adresu 2020-08-21].
  54. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-14].
  55. The Official New Zealand Music Chart, THE OFFICIAL NZ MUSIC CHART [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  56. Die Offizielle Schweizer Hitparade - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-14].
  57. Gold/Platinum, Music Canada [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  58. The Irish Charts - All there is to know, www.irishcharts.ie [dostęp 2021-02-14].
  59. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  60. Out of Ashes - Dead by Sunrise | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. [dostęp 2021-02-10].
  61. Rick Rubin | Biography, Achievements, & Facts, Encyclopedia Britannica [dostęp 2021-02-18] (ang.).
  62. Suomen Virallinen Lista, Musiikkituottajat [dostęp 2021-02-19] (fiń.).
  63. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-19].
  64. 一般社団法人 日本レコード協会, www.riaj.or.jp [dostęp 2021-02-19].
  65. Latest Gold / Platinum Singles - RadioScope New Zealand, web.archive.org, 24 lipca 2011 [dostęp 2021-02-19] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-24].
  66. Wayback Machine, web.archive.org, 16 czerwca 2011 [dostęp 2021-02-19] [zarchiwizowane z adresu 2011-06-16].
  67. Die Offizielle Schweizer Hitparade - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-19].
  68. Certificazioni - FIMI, www.fimi.it [dostęp 2021-02-19] (wł.).
  69. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-19] (ang.).
  70. GRAMMY.com, web.archive.org, 18 czerwca 2010 [dostęp 2021-02-15] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-18].
  71. Linkin Park kończą z nu metalem, muzyka.interia.pl [dostęp 2021-02-18] (pol.).
  72. a b Brad Delson, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2021-02-19] (pol.).
  73. Bleed It Out, Linkin Park Wiki [dostęp 2021-02-19] (ang.).
  74. Norbert Rędzia, Komunikacja Grupy Filmowej Darwin w serwisie społecznościowym YouTube, „Media. Biznes. Kultura” (5), 2018, DOI10.4467/25442554.mbk.18.020.9299, ISSN 2451-1986 [dostęp 2021-02-15].
  75. The Official New Zealand Music Chart, THE OFFICIAL NZ MUSIC CHART [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  76. Die Offizielle Schweizer Hitparade - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-15].
  77. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-13].
  78. Artistas & Espectáculos . Top Associação Fonográfica Portuguesa, web.archive.org, 20 lutego 2009 [dostęp 2021-02-13] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-20].
  79. [1] Download to donate for Haiti @ Larry King Live
  80. Wielki sukces Music For Relief • Linkin Park Zion • A Thousand Suns, The Catalyst
  81. The Linkin Park Times – Interviews & Articles – Linkin Park 8-Bit Rebellion press release
  82. Polak oczarował Linkin Park, TVN24.pl [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  83. LINKIN PARKの「The Catalyst (feat. NoBraiN) - Single」. [dostęp 2021-02-12].
  84. Linkin Park dla "TR" – o remiksie, Teraz Muzyka [dostęp 2021-02-19].
  85. Monday News: Burn It Down, Release Dates, The Album, and a Toolbox. « Mike Shinoda's Blog
  86. The official lebanese Top 20 - Linkin Park, The official lebanese Top 20 [dostęp 2021-02-15].
  87. ZPAV :: Bestsellery i wyróżnienia - AirPlays - Top - Archiwum, bestsellery.zpav.pl [dostęp 2021-02-15].
  88. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-15].
  89. Auszeichnungen Archiv, IFPI Austria - Verband der österreichischen Musikwirtschaft [dostęp 2021-02-15] (niem.).
  90. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-15].
  91. Die Offizielle Schweizer Hitparade - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-15].
  92. Certificazioni - FIMI, www.fimi.it [dostęp 2021-02-15] (wł.).
  93. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  94. Linkin Park Teams Up With Lotus F1 To Create "Linkin Park GP" - LinkinPark.com, web.archive.org, 27 maja 2012 [dostęp 2021-02-16] [zarchiwizowane z adresu 2012-05-27].
  95. Burn It Down już jest! Living Things 25 czerwca! (Strona 2) – Linkin Park .pl
  96. Steffen Hung, Linkin Park - Living Things, austriancharts.at [dostęp 2021-02-15].
  97. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-15].
  98. ČNS IFPI, hitparada.ifpicr.cz [dostęp 2021-02-15].
  99. danishcharts.com - Linkin Park - Living Things, danishcharts.dk [dostęp 2021-02-15].
  100. Steffen Hung, Linkin Park - Living Things, hitparade.ch [dostęp 2021-02-15].
  101. Suomen Virallinen Lista, Musiikkituottajat [dostęp 2021-02-15] (fiń.).
  102. Offizielle Deutsche Charts - Offizielle Deutsche Charts, www.offiziellecharts.de [dostęp 2021-02-15].
  103. Album Top 40 slágerlista - Hivatalos magyar slágerlisták, slagerlistak.hu [dostęp 2021-02-15].
  104. italiancharts.com - Linkin Park - Living Things, italiancharts.com [dostęp 2021-02-15].
  105. charts.org.nz - Linkin Park - Living Things, charts.nz [dostęp 2021-02-15].
  106. Oficjalna lista sprzedaży :: OLIS - Official Retail Sales Chart, olis.onyx.pl [dostęp 2021-02-15].
  107. portuguesecharts.com - Linkin Park - Living Things, portuguesecharts.com [dostęp 2021-02-15].
  108. Триумф нестыдной попсы, lenta.ru [dostęp 2021-02-15].
  109. Linkin Park - Living Things - hitparade.ch, swisscharts.com [dostęp 2021-02-15].
  110. G-Music 風雲榜 (西洋榜), web.archive.org, 17 grudnia 2008 [dostęp 2021-02-15] [zarchiwizowane z adresu 2008-12-17].
  111. Linkin Park, Billboard [dostęp 2021-02-15].
  112. Auszeichnungen Archiv, IFPI Austria - Verband der österreichischen Musikwirtschaft [dostęp 2021-02-15] (niem.).
  113. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-15].
  114. Die Offizielle Schweizer Hitparade - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-15].
  115. Certificazioni - FIMI, www.fimi.it [dostęp 2021-02-15] (wł.).
  116. El Porvenir |En Escena / En Escena |Celebrará Chester Bennington cump…, archive.is, 2 października 2013 [dostęp 2021-02-13].
  117. High Rise - Chester Bennington, Stone Temple Pilots | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. [dostęp 2021-02-11].
  118. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  119. ČNS IFPI, hitparada.ifpicr.cz [dostęp 2021-02-12].
  120. charts.de, web.archive.org, 8 sierpnia 2014 [dostęp 2021-02-12] [zarchiwizowane z adresu 2014-08-08].
  121. Top Music Albums Charts on iTunes Charts India, iTop Chart [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  122. portuguesecharts.com - Linkin Park - The Hunting Party, portuguesecharts.com [dostęp 2021-02-12].
  123. Linkin Park - The Hunting Party - hitparade.ch, swisscharts.com [dostęp 2021-02-12].
  124. Album Top 40 slágerlista - Hivatalos magyar slágerlisták, slagerlistak.hu [dostęp 2021-02-12].
  125. Dzień zabijania / Mall. [dostęp 2021-02-12].
  126. Derek ScancarelliDerek Scancarelli i inni, UTG INTERVIEW: Joe Hahn Of Linkin Park On Directorial Debut ‘Mall’ | Under the Gun Review [dostęp 2021-02-11] (ang.).
  127. 3 9 lipca 2015 Odpowiedz, Fort Minor prezentuje innowacyjny teledysk z widokiem 360 stopni [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  128. Linkin Park - One More Light [RECENZJA] - Antyradio, www.antyradio.pl, 1495 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  129. Esensja: ‹In the End› – Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Esensja.pl [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  130. Steffen Hung, Linkin Park - One More Light, austriancharts.at [dostęp 2021-02-13].
  131. Linkin Park - One More Light, ultratop.be [dostęp 2021-02-13].
  132. ČNS IFPI, hitparada.ifpicr.cz [dostęp 2021-02-13].
  133. Linkin Park - One More Light - hitparade.ch, www.swisscharts.com [dostęp 2021-02-13].
  134. Album Top 40 slágerlista - Hivatalos magyar slágerlisták, slagerlistak.hu [dostęp 2021-02-13].
  135. Auszeichnungen Archiv, IFPI Austria - Verband der österreichischen Musikwirtschaft [dostęp 2021-02-14] (niem.).
  136. Datenbank: BVMI, www.musikindustrie.de [dostęp 2021-02-14].
  137. Gold & Platinum, RIAA [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  138. Adatbázis - Arany- és platinalemezek - Hivatalos magyar slágerlisták, slagerlistak.hu [dostęp 2021-02-14].
  139. Certificazioni - FIMI, www.fimi.it [dostęp 2021-02-14] (wł.).
  140. Jacek Świąder, Chris Cornell, depresja i śmierć, Jacek Świąder | Ktoś Ruszał Moje Płyty, 24 maja 2017 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  141. Chris Cornell Laid to Rest at Private Los Angeles Funeral - Rolling S…, archive.is, 18 sierpnia 2017 [dostęp 2021-02-12].
  142. Molestowanie, narkotyki, depresja... Chester Bennington przeszedł w ż…, archive.is, 10 października 2020 [dostęp 2021-02-12].
  143. Fuse. [dostęp 2021-02-12].
  144. Linkin Park's Chester Bennington apologises for recent fan comments | NME, NME | Music, Film, TV, Gaming & Pop Culture News, 25 maja 2017 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  145. Linkin Park Singer Chester Bennington Dead, Commits Suicide by Hanging, TMZ [dostęp 2017-07-20].
  146. Nie żyje wokalista Linkin Park. Chester Bennington miał 41 lat, TVN24 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  147. Linkin Park Officially Cancels Tour Following Chester Bennington's Death (ang.). blabbermouth.net, 2017-07-21. [dostęp 2017-07-23].
  148. Japan 2017 Update (ang.). linkinpark.com, 2017-10-03. [dostęp 2017-10-03].
  149. Members of Korn, Avenged Sevenfold, System of a Down to Perform at Linkin Park’s Chester Bennington Tribute Concert, Spin, 21 września 2017 [dostęp 2021-02-10].
  150. One More Light: Live - Linkin Park | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. [dostęp 2021-02-12].
  151. Mike Shinoda wydał EP ku czci Chestera Benningtona - Antyradio, www.antyradio.pl, 1516 [dostęp 2021-02-11] (pol.).
  152. Żałoba po utraconym przyjacielu. Mike Shinoda i jego album Post Traumatic – recenzja, rozrywka.blog - Cyfrowy styl życia, 15 czerwca 2018 [dostęp 2021-02-11] (pol.).
  153. Teraz Rock, Mike Shinoda: Jestem otwarty na powrót Linkin Park - Teraz Muzyka, www.terazmuzyka.pl [dostęp 2018-09-02] (pol.).
  154. Linkin Park szuka następcy Chestera Benningtona? Mike Shinoda komentuje - Radio ZET, www.radiozet.pl, 1550 [dostęp 2021-02-13] (pol.).
  155. Linkin Park wróci do tworzenia muzyki. Tak twierdzi Joe Hahn - Antyradio, www.antyradio.pl, 1555 [dostęp 2021-02-18] (pol.).
  156. Linkin Park planują powrót na scenę po śmierci Chestera Benningtona, All About Music, 22 kwietnia 2019 [dostęp 2021-02-18] (pol.).
  157. Linkin Park rozpoczęli pracę nad nową płytą. Co wiemy o nowym materiale?, EskaROCK [dostęp 2020-07-10] (pol.).
  158. Linkin Park have been writing new material: "We're working up ideas", NME | Music, Film, TV, Gaming & Pop Culture News, 28 kwietnia 2020 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  159. Lena Knapik, Powrót Linkin Park? Zespół pracuje nad nowym materiałem, MetalNews.pl, 29 kwietnia 2020 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  160. Kelsey Chapman, How Mike Shinoda’s ‘Dropped Frames’ is unlike anything he’s ever done, Alternative Press, 9 lipca 2020 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  161. Mike Shinoda – Dropped Frames, Vol. 1 (2020), recenzja Wojtka Chabera, All About Music, 11 lipca 2020 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  162. Mike Shinoda on Unreleased Linkin Park Song Featuring Chester Bennington Vocals: 'You're Gonna Have to Wait Literally Years to Hear It', www.ultimate-guitar.com [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  163. Linkin Park udostępnia niepublikowaną kompozycję, www.cantaramusic.pl [dostęp 2021-02-17].
  164. Linkin Park „She Couldn’t”. Niepublikowany dotąd singiel trafił do sieci!, www.rmfmaxxx.pl [dostęp 2020-12-07] (pol.).
  165. Linkin Park announce 20th anniversary reissue of 'Hybrid Theory', NME | Music, Film, TV, Gaming & Pop Culture News, 13 sierpnia 2020 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  166. ARIA Top 50 Albums Chart, www.aria.com.au [dostęp 2021-02-14] (ang.).
  167. LPLive – Linkin Park 2000.10.24, „Linkin Park Live” [dostęp 2017-07-21] (ang.).
  168. Milestones in Linkin Park History – Linkinpedia, linkinpedia.com [dostęp 2017-07-21] (ang.).
  169. Music For Relief | Disaster Relief & Action Against Climate Change, Music For Relief [dostęp 2020-07-13] (ang.).
  170. Linkin Park: Charity Work & Causes, Look to the Stars [dostęp 2020-07-13] (ang.).
  171. Linkin Park Release Video On Their Non-Profit/Charity Work Filmed Prior To Chester Bennington's Death, Theprp.com, 3 listopada 2017 [dostęp 2020-07-13] (ang.).
  172. Linkin Park - One Step Closer - tekst, tłumaczenie, interpretacja, tekstowo - Groove.pl, www.groove.pl [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  173. Linkin Park - Numb - tekst, tłumaczenie, interpretacja, tekstowo - Groove.pl, www.groove.pl [dostęp 2020-07-13] (ang.).
  174. Linkin Park - What I've Done - tekst, tłumaczenie, interpretacja, tekstowo - Groove.pl, www.groove.pl [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  175. Linkin Park - Burn It Down - tekst, tłumaczenie, interpretacja, tekstowo - Groove.pl, www.groove.pl [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  176. Hit Parader's "Top 100 Heavy Metal Vocalists" list, Ultimate Metal - Heavy Metal Forum and Community [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  177. Linkin Park bez muzyki. Jak brzmi sam wokal Chestera Benningtona? [WIDEO], www.eskarock.pl [dostęp 2021-02-15].
  178. Chester Bennington age, hometown, biography, Last.fm [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  179. Wayback Machine, web.archive.org, 12 września 2002 [dostęp 2021-02-10] [zarchiwizowane z adresu 2002-09-12].
  180. Recenzja płyty "Minutes To Midnight" - muzyka.gildia.pl - muzyka, newsy, galerie, koncerty, www.muzyka.gildia.pl [dostęp 2021-02-17].
  181. Joe DiVita, Chester Bennington Slams Those Who Feel Linkin Park Sold Out, Loudwire, 2017 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  182. LINKIN PARK - "Minutes to Midnight", Onet Kultura, 3 lipca 2007 [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  183. Songfacts, Given Up by Linkin Park - Songfacts, www.songfacts.com [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  184. Linkin Park - Minutes To Midnight, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  185. Rock Serwis - Recenzje/Linkin Park - Minutes To Midnight, rockservis.prv.pl [dostęp 2021-02-17].
  186. Minutes To Midnight, audio.com.pl [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  187. Linkin Park - A Thousand Suns, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2021-02-15] (pol.).
  188. The 15 Greatest Linkin Park Songs, Billboard [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  189. Nie Tylko Rock: Linkin Park „A Thousand Suns” (recenzja), Nie Tylko Rock, 26 lipca 2017 [dostęp 2021-02-15].
  190. Linkin Park - "A Thousand Suns" - CGM.pl, CGM, 8 października 2010 [dostęp 2021-02-15] (pol.).
  191. Rock Area - Artykuły: Linkin Park - 2010 - A Thousand Suns, www.rockarea.eu [dostęp 2021-02-15].
  192. Linkin Park - "A Thousand Suns" - Recenzja, www.koncertomania.pl [dostęp 2021-02-15].
  193. LINKIN PARK - "A Thousand Suns", Onet Kultura, 14 września 2010 [dostęp 2021-02-15] (pol.).
  194. Interview with Chester Bennington on ‘LIVING THINGS’ and Mike Shinoda – Mike Shinoda Clan [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  195. Linkin Park: Living Things, PopMatters, 17 lipca 2012 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  196. Linkin Park: Living Things – review, the Guardian, 23 czerwca 2012 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  197. "The Hunting Party" - powrót do korzeni, kultura.gazetaprawna.pl, 12 sierpnia 2014 [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  198. Linkin Park - "The Hunting Party" (Recenzja + Wideo + Odsłuch), Najlepsze Piosenki, 21 czerwca 2014 [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  199. Recenzja: LINKIN PARK - "The Hunting Party", Onet Kultura, 13 czerwca 2014 [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  200. Linkin Park - The Hunting Party, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  201. "In The End" and "Final Masquerade" have made it to the top of Kerrang!'s Rock 100 list. [dostęp 2021-02-17].
  202. Review: Linkin Park rocks on new single and video for 'Final Masquerade' (Includes first-hand account), www.digitaljournal.com, 12 sierpnia 2014 [dostęp 2021-02-17].
  203. The Hunting Party - Linkin Park poluje na słuchaczy - fsm - 17 czerwca 2014, gameplay.pl [dostęp 2021-02-17].
  204. Linkin Park - The Hunting Party - recenzja płyty • ALTER MAG, web.archive.org, 2 kwietnia 2015 [dostęp 2021-02-17] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02].
  205. Linkin Park - The Hunting Party (2014), recenzja Łukasza Mantiuk, All About Music, 23 czerwca 2014 [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  206. Linkin Park powrót do korzeni, muzyka.dziennik.pl, 13 sierpnia 2014 [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  207. Singles Club: Future, Linkin Park, Rome Fortune and Mr. Mitch, Fact Magazine, 21 lutego 2017 [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  208. Linkin Park - One More Light, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  209. LINKIN PARK - "One More Light", Onet Kultura, 19 maja 2017 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  210. Linkin Park - 'One More Light' Review - NME, NME | Music, Film, TV, Gaming & Pop Culture News, 17 maja 2017 [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  211. Recenzja Linkin Park "One More Light": Zgaszone światło, muzyka.interia.pl [dostęp 2020-12-07] (pol.).
  212. Linkin Park - "One More Light" (recenzja), INFOMUZA.PL [dostęp 2021-02-17] (pol.).
  213. Recenzja Linkin Park "One More Light": Zgaszone światło, muzyka.interia.pl [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  214. Nie Tylko Rock: Linkin Park „One More Light” (recenzja), Nie Tylko Rock, 22 maja 2017 [dostęp 2021-02-17].
  215. Anita Lesiak, Linkin Park – ” One More Light” – recenzja Anity Lesiak, MusicLovers.pl, 19 grudnia 2017 [dostęp 2021-02-12] (pol.).
  216. Linkin Park’s In the End Video Surpasses One Billion Views On YouTube, Kerrang! [dostęp 2020-11-15].
  217. Linkin Park - YouTube, www.youtube.com [dostęp 2020-11-15].
  218. Crawling In My Skin, Know Your Meme [dostęp 2021-02-09].
  219. Linkin Park Underground, Linkin Park Underground [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  220. Linkin Park Underground, Linkin Park Wiki [dostęp 2021-02-12] (ang.).
  221. a b c Linkin Park take action after Donald Trump retweet, „BBC News”, 20 lipca 2020 [dostęp 2021-01-15] (ang.).
  222. a b c Linkin Park Speaks Out Against Trump After 'In the End' Appears in Campaign Video on Twitter, Billboard [dostęp 2021-01-15] (ang.).
  223. Amanda Jackson CNN, Linkin Park sends cease and desist to Trump campaign for using their music, CNN [dostęp 2021-01-15].
  224. Linkin Park kontra Donald Trump. Użył ich utworu bez pozwolenia - Antyradio, www.antyradio.pl, 1595 [dostęp 2021-02-09] (pol.).
  225. Here Are All the Winners From the 2018 Billboard Music Awards, Billboard [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  226. Here Are All the Winners From the 2018 Billboard Music Awards, Billboard [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  227. Here Are All the Winners From the 2018 Billboard Music Awards, Billboard [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  228. MTV VMA 2018 - WYNIKI Video Music Awards - Radio ZET, www.radiozet.pl, 1534 [dostęp 2020-10-24] (pol.).
  229. 2018 iHeartRadio Music Awards: See The Full List Of Nominees & Winners, iHeartRadio [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  230. 2017 Winners, American Music Awards [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  231. Chad Childers, 2017 Loudwire Music Awards Complete Winners List + Photos, Loudwire, 2017 [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  232. Germany’s Echo Awards 2015: All the winners, Music Business Worldwide, 27 marca 2015 [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  233. 2014 MTV Video Music Awards - poznaj zwycięzców, All About Music, 25 sierpnia 2014 [dostęp 2020-10-24] (pol.).
  234. MTV EMA 2014: And the Winners Are ..., Billboard [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  235. MTV EMA 2014: And the Winners Are ..., Billboard [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  236. MTV News Staff, People's Choice Awards 2013: The Complete Winners List, MTV News [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  237. Echo Pop: Gewinner, web.archive.org, 15 kwietnia 2013 [dostęp 2020-10-24] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-15].
  238. VMAs 2012: Complete Winners List | Hollywood Reporter, www.hollywoodreporter.com [dostęp 2020-10-24].
  239. VMAs 2012: Complete Winners List | Hollywood Reporter, www.hollywoodreporter.com [dostęp 2020-10-24].
  240. E! People's Choice Awards, E! Online [dostęp 2020-10-24].
  241. 2012 Spike Video Game Awards Winners List, Game Rant, 8 grudnia 2012 [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  242. MTV Europe Music Awards 2012 - zwycięzcy, All About Music, 12 listopada 2012 [dostęp 2020-10-24] (pol.).
  243. MTV Europe Music Awards 2012 - zwycięzcy, All About Music, 12 listopada 2012 [dostęp 2020-10-24] (pol.).
  244. MTV News Staff, American Music Awards 2012: Complete Winners List, MTV News [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  245. People's Choice Awards 2011: List of Winners, www.cbsnews.com [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  246. People's Choice Awards 2011: List of Winners, www.cbsnews.com [dostęp 2020-10-24] (ang.).
  247. Ogłoszono nominacje do MTV Video Music Awards 2011, muzyka.onet.pl, 21 lipca 2011 [dostęp 2020-10-24] (pol.).
  248. Zwycięzcy MTV Europe Music Awards 2011, Onet Kultura, 7 listopada 2011 [dostęp 2020-10-24] (pol.).
  249. Zwycięzcy MTV Europe Music Awards 2011, Onet Kultura, 7 listopada 2011 [dostęp 2020-10-23] (pol.).
  250. Billboard Music Award - 2011 | Winners & Nominees, awardsandwinners.com [dostęp 2020-10-23].
  251. MTV Europe Music Awards 2010: Lady Gaga pierwsza wśród wokalistek. Justin Bieber najlepszym wokalistą (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2010-11-08].
  252. MTV EMA 2017, uk.mtvema.com [dostęp 2017-11-25] (ang.).
  253. Nominacje do Grammy Awards 2010: starcie Beyonce, Taylor Swift i Lady GaGi (pol.). wiadomosci.onet.pl. [dostęp 2010-08-25].
  254. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar as at Linkin Park (ang.). lpzion.org. [dostęp 2010-01-15].
  255. Nominees & Winners Kids Choice Awards. [dostęp 2009-09-02].
  256. a b Nominacje do MTV Europe Music Awards 2008 (pol.). www.mtv.pl. [dostęp 2009-09-02].
  257. a b c MTV Video Music Awards 2008 – nominacje (ang.). www.empik.com. [dostęp 2009-09-02].
  258. 2008 MTV Asia Awards Honors The Best From The East And West (ang.). www.mtvasia.com. [dostęp 2009-09-02].
  259. a b Justin Timberlake faworytem MTV Europe Music Awards (pol.). www.nuta.pl. [dostęp 2009-09-02].
  260. Poznaj zwycięzców MTV Europe Music Awards 2007 (pol.). www.mtv.pl. [dostęp 2009-09-02].
  261. Linkin Park: Breaking the Habit - IMDb. [dostęp 2021-02-11].
  262. a b c Robert Mancini: Eminem, Pink, Shakira Nab Most Noms For MTV Europe Music Awards (ang.). www.mtv.com. [dostęp 2010-01-15].
  263. Linkin Park Awards (ang.). www.lprevolution.net. [dostęp 2009-09-02].
  264. Mark Wakefield biography, Last.fm [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  265. In the End, Linkin Park Wiki [dostęp 2021-02-15] (ang.).
  266. Blabbermouth, LINKIN PARK Singer CHESTER BENNINGTON: I Hate Nu-Metal, BLABBERMOUTH.NET, 8 kwietnia 2007 [dostęp 2021-02-15].
  267. Mike Shinoda Has Revealed His Favourite Linkin Park Song, Kerrang! [dostęp 2021-02-15].
  268. 10 Things You Didn't Know About Linkin Park's Chester Bennington, iHeartRadio [dostęp 2021-02-15] (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj