Otwórz menu główne

Tomasz Adamek

polski bokser

Tomasz Adamek (ur. 1 grudnia 1976 w Żywcu) – polski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji International Boxing Federation (IBF) i International Boxing Organization (IBO) w wadze juniorciężkiej oraz World Boxing Council (WBC) w wadze półciężkiej, medalista mistrzostw Europy amatorów, międzynarodowy mistrz Polski. Zdobywca 2. miejsca w 2005 i 4. w 2006 w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski. Założyciel klubu sportowego KS Cios-Adamek w Gilowicach.

Tomasz Adamek
Tomasz Adamek
Pseudonim Góral
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1976
Żywiec
Obywatelstwo  Polska
Wzrost 187 cm
Masa ciała 102,75 kg
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 59
Zwycięstwa 53
Przez nokauty 31
Porażki 6 (3 TKO)
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 6 października 2018.
Strona internetowa
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy
Brąz Mińsk 1998 waga półciężka

Jest pierwszym Polakiem, który zdobył „Muhammad Ali Giant Athlete Award”, nagrodę imienia Muhammada Alego za wybitne osiągnięcia sportowe i postawę poza ringiem, a także The Ring championship belt – pas mistrzowski magazynu „The Ring[1].

Spis treści

Kariera amatorskaEdytuj

Boksem zainteresował się w czwartej klasie szkoły podstawowej. W wieku dwunastu lat rozpoczął treningi w sekcji bokserskiej klubu Góral Żywiec. Pierwszymi jego trenerami byli Stefan Gawron i Stanisław Orlicki, którzy wychowali m.in. takich bokserów jak Wiesław Małyszko czy bracia Mizia.

W 1992 przeszedł do GKS Jastrzębie, gdzie trenował pod kierunkiem Kazimierza Rochalskiego. Później trafił do Concordii Knurów, szkolony przez Zbigniewa Kickę (pierwszego polskiego medalistę mistrzostw świata).

Po osiągnięciu pierwszych sukcesów na ringu został powołany do kadry, gdzie indywidualne treningi prowadził z nim Janusz Gortat (dwukrotny medalista olimpijski w wadze półciężkiej). Pierwszy tytuł mistrza Polski seniorów zdobył w 1995 – w wadze średniej, mając niespełna 19 lat. W 1996 wywalczył ponownie mistrzostwo Polski w wadze średniej, a w 1997 – wicemistrzostwo w wadze półciężkiej.

W 1997 uczestniczył w mistrzostwach świata w Budapeszcie (odpadł w 1/8 finału turnieju wagi średniej)[2]. W 1998 jako jedyny z Polaków stanął na podium mistrzostw Europy w Mińsku, zdobywając brązowy medal – w wadze półciężkiej. W półfinale turnieju przegrał z mistrzem świata, Rosjaninem Aleksandrem Lebziakiem (późniejszym szkoleniowcem „Sbornej”).

W boksie amatorskim stoczył 120 walk, z czego 108 wygrał[3].

Kariera zawodowaEdytuj

Waga półciężkaEdytuj

W 2000 zrezygnował z przygotowań do igrzysk w Sydney i zdecydował o przejściu na zawodowstwo. Podpisał profesjonalny kontrakt z grupą Andrzeja GmitrukaBoxing Europe, a jego pierwszym promotorem został Brytyjczyk cypryjskiego pochodzenia – Panos Eliades, prowadzący wcześniej m.in. Lennoxa Lewisa.

Swoje pierwsze zawodowe walki stoczył w Anglii w 1999, kolejno w Manchesterze i Londynie[4]. W debiucie jego rywalem był Israel Khumalo z RPA. Adamek wygrał pewnie, przez nokaut w pierwszej rundzie.

Pierwszym trudnym przeciwnikiem okazał się Sycylijczyk z belgijskim paszportem – Rudi Lupo, z którym Polak rozegrał zwycięski pojedynek w 2001 o tytuł interkontynentalny mało znanej organizacji IBC. Była to pierwsza potyczka, której nie udało mu się zakończyć przed czasem (wcześniejszych dziesięciu rywali znokautował). W 2002 promotorem Adamka został Norweg Steffen Tangstad (szef firmy Modern Sports And Events, były mistrz Europy zawodowców wagi ciężkiej). 18 października tego samego roku Adamek wywalczył w Kozienicach tytuł międzynarodowego mistrza Polski, pokonując na punkty Amerykanina Clarka Laverne.

4 października 2003, po zwycięstwie z Amerykaninem Edem Daltonem (nokaut w drugiej rundzie), zdobył mistrzostwo interkontynentalne federacji IBF, a 17 kwietnia 2004 dzięki zwycięstwu z Rosjaninem Gabraiłem Gabraiłowem (nokaut w piątej rundzie) również mistrzostwo interkontynentalne WBO.

We wrześniu 2004 podpisał kontrakt z promotorem Donem Kingiem i wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Rozpoczął treningi w chicagowskim „Windy City Gym” u boku Gołoty, pod okiem trenera Sama Colonny. W listopadzie dostał propozycję walki o wakujący po Antonio Tarverze pas mistrzowski WBC (Tarver został go pozbawiony, gdyż zamiast obowiązkowej obrony z pierwszym pretendentem WBC Paulem Briggsem, wybrał walkę z Glenem Johnsonem – mistrzem IBF).

Walka z Briggsem – zdobycie mistrzostwa świata WBCEdytuj

Sędzia ringowy
Timothy Adams
Punktacja sędziowska
John Keane: 117-113
John McCarthy: 115-113
Nobuaki Uratani: 114-114

21 maja 2005 zmierzył się z Australijczykiem Paulem Briggsem o pas mistrza świata WBC. Wchodzącego do hali United Center w Chicago Polaka przywitało ponad 20 tys. osób oraz setki biało-czerwonych flag (po raz pierwszy przy dźwiękach utworu Funky Polaka – „Pamiętaj”). Przystąpił do potyczki z niezaleczonym pękniętym nosem (cztery tygodnie przed walką złamał go na sparingu, przez co w znacznym stopniu zakłócony został tok przygotowań). Po 12 rundach walki, stosunkiem głosów dwa do remisu, sędziowie uznali za zwycięzcę polskiego pięściarza. Tym samym Adamek jako pierwszy Polak w historii wywalczył mistrzostwo świata federacji WBC w kategorii półciężkiej. Zwycięstwo przypłacił ponownym złamaniem nosa (w 2. rundzie).

Walka z Ulrichem w obronie mistrzostwa świata WBCEdytuj

Na początku lipca 2005 ustalono, że pierwszą walkę w obronie tytułu stoczy w Niemczech, a jego przeciwnikiem będzie pierwszy w rankingu WBC pretendent, Niemiec Thomas Ulrich. Obóz Adamka, choć niechętnie (obawiał się faworyzowania przez sędziów zawodnika gospodarzy), zgodził się ostatecznie na walkę w Niemczech, ale pod warunkiem, że WBC wyznaczy do punktowania sędziów z USA.

Sędzia ringowy
Ian John Lewis  
Sędziowie punktowi
Guido Cavalleri  
Dick Flaherty  
Anek Hongtongkkam  

16 października 2005 w Düsseldorfie Adamek pokonał Ulricha, nokautując go prawym sierpowym w 1. minucie i 57. sekundzie 6. rundy. Niemiec po tym ciosie próbował wstać i kontynuować walkę, jednak sędzia ringowy wyliczył go i zakończył pojedynek. Do momentu nokautu Adamek prowadził na punkty (po pięciu rundach miał trzypunktową przewagę 49:46). 9 marca 2006 wystąpił z pozwem w sądzie federalnym na Manhattanie przeciwko Don King Productions (domagał się 400 tys. dolarów odszkodowania), zarzucając swojemu promotorowi, że nie wywiązuje się z kontraktu (zorganizował przez półtora roku tylko dwie walki, a powinien co najmniej cztery). We wrześniu 2006 wycofał pozew i przystał na ugodę.

W sierpniu 2006 zaczął trenować z Buddym McGirtem, ponieważ jego dotychczasowy trener, Andrzej Gmitruk, musiał poddać się operacji serca.

Rewanż z Briggsem – druga obrona mistrzostwa świata WBCEdytuj

Wyprowadzone ciosy[5]
Adamek: 986; Briggs: 756
Celne ciosy
Adamek: 272; Briggs: 248
Trafione lewe proste
Adamek: 92; Briggs: 72
Trafione silne ciosy
Adamek: 180; Briggs: 176
Sędzia ringowy
Timothy Adams
Punktacja sędziowska
Ray Hawkins: 115:111
Ken Morita: 114:112
Mauro DiFiore: 113:113

7 października 2006, podczas gali w Allstate Arena w Chicago (w obecności ok. 15 tys. widzów, w tym połowa Polaków), ponownie zmierzył się z Paulem Briggsem. Był to rewanż za pojedynek sprzed niemal półtora roku, w którym Adamek zdobył pas WBC. Już w pierwszej rundzie po lewym sierpowym Briggsa, Polak upadł i był liczony. Pod koniec rundy osiągnął jednak przewagę i zadawał więcej ciosów. Kolejne rundy należały do Polaka, jednak sytuacja odwróciła się w piątej i szóstej rundzie – popełnił błąd, jakim była zbyt nisko opuszczona lewa ręka, narażając się w ten sposób na silne uderzenia pretendenta. Doznał też kontuzji nosa. W ósmym starciu serią mocnych ciosów na głowę oszołomił Australijczyka, jednak ten przetrwał napór. W dziewiątej rundzie dostał ostrzeżenie za drugi cios poniżej pasa. Jednak telewizyjna powtórka pokazała, że przynajmniej pierwszy z nich, po którym upadł Australijczyk, był prawidłowy. Sędzia powinien był liczyć Briggsa. Decydujące okazały się dwie ostatnie rundy, w których Polak przejął inicjatywę; był świeższy, pozostawiając po sobie lepsze wrażenie. W dwunastym starciu wyprowadził aż 119 ciosów, z których 33 były celne. Sędziowie, stosunkiem głosów dwa do remisu, uznali za zwycięzcę polskiego pięściarza[6]. Za pokonanie Briggsa Adamek zarobił 300 tys. dolarów[7].

Jestem bardzo szczęśliwy. Długa, roczna przerwa w ringowych startach dała o sobie znać. To był powód, że nie boksowałem zbyt dobrze – przyznał zaraz po pojedynku Adamek[8]. Jednak obserwatorom walka się podobała. José Sulaimán, szef WBC wyznał: To była moja walka życia, a Jim Lampley, wieloletni komentator boksu dla HBO stwierdził: Adamek – Briggs I i II to najlepsze 24 rundy, jakie widziałem w ostatnich dwóch latach[9].

Walka z Dawsonem – utrata mistrzostwa świata WBCEdytuj

Sędzia ringowy
Jorge Alonso
Punktacja sędziowska
Anek Hongtongkam: 110-116
Alejandro Rochin: 109-117
Peter Trematerra 108-118

3 lutego 2007, podczas gali w Silver Spurs Arena w Kissimmee na Florydzie, Adamek stracił tytuł mistrza świata WBC w wadze półciężkiej. Polski pięściarz przegrał bowiem z Chadem Dawsonem na punkty – 110:116, 109:117, 108:118. Od pierwszej rundy Polak był wolniejszy od rywala. Dawson okazał się najszybszym bokserem, z jakim kiedykolwiek rywalizowałem. Przegrałem z nim zasłużenie. Szybkość odegrała w tej walce decydującą rolę[10] – powiedział Adamek, który poniósł tym samym pierwszą porażkę w karierze. Wydawało się, że Polak może odwrócić losy walki w 10. rundzie, gdy prawym prostym rzucił Dawsona na deski. – Złapał mnie dobrym, błyskawicznym ciosem – przyznał później Amerykanin. Dawson jednak przetrwał trudne chwile, klinczował i nie dał sobie odebrać zwycięstwa.

30 kwietnia 2007 szwajcarska grupa promotorska 12ROUNDS odkupiła wszystkie prawa promotorskie dotyczące Tomasza Adamka od Dona Kinga. Współwłaścicielem 12ROUNDS był biznesmen Bogusław Bagsik. Pierwszym trenerem Adamka ponownie został Andrzej Gmitruk – dyrektor Sportowy 12ROUNDS, a drugim trenerem Ireneusz Przywara.

Waga juniorciężkaEdytuj

Walka z Pinedą – zdobycie mistrzostwa świata IBOEdytuj

 
Tomasz Adamek kontra Luis Pineda, 9 czerwca 2007

9 czerwca 2007, podczas gali w katowickim Spodku Adamek pokonał w 7. rundzie przez techniczny nokaut Panamczyka Luisa Pinedę i zdobył tytuł mistrza świata federacji IBO w kategorii juniorciężkiej.

Polak od początku pojedynku miał zdecydowaną przewagę. Zadawał dużo celnych ciosów, kombinacje różnych uderzeń. Szczególnie z lewymi prostymi Adamka Pineda zupełnie sobie nie radził.

W siódmej rundzie Panamczyk przyjął kolejną serię ciosów, na którą nie odpowiedział własną akcją i sędzia przerwał walkę.

Walka eliminacyjna z BellemEdytuj

19 kwietnia 2008, podczas gali bokserskiej w Katowicach Adamek pokonał w siódmej rundzie przez techniczny nokaut Jamajczyka O’Neila Bella, byłego mistrza świata WBA i WBC. Tuż po zakończeniu siódmej rundy trenerzy Bella zdecydowali się poddać walkę. Czarnoskóry pięściarz swoim trenerom oznajmił, że nie ma żadnych argumentów, aby pokonać Polaka[11]. Już w pierwszej rundzie Jamajczyk był liczony po mocnym ciosie Adamka. W kolejnych rundach Polak kontrolował przebieg walki.

Walka z Bellem była pojedynkiem eliminacyjnym, dającym zwycięzcy prawo przystąpienia do konfrontacji ze Steve’em Cunninghamem, mistrzem świata wagi juniorciężkiej federacji IBF.

Walka z Cunninghamem – zdobycie mistrzostwa świata IBFEdytuj

 
Adamek po wygranej walce z Cunninghamem, 2009 r.
Sędzia ringowy
Earl Morton
Punktacja sędziowska
Clark Sammartino: 112:114
Shafeeq Rashada: 115:112
John Stewart: 116:110
Wyprowadzone ciosy[12]
Adamek: 480; Cunningham: 690
Celne ciosy
Adamek: 186; Cunningham: 205

11 grudnia 2008 w hali Prudential Center w Newark Adamek pokonał Steve’a Cunninghama w walce o tytuł mistrza świata IBF w wadze juniorciężkiej. Cunningham trzy razy lądował na deskach (w drugiej, czwartej i ósmej rundzie), lecz za każdym razem się podnosił. Pojedynek trwał na pełnym dystansie 12 rund. Sędziowie punktowali: 112-114, 116-110, 115-112 na korzyść Polaka.

Przełomowa była czwarta runda. Cunningham zadał w niej 21 ciosów z rzędu, ale Adamek przezwyciężył kryzys i doprowadził do nokdaunu rywala. Była to druga porażka w karierze Cunninghama. W 2006 jego pogromcą był inny Polak – Krzysztof Włodarczyk.

Walka z Banksem w obronie mistrzostwa świata IBFEdytuj

Sędzia ringowy
Eddie Cotton
Sędziowie punktowi
Lynne Carter
Benoit Roussel
Steve Weisfeld

27 lutego 2009 w hali Prudential Center w Newark, w obecności ponad 12 tys. widzów (w tym około 8 tys. Polaków), Adamek wygrał walkę w pierwszej obronie tytułu mistrza świata IBF z Amerykaninem Johnathonem Banksem, nokautując go w ósmej rundzie. Najpierw po prawym prostym w szczękę Banks przewrócił się i był liczony. Natychmiast po wznowieniu walki Adamek rzucił się na wciąż oszołomionego rywala i zadał serię uderzeń, po której Banks po raz drugi osunął się na matę ringu. Sędzia Eddie Cotton przerwał pojedynek i ogłosił techniczny nokaut.

Polski pięściarz oprócz obrony pasa IBF, wywalczył tytuł mniej znaczącej federacji IBO[13].

Waga ciężkaEdytuj

18 października 2009 Adamek oficjalnie zrzekł się mistrzowskiego tytułu IBF, aby przejść do wyższej kategorii wagowej i walczyć przeciwko Andrzejowi Gołocie o interkontynentalny pas IBF w wadze ciężkiej. 24 października w Łodzi Adamek pokonał rywala przez techniczny nokaut w 5. rundzie (wcześniej Gołota był dwukrotnie liczony). Walka była najchętniej oglądanym wydarzeniem sportowym w Polsce w 2009. Zgromadziła przed telewizorami 8,2 mln widzów[14][15].

7 lutego 2010 w Prudential Center Adamek odniósł zwycięstwo po wyrównanej walce z Jasonem Estradą. Pokonał go na punkty (115:113, 116:112, 118:110), broniąc pas IBF Intercontinental. Dzięki tej wygranej w marcu został sklasyfikowany w oficjalnym rankingu IBF na 6. miejscu na świecie w kategorii ciężkiej.

24 kwietnia 2010 w Ontario zmierzył się z Chrisem Arreolą. Odniósł zwycięstwo stosunkiem dwa do remisu (114:114, 117:111, 115:113), górując nad rywalem wyszkoleniem technicznym, dynamiką i szybkością. Obronił przy tym pas IBF International i zdobył pas mistrza NABO. Była to pierwsza walka Adamka, w której prowadzili go Roger Bloodworth i Ronnie Shields, zastępujący Andrzeja Gmitruka, który z powodów zdrowotnych musiał zrezygnować z prowadzenia polskiego boksera. Dzięki tej wygranej, 25 kwietnia Adamek został sklasyfikowany przez fachowy serwis BoxRec na miejscu 4. (za Władymirem i Witalijem Kliczką oraz Davidem Haye’em), a przez magazyn „The Ring” na 5. (za braćmi Kliczko, Haye’em i Aleksandrem Powietkinem) w wadze ciężkiej na świecie.

21 sierpnia 2010 w Newark pokonał zdecydowanie na punkty Michaela Granta w obronie pasów IBF International i NABO. Sędziowie zdecydowali jednogłośnie o zwycięstwie Adamka (117:111, 118:110, 118:111). Niecałe cztery miesiące później Polak znokautował w 5. rundzie Vincenta Maddalone.

W styczniu 2011 Adamek podpisał kontrakt na walkę o mistrzostwo świata WBO i IBF z Władimirem Kliczko (planowaną na wrzesień 2011 w Polsce)[16], a także na wcześniejszy pojedynek z Kevinem McBride’em[17] – którego 9 kwietnia pokonał na punkty (120:107, 119:108, 119:108).

Walka z Kliczką o mistrzostwo świata WBCEdytuj

 
Kliczko i Adamek po podpisaniu kontraktu na pojedynek o mistrzostwo świata, 24 maja 2011

Ostatecznie przeciwnikiem Adamka w walce o mistrzostwo świata został jednak starszy z braci Kliczków, Witalij, gdyż Władimir podjął decyzję o zmierzeniu się w unifikacyjnej walce z Davidem Haye’em. Stawką pojedynku Adamka z Witalijem było należące do Ukraińca mistrzostwo świata WBC[18]. W kwietniu manager Kliczków zdecydował, że walka odbędzie się 10 września 2011 na Stadionie Miejskim we Wrocławiu[19]. Tym samym uświetniła ona oddanie nowo wybudowanego obiektu do użytku.

Pojedynek miał jednostronny przebieg. Dysponujący znaczną przewagą warunków fizycznych Kliczko (wzrost 201 cm, zasięg 201 cm, waga 110 kg) wypunktowywał Polaka (wzrost 187 cm, zasięg 191 cm, waga 98 kg) ciosami prostymi, wyraźnie wygrywając każdą rundę (w 6. Adamek był liczony). Polak ograniczał się jedynie do pojedynczych, z reguły nieskutecznych akcji. W końcu, w 10. rundzie sędzia zdecydował się przerwać walkę ze względu na całkowitą dominację Ukraińca, który w rezultacie po raz 9. z rzędu obronił tytuł[20].

Walki po przegranej z Witalijem KliczkoEdytuj

24 marca 2012 Adamek stoczył kolejny pojedynek. Tym razem wygrał jednogłośnie z Nagym Aguilerą. Sędziowie punktowali: 99:90, 100:90, 100:90. Było to 45. zwycięstwo Górala na zawodowym ringu przy 2 porażkach.

16 czerwca 2012 w 12-rundowej walce zwyciężył jednogłośnie na punkty (116-112, 116-112, 119-109) z Amerykaninem Edwardem Chambersem. Walka odbyła się w Prudential Center w Newark. Stawką pojedynku był pas IBF North America[21][22].

8 września 2012 Adamek po emocjonującym pojedynku z Travisem Walkerem, w którym w 2. rundzie obaj pięściarze byli liczeni przez sędziego, wygrał przez techniczny nokaut w 5. rundzie. Była to pierwsza obrona pasa IBF North America przez Tomasza Adamka[23].

22 grudnia 2012 Adamek po wyrównanej walce zwyciężył niejednogłośnie na punkty (115-113, 116-112 i 113-115 dla Amerykanina) Steve’a Cunninghama, broniąc drugi raz pas IBF North America oraz zdobywając prawo walki w oficjalnym eliminatorze do tytułu Mistrza Świata IBF z Kubratem Pulewem. Wynik walki został uznany za kontrowersyjny. Po zakończonym pojedynku Michael Buffer błędnie ogłosił werdykt remisowy, by po chwili skorygować punktację pierwszego sędziego ze 115:115 na 115:113 dla Adamka[24][25][26].

3 sierpnia 2013 Adamek po 10-rundowym pojedynku, który nie przysporzył mu problemu pokonuje jednogłośnie na punkty Dominicka Guinna. Polski zawodnik od początku przeważał szybkością, przygotowaniem i lewymi prostymi. Sędziowie punktowali ten pojedynek (98-92, 99-91, 99-91). Dla Tomasza Adamka pojedynek z Amerykaninem był pierwszym od czasu grudniowego starcia ze Steve’em Cunninghamem.

15 marca 2014 na gali w Bethlehem, Adamek przegrał jednogłośnie na punkty (110:117, 111:117, 112:116) z Ukraińcem Wjaczesławem Hłazkowem[27].

8 listopada 2014 na gali Polsat Boxing Night III w Krakowie, Adamek przegrał jednogłośnie na punkty (92:98 94:96 94:96) z Arturem Szpilką[28].

26 września 2015 w Łodzi pokonał przed czasem Przemysława Saletę (44-8, 22 KO). Saleta w przerwie przed 6. rundą poddał się z powodu kontuzji barku.

2 kwietnia 2016 na gali Polsat Boxing Night V w Krakowie przegrał przez TKO w 10. rundzie z Ericem Moliną (25-3, 19 KO). Po walce Adamek ogłosił zakończenie sportowej kariery.

24 czerwca 2017 na gali Polsat Boxing Night VII pokonał jednogłośnie na punkty reprezentanta Nowej Zelandii Solomona Haumono (24-3-2, 21 KO). 18 listopada w Częstochowie pokonał jednogłośnie na punkty 97:93, 96:94 i 96:94 Kameruńczyka Freda Kassiego (18-7-1, 10 KO).

21 kwietnia 2018 na gali Polsat Boxing Night: Noc Zemsty w Częstochowie wygrał przez TKO w 7. rundzie z Amerykaninem Joey Abellem. 6 października na gali w Chicago przegrał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie z Jarrellem Millerem (22-0-1, 19 KO).

Pozycje w rankingachEdytuj

W październiku 2006 zajmował 3. miejsce w światowym rankingu Fightnews[29] w wadze półciężkiej (za Fabrice Tiozzo i Zsoltem Erdeiem), 4. pozycję w rankingu BoxRec[30], oraz 2. miejsce w rankingu europejskim[31] (za Clintonem Woodsem). Najwyższe pozycje Adamka na listach pretendentów federacji bokserskich to 1. miejsce na liście WBO (sierpień 2010), 4. w WBC (październik 2004-kwiecień 2005, od maja 2005 mistrz świata), 6. w WBA (październik-grudzień 2004) i 6. w IBF (listopad-grudzień 2004).

Statystyki i lista walk zawodowychEdytuj

Wymiary[32]:

  • wzrost – 187 cm
  • zasięg ramion – 191 cm
  • waga – 99,5 kg (2017)
Statystyka stoczonych walk zawodowych
Zwycięstw: 53 (KO – nokautów: 31, walk zakończonych na punkty: 22)
Przegranych: 6
(KO – nokautów: 3, walk zakończonych na punkty: 3) Remisów: 0'
59. 6 października 2018 Chicago   Stany Zjednoczone Przegrana z Jarrell Miller   KO w 2. rundzie
58. 21 kwietnia 2018 Częstochowa   Polska wygrana z Joey Abell   – walka o międzynarodowe mistrzostwo Polski w wadze ciężkiej TKO w 7. rundzie
57. 18 listopada 2017 Częstochowa   Polska wygrana z Fredem Kassi   – walka o pas międzynarodowego mistrza Polski. UD po 10. rundach
56. 24 czerwca 2017 Sopot/Gdańsk   Polska wygrana z Solomonem Haumono   UD po 10. rundach
55. 2 kwietnia 2016 Kraków   Polska przegrana z Eric Molina   TKO w 10.
rundzie
54. 26 września 2015 Łódź   Polska wygrana z Przemysławem Saletą   TKO w 5.
rundzie
53. 8 listopada 2014 Kraków   Polska przegrana z Arturem Szpilką   – walka o pas międzynarodowego mistrza Polski. UD[i] po 10.

rundach

52. 15 marca 2014 Bethlehem   Stany Zjednoczone przegrana z Wjaczesławem Hłazkowem   UD[i] po 12.
rundach
51. 3 sierpnia 2013 Uncasville   Stany Zjednoczone wygrana ze Dominickiem Guinnem   UD[ii] po 10.
rundach
50. 22 grudnia 2012 Bethlehem   Stany Zjednoczone wygrana ze Steve’em Cunninghamem   – obrona pasa IBF North America SD[iii] po 12.
rundach
49. 8 września 2012 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Travisem Walkerem   – obrona pasa IBF North America TKO[iv] w 5.
rundzie
48. 17 czerwca 2012 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Eddiem Chambersem   – zdobycie pasa IBF North America UD po 12
rundach
47. 24 marca 2012 Nowy Jork   Stany Zjednoczone wygrana z Nagy Aguilerą   UD po 10
rundach
46. 10 września 2011 Wrocław   Polska przegrana z Witalijem Kłyczko   – walka o mistrzostwo świata WBC TKO w 10.
rundzie
45. 9 kwietnia 2011 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Kevinem McBride’em   – obrona pasa IBF International, obrona pasa NABO UD po 12
rundach
44. 9 grudnia 2010 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Vincentem Maddalone   – obrona pasa IBF International, obrona pasa NABO TKO w 5.
rundzie
43. 21 sierpnia 2010 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Michaelem Grantem   – obrona pasa IBF International, obrona pasa NABO UD po 12
rundach
42. 24 kwietnia 2010 Ontario   Stany Zjednoczone wygrana z Chrisem Arreolą   – obrona pasa IBF International, zdobycie pasa NABO MD[v] po 12
rundach
41. 7 lutego 2010 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Jasonem Estradą   – obrona pasa IBF International UD po 12
rundach
40. 24 października 2009 Łódź   Polska wygrana z Andrzejem Gołotą   – zdobycie pasa IBF International TKO w 5.
rundzie
39. 11 lipca 2009 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Bobbym Gunnem   – obrona tytułu mistrza świata IBF RTD po 4
rundach
38. 27 lutego 2009 Newark   Stany Zjednoczone wygrana z Johnathonem Banksem   – obrona tytułu mistrza świata IBF, zdobycie tytułu mistrza świata IBO TKO w 8.
rundzie
37. 11 grudnia 2008 Newark   Stany Zjednoczone wygrana ze Steve Cunninghamem   – zdobycie mistrzostwa świata IBF SD po 12
rundach
36. 11 lipca 2008 Chicago   Stany Zjednoczone wygrana z Garym Gomezem   /   RTD po 6.
rundzie
35. 19 kwietnia 2008 Katowice   Polska wygrana z O’Neilem Bellem   /   TKO po 7.
rundzie
34. 29 grudnia 2007 Bielefeld   Niemcy wygrana z Josipem Jalusicem   UD po 8.
rundzie
33. 9 czerwca 2007 Katowice   Polska wygrana z Luisem Andresem Pinedą   – zdobycie mistrzostwa świata IBO KO w 7.
rundzie
32. 3 lutego 2007 Kissimmee   Stany Zjednoczone przegrana z Chadem Dawsonem   – obrona mistrzostwa świata WBC UD po 12
rundach
31. 7 października 2006 Chicago   Stany Zjednoczone wygrana z Paulem Briggsem   – obrona mistrzostwa świata WBC MD po 12
rundach
30. 15 października 2005 Düsseldorf   Niemcy wygrana z Thomasem Ulrichem   – obrona mistrzostwa świata WBC KO w 6.
rundzie
29. 21 maja 2005 Chicago   Stany Zjednoczone wygrana z Paulem Briggsem   – zdobycie mistrzostwa świata WBC MD po 12
rundach
28. 10 września 2004 Warszawa   Polska wygrana z Ismailem Abdoulem   PTS[vi] po 8
rundach
27. 17 kwietnia 2004 Maarianhamina   Finlandia wygrana z Dżabraiłem Dżabraiłowem   – zdobycie mistrzostwa interkontynentalnego WBO KO[vii] w 5.
rundzie
26. 20 grudnia 2003 Bielsko-Biała   Polska wygrana z Olivierem Beardem   TKO w 3.
rundzie
25. 4 października 2003 Maarianhamina   Finlandia wygrana z Edem Daltonem   – zdobycie mistrzostwa interkontynentalnego IBF KO w 2.
rundzie
24. 30 sierpnia 2003 Monachium   Niemcy wygrana z Roberto Jose Coelho   UD po 8.
rundach
23. 6 kwietnia 2003 Benidorm   Hiszpania wygrana z Zoltanem Beresem   UD po 6
rundach
22. 15 lutego 2003 Helsinki   Finlandia wygrana z Andreiem Kiarstenem   TKO w 2.
rundzie
21. 14 grudnia 2002 Newcastle upon Tyne   Wielka Brytania wygrana z Warużanem Dawtjanem   TKO w 4.
rundzie
20. 18 października 2002 Kozienice   Polska wygrana z Laverne Clarkiem   TKO w 3.
rundzie
19. 27 lipca 2002 Kołobrzeg   Polska wygrana z Mihaiem Iftodem   PTS po 8.
rundach
18. 24 maja 2002 Płońsk   Polska wygrana z Siergiejem Karaniewiczem   PTS po 10
rundach
17. 6 kwietnia 2002 Łódź   Polska wygrana z Willie McDonaldem   TKO w 3.
rundzie
16. 23 lutego 2002 Włocławek   Polska wygrana z Denisem Sołomko   TKO w 5.
rundzie
15. 29 grudnia 2001 Konin   Polska wygrana z Rusłanem Gładkichem   UD po 6.
rundach
14. 10 listopada 2001 Włocławek   Polska wygrana ze Zdravko Kosticem   PTS po 10
rundach
13. 11 sierpnia 2001 Jaworzno   Polska wygrana z Timofiejem Makłakowem   TKO w 3.
rundzie
12. 18 maja 2001 Warszawa   Polska wygrana z Ionem Voicą   KO w 1.
rundzie
11. 2 marca 2001 Warszawa   Polska wygrana z Rudim Lupo   – zdobycie mistrzostwa interkontynentalnego IBC UD po 10.
rundach
10. 3 listopada 2000 Nowy Dwór   Polska wygrana z Cirilo Nino   TKO w 3.
rundzie
9. 14 października 2000 Dębica   Polska wygrana ze Stanislavem Schreiberem   TKO w 3.
rundzie
8. 10 czerwca 2000 Elbląg   Polska wygrana z Glennem Odemem   TKO w 4.
rundzie
7. 25 marca 2000 Białystok   Polska wygrana z Terrym Fordem   TKO w 3.
rundzie
6. 21 lutego 2000 Londyn   Wielka Brytania wygrana z Markiem Lee Dawsonem   TKO w 3.
rundzie
5. 10 grudnia 1999 Warszawa   Polska wygrana z Melvinem Wynnem   TKO w 3.
rundzie
4. 22 października 1999 Warszawa   Polska wygrana z Kevinem Whaleyem   TKO w 4.
rundzie
3. 26 czerwca 1999 Wrocław   Polska wygrana z Miłko Stoikowem   TKO w 3.
rundzie
2. 29 kwietnia 1999 Londyn   Wielka Brytania wygrana ze Smokeyem Enisonem   TKO w 2.
rundzie
1. 13 marca 1999 Manchester   Wielka Brytania wygrana z Israelem Khumalo   TKO w 1.
rundzie
  1. a b UD – jednogłośna decyzja
  2. UD – jednogłośna decyzja
  3. SD – niejednogłośna decyzja
  4. TKO – techniczny nokaut
  5. MD – decyzja większości
  6. PTS – walka zakończona na punkty
  7. KO – nokaut

WyróżnieniaEdytuj

4 stycznia 2006 Adamek został uznany przez organizację World Boxing Council za Bokserskie Odkrycie Roku 2005. Oficjalne ogłoszenie wyników i wręczenie nagród nastąpiło podczas corocznego kongresu WBC, który w dniach 28-31 stycznia odbył się w meksykańskim kurorcie Cancún. Tomasz to sensacja roku, wspaniały, wielki bokser – ocenił José Sulaimán, prezydent WBC, wręczając Polakowi nagrodę[33].

7 stycznia 2006, podczas uroczystej gali w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie odebrał statuetkę za zajęcie drugiego miejsca w 71. edycji plebiscytu Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski w 2005.

6 stycznia 2007 ogłoszono jego czwarte miejsce w 72. edycji plebiscytu Przeglądu Sportowego na najlepszego sportowca Polski w 2006.

W lutym 2009 magazyn „The Ring” uznał Adamka za najlepszego pięściarza w wadze juniorciężkiej. „The Ring” to jeden z najbardziej prestiżowych periodyków o tematyce bokserskiej, który najlepszym zawodnikom w poszczególnych kategoriach wagowych przyznaje nagrody w postaci mistrzowskich pasów[34].

28 czerwca 2010został nagrodzony „Muhammad Ali Award”, nagrodą przyznawaną za osiągnięcia sportowe, a także postawę w życiu codziennym. O przyznaniu nagrody decyduje sam Muhammad Ali. Adamek odebrał ją w Chicago z rąk córki Alego – Jamilah[35].

PolitykaEdytuj

W wyborach do Europarlamentu w 2014 Adamek wystartował jako „jedynka” górnośląskiej listy[36] Solidarnej Polski[37]. Partii nie udało się przekroczyć wymaganego progu wyborczego.

Życie prywatneEdytuj

DzieciństwoEdytuj

Tomasz Adamek jest synem Józefa Adamka i Anny Adamek, jednym z pięciorga rodzeństwa[38]. W 1978 Józef Adamek zginął w katastrofie autobusów pod Żywcem (był jednym z kierowców winnych jej spowodowania)[38]. Ciężar utrzymania i wychowania syna i czterech córek spoczął na matce; rodzina żyła w trudnych warunkach materialnych[38]. W 1988 Adamek zaczął trenować boks w klubie Góral Żywiec, pod okiem trenerów Stefana Gawrona i Stanisława Orlickiego[38].

Tomasz regularnie grał w piłkę nożną w Beskidzie Gilowice, wystawiany przez trenera w ataku lub bocznej pomocy. Najbardziej interesowały go jednak sporty walki. Od dziecka był też religijny i często uczestniczył w nabożeństwach jako ministrant.

RodzinaEdytuj

13 października 1996 zawarł związek małżeński z Dorotą. Ma dwie córki, Roksanę (ur. 1997) i Weronikę (ur. 2000). Początkowo mieszkał z żoną u teściów, później przeniósł się do nowo wybudowanego domu w Gilowicach. W 2008 przeniósł się wraz z rodziną do USA, zamieszkał w podnowojorskim Kearny w stanie New Jersey.

W październiku 2005 został przyjęty na Katolicki Uniwersytet Lubelski na magisterskie studia uzupełniające z administracji samorządowej. Wcześniej zdał maturę w Zespole Szkół Mechaniczno-Elektrycznych w Żywcu (wyuczony zawód mechanika sprzętu AGD) i skończył w tym mieście studia licencjackie w Beskidzkiej Wyższej Szkole Turystyki, na kierunku administracja.

WiaraEdytuj

Adamek przyznaje się do dużej religijności. Jego charakterystyczne wypowiedzi to np.: Inni potrzebują psychologa, a mnie wystarczy Bóg. Jemu powierzam swoje kłopoty i nigdy się nie zawiodłem. Bez Niego byłbym nikim. lub Swoją siłę nie biorę z jedzenia, ale od Boga. Odmawiałem przed walką różaniec i Bóg mi pomógł, Jak Bóg da to... Po wygranej walce w maju 2005 udał się na pieszą pielgrzymkę z Jasnej Górki w Ślemieniu na Jasną Górę (ok. 150 km). 28 sierpnia 2013 bokser odwiedził redakcję Radia Maryja, TV TRWAM oraz Wyższą Szkołę Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu[39]. Jego idolem jest Tadeusz Rydzyk, o którym w autobiografii pt. Fighter, napisał:

 
Gdyby w Polsce było kilku ojców Rydzyków, to ludzie nie musieliby emigrować za chlebem.To Anglicy, Niemcy i Francuzi przyjeżdżaliby do nas szukać pracy[40]

.

PrzypisyEdytuj

  1. Adamek presented with RING belt.
  2. 9.World Championships - Budapest, Hungary - October 18-26 1997 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2011-10-17].
  3. www.canalplus.pl / Tomasz Adamek.
  4. www.boxrec.com / Tomasz Adamek.
  5. www.sportowefakty.pl / Adamek obronił tytuł mistrza świata WBC.
  6. www.wp.pl / prasa o triumfie Adamka.
  7. www.dziennik.pl / Za pokonanie Briggsa zarobił 300 tys. dolarów.
  8. sports.pl / Adamek pozostał mistrzem.
  9. www.gazeta.pl / Opinie po walce Adamek – Briggs.
  10. www.wp.pl / Adamek: najszybszy rywal w karierze.
  11. www.wp.pl / Adamek będzie walczył o mistrzowski pas.
  12. www.sportowefakty.pl / Cunningham tylko w statystykach lepszy od Adamka.
  13. www.sport.pl / Adamek obronił tytuł.
  14. Cios za cios, czyli jak Polacy pokochali boks. menstream.pl, 15 kwietnia 2011. [dostęp 2011-08-01].
  15. Rekordowa oglądalność KSW 12. mmarocks.pl, 14 grudnia 2009. [dostęp 2011-08-01].
  16. Przemysław Garczarczyk: Adamek podpisał kontrakt na walkę z Kliczką !! !. Ring Polska. [dostęp 2011-01-25].
  17. McBride najbliższym rywalem Adamka. boxer.org, 2011-01-28. [dostęp 2011-01-28].
  18. Boente: Adamek spotka się z Witalijem Kliczką – Sport – WP.PL.
  19. Radosław Leniarski: Boks. Wrocław pokonał na punkty Warszawę w walce o Adamka i Kliczkę. sport.pl, 2011-04-21. [dostęp 2011-04-21].
  20. Adamek - Kliczko. Tytuł nie dla Adamka. Techniczny nokaut w 10. rundzie.
  21. Adamek podpisał kontrakt na walkę z Chambersem. ringpolska.pl. [dostęp 14-04-2012].
  22. Tomasz Adamek vs. Eddie Chambers – Boxrec Boxing Encyclopaedia.
  23. Adamek wygrał po thrillerze (pol.). bokser.org. [dostęp 8 września 2012].
  24. Adamek wygrał w kontrowersyjnych okolicznościach (pol.). bokser.org. [dostęp 23 grudnia 2012].
  25. Adamek wygrywa po kontrowersyjnym werdykcie (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 23 grudnia 2012].
  26. Adamek Defeats Cunningham, Scoring Mishap Too (ang.). boxingscene.com. [dostęp 23 grudnia 2012].
  27. Adamek przegrał jednogłośnie na punkty z Głazkowem (pol.). wp.pl. [dostęp 16 marca 2014].
  28. Tomasz Adamek za przegraną walkę zarobił więcej od Artura Szpilki. sport.dziennik.pl, 9 listopada 2014. [dostęp 17 marca 2015].
  29. Ranking Fightnews.
  30. Ranking BoxRec.
  31. Ranking europejski BoxRec.
  32. Tomasz Adamek Boxer. boxrec.com. [dostęp 25 marca 2012].
  33. s24.pl / Świat zachwycony Adamkiem.
  34. www.sports.pl / Adamek ma drugi mistrzowski pas.
  35. www.eurosport.pl / Muhammad Ali pod wrażeniem Adamka.
  36. Artykuł w Dzienniku Zachodnim
  37. Tomasz Adamek idzie do polityki
  38. a b c d Marcin Kołodziejczyk. Prawy i prosty. „Polityka”. 16 (2954), s. 20–22, 16 kwietnia 2014. Warszawa: Polityka sp. z o.o. ska. ISSN 0032-3500. 
  39. Tomasz Adamek: Będę modlił się do końca życia, bo chcę iść do nieba. RadioMaryja.pl, 2013-08-290.
  40. Tomasz Adamek, Fighter, Wydawnictwo Deadline 2014, s.161-162.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj