Otwórz menu główne

Nagrody na mistrzostwach świata w piłce nożnej

Nagrody na mistrzostwach świata w piłce nożnej – wraz z końcem każdych finałów mistrzostw świata w piłce nożnej, FIFA przyznaje kilka nagród dla najbardziej wyróżniających się uczestników w kilku aspektach gry (zarówno graczy, jak i drużyny).

Rodzaje nagródEdytuj

Aktualnie przyznawane jest sześć nagród:

  • Złota Piłka (obecnie nazwana „Złotą Piłką adidasa”) dla najlepszego piłkarza, przyznawana przez media (pierwszy raz w 1982); Srebrną Piłkę oraz Brązową Piłkę otrzymują zawodnicy, którzy w głosowaniu zajęli odpowiednio drugie i trzecie miejsce;
  • Złoty But dla najlepszego strzelca (od 1982, jednakże została przyznana królom strzelców wszystkich poprzednich turniejów o mistrzostwo świata rozgrywanych od 1930 roku);
  • Złota Rękawica dla najlepszego bramkarza (od 1994 do 2006 roku nazywana Złotą Rękawicą Lwa Jaszyna);
  • Nagroda dla Najlepszego Młodego Zawodnika dla najlepszego piłkarza, który nie ukończył 21. roku życia na początku roku kalendarzowego, w którym odbywają się finały mistrzostw;
  • Nagroda FIFA Fair Play dla drużyny z najlepszymi statystykami fair play, w oparciu o system punktów oraz kryteria wprowadzone przez Komitet FIFA Fair Play;
  • Najbardziej interesujący zespół dla drużyny, która grała najbardziej widowiskowo, przyznawana na podstawie głosów kibiców;

Zespół Gwiazd składa się z najlepszych zawodników turnieju, wybierany od 1990 roku.

Złota PiłkaEdytuj

Złota Piłka zostaje przyznawana najlepszemu piłkarzowi finałów mistrzostw świata. Komisja Techniczna FIFA prezentuje nazwiska kilku najbardziej wyróżniających się graczy turnieju, a zwycięzca wybierany jest spośród tej grupy przez przedstawicieli mediów.

Mistrzostwa Świata Złota Piłka Srebrna Piłka Brązowa Piłka
Urugwaj 1930   José Nasazzi   Guillermo Stábile   José Leandro Andrade
Włochy 1934   Giuseppe Meazza   Matthias Sindelar   Oldřich Nejedlý
Francja 1938   Leônidas   Silvio Piola   György Sárosi
Brazylia 1950   Zizinho[1]   Juan Schiaffino   Ademir
Szwajcaria 1954   Ferenc Puskás   Sándor Kocsis   Fritz Walter[2]
Szwecja 1958   Didi   Pelé   Just Fontaine
Chile 1962   Garrincha   Josef Masopust   Leonel Sánchez
Anglia 1966   Bobby Charlton   Bobby Moore   Eusébio
Meksyk 1970   Pelé   Gérson   Gerd Müller
RFN 1974   Johan Cruijff   Franz Beckenbauer   Kazimierz Deyna
Argentyna 1978   Mario Kempes   Paolo Rossi   Dirceu
Hiszpania 1982   Paolo Rossi   Falcão   Karl-Heinz Rummenigge
Meksyk 1986   Diego Maradona   Harald Schumacher   Preben Elkjær Larsen
Włochy 1990   Salvatore Schillaci   Lothar Matthäus   Diego Maradona
Stany Zjednoczone 1994   Romário   Roberto Baggio   Christo Stoiczkow
Francja 1998   Ronaldo   Davor Šuker   Lilian Thuram
Korea/Japonia 2002   Oliver Kahn   Ronaldo   Hong Myung-bo
Niemcy 2006   Zinédine Zidane   Fabio Cannavaro   Andrea Pirlo
RPA 2010   Diego Forlán   Wesley Sneijder   David Villa
Brazylia 2014   Lionel Messi   Thomas Müller   Arjen Robben
Rosja 2018   Luka Modrić   Eden Hazard   Antoine Griezmann

Złoty ButEdytuj

Nagroda Złotego Buta trafia do najskuteczniejszego zawodnika turnieju finałowego mistrzostw, przyznawana od roku 1980. Jeśli tę samą ilość goli ma na koncie więcej niż jeden piłkarz, o przyznaniu nagrody decyduje ilość asyst. Jeżeli ten warunek nadal spełnia więcej niż jeden piłkarz, nagroda trafia do tej osoby, która spędziła mniej czasu na boisku podczas wszystkich meczów turnieju finałowego. Podobnie, jak w przypadku Złotej Piłki, przyznawane są także srebrne oraz brązowe statuetki.

Mistrzostwa Świata Złoty But Liczba goli Srebrny But Liczba goli Brązowy But Liczba goli
Urugwaj 1930   Guillermo Stábile 8   Pedro Cea 5   Bert Patenaude
  Guillermo Subiabre
4
Włochy 1934   Oldřich Nejedlý 5(1)   Edmund Conen
  Angelo Schiavio
4   Leopold Kielholz
  Raimundo Orsi
3
Francja 1938   Leônidas da Silva 7(2)   Silvio Piola
  György Sárosi
  Gyula Zsengellér
5   Gino Colaussi
  Ernest Wilimowski
4
Brazylia 1950   Ademir 9(3)   Óscar Míguez 5   Francisco Aramburu
  Estanislao Basora
  Alcides Ghiggia
  Telmo Zarra
4
Szwajcaria 1954   Sándor Kocsis 11   Josef Hügi
  Max Morlock
  Erich Probst
6   Robert Ballaman
  Carlos Borges
  Nándor Hidegkuti
  Ferenc Puskás
  Helmut Rahn
  Hans Schäfer
  Ottmar Walter
4
Szwecja 1958   Just Fontaine 13   Pelé
  Helmut Rahn
6   Vavá
  Peter McParland
5
Chile 1962   Garrincha
  Vavá
  Leonel Sánchez
  Dražan Jerković
  Walentin Iwanow
  Flórián Albert
4   Amarildo
  Adolf Scherer
  Lajos Tichy
  Milan Galić
3   Jaime Ramírez
  Eladio Rojas
  Jorge Toro
  Ron Flowers
  Uwe Seeler
  Giacomo Bulgarelli
  Igor Czislenko
  Wiktor Poniedielnik
  José Sasía
2
Anglia 1966   Eusébio 9   Helmut Haller 6   Franz Beckenbauer
  Ferenc Bene
  Geoff Hurst
  Wałerij Porkujan
4
Meksyk 1970   Gerd Müller 10   Jairzinho 7   Teófilo Cubillas 5
RFN 1974   Grzegorz Lato 7   Johan Neeskens
  Andrzej Szarmach
5   Ralf Edström
  Gerd Müller
  Johnny Rep
4
Argentyna 1978   Mario Kempes 6   Teófilo Cubillas
  Rob Rensenbrink
5   Hans Krankl
  Leopoldo Luque
4
Hiszpania 1982   Paolo Rossi 6   Karl-Heinz Rummenigge 5   Zico

  Zbigniew Boniek

4
Meksyk 1986   Gary Lineker 6   Diego Maradona
  Careca
  Emilio Butragueño
5   Jorge Valdano
  Preben Elkjær Larsen
  Alessandro Altobelli
  Igor Belanov
4
Włochy 1990   Salvatore Schillaci 6   Tomáš Skuhravý 5   Roger Milla
  Gary Lineker
  Lothar Matthäus
  Míchel
4
USA 1994   Christo Stoiczkow
  Oleg Salenko(5)
6   Romário
  Jürgen Klinsmann
  Roberto Baggio
  Kennet Andersson
5   Gabriel Batistuta
  Florin Răducioiu
  Martin Dahlin
4
Francja 1998   Davor Šuker 6   Gabriel Batistuta
  Christian Vieri
5   Ronaldo
  Marcelo Salas
  Luis Hernández
4
Korea/Japonia 2002   Ronaldo 8   Rivaldo
  Miroslav Klose
5   Jon Dahl Tomasson
  Christian Vieri
4
Niemcy 2006   Miroslav Klose 5   Hernán Crespo 3   Ronaldo 3
RPA 2010(6)   Thomas Müller 5(6)   David Villa 5   Wesley Sneijder 5
Brazylia 2014   James Rodríguez 6   Thomas Müller 5   Neymar 4(7)
Rosja 2018   Harry Kane 6   Antoine Griezmann 4   Romelu Lukaku 4(8)

1 Początkowo FIFA uznawała Nejedlý'emu cztery gole, co oznaczało, że był najlepszym strzelcem na równi z Włochem Angelo Schiavio i Niemcem Edmundem Conenem, jednak zmieniła decyzję w 2006 roku na zaliczenie Nejedlý'emu pięciu goli[3].

2 Początkowo FIFA przyznawała nagrodę Leônidasowi za zdobycie ośmiu goli, jednak w 2006 roku zmieniła tę decyzję, zaliczając jeden, a nie dwa gole tego zawodnika w ćwierćfinałowym meczu przeciwko Czechosłowacji[3].

3 W 1950 roku kontrowersje dotyczyły ilości goli strzelonych przez Brazylijczyka Ademira Menezesa, w związku z brakującymi danymi z meczu Brazylia-Hiszpania. Pierwszy gol uznano za bramkę samobójczą hiszpańskiego obrońcy Parra, a gol na 5-0 wpisano na konto Jaira. Aktualnie FIFA oba te trafienia przypisuje Menezesowi[4].

4 Salenko to jedyny gracz, który zdobył tytuł grając w zespole, który odpadł w fazie grupowej mistrzostw. Sześć goli podczas tego turnieju to jedyne trafienia w karierze tego piłkarza na imprezach międzynarowodych.

5 Podczas turnieju, po meczu grupowym z Kostaryką, Ronaldo zgłosił protest przeciwko decyzji sędziego, co do uznania samobójczej bramki. FIFA przyznała rację piłkarzowi[5].

6 Müller, Villa, Sneijder i Forlán strzelili po pięć goli. Niemiec wygrał dzięki największej ilość asyst (3), przy czym reszta z wymienionych zawodników zaliczyła po jednej asyście. Villa zajął drugie miejsce, spędzając mniej czasu na boisku niż Sneijder, a Holender, dzięki przewadze nad Urugwajczykiem w tej samej statystyce, otrzymał Brązowego Buta[6].

7 Neymar, Lionel Messi i Robin van Persie strzelili po 4 bramki. Neymar otrzymał Brązowy But, ponieważ spędził mniej minut na boisku.

8 Antoine Griezmann i Romelu Lukaku strzelili po 4 bramki. Lukaku otrzymał Brązowy But, ponieważ miał jedną asystę a Griezmann dwie.

Złota RękawicaEdytuj

Złota Rękawica jest przyznawana najlepszemu bramkarzowi turnieju finałowego mistrzostw. Przed 2010 rokiem nagroda nosiła nazwę Złotej Rękawicy Lwa Jaszyna, od imienia Lwa Jaszyna, byłego radzieckiego bramkarza. Zwycięzcę, na podstawie wszystkich występów bramkarzy podczas rozgrywek, wskazuje FIFA Technical Study Group. Pomimo tego, że bramkarze mogą zdobyć specjalne wyróżnienie tylko na swojej pozycji, nie wyklucza to ich od możliwości otrzymania Złotej Piłki i tak w 2002 roku Oliver Kahn został zwycięzcą w obu tych kategoriach. Złota Rękawica jest przyznawana od 1994 roku, ale w każdym Zespole Gwiazd Mistrzostw Świata do 1998 roku znajdował się jeden bramkarz.

Mistrzostwa Świata Bramkarze będący częścią Zespołu Gwiazd
Urugwaj 1930   Enrique Ballesteros
Włochy 1934   Ricardo Zamora
Francja 1938   František Plánička
Brazylia 1950   Roque Máspoli
Szwajcaria 1954   Gyula Grosics
Szwecja 1958   Harry Gregg
Chile 1962   Viliam Schrojf
Anglia 1966   Gordon Banks
Meksyk 1970   Ladislao Mazurkiewicz
RFN 1974   Sepp Maier
Argentyna 1978   Ubaldo Fillol
Hiszpania 1982   Dino Zoff
Meksyk 1986   Jean-Marie Pfaff
Włochy 1990   Sergio Goycochea

Złota Rękawica Lwa Jaszyna po raz pierwszy została przyznana w 1994 roku.

Mistrzostwa Świata Zdobywcy Złotej Rękawicy Lwa Jaszyna
USA 1994   Michel Preud’homme
Francja 1998   Fabien Barthez
Korea/Japonia 2002   Oliver Kahn
Niemcy 2006   Gianluigi Buffon

Nagroda została przemianowana na Złotą Rękawicę w 2010 roku.

Mistrzostwa Świata Zdobywcy Złotej Rękawicy
RPA 2010   Iker Casillas
Brazylia 2014   Manuel Neuer
Rosja 2018   Thibaut Courtois

Nagroda dla Najlepszego Młodego ZawodnikaEdytuj

Nagroda dla Najlepszego Młodego Zawodnika po raz pierwszy została przyznana w Niemczech w 2006 roku i otrzymał ją zawodnik gospodarzy, Lukas Podolski[7]. Nagroda przyznawana jest najlepszemu graczowi, który wraz z rozpoczęciem roku rozgrywania turnieju nie ukończył 21. roku życia. Na przykład, podczas Mistrzostw Świata w 2006 roku oznaczało to, że statuetkę mogli otrzymać piłkarze urodzeni po 1 stycznia 1985. Głosowanie, które odbyło się na podstronie FIFA dotyczącej tych mistrzostw pomogło FIFA Technical Study Group w wyborze laureata tego trofeum.

FIFA zorganizowała także internetową ankietę w celu wyłonienia triumfatorów w tej kategorii dla mistrzostw przeprowadzonych w latach 1958-2002.[8]

Mistrzostwa Świata Nagroda dla Najlepszego Młodego Zawodnika Wiek
Szwecja 1958   Pelé 17
Chile 1962   Flórián Albert 20
Anglia 1966   Franz Beckenbauer 20
Meksyk 1970   Teófilo Cubillas 21
RFN 1974   Władysław Żmuda 20
Argentyna 1978   Antonio Cabrini 20
Hiszpania 1982   Manuel Amoros 21
Meksyk 1986   Enzo Scifo 20
Włochy 1990   Robert Prosinečki 21
USA 1994   Marc Overmars 21
Francja 1998   Michael Owen 18
Korea/Japonia 2002   Landon Donovan 20

Nagroda dla Najlepszego Młodego Zawodnika po raz pierwszy została przyznana w 2006 roku.

Mistrzostwa Świata Nagroda dla Najlepszego Młodego Zawodnika Wiek
Niemcy 2006   Lukas Podolski 21
RPA 2010   Thomas Müller[9] 20
Brazylia 2014   Paul Pogba[10] 21
Rosja 2018   Kylian Mbappé 19

Nagroda FIFA Fair PlayEdytuj

Nagroda FIFA Fair Play jest przyznawana zespołowi, który podczas turnieju finałowego mistrzostw świata (pod uwagę brane są tylko zespoły, które przebrnęły przez fazę grupową) najczęściej stosował się do zasad fair play. Zwycięzcy w tej kategorii poza statuetką otrzymują także dyplomy i medale dla wszystkich piłkarzy oraz trenerów, a także 50 tysięcy dolarów do przeznaczenia na rozwój futbolu wśród młodzieży[11].

Początkowo, nagrodą był tylko certyfikat, natomiast w latach 1982-1994 było to złote trofeum wzorowane na Sport Billym, grającym w piłkę bohaterze komiksów z lat 1979-1980. Obecnie jest to treofeum z postacią eleganckiego piłkarza. Peru było pierwszym krajem, który zdobył tytuł fair play podczas mistrzostw świata w 1970 roku, nie oglądając żadnej żółtej ani czerwonej kartki we wszystkich meczach turnieju[12].

Mistrzostwa Świata Zdobywcy nagrody FIFA Fair Play
Meksyk 1970   Peru
Argentyna 1978   Argentyna
Hiszpania 1982   Brazylia
Meksyk 1986   Brazylia
Włochy 1990   Anglia
USA 1994   Brazylia
Francja 1998   Anglia
  Francja
Korea/Japonia 2002   Belgia
Niemcy 2006   Brazylia
  Hiszpania
RPA 2010   Hiszpania
Brazylia 2014   Kolumbia
Rosja 2018   Hiszpania

Najbardziej Interesujący ZespółEdytuj

Nagroda dla najbardziej interesującego zespołu (ang. Most Entertaining Team)[13] przyznawana jest poprzez publiczne głosowanie od 1994 roku i otrzymuje ją zespół, który rozgrywał najbardziej widowiskowe spotkania podczas turnieju finałowego mistrzostw.

Mistrzostwa Świata Najbardziej Interesujący Zespół
USA 1994   Brazylia
Francja 1998   Francja
Korea/Japonia 2002   Korea Płd.
Niemcy 2006   Portugalia
RPA 2010   Niemcy
Brazylia 2014   Kolumbia

Zespół GwiazdEdytuj

Zespół Gwiazd to drużyna, w skład której wchodzą najlepsi gracze całego turnieju na danych pozycjach, wybierana przez FIFA Technical Study Group, a w 2010 roku poprzez internetową sondę na stronie FIFA.com. Liczba graczy wybieranych do tego zespołu została zwiększona z 11 do 16 w 1998 roku, następnie do 23 w 2006 roku, aby cztery lata później wrócić do „klasycznej” jedenastki. Wtedy też po raz pierwszy wybrano najlepszego trenera, którym został selekcjoner zwycięskiej reprezentacji Hiszpanii, Vicente del Bosque). Przed 1998, eksperci oraz dziennikarze (głównie europejscy oraz południowoamerykańscy) wybierali „Zespół Marzeń”, jedenastkę złożoną z graczy na każdej pozycji.

Mistrzostwa Świata Bramkarze Obrońcy Pomocnicy Napastnicy Trenerzy
Urugwaj 1930

  Enrique Ballesteros

  José Nasazzi
  Milutin Ivković

  Luis Monti
  Álvaro Gestido
  José Andrade

  Pedro Cea
  Héctor Castro
  Héctor Scarone
  Guillermo Stábile
  Bert Patenaude

N/A
Włochy 1934

  Ricardo Zamora

  Jacinto Quincoces
  Eraldo Monzeglio

  Luis Monti
  Attilio Ferraris
  Leonardo Cilaurren

  Giuseppe Meazza
  Raimundo Orsi
  Enrique Guaita
  Matthias Sindelar
  Oldřich Nejedlý

Francja 1938

  František Plánička

  Pietro Rava
  Alfredo Foni
  Domingos da Guia

  Michele Andreolo
  Ugo Locatelli

  Silvio Piola
  Gino Colaussi
  György Sárosi
  Gyula Zsengellér
  Leônidas

Brazylia 1950

  Roque Máspoli

  Erik Nilsson
  José Parra
  Víctor Rodríguez Andrade

  Obdulio Varela
  Bauer
  Alcides Ghiggia
  Jair

  Zizinho
  Ademir
  Juan Alberto Schiaffino

Szwajcaria 1954

  Gyula Grosics

  Ernst Ocwirk
  Djalma Santos
  José Santamaría

  Fritz Walter
  József Bozsik
  Nándor Hidegkuti
  Zoltan Czibor

  Helmut Rahn
  Ferenc Puskás
  Sándor Kocsis

Szwecja 1958

  Harry Gregg

  Djalma Santos
  Bellini
  Nílton Santos

  Danny Blanchflower
  Didi
  Gunnar Gren
  Raymond Kopa

  Pelé
  Garrincha
  Just Fontaine

Chile 1962

  Viliam Schrojf

  Djalma Santos
  Cesare Maldini
  Walerij Woronin
  Karl-Heinz Schnellinger

  Zagallo
  Zito
  Josef Masopust

  Vavá
  Garrincha
  Leonel Sánchez

Anglia 1966

  Gordon Banks

  George Cohen
  Bobby Moore
  Vicente
  Silvio Marzolini

  Franz Beckenbauer
  Mário Coluna
  Bobby Charlton

  Flórián Albert
  Uwe Seeler
  Eusébio

Meksyk 1970

  Ladislao Mazurkiewicz

  Carlos Alberto
  Atilio Ancheta
  Franz Beckenbauer
  Giacinto Facchetti

  Gérson
  Rivelino
  Bobby Charlton

  Pelé
  Gerd Müller
  Jairzinho

RFN 1974

  Sepp Maier

  Berti Vogts
  Ruud Krol
  Franz Beckenbauer
  Paul Breitner
  Elías Figueroa

  Wolfgang Overath
  Kazimierz Deyna
  Johan Neeskens

  Rob Rensenbrink
  Johan Cruyff
  Grzegorz Lato

Argentyna 1978

  Ubaldo Fillol

  Berti Vogts
  Ruud Krol
  Daniel Passarella
  Alberto Tarantini

  Dirceu
  Teófilo Cubillas
  Rob Rensenbrink

  Roberto Bettega
  Paolo Rossi
  Mario Kempes

Hiszpania 1982

  Dino Zoff

  Luizinho
  Júnior
  Claudio Gentile
  Fulvio Collovati

  Zbigniew Boniek
  Falcão
  Michel Platini
  Zico

  Paolo Rossi
  Karl-Heinz Rummenigge

Meksyk 1986

  Jean-Marie Pfaff

  Josimar
  Manuel Amoros
  Júlio César

  Jan Ceulemans
  Jean Tigana
  Michel Platini
  Diego Maradona

  Preben Elkjær Larsen
  Emilio Butragueño
  Gary Lineker

Włochy 1990

  Sergio Goycochea
  Luis Gabelo Conejo

  Andreas Brehme
  Paolo Maldini
  Franco Baresi

  Diego Maradona
  Lothar Matthäus
  Dragan Stojkovic
  Paul Gascoigne

  Salvatore Schillaci
  Roger Milla
  Jürgen Klinsmann

USA 1994

  Michel Preud’homme

  Jorginho
  Márcio Santos
  Paolo Maldini

  Dunga
  Krasimir Bałykow
  Gheorghe Hagi
  Tomas Brolin

  Romário
  Christo Stoiczkow
  Roberto Baggio

Francja 1998

  Fabien Barthez
  José Luis Chilavert

  Roberto Carlos
  Marcel Desailly
  Lilian Thuram
  Frank de Boer
  Carlos Gamarra

  Dunga
  Rivaldo
  Michael Laudrup
  Zinédine Zidane
  Edgar Davids

  Ronaldo
  Davor Šuker
  Brian Laudrup
  Dennis Bergkamp

Korea/Japonia 2002

  Oliver Kahn
  Rüştü Reçber

  Roberto Carlos
  Sol Campbell
  Fernando Hierro
  Hong Myung-bo
  Alpay Özalan

  Rivaldo
  Ronaldinho
  Michael Ballack
  Claudio Reyna
  Yoo Sang-chul

  Ronaldo
  Miroslav Klose
  El Hadji Diouf
  Hasan Şaş

Niemcy 2006

  Gianluigi Buffon
  Jens Lehmann
  Ricardo

  Roberto Ayala
  John Terry
  Lilian Thuram
  Philipp Lahm
  Fabio Cannavaro
  Gianluca Zambrotta
  Ricardo Carvalho

  Zé Roberto
  Patrick Vieira
  Zinédine Zidane
  Michael Ballack
  Andrea Pirlo
  Gennaro Gattuso
  Luís Figo
  Maniche

  Hernán Crespo
  Thierry Henry
  Miroslav Klose
  Luca Toni
  Francesco Totti

RPA 2010

  Iker Casillas

  Philipp Lahm
  Sergio Ramos
  Carles Puyol
  Maicon

  Andrés Iniesta
  Bastian Schweinsteiger
  Wesley Sneijder
  Xavi

  David Villa
  Diego Forlán

  Vicente del Bosque

Brazylia 2014

  Manuel Neuer

  Marcelo
  Mats Hummels
  Thiago Silva
  David Luiz

  Ángel Di María
  Toni Kroos
  James Rodríguez

  Lionel Messi
  Thomas Müller
  Neymar

  Joachim Löw

Rosja 2018

  Thibaut Courtois

  Raphaël Varane
  Diego Godín
  Thiago Silva
  Marcelo

  Luka Modrić
  Philippe Coutinho
  Kevin De Bruyne

  Kylian Mbappé
  Harry Kane
  Cristiano Ronaldo

Tylko dwóch graczy zostało wybranych trzykrotnie do Zespołu Gwiazd: Franz Beckenbauer w latach 1966, 1970 i 1974 oraz Djalma Santos w 1954, 1958 i 1962 roku. 21 innych piłkarzy zostało wybranych dwukrotnie do tego zespołu. Pierwszy z nich to Luis Monti, grający w 1930 roku dla Argentyny, a w 1934 dla Włoch, natomiast ostatni – obecny reprezentant i kapitan Niemiec Philipp Lahm. Z kolei Pelé to jedyny gracz wybrany do jedenastki turnieju na przestrzeni dwunastu lat (1958 i 1970).

Urugwaj w 1930 i 1950 roku, Włochy i Niemcy w roku 2006, a także Hiszpania w roku 2010 to jedyne ekipy, mające swoich przedstawicieli w Zespole Gwiazd na każdej pozycji.

Urugwaj w 1930 roku i Włochy w 2006 roku miały po siedmiu przedstawicieli swoich krajów w Zespole Gwiazd. Należy jednak pamiętać, że w 1930 roku zostało wybranych łącznie jedenastu graczy, w 2006 aż 23. W roku 2010, gdzie powrócono do selekcji tylko jedenastu najlepszych piłkarzy całego turnieju, wyróżnionych zostało sześciu zawodników hiszpańskich.

36 różnych Brazylijczyków zostało wybranych do wszystkich Zespołów Gwiazd mistrzostw świata. Brazylia jest także krajem z największą liczbą nominacji z 44 graczami nominowanymi.

Tylko dwóch azjatyckich graczy zostało wybranych do Zespołu Gwiazd i są to reprezentanci Korei Południowej: Hong Myung-bo oraz Yoo Sang-chul. Obaj zostali wyłonieni w 2002 roku.

Tylko jeden gracz ze zwycięskiej Argentyny w 1986 roku został wytypowany do Zespołu Gwiazd i był nim Diego Maradona.

Jako jedyni bracia, Duńczycy Brian i Michael Laudrup zostali obaj wybrani do Zespołu Gwiazd w 1998 roku.

PrzypisyEdytuj

  1. Alex Bellos: Obituary: Zizinho | News (ang.). [dostęp 2012-06-11].
  2. FIFA.com: FIFA Classic Player (ang.). [dostęp 2012-06-11].
  3. a b FIFA.com: Historia hat-tricków na mistrzostwach świata w piłce nożnej. [dostęp 11 czerwca 2012].
  4. RSSSF: Mistrzostwa Świata 1950. [dostęp 11 czerwca 2012].
  5. Sky Sports: Ronaldo handed fourth goal (ang.). [dostęp 12 czerwca 2012].
  6. FIFA.com: Złoty But. [dostęp 11 czerwca 2012].
  7. FIFA.com: Previous FIFA World Cups (ang.). [dostęp 11 czerwca 2012].
  8. www.footballdatabase.com: Nagroda dla Najlepszego Młodego Zawodnika. [dostęp 11 marzec 2009].
  9. FIFA.com: Muller named Hyundai Best Young Player (ang.). [dostęp 11 czerwca 2012].
  10. FIFA.com: Pogba wins Hyundai Young Player Award (ang.). [dostęp 14 lipca 2018].
  11. FIFA.com: XXI. Special awards and protocol (strona 52). [dostęp 11 czerwca 2012].
  12. Peru.com: España campeón, del fair play, en Sudáfrica 2010. [dostęp 20 października 2011].
  13. FIFA.com: FIFA Award for the Most Entertaining Team (ang.). [dostęp 11 czerwca 2012].

Linki zewnętrzneEdytuj