Chris Cornell

amerykański muzyk rockowy

Chris Cornell, właśc. Christopher John Boyle (ur. 20 lipca 1964 w Seattle, zm. 18 maja 2017 w Detroit) – amerykański muzyk, kompozytor, wokalista, autor tekstów, multiinstrumentalista a także producent muzyczny. Współzałożyciel i frontman zespołu muzycznego Soundgarden, którego był członkiem w latach 1984–1997 i 2010–2017. W roku 1990 został inicjatorem efemerycznego projektu Temple of the Dog, który powołał po śmierci swojego bliskiego przyjaciela, ówczesnego lidera Mother Love Bone, Andrew Wooda. W latach 2001–2007 występował w supergrupie Audioslave, złożonej z muzyków Rage Against the Machine. Cornell zrealizował również cztery albumy solowe – Euphoria Morning (1999), Carry On (2007), Scream (2009) i Higher Truth (2015). Znany był z szerokiej skali głosu, która wynosiła do 4 oktaw[4]; śpiewał wysokim tonem korzystając z techniki zwanej beltingiem[6]. Zmarł 18 maja 2017 w wieku 52 lat, popełniając samobójstwo przez powieszenie[2].

Chris Cornell
Ilustracja
Chris Cornell, 2013
Imię i nazwisko Christopher John Boyle[1]
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1964
Seattle
Data i miejsce śmierci 18 maja 2017
Detroit
Przyczyna śmierci samobójstwo[2]
Instrumenty gitara akustycznagitara elektrycznaperkusja
Typ głosu baryton
(D2-C6[3] 4 oktawy)[4]
Gatunki metal alternatywnygrungeheavy metalhard rockrockrock alternatywnyneo-psychodelia[5]
Zawód wokalistakompozytorgitarzystaautor tekstówproducent muzyczny
Aktywność 1984–2017
Wydawnictwo SSTSub PopA&MEpicSuretone/InterscopeMosley
Powiązania Center for Disease Control BoysTemple of the DogMad Season
Zespoły
Soundgarden (1984–1997, 2010–2017)
Audioslave (2001–2007, 2017)
Strona internetowa

W roku 2006 sklasyfikowany został na 4. miejscu w rankingu „100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów” przygotowanego przez magazyn „Hit Parader[7]. W 2011 jego nazwisko zamieszczone zostało na 9. lokacie zestawienia „najlepszych wokalistów wszech czasów” dwutygodnika „Rolling Stone[8].

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

MłodośćEdytuj

 
Cornell uczęszczał do Shorewood High School w Shoreline

Christopher John Boyle[a] urodził się 20 lipca 1964 w Seattle w stanie Waszyngton[10] jako syn Edwarda „Eda” F. Boyle’a i Karen R. Cornell[9]. Ojciec był farmaceutą i miał irlandzkie korzenie. Matka będąca żydowskiego pochodzenia, zajmowała się księgowością[9]. Cornell miał pięcioro rodzeństwa – dwóch starszych braci, Petera i Patricka oraz trzy młodsze siostry, Katy, Maggie i Suzy[9]. Wychowywał się w katolickiej rodzinie. Po rozwodzie rodziców, wszyscy przyjęli panieńskie nazwisko matki[9]. Uczęszczał do katolickiej szkoły podstawowej, gdzie w szóstej klasie po raz pierwszy wystąpił publicznie, wykonując antywojenny utwór „One Tin Soldier” z repertuaru kanadyjskiej grupy The Original Caste[11]. W wieku 9 lat Cornell zafascynował się zespołem The Beatles, który określał mianem „pierwszej miłości”[11]. Spędził dwa lata na intensywnym słuchaniu płyt grupy, których kolekcję odnalazł w piwnicy domu swojego sąsiada[10]. Był buntowniczym dzieckiem. Zajmował się między innymi kradzieżą[12], a w wieku 12 lat sprzedawał narkotyki[13]. Miał też dostęp do alkoholu, marihuany, LSD i leków na receptę[13][14]. W rozmowie z „Rolling Stone” przyznawał: „Odkąd byłem narkomanem w wieku 13 lat, miałem złe doświadczenia z ich zażywaniem, i dlatego zrezygnowałem z dalszego brania gdy miałem 14 lat, a potem nie miałem żadnych przyjaciół aż do 16 roku życia”[9]. Zrezygnował z nałogu na rzecz chęci rozwoju w kierunku muzycznym[13]. Będąc w siódmej klasie, Cornell wraz ze swoją siostrą został wydalony z katolickiej szkoły. Jak sam wspominał, miało to związek ze zbyt „ciekawskim podejściem”. „Będąc młodymi ludźmi, którzy mają naturalną ciekawość (…) zaczynasz szukać niespójności, których jest mnóstwo w zorganizowanej religii[15]. Kontynuował dalszą edukację w szkole średniej w Shorewood High School w Shoreline[1][9], którą porzucił w wieku 16 lat. Podejmował się różnych dorywczych prac, między innymi jako handlarz ryb w hurtowni owoców morza[12] oraz zastępca szefa w restauracji Ray’s Boathouse w Seattle[16][17].

Doświadczenia takie jak rozwód rodziców, wydalenie ze szkoły i zażywanie fencyklidyny, spowodowały u Cornella w okresie młodości ciężką depresję wskutek której, prawie nie opuszczał swojego domu[12]. Muzyk sam siebie określał typem samotnika; radził sobie ze swoimi lękami wokół innych ludzi poprzez muzykę rockową[5]. Uczył się gry na gitarze i pianinie[13].

Działalność artystycznaEdytuj

Na początku lat 80. Cornell udzielał się w kilku garażowych zespołach, grając na perkusji[10]. Pewnego dnia odpowiedział na ogłoszenie o poszukiwaniu wokalisty, zamieszczone w gazecie „The Rocket”. Matt Dentino, lider cover bandu The Shemps wspominał: „Kiedy pierwszy raz go spotkałem, był punkiem, miał może z 18 lat. Miał krótkie włosy i był kucharzem[18]. Pierwszy występ zespołu odbył się w Morning Star Cafe w Seattle[18]. Cornell mieszkał w domu Hiro Yamamoto. Muzycy rozpoczęli wspólne jammowanie[18]. Wkrótce dołączył do nich gitarzysta Kim Thayil[19][20].

SoundgardenEdytuj

Osobny artykuł: Soundgarden.
 
Soundgarden podczas koncertu w lipcu 2011

W 1984 Cornell wraz z Thayilem i Yamamoto uformował zespół Soundgarden. Nazwę zaczerpnęli od A Sound Garden, artystycznej instalacji dźwiękowej mieszczącej się w parku Magnuson na terenie Seattle[21]. Początkowo Cornell śpiewał i grał na perkusji, lecz w 1985 po przyjęciu Scotta Sundquista, którego znał z pracy w restauracji Ray’s Boathouse, mógł skupić się jedynie na śpiewaniu[16][17]. Po podpisaniu kontraktu z Sub Pop, zespół wydał minialbumy Screaming Life (1987) i Fopp (1988)[10]. W 1988 muzycy podpisali umowę z SST, dzięki czemu opublikowali debiutancki album długogrający Ultramega OK (1988)[10]. Rok później Soundgarden nawiązał współpracę z A&M, stając się pierwszym wykonawcą z Seattle, który związał się umową z dużą wytwórnią fonograficzną[10]. 5 września opublikowany został album Louder Than Love, wyprodukowany przez Terry’ego Date[22]. Zespół aktywnie koncertował z The Big F i Faith No More na trasie po Stanach Zjednoczonych, otwierając występy dla thrashmetalowej kapeli Voivod, promującej album Nothingface[10]. W czerwcu 1990 na stanowisko basisty przyjęty został Ben Shepherd, z którym muzycy przystąpili do pracy nad nowym materiałem[23]. Wydany 8 października 1991 Badmotorfinger zyskał przychylne recenzje krytyków muzycznych, co pozwoliło Soundgarden zwrócić na siebie większą uwagę i zainteresowanie mediów głównego nurtu w Stanach wraz z Alice in Chains, Pearl Jam i Nirvaną[24]. Teledyski do singlowych „Jesus Christ Pose”, „Outshined” i „Rusty Cage” zaczęły być regularnie prezentowane w MTV[10]. Niektóre z tekstów autorstwa Cornella wzbudzały kontrowersje. „Jesus Christ Pose” został zdjęty z MTV z powodu swojego antychrześcijańskiego przekazu. Sam wokalista odpierał zarzuty tłumacząc, że „utwór nie miał na celu przekazu antychrześcijańskiego, tylko krytykował osoby publiczne, które wykorzystują symbole religijne do przedstawienia siebie jako nękanych i prześladowanych”[25]. Soundgarden promując album, prócz własnych koncertów, otwierał występy dla Guns N’ Roses w ramach ogólnoświatowego tournée Use Your Illusion Tour[26]. Od lipca do września 1992 muzycy występowali w ramach festiwalu muzyki alternatywnej Lollapalooza, grając na głównej scenie u boku Ministry, Pearl Jam i Red Hot Chili Peppers[27].

 
Chris Cornell, 2013

Wydany na początku marca 1994 czwarty studyjny album Superunknown okazał się przełomem w karierze zespołu[9]. Zadebiutował na 1. pozycji zestawienia Billboard 200, zyskując pochlebne recenzje krytyków[10]. Uplasował się na 13. lokacie wśród najlepiej sprzedających się wydawnictw muzycznych roku, w rankingu przygotowanym przez tygodnik „Billboard[28]. W 1995 Soundgarden został dwukrotnym laureatem nagrody Grammy za utwory „Black Hole Sun” i „Spoonman[29]. W wyniku intensywnego koncertowania, zespół zmuszony był zawiesić na kilka miesięcy część trasy, z powodu wykrycia przez lekarzy u Cornella poważnego nadwyrężenia strun głosowych, które mogły skutkować całkowitą utratą głosu[30]. W listopadzie 1996 grupa wydała piąty album Down on the Upside, będący zmianą kierunku muzycznego. Zawierał więcej alternatywnych i akustycznych rozwiązań. Zmianom uległy także teksty Cornella, które były mniej mroczne i skupiały się w większym stopniu na „autentycznych przeżyciach”[31]. Promując album, Soundgarden koncertował od czerwca do sierpnia na festiwalu Lollapalooza, grając na głównej scenie obok zespołów Metallica, Ramones, Rancid i Screaming Trees[32]. Perkusista Matt Cameron przyznał, że grupa nie brzmiała dobrze, przez co występy były „koszmarne”[32]. Pomiędzy muzykami nieustannie rosło napięcie w trakcie koncertowania[32]. 9 lutego 1997 zespół zagrał ostatni występ przed zawieszeniem działalności[33].

1 stycznia 2010 za pośrednictwem konta na Twitterze, Cornell ogłosił reaktywację Soundgarden[34]. Zespół aktywnie koncertował, występując między innymi po raz trzeci w ramach festiwalu Lollapalooza, a także na Download Festival, Rock am Ring i Sonisphere[35]. 13 listopada nakładem wytwórni Republic grupa wydała szósty album studyjny King Animal[36].

Kariera solowaEdytuj

 
Chris Cornell, 4 kwietnia 2009

W 1998 po zawieszeniu działalności przez Soundgarden, Cornell rozpoczął karierę solową. Nawiązał współpracę z gitarzystą Alainem Johannesem i rosyjską wokalistką zespołu Eleven, Natashą Shneider[37]. Debiutancki album Euphoria Morning ukazał się 21 września 1999[38]. W stosunku do twórczości Soundgarden, płyta Cornella zawierała inne rozwiązania brzmieniowe, czerpiąc inspiracje z muzyki alternatywnej, bluesa, folk rocka, popu[38] i rocka psychodelicznego[37]. Cornell w ramach promocji spędził siedem miesięcy w trasie, koncertując do marca 2000, dając w sumie 61 występów[39]. Według danych przedstawionych przez system Nielsen SoundScan, Euphoria Morning osiągnął sprzedaż na poziomie 362 tys. egzemplarzy w Stanach[40]. 5 czerwca 2007 Cornell wydał drugi solowy album Carry On, wyprodukowany przez Steve’a Lillywhite’a, który zadebiutował na 17. pozycji Billboard 200[41]. W trakcie sesji Cornell uległ wypadkowi na motocyklu[40]. Pomimo odniesionych niegroźnych obrażeń, tego samego dnia wrócił do studia, kontynuując prace nad płytą[40].

 
Chris Cornell, 27 czerwca 2009

W 2008 muzyk wziął udział w trasie Linkin Park Projekt Revolution. Na scenie Cornell występował wspólnie z Chesterem Benningtonem, wykonując cover Temple of the Dog „Hunger Strike” oraz wraz ze Street Drum Corps prezentując utwory Soundgarden[42]. Rok później współpracował z Timbalandem, czego efektem był trzeci studyjny album zatytułowany Scream. Producent przyznał, że była to „najlepsza praca jaką kiedykolwiek zrobiłem w swoim życiu”[43]. Podkreślił przy tym, że „Cornell będzie pierwszą gwiazdą rocka w muzyce klubowej[43]. Sam wokalista nazwał płytę „punktem kulminacyjnym w mojej karierze”[43]. Scream osiągnął w większości negatywne recenzje[44]. W 2011 Cornell odbył akustyczną trasę koncertową, w ramach której występował w Stanach i Kanadzie, Nowej Zelandii, Australii i Ameryce Południowej[45]. W listopadzie tego samego roku opublikował album koncertowy Songbook, będący zapisem występów w Stanach[46]. Prócz solowych utworów, płytę wypełniły covery Audioslave, Soundgarden, Temple of the Dog oraz „Thank You” Led Zeppelin i „ImagineJohna Lennona[46]. Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic przyznał, że to „najlepsza solowa oferta Cornella”[46].

21 stycznia 2013 wystąpił z krótkim, 10-minutowym repertuarem podczas uroczystości Commander in Chief’s Ball, wykonując przy akompaniamencie gitary akustycznej trzy utwory, wśród nich cover „Long as I Can See the Light” Creedence Clearwater Revival i „Imagine” Lennona[47]. Wieczorem tego samego dnia, wraz z Soundgarden zaprezentował na balu inauguracyjnym prezydenta Baracka Obamy w Białym Domu kompozycje „Been Away Too Long”, „Outshined” i „Rusty Cage”[47]. 18 września 2015 wokalista opublikował swój czwarty album solowy Higher Truth, wyprodukowany przez Brendana O’Briena[48]. Płyta promowana była singlem „Nearly Forgot My Broken Heart[48].

AudioslaveEdytuj

Osobny artykuł: Audioslave.
 
Chris Cornell podczas koncertu w Amsterdamie, 22 maja 2007

W wyniku odejścia Zacka de la Rochy z Rage Against the Machine, pozostali członkowie zespołu rozpoczęli poszukiwania wokalisty do nowego projektu muzycznego[49]. Za namową producenta Ricka Rubina zdecydowali się na zatrudnienie Cornella, który w owym czasie pracował nad materiałem na drugi solowy album[49]. W trakcie 19 dni prób skomponowali łącznie 21 utworów[49]. Pod koniec maja 2001 przystąpili do pracy nad debiutanckim albumem Audioslave, który ukazał się w listopadzie 2002[49]. Spotkał się z pozytywnym przyjęciem przez krytyków[49]. Supergrupa odwołała swój udział w trasie Ozzfest, z uwagi na problemy Cornella z alkoholem i „kryzysem osobowym”[50]. Po zakończeniu terapii odwykowej, muzyk powrócił na scenę, a w 2004 przystąpił wraz z pozostałymi do prac nad drugą płytą[49].

Album Out of Exile zadebiutował na szczycie zestawienia Billboard 200[49]. Cornell przyznał, że pod wpływem pozytywnych zmian w swoim życiu, stworzył najbardziej osobiste teksty[51]. Płyta otrzymała szereg pozytywnych recenzji, a krytycy podkreślali lepszą formę wokalną Cornella, na którą wpływ miało zerwanie z nałogiem alkoholowym i papierosowym[49]. Na początku września 2006 muzycy opublikowali trzeci album Revelations. Zespół zrezygnował z trasy promującej z uwagi na inne zobowiązania Cornella oraz kontynuację przez Toma Morello pracy nad solowym projektem The Nightwatchman[52]. 15 lutego 2007 Cornell oficjalnie ogłosił swoje odejście z zespołu. W wydanym specjalnie oświadczeniu przyznał, że „ze względu na narastające konflikty osobowości, a także różnice muzyczne, opuszczam na stałe Audioslave”[52].

20 stycznia 2017 muzycy zagrali w oryginalnym składzie po raz pierwszy od dwunastu lat[53]. Występ odbył się w ramach anty-inauguracyjnego balu grupy Prophets of Rage, sprzeciwiającej się wyborowi Donalda Trumpa na prezydenta Stanów Zjednoczonych[53]. W lutym Cornell w jednym z wywiadów stwierdził, że planowana jest reaktywacja Audioslave, o której muzycy rozmawiali już od kilku lat[53].

Inne projektyEdytuj

 
Cornell podczas koncertu Center for Disease Control Boys, 1987

W latach 1986–1987 Cornell był członkiem grupy Center for Disease Control Boys, prezentującej muzykę western swing[54]. Formacja istniała przez sześć miesięcy, i wykonywała kompozycje z repertuaru takich artystów jak Asleep at the Wheel, Bob Wills i Woody Guthrie[54]. Podczas swoich koncertów, muzycy wykorzystywali na scenie różnego rodzaju przedmioty, rekwizyty i przebrania[54].

Osobny artykuł: Temple of the Dog.

Po przedwczesnej śmierci frontmana Mother Love Bone, Andrew Wooda, Cornell, będący bliskim przyjacielem muzyka, napisał w trakcie trwania trasy z Soundgarden dwa utwory: „Reach Down” i „Say Hello 2 Heaven”[55]. Po powrocie do domu zaprosił do współpracy Jeffa Amenta i Stone’a Gossarda[55]. Wkrótce skład zasilili gitarzysta Mike McCready i perkusista Matt Cameron[55]. Efektem niespełna miesięcznej sesji był album Temple of the Dog wyprodukowany przez Ricka Parashara[10]. W sesji wziął także udział Eddie Vedder[10].

Osobny artykuł: Alice Mudgarden.

W listopadzie 1991 na zaproszenie gitarzysty Jerry’ego Cantrella, Cornell wystąpił gościnnie na minialbumie Sap zespołu Alice in Chains[56]. Wykonał część partii wokalnych w utworze „Right Turn”, obok Cantrella, Layne’a Staleya i Marka Arma z Mudhoney[56]. Utwór nagrano pod szyldem Alice Mudgarden, którego nazwę utworzono z kontaminacji Alice in Chains, Mudhoney i Soundgarden[56].

W 1992 Cornell, Jeff Amment, Matt Cameron i Mike McCready utworzyli projekt o nazwie M.A.C.C.[57], nagrywając kompozycję „Hey Baby (New Rising Sun)” na kompilacyjny album Stone Free: A Tribute to Jimi Hendrix z 1993[57].

WspółpracaEdytuj

W 1991 Chris Cornell wraz z Terrym Date zajął się procesem produkcji piątego albumu studyjnego Screaming Trees Uncle Anesthesia[58]. Wykonał także partie wokalu wspierającego[58]. W kwietniu tego samego roku wraz z Soundgarden wystąpił w charakterze gościnnym w filmie Camerona Crowe’a Samotnicy[10]. Zagrał także niewielką rolę samego siebie w jednej ze scen[10]. W roku 1994 nawiązał współpracę z Alice Cooperem, będąc współautorem kompozycji „Stolen Prayer” i „Unholy War”, wykorzystanych na albumie The Last Temptation[59]. W 1997 wziął udział w nagraniu utworu „Ave Maria” w interpretacji zespołu Eleven, która znalazła się na kompilacji A Very Special Christmas 3[60]. Cornell współpracował także z siostrami Ann i Nancy Wilson z Heart. W kwietniu 2002 wykonał w duecie z nimi kompozycję „Ring Them Bells” z repertuaru Boba Dylana na pogrzebie Layne’a Staleya[61]. W 2010 napisał i zaśpiewał w utworze „Promise” na solowym albumie Slasha[62]. Cornell współtworzył także kompozycję „Lies” formacji Gabin na płycie Third and Double[63]. Również w 2010 pojawił się na wydawnictwie Carlosa SantanyGuitar Heaven, wykonując partie wokalne w coverze Led Zeppelin „Whole Lotta Love[64].

18 kwietnia 2013 uczestniczył obok Jerry’ego Cantrella i Mike’a McCready’ego w ceremonii wprowadzenia Heart do Rock and Roll Hall of Fame[65]. Muzyk wygłosił przemowę i wystąpił w utworze „Barracuda”[65]. 30 stycznia 2015 wziął udział w koncercie będącym hołdem dla supergrupy Mad Season, który odbył się przy akompaniamencie lokalnej orkiestry symfonicznej w Benaroya Hall[66]. Cornell wystąpił obok Barretta Martina i Mike’a McCready’ego, wykonując trzy utwory z repertuaru Mad Season i dwa Temple of the Dog[66]. Zapis wydarzenia ukazał się na albumie Sonic Evolution[66].

Ścieżki filmoweEdytuj

W 1992 Cornell z zespołem Soundgarden wykonał premierowy utwór „Birth Ritual” i solową kompozycję „Seasons” na potrzeby filmu Samotnicy w reżyserii Crowe’a[10]. Oba utwory weszły w skład ścieżki dźwiękowej[10]. W 2006 wraz z kompozytorem Davidem Arnoldem, Cornell napisał „You Know My Name”, utwór użyty jako motyw przewodni w filmie o przygodach Jamesa Bonda Casino Royale (reż. Martin Campbell)[67]. Kompozycja została nagrodzona Złotym Satelitą dla najlepszej piosenki oraz World Soundtrack Academy dla najlepszej piosenki skomponowanej na potrzeby filmu[68]. „You Know My Name” uzyskał także nominację do nagrody Grammy[68].

W 2012 Cornell wykonał utwór „The Keeper” autorstwa Marca Forstera, który został wykorzystany w filmie Kaznodzieja z karabinem[69]. Uzyskał on nominację do Złotego Globu[68]. W 2013 napisał kompozycję „Misery Chain”, którą wykonał w duecie z Joy Williams na potrzeby produkcji Zniewolony. 12 Years a Slave (reż. Steve McQueen)[69]. W 2017 Cornell skomponował utwór „The Promise”, będący motywem przewodnim promocji filmu Przyrzeczenie (reż. Terry George)[69].

Śmierć i pogrzebEdytuj

 
Nagrobek Cornella

17 maja 2017 Cornell zagrał koncert z Soundgarden w Fox Theatre w Detroit[2]. Po zakończeniu występu udał się w towarzystwie ochrony do hotelu MGM Grand Detroit, gdzie około godziny 23:35 rozmawiał telefonicznie ze swoją żoną Vicky Karayiannis[70]. Jak stwierdziła, była w kontakcie z nim przed i po koncercie przyznając, że z jednej strony nie zdradzał on ówcześnie żadnych cech samobójczych ani stanu depresyjnego[71], jednak z drugiej strony potwierdziła, że zaniepokoił ją stan męża: „Gdy rozmawialiśmy po koncercie zauważyłam, że bełkocze; był jakiś inny. Gdy powiedział mi, że mógł wziąć jedną lub dwie dodatkowe tabletki ativanu, zadzwoniłam do ochrony i poprosiłam, żeby sprawdzili, czy wszystko z nim dobrze”[70][72]. O godzinie 0:15 Martin Kirsten udał się do pokoju artysty, lecz nie mógł dostać się do środka, wskutek czego wyważył drzwi wejściowe a następnie do łazienki, gdzie znalazł ciało Cornella leżące na podłodze[73]. Jak relacjonował, muzyk miał zaciśniętą na szyi czerwoną elastyczną taśmę do ćwiczeń, a z ust wypływała krew[73]. Obsługa hotelowa i ochroniarz nie byli w stanie przywrócić funkcji życiowych[73]. Wezwany na miejsce zdarzenia ratownik przybył o godzinie 0:56 nad ranem[73]. Zdjął z szyi czerwoną taśmę i przystąpił do wykonania resuscytacji krążeniowo-oddechowej. O godzinie 1:30 lekarz stwierdził zgon[73]. W informacji koronera wskazano, iż Cornell popełnił samobójstwo przez powieszenie przy użyciu czerwonej, elastycznej gumy do ćwiczeń przywiązanej do karabinka, umocowanego między drzwiami a górną framugą[73]. Raport z przeprowadzonego w ramach sekcji zwłok badania toksykologicznego wykazał obecność w organizmie Cornella ślady kilku leków wydawanych na receptę między innymi butalbital, nalokson i pseudoefedrynę[74]. Z raportu wynikało również, że przed śmiercią Cornell zażył cztery tabletki ativanu. Na ciele stwierdzono nakłucia po zażywaniu narcanu (leku stosowanego w walce z przedawkowaniem)[74].

Skremowane szczątki muzyka zostały pochowane na Hollywood Forever Cemetery w Los Angeles[75]. Prócz najbliższej rodziny i przyjaciół, w uroczystościach pogrzebowych wzięło udział wielu artystów, między innymi Brad Pitt, Chester Bennington, Christian Bale, Courtney Love, Dave Navarro, Dave Grohl, James Franco, James Hetfield, Jerry Cantrell, Joe Walsh, Josh Brolin, Lars Ulrich, Nile Rodgers, Perry Farrell i Tom Morello[75]. Członkowie Soundgarden, Kim Thayil i Matt Cameron, basista Pearl Jam, Jeff Ament oraz aktor Josh Brolin wygłosili mowy pogrzebowe[75]. Chester Bennington wykonał utwór „HallelujahLeonarda Cohena[75].

Życie prywatneEdytuj

Pierwszą żoną Cornella była Susan Silver, ówczesna menadżerka Alice in Chains, Screaming Trees i Soundgarden, z którą pobrał się w 1990 po pięciu latach znajomości[76]. Mieli córkę Lilian Jean (ur. 28 czerwca 2000)[76]. Rozwiedli się w 2004[14]. W tym samym roku Cornell ożenił się z amerykańską publicystką i dziennikarką greckiego pochodzenia Vicky Karayiannis, którą poznał podczas pierwszej europejskiej trasy Audioslave. Mieszkali w Paryżu[14]. Mieli dwójkę dzieci – córkę Toni (ur. 18 lipca 2004) i syna Christophera Nicolasa (ur. w grudniu 2005)[14]. Cornell wraz z żoną i przyjaciółmi prowadzili restaurację Black Calvados, którą otworzyli w 2006[14].

UzależnieniaEdytuj

Chris Cornell przez większą część swojego życia walczył z depresją[77] oraz rożnymi uzależnieniami; w młodzieńczych latach miał styczność z substancjami narkotycznymi[13], a w późniejszym czasie zmagał się głównie z alkoholizmem i zażywaniem leków na receptę[13] (m.in. oksykodon)[12]. Wpływ na to miało zawieszenie działalności przez Soundgarden w 1997 i nieudane pierwsze małżeństwo[12]. Odnosząc się do tego okresu przyznał: „Przeszedłem bardzo poważny kryzys depresyjny, gdzie codziennie nie byłem w stanie zjeść całego posiłku. Był to taki rodzaj zamknięcia. Ostatecznie stwierdziłem, że jedynym sposobem na poradzenie sobie z tym wszystkim będzie zmiana praktycznie wszystkiego w moim życiu. To bardzo przerażające rzeczy, ale było warto”[50]. W roku 2002 udał się na leczenie odwykowe[56], a w 2005 zerwał z piciem i paleniem papierosów[78].

W maju 2007 został laureatem nagrody im. Stevie’a Raya Vaughana za „poświęcenie i wsparcie funduszu MusiCares oraz zaangażowanie w pomoc innym uzależnionym osobom w procesie odzyskiwania zdrowia”. Nagrodę wręczył Alice Cooper[40].

DyskografiaEdytuj

 
Chris Cornell podczas koncertu Soundgarden, 2013
Osobny artykuł: Dyskografia Soundgarden.
Osobny artykuł: Dyskografia Chrisa Cornella.
Zobacz więcej w artykule Audioslave, w sekcji Dyskografia.
Zobacz więcej w artykule Temple of the Dog, w sekcji Dyskografia.
Inne
Rok Album Uwagi Źródło
1991 Screaming TreesUncle Anesthesia produkcja muzyczna, wokal wspierający [58]
1992 Alice in ChainsSap (EP) gościnnie śpiew w utworze „Right Turn [56]
1994 Alice CooperThe Last Temptation współautor oraz śpiew w utworach „Stolen Prayer” i „Unholy War” [59]
1997 RamonesWe're Outta Here! gościnnie śpiew w utworze „Chinese Rocks” [79]
2008 Linkin ParkSongs from the Underground (EP) gościnnie śpiew w utworze „Hunger Strike” [80]
2010 SlashSlash gościnnie śpiew w utworze „Promise” [62]
Gabin – Third and Double gościnnie śpiew w utworze „Lies” [63]
Carlos SantanaGuitar Heaven gościnnie śpiew w utworze „Whole Lotta Love [64]
2015 Mad SeasonSonic Evolution śpiew w „Long Gone Day”, „River of Deceit”, „I Don't Know Anything”, „Call Me a Dog” i „Reach Down” [66]
Zac Brown BandJekyll + Hyde gościnnie śpiew w utworze „Heavy Is the Head” [81]

FilmografiaEdytuj

Tytuł Rok Uwagi Źródło
Samotnicy 1992 film obyczajowy, reżyseria: Cameron Crowe [69]
Hype! 1996 film dokumentalny, reżyseria: Doug Pray [69]
We're Outta Here! 1997 film dokumentalny, reżyseria: Kevin Kerslake [69]
Pearl Jam Twenty 2011 film dokumentalny, reżyseria: Cameron Crowe [69]

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

Rok Kategoria Nagroda Tytułem Rezultat Nota
2003 Golden God Metal Hammer Golden Gods Award Chris Cornell Nominacja [82]
2013 Best Vocalist Revolver Golden Gods Award [83]

Wyróżnienia indywidualne

Rok Kraj Miejsce publikacji rankingu Nazwa rankingu Pozycja
2006 Stany Zjednoczone
„Hit Parader”
„100 najlepszych metalowych wokalistów wszech czasów”[7]
4
2011
„Rolling Stone”
„najlepsi wokaliści wszech czasów”[8]
9

Uwagi

  1. Po rozwodzie rodziców, przyjął panieńskie nazwisko swojej matki – Cornell[9].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Justin Henderson: Grunge: Seattle. Roaring Forties Press, 2016. ISBN 978-1938901546.
  2. a b c Kory Grow: Soundgarden’s Chris Cornell Dead at 52 (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-27)].
  3. Chris Cornell Vocal Profile (ang.). [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-16)].
  4. a b Leslie Richin: 10 Times Chris Cornell’s Voice Blew Us Away (ang.). Billboard. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-16)].
  5. a b Greg Prato: Chris Cornell Biography (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-16)].
  6. Martin Popoff: Rush: Album by Album. Voyageur Press, 2017, s. 23. ISBN 978-0760352205.
  7. a b Top 100 Metal Vocalists of All Time. „Hit Parader”, listopad 2006. Magna Publishing Group. ISSN 0162-0266. 
  8. a b Best Lead Singers of All Time (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-16)].
  9. a b c d e f g h Adam Sweeting: Chris Cornell Obituary (ang.). The Guardian. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-16)].
  10. a b c d e f g h i j k l m n o Nickson 1995 ↓.
  11. a b Austin Scaggs: Chris Cornell Interview (ang.). [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-05)].
  12. a b c d e Dave Simpson: Just Like a Rolling Stone (ang.). The Guardian. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-15)].
  13. a b c d e f Alec Foege: The Rolling Stone Interview (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  14. a b c d e Dorian Lynskey. Chris Cornell. „Spin”, s. 80–82, wrzesień 2006. ISSN 0886-3032. 
  15. Chris Cornell. „Request”, październik 1994. 
  16. a b Prato 2009 ↓, s. 99.
  17. a b Yarm 2012 ↓, s. 60–61.
  18. a b c Prato 2009 ↓, s. 94–95.
  19. Prato 2009 ↓, s. 95–96.
  20. Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. St. Martin’s Griffin, 2007, s. 112–116. ISBN 978-0312358198. (ang.)
  21. Yarm 2012 ↓, s. 59.
  22. Prato 2009 ↓, s. 209.
  23. Prato 2009 ↓, s. 267.
  24. Brad Tolinski, Jeff Kitts: Nirvana and the Grunge Revolution. Hal Leonard Corporation, 1998, s. 7–8. ISBN 978-0793590063.
  25. Ann Magnuson. Sub Zep?. „Spin”, luty 1992. ISSN 0886-3032. 
  26. Prato 2009 ↓, s. 269.
  27. Prato 2009 ↓, s. 317.
  28. Best Selling Records of 1994. „Billboard”, s. 57, 21 stycznia 1995. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  29. Soundgarden: The Recording Academy (ang.). Grammy. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-02)].
  30. Black Hole Sons!. „Kerrang!”, 12 sierpnia 1995. Ascential. ISSN 0262-6624. 
  31. Everett True. Soundgarden. „Melody Maker”, 25 maja 1996. ISSN 0025-9012. 
  32. a b c Prato 2009 ↓, s. 431–432.
  33. Prato 2009 ↓, s. 432–433.
  34. David Peisner. Alive in the Superunknown. „Billboard”, s. 49–53, wrzesień 2010. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  35. METALLICA, SOUNDGARDEN, SLAYER Confirmed For Spain’s SONISPHERE (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-08)].
  36. Stephen Thomas Erlewine: King Animal – Soundgarden (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-06)].
  37. a b Bradley Bambarger. ‘Euphoria Morning’ Dawns For Soundgarden’s Cornell On A&M. „Billboard”, s. 19, 11 września 1999. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  38. a b Christian Hoard, Nathan Brackett: New Rolling Stone Album Guide. Fireside, 2004, s. 192. ISBN 0-7432-0169-8.
  39. Chris Cornell Solo Tour Chronology (ang.). [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-28)].
  40. a b c d Marc Pellegrino. Solo, And Loving It. „Billboard”, s. 66, 19 maja 2007. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  41. Kyle Anderson. Carry On. „Spin”, s. 92, czerwiec 2007. ISSN 0886-3032. 
  42. Busta Joins Projekt Lineup. „Billboard”, s. 8, 14 czerwca 2007. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  43. a b c Chris Cornell And Timbaland Collaborate (ang.). [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  44. Scream : Metacritic (ang.). Metacritic. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-28)].
  45. Mary Ouellette: Chris Cornell to Embark on North American Songbook Solo Tour (ang.). Loudwire. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  46. a b c Stephen Thomas Erlewine: Songbook – Chris Cornell (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  47. a b Chad Childers: Watch Chris Cornell Perform at President Obama’s Commander-in-Chief’s Ball (ang.). Loudwire. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-10)].
  48. a b Stephen Thomas Erlewine: Higher Truth – Chris Cornell (ang.). AllMusic. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-16)].
  49. a b c d e f g h Clare O’Brien. Pushing Forward Back. „Zero”, 7 września 2005. ISSN 1404-4765. 
  50. a b Gene Stout: As a Paris Restaurateur and Family Man, Life is Now Good for Audioslave Rocker (ang.). Seattle Post-Intelligencer. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-12)].
  51. AUDIOSLAVE Singer Says New Album Will Be „One Of The Best Rock Records Ever” Made (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  52. a b Chris Charris: Chris Cornell Talks Audioslave Split, Nixes Soundgarden Reunion (ang.). MTV. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-22)].
  53. a b c CHRIS CORNELL Doesn’t Rule Out More AUDIOSLAVE Performances (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  54. a b c Center for Disease Control Boys (ang.). [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-16)].
  55. a b c Prato 2009 ↓, s. 246.
  56. a b c d e David de Sola: Alice in Chains: The Untold Story. Thomas Dunne Books, 2015, s. 170–173, 332. ISBN 978-1250048073.
  57. a b Cameron Crowe: Pearl Jam Twenty. Simon & Schuster, 2013, s. 120. ISBN 978-1439169377. (ang.)
  58. a b c Craig Marks, Eric Weisbard: Spin Alternative Record Guide. Vintage, 1995. ISBN 978-0679755746.
  59. a b Poligrafia dołączona do albumu The Last Temptation; wyd. Epic, nr kat. EK 52771
  60. Melinda Newman. Fresh From Santa’s Music Workshop: Some Sets For the Naughty, Most Nice. „Billboard”, s. 15, 6 grudnia 1997. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  61. Yarm 2012 ↓, s. 358.
  62. a b Poligrafia dołączona do albumu Slash; wyd. Dik Hayd, nr kat. 5 099963 1433242
  63. a b Poligrafia dołączona do albumu Third and Double; wyd. Universal Music, nr kat. 460502670507
  64. a b Poligrafia dołączona do albumu Guitar Heaven; wyd. Arista, nr kat. 88697772072
  65. a b Chad Childers: Rush + Heart Enter Rock and Roll Hall of Fame With Tributes From Foo Fighters + Chris Cornell (ang.). Loudwire. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  66. a b c d MAD SEASON’s ‘Sonic Evolution’ Concert Featuring SOUNDGARDEN, PEARL JAM, Ex-GUNS N’ ROSES Members; Rehearsal Photos (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-12)].
  67. Jon Burlingame: The Music of James Bond. OUP USA, 2012, s. 244. ISBN 978-0199863303.
  68. a b c Chris Cornell – Awards (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  69. a b c d e f g Chris Cornell – IMDb (ang.). Internet Movie Database. [dostęp 2017-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  70. a b Gil Kaufman: Chris Cornell’s Wife Questions Cause of Death, Says Loss Has Created „Emptiness in My Heart” (ang.). Billboard. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  71. Report: CHRIS CORNELL’s Wife Says He Was Not Suicidal (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  72. CHRIS CORNELL’s Family Disputes Suicide Ruling (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  73. a b c d e f Jem Aswad: Details Emerge About Chris Cornell’s Suicide in Leaked Police Report (ang.). Variety. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  74. a b CHRIS CORNELL Toxicology Report Reveals Several Prescription Drugs In Singer’s System (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  75. a b c d Daniel Kreps: Chris Cornell Laid to Rest at Private Los Angeles Funeral (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-18)].
  76. a b Joe Lynch: Chris Cornell, Singer of Soundgarden and Audioslave, Dies at 52 (ang.). Billboard. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  77. CHRIS CORNELL On Depression, Rehab And AUDIOSLAVE’s Future (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-17)].
  78. Mike Zimmerman: ​What Chris Cornell Told Me About His Depression Years Before His Suicide (ang.). Men’s Health. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-16)].
  79. Jim Bessman. Ramones May Be ‘Outta Here’ But Their Finale Lives on Video. „Billboard”, s. 61, 63, 17 stycznia 1998. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  80. Poligrafia dołączona do albumu Songs From the Underground; wyd. Warner Bros., nr kat. 516691-2
  81. Poligrafia dołączona do albumu Jekyll + Hyde; wyd. Southern Ground, BMLG, Republic, John Varvatos, nr kat. B0022962-02
  82. Kate Price: Metal Hammer Host Awards Ceremony (ang.). Drowned in Sound. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-02)].
  83. Fifth Annual Revolver Golden Gods Awards: Video Footage Of Yesterday’s Press Conference (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-07)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj