Otwórz menu główne

Stanisław Domański (ginekolog)

Stanisław Domański (ur. 10 maja 1888 w Czarnołoźcach, zm. 4 maja 1970 w Sanoku) – polski lekarz-ginekolog, doktor nauk medycznych, dyrektor szpitala w Sanoku, działacz społeczny, kapitan lekarz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, uczestnik I i II wojny światowej.

Stanisław Domański
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1888
Czarnołoźce
Data i miejsce śmierci 4 maja 1970
Sanok
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Sanoku
Zawód, zajęcie lekarz
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Stanowisko dyrektor szpitala
Małżeństwo Janina
Dzieci Danuta, Irena, Janina, Wiktor
Krewni i powinowaci Antonina i Józef Nowak (teściowie), Jan Bezucha (zięć), August (swat)
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Wdzięczności Francuskiej
Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”
Stanisław Domański
Ilustracja
kapitan lekarz kapitan lekarz
Przebieg służby
Lata służby 1914–1939
Siły zbrojne c. i k. armia,
Wojsko Polskie (II RP)
Jednostki 10 Batalion Sanitarny
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

 
Willa dr. Domańskiego w Sanoku
 
Nieistniejące sanatorium dr. Domańskiego
 
Grobowiec rodzin Domańskich i Bezuchów w Sanoku (2015)

Urodził się 10 maja 1888 w Czarnołoźcach jako syn Adolfa i Józefiny z domu Chrząszczewskiej[1]. W 1906 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Wyższym Gimnazjum w Kołomyi (w jego klasie był Stanisław Vincenz)[2]. W 1912[3][4] ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego uzyskując tytuł doktora (analogicznie jak jego ojciec, stryj i brat stryjeczny – ojciec późniejszej lekarz dr. Łukomskiej[5]). 11 października 1913 w kościele Przemienienia Pańskiego w Sanoku poślubił Janinę Honoratę Nowak (1891–1977)[6][7], córkę Antoniny i Józefa, właścicieli ziemskich w podsanockich Olchowcach[8]. Mieli czworo dzieci: córki Danuta (1914–2017, po mężu Kaczorowska, także lekarz, ordynator Oddziału Dziecięcego w sanockim szpitalu[9][5][10]), Irena (1916–1917) i Janina (1917–2008, została żoną Jana Bezuchy, syna Augusta) oraz syn Wiktor (ofiara obozu Auschwitz-Birkenau).

Po wybuchu I wojny światowej Stanisław Domański został zmobilizowany do c. i k. armii, organizował szpitale dla rekonwalescentów wojennych. W tym czasie wraz z nim w Wiedniu przebywała także rodzina Nowaków. W 1918 został kierownikiem lazaretu przy ulicy Zamkowej w Sanoku (później w budynku umieszczono Zbór Ewangelicznej Wspólnoty Zielonoświątkowej). Po zakończeniu wojny dekretem z 15 marca 1919 jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich zatwierdzony w stopniu porucznika lekarza[11]. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[12][13]. W 1923, 1924 w stopniu kapitana był przydzielony jako oficer rezerwowy do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu (analogicznie inni pochodzący z Sanoka oficerowie-lekarze: Kazimierz Niedzielski, Salomon Ramer, Jan Porajewski, Antoni Dorosz, Leopold Dręgiewicz)[14][15]. W 1934 w stopniu kapitana lekarza rezerwy był w kadrze zapasowej 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok[16].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie II Rzeczypospolitej zamieszkał u swojej babki w Olchowcach. W 1920 został dyrektorem Szpitala Powszechnego w Sanoku, jako następca Jana Porajewskiego i pełnił tę funkcję na przełomie lat 20. i 30.[17][18], najdłużej w okresie międzywojennym (jego zastępcą, a po nim dyrektorem był dr Kazimierz Niedzielski). Pracował w szpitalu, a ponadto w Kasie Chorych. Szpitalny dyżur lekarski polegał wówczas na wzywaniu lekarza w razie potrzeby do placówki (w tym celu dr Domański był informowany telefonicznie). W Sanoku prowadził również praktykę lekarską w specjalizacji chirurga chorób kobiecych[3][4][19]. Pełnił także funkcję lekarza szkolnego w sanockim gimnazjum[20]. W 1922 został członkiem Związku Lekarzy Małopolski i Śląska Cieszyńskiego w Krakowie[21] oraz został sekretarzem i skarbnikiem koła w Sanoku[22]. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej[23][24].

W latach 20.[a] Stanisław Domański wybudował w Olchowcach sanatorium[25], położone na Białej Górze na skraju Gór Słonnych[26]. Autorem projektu budynku był inż. Zygmunt Nowicki (brat Witolda). Pierwotnie sanatorium zostało otwarte 1 lipca 1923[27]. Budynek poświęcił 24 czerwca 1928 ks. proboszcz Franciszek Salezy Matwijkiewicz. W zamierzeniu była to lecznica chorób kobiecych, nazwana oficjalnie „Sanatorium Dietetyczno-Klimatyczne z uwzględnieniem hydroterapii chorób kobiecych” (według innych źródeł placówka była także przeznaczona dla sercowo chorych[28] oraz z przeznaczeniem do chorób nerwowych[29]). Była w nim prowadzona hydroterapia, elektroterapia z uwzględnieniem ginekologii i położnictwa. W obrębie sanatorium powstała wszechstronna infrastruktura. Ksiądz z kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku Antoni Wołek Wacławski stwierdził później, iż fundusze na budowę sanatorium pochodziły z dochodów uzyskiwanych przez doktora z dokonywanych zabiegów aborcji (zgodnie z jego relacją miała być znana opinia mieszkańców, iż jest to „sanatorium z główek dziecięcych”). Obok budynku sanatoryjnego została wzniesiona kaplica (gdzie rzeźby na ołtarzu i frontonie wykonał Stanisław Piątkiewicz), w której ks. Franciszek Witeszczak odprawiał nabożeństwa dla kuracjuszy. Sanatorium działało na przełomie lat 20./30[30]. W 1928 Stanisław Domański uzyskał prawo przynależności do gminy miasta Sanoka, przyznane za opłatą 25 zł[31].

Od 1920 do 1939 był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[32][33], zaangażował się także w próbę reaktywacji „Sokoła” w 1946[34][35]. W 1929 był jednym z założycieli sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i pełnił funkcję jego wiceprezesa[36][37]. Udzielał się w Towarzystwie Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich, a jego wychowankom udzielał nieodpłatnie porad lekarskich[38]. Był przewodniczącym Sportowego Towarzystwa Rybackiego i Stowarzyszenia Łowieckiego[39]. Sprawował stanowisko prezesa oddziału sanockiego Polskiego Czerwonego Krzyża, działającego w budynku przy ul. Ignacego Daszyńskiego 17[40]. Zajmował się hodowlą pstrąga tęczowego w Sanoku, zaś pod koniec lat 30. ilość wylęgu tego gatunku w jego własności wynosiła 40 000[41].

W obliczu zagrożenia konfliktem zbrojnym Stanisław Domański został powołany do Wojska Polskiego w sierpniu 1939. Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej zgłosił się do służby w armii polskiej i otrzymał zadanie organizacji szpitala wojskowego[5]. Był internowany na Węgrzech[5], trafił do niewoli niemieckiej, przebywał w obozach jenieckich[5]: Oflag VII A Murnau, Stalag IV G Oschatz, Oflag IV C Colditz (Lipsk). W tym czasie jego w domu Domańskich schronienie otrzymali uciekinierzy wojenni, a także kwaterowali Niemcy[5]. Sanatorium dr. Domańskiego, umiejscowione po prawym brzegu Sanu[b] znalazło się po sowieckiej stronie wpływów ustalonej w pakcie Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 między III Rzeszą a ZSRR. Radzieckie władze zorganizowały w budynku magazyny przeznaczone dla straży granicznej. Po ataku Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941, w wyniku ostrzału artyleryjskiego Niemców, prowadzonego z terenu Sanoka (Glinice, Góra Parkowa), trafiony został dach budynku, wskutek czego wybuchł pożar, który zniszczył sanatorium[29][42] (jak się okazało, nie przebywali w nim podczas ostrzału żołnierze, a były tylko składowane koce wojskowe). Stanisław Domański powrócił z niewoli do Sanoka z pogorszonym zdrowiem. Mimo jego starań o odbudowę sanatorium, nie zostało to zrealizowane i ostatecznie lekarz sprzedał zrujnowany budynek jako materiał rozbiórkowy.

Po wojnie, po raz drugi krótkotrwale pełnił posadę dyrektora sanockiego szpitala. Wkrótce po tym, jak w 1948 dyrektorem został Jan Zigmund, przeszedł na stanowisko ordynatora oddziału położniczego[43]. Odszedł na emeryturę w 1964, a w późniejszym czasie pracował jeszcze w poradni dla kobiet.

Prywatnie Stanisław Domański zajmował się wędkarstwem, łowiectwem (był myśliwym[44], na przełomie 1918/1919 jednym z założycieli Koła „Bieszczady” Polskiego Towarzystwa Łowieckiego w Sanoku[45] m.in. wraz z płk. Franciszkiem Stokiem, oraz działał jako jeden z reaktywujących to gremium w 1946[46][47], będąc jednym z założycieli Koła Łowieckiego nr 1, od 1954 pod nazwą „Bieszczady”[48]; w 1963 był uważany na najstarszego myśliwego w rzeszowskiem[49]), poezją, był organizatorem znanych w mieście balów maskowych i zabaw karnawałowych, w których często sam występował w przebraniu; ponadto w opinii mieszkańców odznaczał się charakterystycznym poczuciem humoru. W 1924 subskrybował akcje założonego wówczas Banku Polskiego[50].

Stanisław i Janina Domańscy zamieszkiwali przed 1939 w budynku pod adresem ul. Jana III Sobieskiego 9[51] oraz w domu-willi, położonej przy ulicy Adama Mickiewicza w Sanoku[52] o numerze 6[53][54] (do początku lat 30. pod numerem 421[55]; do końca życia S. Domańskiego oraz obecnie pod numerem 10[1]). Na fasadzie budynku do XXI wieku pozostała marmurowa tabliczka informacyjna lekarza Stanisława Domańskiego. W miejscu nieistniejącego sanatorium, przy obecnej ulicy Gajowej, zachowała się kapliczka[56], wzniesiona według różnych źródeł w 1922 lub w 1928, która została odnowiona do 2012[57][58][59][60], na której została umieszczona tabliczka upamiętniająca Stanisława Domańskiego z inskrypcją Kapliczkę ufundował dr Stanisław Domański. Sanok 1928.

Stanisław Domański zmarł 4 maja 1970 w Sanoku[43][1]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 6 maja 1970[1][61][62][63].

Autorką wspomnień o dr. Stanisławie Domańskim, zatytułowanych Wspomnienia o moim ojcu doktorze Stanisławie Domańskim, była jego córka, dr Danuta Kaczorowska, także lekarz, ordynator oddziału dziecięcego w Sanoku, która dożyła 103 lat[64].

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Różne źródła podały daty 1925–1927 (Stefan Stefański) lub 1927–1930. Artur Bata podał rok 1923, zob. Artur Bata. Tajemnice niezwykłych gór. „Nowiny”, s. 3, nr 163 z 20–22 sierpnia 1982. 
  2. Miasto Sanok znajduje się na lewym brzegu rzeki San.
  3. W dzienniku „Nowiny” odznaczenie dosłownie zostało określony jako „Order Wdzięczności Republiki Francuskiej”, jednak takie nie istnieje. Prawdopodobnie chodzi o Medal Wdzięczności Francuskiej (Médaille de la Reconnaissance française).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Księga Zmarłych 1959–1975 Sanok. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 132 (poz. 38).
  2. Ogłoszenie. Zjazd abiturientów z roku 1906. „Głos Narodu”, s. 8, nr 239 z 4 września 1927. 
  3. a b Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1925, s. 204.
  4. a b Urzędowy spis: lekarzy, lekarzy-dentystów, farmaceutów, felczerów, pielęgniarek, położnych, uprawnionych i samodzielnych techników dentystycznych oraz wykazy: aptek, szpitali, ubezpieczalni społ., ośrodków zdrowia, przychodni samodzielnych, oraz centrali i filii Państwowej Szkoły Higieny. Warszawa: 1939, s. 39.
  5. a b c d e f Bogumiła Koszela. Wierna rodzinnej tradycji i własnemu powołaniu. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, nr 25 (316) z 1–10 września 1984. 
  6. Podziękowanie. „Nowiny”, s. 2, nr 133 z 16 maja 1970. 
  7. Księga wtóropisów aktów małżeńskich za lata 1936-1945. T. „K”. Cz. II. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 79.
  8. Kronika. Z życia towarzyskiego. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, nr 43 z 19 października 1913. 
  9. Kondolencje. „Nowiny”, s. 2, nr 125 z 8 maja 1970. 
  10. Danuta Kaczorowska. Nekrolog. „Tygodnik Sanocki”, s. 2, nr 25 (1328) z 23 czerwca 2017. 
  11. Dekrety Naczelnego Wodza Wojsk Polskich. 1210 Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 923, nr 38 z 5 kwietnia 1919. 
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1224.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1104.
  14. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1181–1182.
  15. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1075.
  16. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 799.
  17. Księga Adresowa Polski (wraz z W. M. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa, 1930. Warszawa: Towarzystwo Reklamy Międzynarodowej, 1930, s. 783.
  18. Wykaz firm handlowych, przemysłowych, rzemieślniczych i wolnych zawodów miasta Sanoka, Zagórza, Rymanowa, Mrzygłoda, Bukowska 1937/8. „Informator Chrześcijański”, s. 5, 1938. Krakowska Kongregacja Kupiecka. 
  19. Księga adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa. Warszawa: 1928, s. 798.
  20. Wykaz profesorów uczących w okresie 1880–1980. W: Księga pamiątkowa (obchodów 100-lecia Gimnazjum oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku). Sanok: 1980, s. 160.
  21. Sprawy zawodowe. „Polska Gazeta Lekarska”, s. 587, nr 27 z 2 lipca 1922. 
  22. Sprawy zawodowe. „Polska Gazeta Lekarska”, s. 796, nr 41 z 8 października 1922. 
  23. Lista członków Lwowskiej Izby Lekarskiej według stanu z lipca 1931. „Dziennik Urzędowy Izb Lekarskich”, s. 332, nr 9 z 1 września 1931. 
  24. Lista członków Lwowskiej Izby Lekarskiej uprawnionych do głosowania do Rady Izby w dniu 17 grudnia 1939 r.. „Dziennik Urzędowy Izb Lekarskich”, s. 19, nr 8 z 1939. 
  25. Spis abonentów Państwowych i Koncesjonowanych Sieci Telefonicznych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) 1931/32 r.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Poczt i Telegrafów, 1931, s. 491.
  26. Wojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 554.
  27. Maria Łapiszczak: Sanok na dawnej pocztówce. Cz. I. Sanok: Artiv-Druk, 2001, s. 74, 78. ISBN 83-915485-0-3.
  28. Sanok – stolica Podkarpacia w 20. rocznicę niepodległości. „Codzienna Gazeta Handlowa”. 270, s. 139, 26 listopada 1938. 
  29. a b Artur Bata. Tajemnice niezwykłych gór. „Nowiny”, s. 3, nr 163 z 20–22 sierpnia 1982. 
  30. Księga Adresowa Polski (wraz z W. M. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa, 1930. Warszawa: Towarzystwo Reklamy Międzynarodowej, 1930, s. 784.
  31. Marek Drwięga. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Samorząd miejski Sanoka w latach 1918–1939. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 67, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  32. Anna Sebastiańska: Członkowie TG „Sokół” w Sanoku 1889–1946. sokolsanok.pl, 29 listopada 2009. [dostęp 24 lipca 2014].
  33. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 150, 153, 156. ISBN 978-83-939031-1-5.
  34. Historia 1889 – 1918 – 1945 – 1999. sokolsanok.pl, 31 maja 2009. [dostęp 24 lipca 2014].
  35. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 158. ISBN 978-83-939031-1-5.
  36. Jerzy Kapłon: Zarys historii Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Sanoku. cotg.pttk.pl. [dostęp 2005-07-02].
  37. PTTK. g2.sanok.pl. [dostęp 24 lipca 2014].
  38. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 603.
  39. Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 608.
  40. Roman Daszyk. 90 lat Polskiego Czerwonego Krzyża. „Rocznik Sanocki 2011”, s. 211, 2011. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  41. Sprawozdanie z działalności Lwowskiej Izby Rolniczej. Rok budżetowy 1936/37. Lwów: 1938, s. 156.
  42. Maria Łapiszczak: Sanok na dawnej pocztówce i fotografii. Cz. II. Sanok: 2001, s. 45. ISBN 83-915388-1-8.
  43. a b c d e Stanisław Domański. Nekrolog. „Nowiny”, s. 2, nr 125 z 8 maja 1970. 
  44. Dorota Mękarska. Wigilie w sanockich rodzinach. „Echo Sanoka”, s. 9, nr 14 z 20 grudnia 1993. 
  45. Józef Ząbkiewicz. Na łów, na łów towarzyszu mój. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, nr 34 (325) z 1–10 grudnia 1984. 
  46. Towarzystwo Łowieckie Koło „Bieszczady” w Sanoku. Historia koła. klbieszczady.republika.pl. [dostęp 24 lipca 2014].
  47. Ewa Molisak. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Odbudowa życia gospodarczego i społeczeństwa Sanoka w latach 1944–1950. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 115, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  48. Z. B.. Łączą piękne z pożytecznym. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 16 (85), s. 7, 15 sierpnia - 15 września 1977. 
  49. Wówczas powiedział żartobliwie o sobie, iż obchodzi jubileusz 150-lecia, gdyż – jak wyjaśnił – składa się na to 50 lat pracy w medycynie, 50 lat w łowiectwie oraz 50 lat służby przy żonie. „Myśliwski bigos”.... „Nowiny”, s. 5, nr 217 z 13 września 1963. 
  50. Ostatnie zapisy na Bank Polski. „Ziemia Przemyska”, s. 2, nr 15 z 12 kwietnia 1924. 
  51. Stanisław Dobrowolski: Kamienica. Edelheitowie – Trendotowie – Jankowscy w Sanoku. Krosno – Sanok: Ruthenus, 2013, s. 93. ISBN 978-83-7530-234-9.
  52. Spis abonentów sieci telefonicznych państwowych i koncesjonowanych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy). Warszawa: Ministerstwo Poczt i Telegrafów, 1932, s. 513.
  53. Spis Abonentów sieci telefonicznych Państwowych i Koncesjonowanych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) na 1938 r.. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, 1938, s. 622.
  54. Książka telefoniczna. 1939. s. 706. [dostęp 2015-05-26].
  55. Spis abonentów Państwowych i Koncesjonowanych Sieci Telefonicznych w Polsce (z wyjątkiem m. st. Warszawy) 1931/32 r.. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Poczt i Telegrafów, 1931, s. 490.
  56. Andrzej Romaniak: Sanok. Fotografie archiwalne – Tom I. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2009, s. 484–485. ISBN 978-83-60380-26-0.
  57. Edward Olejko: Powstanie i rozwój parafii. W: 60-lecie parafii Sanok-Olchowce 1948–2008. Sanok-Olchowce: 2008, s. 44–45.
  58. Renowacja kapliczki w Olchowcach zakończona. sanokonline.pl. [dostęp 24 lipca 2014].
  59. Święto Lasu 2012 w Nadleśnictwie Brzozów. krosno.lasy.gov.pl/, 4 lipca 2012. [dostęp 24 lipca 2014].
  60. Święto Lasu 2012 w Nadleśnictwie Brzozów. esanok.pl. [dostęp 24 lipca 2014].
  61. Stefan Stefański: Cmentarze sanockie. Sanok: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Oddział w Sanoku, 1991, s. 26.
  62. Stefan Stefański: Kartki z przeszłości Sanoka. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, 2005, s. 27. ISBN 83-919470-9-2.
  63. Spacer po cmentarzu przy ul. Rymanowskiej. zymon.com.pl. [dostęp 17 maja 2014].
  64. Edward Zając. Szpital Powszechny w Sanoku. , s. 44. Szpital Specjalistyczny w Sanoku. 
  65. Wówczas został odznaczony także inny lekarz z Sanoka, Kazimierz Niedzielski. Por. Odznaczenia państwowe dla pracowników służby zdrowia. „Nowiny”, s. 3, nr 214 z 9 września 1958. 
  66. M.P. z 1955 r. nr 125, poz. 1624.

BibliografiaEdytuj