Stanisław Jaworski (aktor)

Ten artykuł dotyczy aktora. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Stanisław Jaworski (ur. 12 lutego 1895 w Dolinie, zm. 28 października 1970 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy.

Stanisław Jaworski
Imię i nazwisko Stanisław Czesław Jaworski
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1895
Dolina
Data i miejsce śmierci 28 października 1970
Warszawa
Zawód aktor
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej
Grób aktora Stanisława Jaworskiego (1895–1970) i aktorki Janiny Jaworskiej–Porębskiej (zm. 1983) na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Aktorstwa uczył się na prywatnych kursach u dyrektora teatru lwowskiego. Na scenie zadebiutował w Teatrze Nowym we Lwowie w 1913. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Przed wojną występował m.in. w teatrach Krakowa, Torunia i Poznania.

W czasie okupacji grał w teatrach jawnych Warszawy. Po wyzwoleniu związał się początkowo ze scenami krakowskimi, by po dziesięciu latach osiąść już na stałe w Warszawie.

Był aktorem charakterystycznym, jego warunki zewnętrzne predysponowały go do grania ról zwykłych, „szarych ludzi”, często zasklepiających się w swojej samotności. Na scenie kreował m.in. takie role jak: Pagatowicza w Grubych Rybach, Dyndalskiego w Zemście, Szwejka w Przygodach dobrego wojaka Szwejka, Twardosza w Dożywociu, Malvolia w Wieczorze Trzech Króli, Chłopowa w Rewizorze, Don Bazylia w Weselu Figara czy Króla Ignacego w Iwonie, księżniczce Burgunda.

W filmie debiutował w 1937. Miał w swoim dorobku około 30 ról filmowych. Ogromną popularność przyniosła mu rola Klemensa Kolasińskiego w radiowej powieści Matysiakowie. Za rolę w Matysiakach w 1958 otrzymał Nagrody Radia i Telewizji (zespołową i indywidualną). Często występował także w Podwieczorku przy mikrofonie.

Zmarł 28 października 1970 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Stare Powązki (kwatera 45-6-9)[1].

TeatrEdytuj

FilmografiaEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Cmentarz Stare Powązki: KLEMENS KOLASIŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-02].
  2. M.P. z 1955 r. nr 103, poz. 1410 na wniosek Ministra Kultury i Sztuki, s. 1655.

Linki zewnętrzneEdytuj