Otwórz menu główne

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 – zawody olimpijskie w skokach narciarskich, przeprowadzone w ramach igrzysk w Vancouver.

Skoki narciarskie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010
2006 2014
Data 1322 lutego 2010
Gospodarz Kanada Vancouver
(Whistler)
Dyscyplina skoki narciarskie
Mężczyźni
konkurs indywidualny
na skoczni HS 106
Szwajcaria Simon Ammann
konkurs indywidualny
na skoczni HS 140
Szwajcaria Simon Ammann
konkurs drużynowy
na skoczni HS 140
 Austria
Klasyfikacja medalowa
Zwycięzca  Szwajcaria

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 w Vancouver po raz 21. w historii skoczkowie narciarscy walczyli o medale olimpijskie. Areną zmagań był kompleks skoczni Whistler Olympic Park, gdzie rozegrano trzy konkursy skoków narciarskich – dwa indywidualne (na skoczni normalnej i dużej) oraz jeden drużynowy (na skoczni dużej). Dwukrotnym indywidualnym mistrzem olimpijskim został Simon Ammann, srebrne medale dwukrotnie zdobył Adam Małysz, a brązowe – Gregor Schlierenzauer. Drużynowe mistrzostwo olimpijskie zdobyła reprezentacja Austrii, która wyprzedziła zdobywców medalu srebrnego – Niemców oraz brązowych medalistów – Norwegów.

Konkursy odbyły się między 13 a 22 lutego 2010. Najmłodszym skoczkiem, który wziął w nich udział, był Peter Prevc, który w trakcie igrzysk miał 17 lat. Najstarszy był natomiast Noriaki Kasai, który startował w wieku 37 lat. Dwa lata starszy od Kasai był Takanobu Okabe, jednak został on jedynie powołany do kadry japońskiej i nie wystąpił w żadnej z trzech konkurencji. We wszystkich trzech konkursach medale olimpijskie zdobył jeden zawodnik – Gregor Schlierenzauer.

Do zawodów zostało zgłoszonych 71 zawodników z 18 krajów[a].

Przed igrzyskamiEdytuj

 
Anders Jacobsen, jeden z faworytów bukmacherów do zwycięstwa w konkursach olimpijskich.
 
Simon Ammann, jeden z faworytów bukmacherów do zwycięstwa w konkursach olimpijskich.
 
Thomas Morgenstern, jeden z faworytów bukmacherów do zwycięstwa w konkursach olimpijskich.

W marcu 2009 roku treningi wznowił dwukrotny srebrny medalista olimpijski w konkurencjach drużynowych, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata, pięciokrotny złoty medalista mistrzostw świata i pięciokrotny triumfator Turnieju Czterech Skoczni, Janne Ahonen[1], który rok wcześniej zakończył karierę sportową. Decyzję o powrocie na skocznie umotywował przede wszystkim chęcią zdobycia indywidualnego medalu igrzysk olimpijskich[2].

Na dwa tygodnie przed konkursami olimpijskimi dyrektor Pucharu Świata Walter Hofer przedstawił nowe przepisy dotyczące kombinezonów skoczków narciarskich, z których wynikało, że zaklejanie logo sponsorów jest niedozwolone. W wyniku tego wszyscy zawodnicy zmuszeni byli do zakupu nowych kombinezonów[3].

Na początku lutego 2010 kontuzji kolana doznał Dmitrij Wasiljew, który w ówczesnej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajmował szesnaste miejsce. Uraz ten uniemożliwił mu start w konkursach olimpijskich[4]. Podczas konkursu Pucharu Świata w Willingen, na tydzień przed igrzyskami, kontuzji uległ także Bjørn Einar Romøren, który złamał palec lewej ręki[5], jednak Norweg ostatecznie wziął udział w zawodach w Vancouver.

Trzy spośród pięciu ostatnich konkursów Pucharu Świata, które odbyły się przed rozpoczęciem igrzysk, wygrał Gregor Schlierenzauer, a po jednym – Simon Ammann i Anders Jacobsen. Ci trzej zawodnicy, a także Thomas Morgenstern, Adam Małysz i Janne Ahonen zdaniem bukmacherów byli faworytami do zdobycia medalu olimpijskiego[6][7].

Na prowadzeniu w klasyfikacji Pucharu Narodów znajdowała się reprezentacja Austrii, która wygrała dwa konkursy drużynowe w sezonie. 7 lutego, w ostatnim konkursie przed rozpoczęciem zmagań olimpijskich, zwyciężyła reprezentacja Niemiec przed Norwegami i Austriakami[8]. Te trzy drużyny, a także Finlandia i Japonia były uważane za kandydatów do medalu.

Tytułów mistrzów olimpijskich z igrzysk w 2006 roku w Turynie bronili: Thomas Morgenstern w konkursie indywidualnym na skoczni dużej oraz reprezentacja Austrii w konkursie drużynowym. Złoty medal olimpijski na skoczni normalnej w Turynie zdobył Lars Bystøl, jednak w 2009 roku zakończył sportową karierę i nie wystartował w Vancouver[9][10].

Kontrowersje wokół startu kobietEdytuj

W styczniu 2008 organizatorzy igrzysk w Vancouver rozpoczęli starania nad wprowadzeniem konkursu skoków kobiet do kalendarza ZIO 2010. Od początku tych zmagań przeciwne stanowisko wyraził Międzynarodowy Komitet Olimpijski, który uznał, że konkurencja ta nie spełnia wymogów. Komitet poinformował, że aby skoki kobiet trafiły do programu igrzysk olimpijskich, najpierw dwukrotnie muszą zostać rozegrane zawody w tej dyscyplinie w ramach mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, a także, że decyzja o włączeniu nowej konkurencji do kalendarza musi zapaść nie później niż na cztery lata przed rozpoczęciem igrzysk[11].

W marcu tego samego roku ostatecznie zapadła decyzja o niewprowadzeniu konkursu skoków kobiet do kalendarza igrzysk w Vancouver. Przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, Jacques Rogge uargumentował tę decyzję niewielką liczbą zawodniczek, które uprawiają skoki narciarskie[12].

W maju 2008 grupa piętnastu skoczkiń, m.in. Anette Sagen, Daniela Iraschko, Lindsey Van i Katie Willis, pozwała organizatorów igrzysk do sądu z uwagi na to, że niewłączenie konkurencji kobiet do programu było naruszeniem praw równości płci[13]. W wyniku postępowania sądowego, z uwagi na zapis w kanadyjskiej konstytucji mówiący o tym, że kobiety mają te same prawa co mężczyźni, istniało także zagrożenie usunięciem konkursu mężczyzn z kalendarza igrzysk[14].

10 lipca 2009 kanadyjski sąd odrzucił pozew wytoczony organizatorom igrzysk. Lauri Ann Fenlon, sędzia Sądu Najwyższego prowincji Kolumbia Brytyjska oznajmiła, że wybór dyscyplin należy wyłącznie do Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego[15]. W tydzień po ogłoszeniu decyzji zawodniczki złożyły odwołanie[16], jednak w listopadzie 2009 Sąd Apelacyjny Kolumbii Brytyjskiej w Vancouver odrzucił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego do programu igrzysk nie został wprowadzony konkurs w skokach narciarskich kobiet[17].

Kwalifikacja olimpijskaEdytuj

Zgodnie z rozporządzeniem Międzynarodowej Federacji Narciarskiej do konkurencji olimpijskich mogło przystąpić maksymalnie 70 zawodników. W pierwszej kolejności kwalifikację olimpijską uzyskali zawodnicy, którzy w sezonie 2009/2010 przynajmniej dwukrotnie zajęli miejsca w pierwszej dwudziestce zawodów Pucharu Świata oraz wszyscy skoczkowie, którzy uplasowali się w pierwszej trzydziestce mistrzostw świata w 2009 w Libercu[18]. W drugiej kolejności przyznawania kwalifikacji olimpijskiej wzięli udział wszyscy zawodnicy, którzy w okresie od 1 lipca 2008 do 25 stycznia 2010 zdobyli przynajmniej jeden punkt do klasyfikacji Pucharu Świata, Letniej Grand Prix lub Pucharu Kontynentalnego. Spośród nich zostali wyłonieni najlepsi zawodnicy według Światowej Listy Rankingowej, którzy dotychczas nie uzyskali kwalifikacji olimpijskiej. W następnej kolejności brano pod uwagę klasyfikacje generalne Pucharu Kontynentalnego w sezonach 2008/2009 oraz 2009/2010. Kanada jako organizator igrzysk miała zagwarantowany udział zawodników, którzy pomiędzy 1 lipca 2008 a 25 stycznia 2010 zdobyli przynajmniej jeden punkt Pucharu Świata, Letniej Grand Prix lub Pucharu Kontynentalnego, jednak ich liczba nie mogła być większa niż pięciu. Ostatecznie kwalifikację uzyskało czterech kanadyjskich skoczków. Kwoty krajowe dla wszystkich reprezentacji zostały oficjalnie ogłoszone przez Międzynarodową Federację Narciarską dnia 28 stycznia 2010[19].

Zgodnie z regulaminem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w seriach kwalifikacyjnych przed konkursami olimpijskimi każda reprezentacja mogła wystawić maksymalnie czterech zawodników[20], natomiast w seriach treningowych mogło wystartować pięciu skoczków z każdego kraju[19].

SkocznieEdytuj

Dwa spośród trzech konkursów (jeden indywidualny i jeden drużynowy) Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 odbyły się na skoczni dużej w Whistler, której rozmiar wynosi 140 m. Trzeci z konkursów został przeprowadzony na obiekcie normalnym (HS 106), umieszczonym w tym samym kompleksie skoczni, co skocznia duża.

W kwietniu 2004 roku w Whistler rozpoczęto budowę dwóch skoczni narciarskich, które były areną zmagań na igrzyskach w 2010 roku. Oficjalne otwarcie kompleksu skoczni odbyło się 15 grudnia 2007[21].

Do czasu rozpoczęcia igrzysk na obiekcie normalnym nie rozegrano żadnych zawodów Pucharu Świata ani mistrzostw świata, w związku z czym nie ustanowiono oficjalnego rekordu. Nieoficjalną rekordzistką skoczni była Lindsey Van, która w 2008 roku uzyskała 105,5 metra w konkursie Pucharu Kontynentalnego[22].

Nazwa skoczni Miejscowość Punkt K HS Rekord skoczni[b]
  Whistler Olympic Park Ski Jump   Whistler K-95[22] HS 106[22] brak oficjalnego rekordu[c]
  Whistler Olympic Park Ski Jump   Whistler K-125[22] HS 140[22] 149,0 m[22]   Gregor Schlierenzauer 25.01.2009

JuryEdytuj

Dyrektorem konkursów w skokach narciarskich na igrzyskach w Vancouver był Donald Grady oraz z ramienia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej, dyrektor zawodów Pucharu Świata, Walter Hofer. Asystentem Waltera Hofera był, podobnie jak w innych oficjalnych zawodach organizowanych przez FIS, Miran Tepeš. Sędzią technicznym był Sandro Pertile, a jego asystentem – Geir Steinar Løng.

Skład sędziowski poszczególnych konkursów przedstawia poniższa tabela:

Sędzia Kraj Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. ind. HS 106[23][24]
Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. ind. HS 140[25][26]
Stanowisko na
wieży sędziowskiej
konk. druż. HS 140[27]
Kemp Fripp   Kanada D B A
Ryszard Guńka   Polska B - E
Josef Kleisl   Niemcy E C B
Daniel Lind   Szwecja A E D
Hidemitsu Mori   Japonia C A -
Josef Slavík   Czechy - D C

Przebieg zawodówEdytuj

 
Simon Ammann ze złotym medalem olimpijskim

Pierwszy konkurs olimpijski w Vancouver został rozegrany 13 lutego 2010 na skoczni normalnej o punkcie konstrukcyjnym na 95. metrze. Belka startowa podczas pierwszej serii konkursowej ustawiona była na 17. pozycji. Zawody rozpoczął Anders Johnson, który uzyskał 86,5 metra. Pierwszy skok poza granicę 95 metrów oddał występujący z numerem dziewiątym reprezentant Kazachstanu, Nikołaj Karpienko, który uzyskał odległość 96 metra i objął prowadzenie. Zawodnik z numerem czwartym, Vincent Descombes Sevoie uzyskał tę samą odległość co Karpienko, jednak dostał wyższe noty za styl i został liderem konkursu. Kolejnym zawodnikiem, który zasiadł na belce startowej był Janne Happonen. Oddał skok na 97,5 metra i prowadził w konkursie. Na pierwszym miejscu zmienił go następny z zawodników, Roman Koudelka, który jako pierwszy przekroczył granicę 100 metrów, uzyskując 101,5 metra. Czeski skoczek był liderem konkursu przez 18 następnych skoków[28]. Do uzyskanej przez niego odległości zbliżyli się między innymi: Peter Prevc (100 m), Martin Schmitt (99,5 m), Tom Hilde (100 m) i Kamil Stoch (98,5 m)[29].

Koudelkę pokonał jego rodak, Jakub Janda, który uzyskał rezultat o pół metra gorszy, jednak za sprawą wyższych not sędziowskich zdołał objąć prowadzenie. Zaraz po Jandzie skok na tę samą odległość uzyskał Michael Neumayer, jednak jego styl został niżej oceniony przez jury i uplasował się na trzecim miejscu[29].

Jako czterdziesty miał wystartować Pascal Bodmer, jednak ze względu na problemy z kombinezonem oddał swój skok jako ostatni zawodnik pierwszej serii[30]. Na belce startowej zasiadł za to Michael Uhrmann i po skoku na 103,5 metra objął prowadzenie. Nikt poza Simonem Ammannem, który skoczył 1,5 metra dalej, nie zdołał wyprzedzić Niemca. Tę samą odległość co Uhrmann uzyskał Adam Małysz, lecz z powodu odjazdu jednej z nart przy lądowaniu uzyskał o 0,5 punktu mniej za styl. Skoki na 102 metry oddali Thomas Morgenstern, Janne Ahonen oraz Robert Kranjec i zajmowali kolejne miejsca od czwartego do szóstego. Pół metra bliżej skoczył Gregor Schlierenzauer i zajmował siódmą lokatę po pierwszej serii konkursowej[29].

Przed drugą serią sędziowie zdecydowali wydłużyć rozbieg do 18. belki startowej. Pierwszym zawodnikiem był Nikołaj Karpienko, który uzyskał 96 metrów. Ten sam rezultat uzyskał Vincent Descombes Sevoie i wyprzedził Kazacha. 3,5 metra dalej skoczył Kalle Keituri, a 4 metry dalej Janne Happonen i ci zawodnicy kolejno obejmowali prowadzenie. Happonen pozostawał na pierwszym miejscu przez dwa kolejne skoki aż do momentu, gdy Anders Bardal uzyskał 100 metrów. Lepszy od Bardala okazał się Noriaki Kasai (100,5 m). Następnie prowadzenie obejmowali kolejno: Martin Schmitt (103,5 m), Anders Jacobsen (104 m) i Peter Prevc (104,5 m). Zmiana lidera nastąpiła dopiero po skoku Gregora Schlierenzauera, który uzyskując 106,5 metra wyprzedził Prevca o dziewięć punktów. Kolejni trzej zawodnicy – Robert Kranjec, Janne Ahonen i Thomas Morgenstern osiągnęli krótsze rezultaty, w wyniku czego Schlierenzauer pozostawał liderem aż do ostatnich trzech skoków konkursowych[29].

Trzeci zawodnik pierwszej rundy, Adam Małysz uzyskał 105 metrów i objął prowadzenie, tym samym zapewniając sobie medal olimpijski. Michael Uhrmann lądował trzy metry bliżej i wypadł poza podium olimpijskie. Najdłuższy skok drugiej serii, a jednocześnie całego konkursu oddał Simon Ammann, który dzięki uzyskanym 108 metrom w ostatecznym rozrachunku miał siedem punktów przewagi nad drugim Małyszem. Jednocześnie odległość Ammanna była nowym, oficjalnym rekordem skoczni normalnej w Whistler[31]. Simon Ammann zdobył trzeci w karierze tytuł mistrza olimpijskiego w skokach narciarskich[29].

 
Adam Małysz pod skocznią w Whistler.

Drugi z indywidualnych konkursów olimpijskich odbył się 20 lutego na skoczni dużej. Rywalizacja rozpoczęła się z dwunastej belki startowej. Jako pierwszy skok oddał Stefan Read, który wylądował na 104,5 metrze. Zawodnicy, którzy wystartowali w następnej kolejności – Tomáš Zmoray i Peter Frenette kolejno obejmowali prowadzenie. Frenette skoczył 114,5 metra, co pozwoliło mu zachować prowadzenie przez osiem następnych skoków. Amerykanina wyprzedził jedenasty zawodnik na liście startowej, Stefan Hula, który uzyskał odległość 122,5 metra. Polak zajmował pierwsze miejsce przez następne siedem skoków, aż do momentu gdy na belce startowej zasiadł Peter Prevc. Prevc skoczył dwa metry dalej od Huli, dzięki czemu został liderem konkursu[32].

Pierwszy skok za punktem konstrukcyjnym oddał Matti Hautamäki – 134 metry. Występujący po reprezentancie Finlandii zawodnicy nie byli w stanie go wyprzedzić – Kamil Stoch uzyskał 126 metrów, Antonín Hájek 128 metrów, a Michael Neumayer 130 metrów. Hautamäki prowadził w konkursie przez 20 skoków, a zawodnikiem, który go wyprzedził był dopiero Adam Małysz. Polski skoczek lądował na 137 metrze, dzięki czemu z przewagą 6,4 punktu był liderem konkursu. Żaden z czterech kolejnych skoczków, wszystkich reprezentantów Austrii, nie zdołał wyprzedzić reprezentanta Polski. Wolfgang Loitzl i Thomas Morgenstern skoczyli na odległość 129,5 metra, Andreas Kofler uzyskał 131,5 metra, a Gregor Schlierenzauer 130,5 metra. Ostatni zawodnik pierwszej serii, Simon Ammann skoczył o siedem metrów dalej od prowadzącego Małysza i został liderem na półmetku rywalizacji z przewagą 6,6 punktu[32].

Druga runda indywidualnego konkursu na skoczni HS 140 została przeprowadzona z 11. belki startowej. Rozpoczynający drugą serię Harri Olli uzyskał 129 metrów. Zajmujący z nim ex aequo 29. miejsce Daiki Itō lądował pół metra bliżej i w efekcie zajął drugie miejsce. Jeden z najdłuższych skoków w całym konkursie oddał Robert Kranjec, który osiągnął 135,5 metra i prowadził przez kolejne pięć skoków, aż do momentu gdy swój skok oddał Noriaki Kasai. Kasai lądował pół metra bliżej od Kranjca, jednak za sprawą przewagi punktowej uzyskanej w pierwszej serii objął prowadzenie. Kasai i Kranjec byli na prowadzeniu konkursu do czasu, gdy swoje skoki rozpoczęli oddawać zawodnicy z najlepszej dziesiątki pierwszej serii[32].

126 metrów uzyskał Johan Remen Evensen, jednak ten rezultat nie pozwolił mu na pokonanie prowadzącej dwójki. Szesnasty zawodnik pierwszej serii, Janne Ahonen zrezygnował ze startu w drugiej rundzie ze względu na kontuzję więzadła bocznego, którą odniósł w trakcie serii próbnej[33]. Zmiana lidera konkursu nastąpiła po skoku Antonína Hájka, który wylądował na 129 metrze. Metr dłuższą odległość odnotował Michael Neumayer i objął prowadzenie[32].

 
Gregor Schlierenzauer z brązowym medalem olimpijskim

Obrońca tytułu mistrza olimpijskiego z 2006 roku, Thomas Morgenstern po skoku na 129,5 metra zdołał wyprzedzić Neumayera. Kolejnym z zawodników był Wolfgang Loitzl, jednak oddał skok na 121,5 metra, w wyniku czego zajmował szóste miejsce. Piąty po pierwszej serii Gregor Schlierenzauer osiągnął 136 metrów i z przewagą ponad 15 punktów wyprzedził Morgensterna. Następny zawodnik, Andreas Kofler uzyskał rezultat gorszy o metr od Schlierenzauera, w wyniku czego zajmował drugie miejsce ze stratą jednego punktu. Trzeci zawodnik pierwszej rundy, Matti Hautamäki uzyskał 104 metry i w efekcie spadł do trzeciej dziesiątki zawodów. 133,5 metra skoczył Adam Małysz i objął prowadzenie w konkursie, jednocześnie zapewniając sobie drugi srebrny medal igrzysk w Vancouver. Małysza pokonał prowadzący po pierwszej serii Simon Ammann, który dzięki skokowi na 138 metrów zyskał ponad 14 punktów przewagi nad reprezentantem Polski. Ammann zdobył drugi złoty medal na igrzyskach w Vancouver i jednocześnie czwarty złoty medal zimowych igrzysk olimpijskich w karierze[32].

Ostatnią konkurencją skoków narciarskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 był konkurs drużynowy na obiekcie dużym. Początkowo do startu w zawodach zostało zgłoszonych trzynaście drużyn, poza dwunastoma, które wzięły udział w konkursie, także Ukraina[34], jednak z powodu kontuzji jednego z ukraińskich skoczków wycofała się z rywalizacji[35]. W pierwszej kolejce skoków najdłuższe skoki oddali Wolfgang Loitzl (138 m) i Michael Neumayer (137 m), dzięki czemu na pierwszym miejscu plasowała się reprezentacja Austrii, a na drugim Niemiec. Klasyfikacja ta nie uległa zmianie do końca konkursu. Trzecie miejsce po pierwszej turze skoków zajmowała Finlandia po skoku Mattiego Hautamäki na 133,5 metra. W drugiej grupie zawodników najlepszy okazał się kolejny reprezentant Austrii, Andreas Kofler, który uzyskał 132 metry. Metr krócej lądował Roman Koudelka. Prowadzące trzy drużyny nie zmieniły się. W trzeciej rundzie najdalej skoczył Thomas Morgenstern (135,5 m), dzięki czemu reprezentacja Austrii powiększyła przewagę punktową nad zajmującą drugą pozycją reprezentacją Niemiec. Drugi co do odległości skok tej tury oddał Peter Prevc (132 m), a pół metra bliżej lądował Johan Remen Evensen, dzięki czemu ekipa norweska awansowała na trzecie miejsce. W ostatniej, czwartej grupie, kończącej pierwszą serię konkursową najdłuższy skok oddał Gregor Schlierenzauer, który jako jedyny w pierwszej serii przekroczył odległość 140 metrów, która jest wielkością skoczni w Whistler. Drugi pod względem długości skok należał do Andersa Jacobsena (138,5 m), a trzeci do Adama Małysza (136,5 m). Sytuacja na półmetku pierwszej serii nie zmieniła się względem trzeciej kolejki – prowadzili Austriacy przed Niemcami i Norwegami. Do drugiej serii konkursowej nie awansowały drużyny: Francji, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Kanady[36].

Pierwszym skoczkiem, który wystartował był Antonín Hájek, który uzyskał 135 metrów. W pierwszej grupie zawodników dłuższe skoki od Czecha oddali: Michael Neumayer (136,5 m) i Wolfgang Loitzl (138,5 m). Klasyfikacja drużyn nie uległa zmianie w porównaniu z wynikami pierwszej serii. Drugą turę skoków rozpoczął Roman Koudelka, który uzyskał 135,5 metra. Janne Happonen, Tom Hilde i Andreas Wank skoczyli po 139 metrów, a najdalej lądował Andreas Kofler. Kofler uzyskał 142 metry, co do tej pory było najdłuższym rezultatem w całym konkursie. W przedostatniej kolejce najdłuższy skok oddał Thomas Morgenstern, który lądował na 135 metrze. Pół metra krócej skoczył reprezentant Polski, Kamil Stoch, dzięki czemu drużyna polska zmniejszyła stratę do bezpośrednio ją wyprzedzających – Japonii i Czech. W ósmej, ostatniej kolejce skoków najdalej skoczył Gregor Schlierenzauer (146,5 m). Skok za punktem HS oddał także Anders Jacobsen (140,5 m), a odległość 140 metrów uzyskali Michael Uhrmann i Noriaki Kasai. Pół metra przed punktem HS lądował Adam Małysz, a metr bliżej Robert Kranjec. W końcowej klasyfikacji drużynowego konkursu olimpijskiego na pierwszym miejscu znaleźli się reprezentanci Austrii z przewagą 72,1 punktu nad drugimi Niemcami. Brązowy medal przypadł ekipie Norwegów[36].

Złote medale Simona AmmannaEdytuj

Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 w Salt Lake City Simon Ammann zdobył dwa złote medale olimpijskie w startach indywidualnych, czyniąc to jako drugi skoczek narciarski w historii po Matti Nykänenie. Na igrzyskach w Vancouver Ammann jako pierwszy zawodnik w historii powtórzył swoje osiągnięcie i jednocześnie stał się pierwszym, który zdobył cztery złote medale zimowych igrzysk olimpijskich w konkurencjach indywidualnych[37].

Po zwycięstwie Ammanna na skoczni normalnej w Whistler pojawiły się spekulacje, jakoby jego sukcesy sportowe wynikały ze stosowania przez skoczka wiązań narciarskich, które zamiast pasków mocujących miały bolce. Trener reprezentacji Austrii, Alexander Pointner domagał się dochodzenia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej w tej sprawie[38]. Po przeprowadzonej kontroli przedstawiciele FIS – Jouko Törmänen i Sepp Gratzer uznali, że wiązania Ammanna są regulaminowe i nie ma możliwości, aby je zakwestionować[39].

MedaliściEdytuj

Konkurs indywidualny na skoczni HS 106 (13.02.2010)Edytuj

Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl
     
Nota łączna Strata
    Simon Ammann 105,0 m
135,5 pkt
108,0 m
141,0 pkt
18,5 • 18,5 • 18,5 • 19,018,5
18,5 • 18,5 • 17,5 • 18,5 • 18,0
276,5 pkt
    Adam Małysz 103,5 m
132,5 pkt
105,0 m
137,0 pkt
18,5 • 18,5 • 18,5 • 18,5 • 19,0
18,519,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0
269,5 pkt 7,0 pkt
    Gregor Schlierenzauer 101,5 m
128,0 pkt
106,5 m
140,0 pkt
18,5 • 18,0 • 18,5 • 17,518,5
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,5
268,0 pkt 8,5 pkt

Konkurs indywidualny na skoczni HS 140 (20.02.2010)Edytuj

Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl
     
Nota łączna Strata
    Simon Ammann 144,0 m
144,7 pkt
138,0 m
138,9 pkt
17,0 • 16,5 • 17,0 • 17,0 • 16,0
18,5 • 18,5 • 18,5 • 19,0 • 18,5
283,6 pkt
    Adam Małysz 137,0 m
138,1 pkt
133,5 m
131,3 pkt
18,519,0 • 19,0 • 19,0 • 18,5
18,5 • 18,5 • 19,0 • 19,018,5
269,4 pkt 14,2 pkt
    Gregor Schlierenzauer 130,5 m
125,4 pkt
136,0 m
136,8 pkt
18,5 • 18,5 • 18,5 • 18,5 • 18,5
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0
262,2 pkt 21,4 pkt

Konkurs drużynowy na skoczni HS 140 (22.02.2010)Edytuj

Medal Kraj Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za styl
     
Nota łączna zawodnika Nota łączna drużyny Strata
    Austria Wolfgang Loitzl 138,0 m
140,4 pkt
138,5 m
141,8 pkt
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,019,0
19,0 • 19,5 • 19,019,5 • 19,0
282,2 pkt 1107,9 pkt
Andreas Kofler 132,0 m
126,1 pkt
142,0 m
138,6 pkt
17,518,0 • 17,5 • 18,0 • 18,0
16,0 • 16,0 • 16,0 • 16,0 • 17,0
264,7 pkt
Thomas Morgenstern 135,5 m
135,9 pkt
135,0 m
135,0 pkt
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0
270,9 pkt
Gregor Schlierenzauer 140,5 m
144,9 pkt
146,5 m
145,2 pkt
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0
15,5 • 15,5 • 14,0 • 15,5 • 16,5
290,1 pkt
    Niemcy Michael Neumayer 137,0 m
135,6 pkt
136,5 m
134,7 pkt
17,5 • 18,0 • 18,5 • 18,0 • 18,0
18,0 • 18,0 • 18,517,5 • 18,0
270,3 pkt 1035,8 pkt 72,1 pkt
Andreas Wank 128,5 m
120,3 pkt
139,0 m
141,7 pkt
18,0 • 18,0 • 17,518,0 • 18,0
19,5 • 18,5 • 19,0 • 18,5 • 19,0
262,0 pkt
Martin Schmitt 128,0 m
119,9 pkt
122,0 m
106,6 pkt
17,5 • 18,0 • 18,0 • 18,5 • 18,5
17,0 • 17,5 • 17,0 • 18,0 • 17,5
226,7 pkt
Michael Uhrmann 135,0 m
133,5 pkt
140,0 m
143,5 pkt
18,0 • 18,5 • 18,5 • 18,5 • 18,5
18,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 18,5
277,0 pkt
    Norwegia Anders Bardal 128,0 m
118,4 pkt
127,0 m
117,1 pkt
17,5 • 17,5 • 17,5 • 18,0 • 18,0
18,0 • 17,5 • 18,0 • 18,017,5
235,5 pkt 1030,3 pkt 77,6 pkt
Tom Hilde 127,5 m
118,5 pkt
139,0 m
141,7 pkt
18,0 • 18,0 • 17,518,5 • 18,0
19,0 • 18,5 • 18,5 • 19,0 • 19,0
259,2 pkt
Johan Remen Evensen 131,5 m
126,7 pkt
129,5 m
122,1 pkt
18,5 • 18,0 • 18,018,5 • 18,5
17,5 • 18,0 • 18,0 • 18,5 • 18,0
248,8 pkt
Anders Jacobsen 138,0 m
140,4 pkt
140,5 m
145,4 pkt
19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0 • 19,0
19,518,5 • 19,5 • 19,0 • 19,0
285,8 pkt

Klasyfikacja medalowaEdytuj

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo  
złoto
 
srebro
 
brąz
 
razem
1.   Szwajcaria 2 2
2.   Austria 1 2 3
3.   Polska 2 2
4.   Niemcy 1 1
5.   Norwegia 1 1

WynikiEdytuj

Kwalifikacje do konkursu indywidualnego na skoczni HS 106 (12.02.2010)Edytuj

Miejsce Skoczek Kraj Skok Wynik punktowy Kwalifikacja
1. Michael Uhrmann   Niemcy 106,0 138,5 Q
2. Jakub Janda   Czechy 105,0 135,5 Q
3. Michael Neumayer   Niemcy 105,5 135,0 Q
4. Daiki Itō   Japonia 104,5 134,5 Q
4. Antonín Hájek   Czechy 105,0 134,5 Q
6. Harri Olli   Finlandia 105,0 133,5 Q
6. Noriaki Kasai   Japonia 105,5 133,5 Q
8. Janne Happonen   Finlandia 104,5 133,0 Q
9. Martin Schmitt   Niemcy 103,5 132,5 Q
10. Tom Hilde   Norwegia 103,5 132,0 Q
11. Kalle Keituri   Finlandia 103,0 130,0 Q
12. Kamil Stoch   Polska 103,0 127,5 Q
13. Emmanuel Chedal   Francja 102,0 127,0 Q
13. Peter Prevc   Słowenia 101,5 127,0 Q
15. Jernej Damjan   Słowenia 102,5 126,5 Q
15. Krzysztof Miętus   Polska 101,5 126,5 Q
17. Stefan Hula   Polska 101,5 125,5 Q
18. Pascal Bodmer   Niemcy 100,5 123,5 Q
18. Roman Koudelka   Czechy 100,0 123,5 Q
18. Vincent Descombes Sevoie   Francja 100,5 123,5 Q
21. Anders Bardal   Norwegia 99,5 122,5 Q
22. Kim Hyun-ki   Korea Południowa 99,0 121,5 Q
23. Andreas Küttel   Szwajcaria 99,0 120,5 Q
23. Wołodymyr Boszczuk   Ukraina 99,0 120,5 Q
25. David Lazzaroni   Francja 97,5 117,5 Q
26. Dienis Korniłow   Rosja 97,5 117,0 Q
27. Pawieł Karielin   Rosja 97,5 116,5 Q
27. Primož Pikl   Słowenia 97,5 116,5 Q
29. Aleksiej Korolow   Kazachstan 97,0 116,0 Q
30. Peter Frenette   Stany Zjednoczone 97,0 115,0 Q
31. Nikołaj Karpienko   Kazachstan 97,0 114,5 Q
32. Andrea Morassi   Włochy 96,5 114,0 Q
33. Taku Takeuchi   Japonia 96,0 113,5 Q
33. Dmitrij Ipatow   Rosja 96,0 113,5 Q
35. Sebastian Colloredo   Włochy 96,0 113,0 Q
35. Nicholas Alexander   Stany Zjednoczone 96,0 113,0 Q
37. Lukáš Hlava   Czechy 95,5 112,0 Q
37. Witalij Szumbareć   Ukraina 95,5 112,0 Q
39. Shōhei Tochimoto   Japonia 95,0 111,0 Q
40. Choi Heung-chul   Korea Południowa 93,5 108,5 Q
40. Anders Johnson   Stany Zjednoczone 93,5 108,5 Q
42. Tomáš Zmoray   Słowacja 94,0 107,5 nq
43. Choi Yong-jik   Korea Południowa 93,5 107,0 nq
44. Mackenzie Boyd-Clowes   Kanada 92,5 105,0 nq
45. Ilja Roslakow   Rosja 92,0 104,5 nq
46. Trevor Morrice   Kanada 92,0 103,5 nq
47. Stefan Read   Kanada 91,5 103,0 nq
48. Ołeksandr Łazarowicz   Ukraina 90,5 100,0 nq
49. Eric Mitchell   Kanada 89,0 98,5 nq
50. Alexandre Mabboux   Francja 89,0 97,5 nq
Robert Kranjec   Słowenia 102,0 pq
Bjørn Einar Romøren   Norwegia 97,5 pq
Anders Jacobsen   Norwegia DNS pq
Janne Ahonen   Finlandia 102,0 pq
Adam Małysz   Polska 105,5 pq
Wolfgang Loitzl   Austria 103,5 pq
Andreas Kofler   Austria 105,0 pq
Thomas Morgenstern   Austria 105,5 pq
Gregor Schlierenzauer   Austria 107,0 pq
Simon Ammann   Szwajcaria 103,0 pq
Roberto Dellasega   Włochy DSQ[d] DSQ[d] nq

Legenda:

pq – zawodnik ma zapewnioną kwalifikację dzięki pozycji w pierwszej „10” klasyfikacji Pucharu Świata
Q – zawodnik zakwalifikował się do konkursu głównego
nq – zawodnik odpadł w kwalifikacjach
DNS – zawodnik nie wystartował
DSQ – dyskwalifikacja

Konkurs indywidualny na skoczni HS 106 (13.02.2010)Edytuj

Miejsce Skoczek Kraj Skok 1 Skok 2 Wynik punktowy
1.   Simon Ammann   Szwajcaria 105,0 108,0 276,5
2.   Adam Małysz   Polska 103,5 105,0 269,5
3.   Gregor Schlierenzauer   Austria 101,5 106,5 268,0
4. Janne Ahonen   Finlandia 102,0 104,0 263,0
5. Michael Uhrmann   Niemcy 103,5 102,0 262,5
6. Robert Kranjec   Słowenia 102,0 102,5 259,5
7. Peter Prevc   Słowenia 100,0 104,5 259,0
8. Thomas Morgenstern   Austria 102,0 101,5 258,5
9. Anders Jacobsen   Norwegia 99,5 104,0 257,0
10. Martin Schmitt   Niemcy 99,5 103,5 256,0
11. Wolfgang Loitzl   Austria 100,0 102,5 255,0
12. Tom Hilde   Norwegia 100,0 101,5 252,0
12. Roman Koudelka   Czechy 101,5 100,5 252,0
14. Jakub Janda   Czechy 101,0 99,5 250,5
15. Daiki Itō   Japonia 100,5 100,0 249,5
16. Michael Neumayer   Niemcy 101,0 99,5 247,0
17. Noriaki Kasai   Japonia 99,0 100,5 244,5
18. Anders Bardal   Norwegia 98,0 100,0 242,5
19. Andreas Kofler   Austria 98,0 98,5 241,5
19. Janne Happonen   Finlandia 97,5 100,0 241,5
21. Antonín Hájek   Czechy 98,5 98,0 239,5
22. Kalle Keituri   Finlandia 97,0 99,5 238,0
23. Bjørn Einar Romøren   Norwegia 98,5 96,0 235,0
24. Emmanuel Chedal   Francja 99,0 96,5 234,5
24. Primož Pikl   Słowenia 97,5 97,5 234,5
26. Dienis Korniłow   Rosja 98,0 96,5 232,5
27. Kamil Stoch   Polska 98,5 95,5 232,0
28. Vincent Descombes Sevoie   Francja 96,0 97,0 230,0
29. Sebastian Colloredo   Włochy 96,0 96,5 229,0
29. Nikołaj Karpienko   Kazachstan 96,0 97,0 229,0
31. Pascal Bodmer   Niemcy 95,5 112,5
31. Stefan Hula   Polska 95,0 112,5
33. Pawieł Karielin   Rosja 95,0 111,5
34. Taku Takeuchi   Japonia 94,5 110,5
35. Andreas Küttel   Szwajcaria 94,0 110,0
36. Krzysztof Miętus   Polska 94,0 109,0
37. Shōhei Tochimoto   Japonia 93,5 108,5
38. Jernej Damjan   Słowenia 93,5 108,0
38. Lukáš Hlava   Czechy 94,0 108,0
40. Kim Hyun-ki   Korea Południowa 93,0 107,0
41. Nicholas Alexander   Stany Zjednoczone 93,5 106,5
41. Peter Frenette   Stany Zjednoczone 93,0 106,5
43. Andrea Morassi   Włochy 92,5 106,0
44. Aleksiej Korolow   Kazachstan 93,0 105,0
45. Witalij Szumbareć   Ukraina 92,0 104,5
46. Dmitrij Ipatow   Rosja 91,0 102,5
47. David Lazzaroni   Francja 90,5 101,0
48. Choi Heung-chul   Korea Południowa 87,5 95,0
49. Anders Johnson   Stany Zjednoczone 86,5 92,5
50. Wołodymyr Boszczuk   Ukraina 87,5 91,5
Harri Olli   Finlandia 97,5 DSQ[d]

Kwalifikacje do konkursu indywidualnego na skoczni HS 140 (20.02.2010)Edytuj

Miejsce Skoczek Kraj Skok Wynik punktowy Kwalifikacja
1. Noriaki Kasai   Japonia 142,5 143,5 Q
2. Daiki Itō   Japonia 139,5 142,6 Q
3. Andreas Wank   Niemcy 137,5 138,0 Q
3. Antonín Hájek   Czechy 137,5 138,0 Q
3. Matti Hautamäki   Finlandia 137,5 138,0 Q
6. Johan Remen Evensen   Norwegia 137,0 137,1 Q
7. Anders Bardal   Norwegia 136,5 136,7 Q
8. Tom Hilde   Norwegia 136,5 135,7 Q
9. Harri Olli   Finlandia 137,0 135,6 Q
10. Emmanuel Chedal   Francja 137,0 135,1 Q
11. Jakub Janda   Czechy 134,5 131,6 Q
12. Michael Neumayer   Niemcy 136,0 129,3 Q
13. Janne Happonen   Finlandia 133,0 128,4 Q
14. Dienis Korniłow   Rosja 132,0 127,6 Q
14. Stefan Hula   Polska 132,0 127,6 Q
16. Krzysztof Miętus   Polska 132,5 127,0 Q
17. Kamil Stoch   Polska 131,0 125,3 Q
18. Sebastian Colloredo   Włochy 131,5 125,2 Q
19. Shōhei Tochimoto   Japonia 130,5 123,4 Q
20. Andreas Küttel   Szwajcaria 130,0 122,5 Q
21. Peter Prevc   Słowenia 129,5 122,1 Q
22. Taku Takeuchi   Japonia 129,5 121,6 Q
23. Jernej Damjan   Słowenia 129,5 121,1 Q
24. Pawieł Karielin   Rosja 128,5 119,3 Q
25. Martin Schmitt   Niemcy 128,0 118,9 Q
26. Vincent Descombes Sevoie   Francja 128,0 117,9 Q
27. Roman Koudelka   Czechy 127,5 117,0 Q
28. Nicholas Alexander   Stany Zjednoczone 127,5 116,5 Q
29. Martin Cikl   Czechy 126,0 114,3 Q
30. Peter Frenette   Stany Zjednoczone 126,0 113,8 Q
31. Andrea Morassi   Włochy 124,0 109,7 Q
32. Aleksiej Korolow   Kazachstan 123,5 109,3 Q
33. Kim Hyun-ki   Korea Południowa 123,0 108,9 Q
34. Choi Heung-chul   Korea Południowa 122,5 107,0 Q
35. David Lazzaroni   Francja 122,5 105,0 Q
36. Stefan Read   Kanada 120,5 102,9 Q
37. Dmitrij Ipatow   Rosja 120,0 102,0 Q
38. Ilja Roslakow   Rosja 119,5 101,1 Q
39. Mitja Mežnar   Słowenia 120,0 101,0 Q
40. Tomáš Zmoray   Słowacja 119,5 100,6 Q
41. Nikołaj Karpienko   Kazachstan 119,0 100,2 nq
42. Anders Johnson   Stany Zjednoczone 117,0 95,6 nq
43. Ołeksandr Łazarowicz   Ukraina 116,5 94,2 nq
44. Roberto Dellasega   Włochy 113,5 87,8 nq
45. Mackenzie Boyd-Clowes   Kanada 111,0 83,8 nq
46. Choi Yong-jik   Korea Południowa 110,5 83,4 nq
47. Wołodymyr Boszczuk   Ukraina 109,5 81,1 nq
48. Alexandre Mabboux   Francja 107,0 76,1 nq
49. Trevor Morrice   Kanada 106,0 73,8 nq
50. Witalij Szumbareć   Ukraina 102,0 65,6 nq
51. Eric Mitchell   Kanada 93,0 47,4 nq
Michael Uhrmann   Niemcy 134,5 pq
Robert Kranjec   Słowenia 134,5 pq
Anders Jacobsen   Norwegia 142,5 pq
Janne Ahonen   Finlandia 126,5 pq
Adam Małysz   Polska 133,5 pq
Wolfgang Loitzl   Austria 125,5 pq
Andreas Kofler   Austria 125,5 pq
Thomas Morgenstern   Austria 129,5 pq
Gregor Schlierenzauer   Austria 134,5 pq
Simon Ammann   Szwajcaria 140,0 pq

Legenda:

pq – zawodnik ma zapewnioną kwalifikację dzięki pozycji w pierwszej „10” klasyfikacji Pucharu Świata
Q – zawodnik zakwalifikował się do konkursu głównego
nq – zawodnik odpadł w kwalifikacjach

Konkurs indywidualny na skoczni HS 140 (20.02.2010)Edytuj

Miejsce Skoczek Kraj Skok 1 Skok 2 Wynik punktowy
1.   Simon Ammann   Szwajcaria 144,0 138,0 283,6
2.   Adam Małysz   Polska 137,0 133,5 269,4
3.   Gregor Schlierenzauer   Austria 130,5 136,0 262,2
4. Andreas Kofler   Austria 131,5 135,0 261,2
5. Thomas Morgenstern   Austria 129,5 129,5 246,7
6. Michael Neumayer   Niemcy 130,0 130,0 245,5
7. Antonín Hájek   Czechy 128,0 129,0 240,6
8. Noriaki Kasai   Japonia 121,5 135,0 239,2
9. Robert Kranjec   Słowenia 118,5 135,5 233,7
10. Wolfgang Loitzl   Austria 129,5 121,5 230,3
11. Tom Hilde   Norwegia 124,0 126,5 227,9
12. Anders Jacobsen   Norwegia 128,0 122,5 226,4
13. Emmanuel Chedal   Francja 118,5 131,5 225,5
14. Kamil Stoch   Polska 126,0 123,5 224,1
15. Johan Remen Evensen   Norwegia 123,5 126,0 223,6
16. Peter Prevc   Słowenia 124,5 124,0 222,3
17. Jakub Janda   Czechy 126,5 121,5 221,4
18. Harri Olli   Finlandia 117,0 129,0 217,8
19. Stefan Hula   Polska 122,5 124,0 217,2
20. Daiki Itō   Japonia 117,0 128,5 216,9
21. Vincent Descombes Sevoie   Francja 120,0 124,5 211,6
22. Anders Bardal   Norwegia 119,0 124,0 211,4
23. Roman Koudelka   Czechy 117,5 125,0 208,5
24. Andreas Küttel   Szwajcaria 121,5 119,0 204,9
25. Michael Uhrmann   Niemcy 122,5 116,5 202,7
26. Matti Hautamäki   Finlandia 134,0 104,0 202,4
27. Sebastian Colloredo   Włochy 118,5 120,5 202,2
28. Andreas Wank   Niemcy 127,5 110,0 200,5
29. Mitja Mežnar   Słowenia 119,0 118,5 198,5
30. Martin Schmitt   Niemcy 122,5 108,0 182,4
31. Janne Ahonen   Finlandia 125,0 DNS[e] 111,0
32. Peter Frenette   Stany Zjednoczone 114,5 90,6
33. Jernej Damjan   Słowenia 114,0 89,7
34. David Lazzaroni   Francja 112,0 85,6
35. Dienis Korniłow   Rosja 111,5 85,2
36. Krzysztof Miętus   Polska 111,5 84,7
37. Taku Takeuchi   Japonia 110,5 83,9
38. Pawieł Karielin   Rosja 109,0 80,2
39. Aleksiej Korolow   Kazachstan 108,5 79,8
40. Nicholas Alexander   Stany Zjednoczone 109,0 79,2
41. Martin Cikl   Czechy 108,0 78,4
42. Kim Hyun-ki   Korea Południowa 107,5 78,0
43. Tomáš Zmoray   Słowacja 108,0 77,4
44. Ilja Roslakow   Rosja 105,5 73,9
45. Shōhei Tochimoto   Japonia 105,5 73,4
46. Stefan Read   Kanada 104,5 71,6
47. Dmitrij Ipatow   Rosja 100,5 63,9
48. Andrea Morassi   Włochy 100,5 59,9
49. Choi Heung-chul   Korea Południowa 98,5 56,3
Janne Happonen   Finlandia 122,0 DSQ[d]

Konkurs drużynowy na skoczni HS 140 (22.02.2010)Edytuj

Miejsce Kraj Zawodnik Skok 1 Skok 2 Wynik punktowy Nota zespołu
1.     Austria Wolfgang Loitzl 138,0 138,5 282,2 1107,9
Andreas Kofler 132,0 142,0 264,7
Thomas Morgenstern 135,5 135,0 270,9
Gregor Schlierenzauer 140,5 146,5 290,1
2.     Niemcy Michael Neumayer 137,0 136,5 270,3 1035,8
Andreas Wank 128,5 139,0 262,0
Martin Schmitt 128,0 122,0 226,5
Michael Uhrmann 135,0 140,0 277,0
3.     Norwegia Anders Bardal 128,0 127,0 235,5 1030,3
Tom Hilde 127,5 139,0 260,2
Johan Remen Evensen 131,5 129,5 248,8
Anders Jacobsen 138,0 140,5 285,8
4.   Finlandia Matti Hautamäki 133,5 130,0 253,3 1014,6
Janne Happonen 128,5 139,0 262,5
Kalle Keituri 123,0 132,0 235,0
Harri Olli 134,0 134,5 263,8
5.   Japonia Daiki Itō 129,5 133,5 252,9 1007,7
Taku Takeuchi 125,5 129,5 235,5
Shōhei Tochimoto 128,0 132,0 245,0
Noriaki Kasai 133,5 140,0 274,3
6.   Polska Stefan Hula 129,0 127,5 240,7 996,7
Łukasz Rutkowski 123,0 127,5 226,9
Kamil Stoch 126,5 134,5 248,8
Adam Małysz 136,5 139,5 280,3
7.   Czechy Antonín Hájek 129,0 135,0 255,2 981,8
Roman Koudelka 131,0 135,5 258,7
Lukáš Hlava 125,0 126,0 226,8
Jakub Janda 128,0 129,0 241,1
8.   Słowenia Primož Pikl 124,0 119,5 211,3 958,8
Mitja Mežnar 126,5 131,0 239,0
Peter Prevc 132,0 127,5 245,1
Robert Kranjec 129,0 139,0 263,4
9.   Francja Vincent Descombes Sevoie 125,0 - 111,0 419,8
David Lazzaroni 125,0 - 112,0
Alexandre Mabboux 108,5 - 78,8
Emmanuel Chedal 127,5 - 118,0
10.   Rosja Pawieł Karielin 114,5 - 90,6 414,1
Dienis Korniłow 129,5 - 122,1
Ilja Roslakow 119,5 - 101,1
Dmitrij Ipatow 118,5 - 100,3
11.   Stany Zjednoczone Anders Johnson 115,5 - 92,4 340,0
Peter Frenette 124,5 - 111,1
Taylor Fletcher 88,5 - 36,3
Nicholas Alexander 119,0 - 100,2
12.   Kanada Mackenzie Boyd-Clowes 105,0 - 72,0 294,6
Trevor Morrice 101,0 - 64,8
Eric Mitchell 102,0 - 66,6
Stefan Read 114,0 - 91,2

Składy reprezentacjiEdytuj

Mimo wcześniejszego powołania do reprezentacji, w żadnych zawodach nie wystartowali: Martin Koch i Takanobu Okabe. Do konkursów drużynowych powołani zostali dwaj kombinatorzy norwescy: w drużynie USA był to Taylor Fletcher, a w drużynie Ukrainy – Wołodymyr Traczuk. Traczuk ostatecznie nie wystartował, gdyż zespół ukraiński wycofał się ze startu w konkursie drużynowym z powodu kontuzji Witalija Szumbarecia[35].

W składzie reprezentacji Rosji zabrakło najwyżej sklasyfikowanego w Pucharze Świata rosyjskiego skoczka, Dmitrija Wasiljewa, który z powodu kontuzji nie wyleciał do Vancouver[4]. Tuż po igrzyskach, z uwagi na niskie lokaty pozostałych reprezentantów Rosji w konkursach olimpijskich, trener tej drużyny, Wolfgang Steiert został zwolniony[40].

Poniższa tabela przedstawia składy wszystkich osiemnastu reprezentacji, które uczestniczyły w konkursach skoków na igrzyskach olimpijskich w Vancouver.

Zawodnik Data urodzenia Miejsca na ZIO 2006 Miejsca na ZIO 2010 Źródło
ind. norm. ind. duża druż. duża ind. norm. ind. duża druż. duża
Austria[41] (5)
  Koch, MartinMartin Koch 22 stycznia 1982 23 32 1[f] [42]
  Kofler, AndreasAndreas Kofler 17 maja 1984 11 2 1[f] 19 4 1 [43]
  Loitzl, WolfgangWolfgang Loitzl 13 stycznia 1980 11 10 1[f] 11 10 1 [44]
  Morgenstern, ThomasThomas Morgenstern 30 października 1986 9 1 1[f] 8 5 1 [45]
  Schlierenzauer, GregorGregor Schlierenzauer 7 stycznia 1990 3 3 1 [46]
Czechy[47] (5)
  Cikl, MartinMartin Cikl 17 sierpnia 1987 41 [48]
  Hájek, AntonínAntonín Hájek 12 lutego 1987 21 7 7 [49]
  Hlava, LukášLukáš Hlava 10 września 1984 38 7 [50]
  Janda, JakubJakub Janda 27 kwietnia 1978 13 10 9[g] 14 17 7 [51]
  Koudelka, RomanRoman Koudelka 9 lipca 1989 12 23 7 [52]
Finlandia[47] (5)
  Ahonen, JanneJanne Ahonen 11 maja 1977 6 9 2[h] 4 31 [53]
  Happonen, JanneJanne Happonen 18 czerwca 1984 28 2[h] 19 DSQ 4 [54]
  Hautamäki, MattiMatti Hautamäki 14 lipca 1981 2 5 2[h] 26 4 [55]
  Keituri, KalleKalle Keituri 25 kwietnia 1984 22 4 [56]
  Olli, HarriHarri Olli 15 stycznia 1985 DSQ 18 4 [57]
Francja[47] (4)
  Chedal, EmmanuelEmmanuel Chedal 15 stycznia 1983 24 13 9 [58]
  Descombes Sevoie, VincentVincent Descombes Sevoie 9 stycznia 1984 28 21 9 [59]
  Lazzaroni, DavidDavid Lazzaroni 4 lutego 1985 47 34 9 [60]
  Mabboux, AlexandreAlexandre Mabboux 19 września 1991 q q 9 [61]
Japonia[47] (5)
  Itō, DaikiDaiki Itō 27 grudnia 1985 18 42 6[i] 15 20 5 [62]
  Kasai, NoriakiNoriaki Kasai 6 czerwca 1972 20 12 6[i] 17 8 5 [63]
  Okabe, TakanobuTakanobu Okabe 26 października 1970 23 8 6[i] [64]
  Takeuchi, TakuTaku Takeuchi 20 maja 1987 34 37 5 [65]
  Tochimoto, ShōheiShōhei Tochimoto 21 grudnia 1989 37 45 5 [66]
Kanada[67] (4)
  Boyd-Clowes, MacKenzieMacKenzie Boyd-Clowes 13 lipca 1991 q q 12 [68]
  Mitchell, EricEric Mitchell 10 kwietnia 1992 q q 12 [69]
  Morrice, TrevorTrevor Morrice 23 września 1991 q q 12 [70]
  Read, StefanStefan Read 7 maja 1987 42 30 15[j] q 46 12 [71]
Kazachstan[47] (2)
  Karpienko, NikołajNikołaj Karpienko 10 sierpnia 1981 q[k] 48 12[l] 29 q [72]
  Korolow, AleksiejAleksiej Korolow 20 czerwca 1987 q q 12[l] 44 39 [73]
Korea Południowa[47] (3)
  Heung-chul, ChoiChoi Heung-chul 3 grudnia 1981 q 47 13[m] 48 49 [74]
  Yong-jik, ChoiChoi Yong-jik 3 grudnia 1982 q q 13[m] q q [75]
  Hyun-ki, KimKim Hyun-ki 9 lutego 1983 43 39 13[m] 40 42 [76]
Niemcy[47] (5)
  Bodmer, PascalPascal Bodmer 4 stycznia 1991 31 [77]
  Neumayer, MichaelMichael Neumayer 15 stycznia 1979 8 11 4[n] 16 6 2 [78]
  Schmitt, MartinMartin Schmitt 29 stycznia 1978 19 4[n] 10 30 2 [79]
  Uhrmann, MichaelMichael Uhrmann 16 września 1978 4 16 4[n] 5 25 2 [80]
  Wank, AndreasAndreas Wank 18 lutego 1988 28 2 [81]
Norwegia[82] (5)
  Bardal, AndersAnders Bardal 24 sierpnia 1982 18 22 3 [83]
  Evensen, Johan RemenJohan Remen Evensen 16 września 1985 15 3 [84]
  Hilde, TomTom Hilde 22 września 1987 12 11 3 [85]
  Jacobsen, AndersAnders Jacobsen 17 lutego 1985 9 12 3 [86]
  Romøren, Bjørn EinarBjørn Einar Romøren 1 kwietnia 1981 15 7 3[o] 23 [87]
Polska[88] (5)
  Hula, StefanStefan Hula 29 września 1986 29 5[p] 31 19 6 [89]
  Małysz, AdamAdam Małysz 3 grudnia 1977 7 14 5[p] 2 2 6 [90]
  Miętus, KrzysztofKrzysztof Miętus 8 marca 1991 36 36 [91]
  Rutkowski, ŁukaszŁukasz Rutkowski 22 stycznia 1988 6 [92]
  Stoch, KamilKamil Stoch 25 maja 1987 16 26 5[p] 27 14 6 [93]
Rosja[47] (4)
  Ipatow, DmitrijDmitrij Ipatow 30 czerwca 1984 19 27 8[q] 46 47 10 [94]
  Karielin, PawiełPawieł Karielin 27 kwietnia 1990 33 38 10 [95]
  Korniłow, DienisDienis Korniłow 17 sierpnia 1986 34 33 8[q] 26 35 10 [96]
  Roslakow, IljaIlja Roslakow 18 lutego 1983 q 44 10 [97]
Słowacja[47] (1)
  Zmoray, TomášTomáš Zmoray 26 lipca 1989 q 43 [98]
Słowenia[47] (5)
  Damjan, JernejJernej Damjan 28 maja 1983 35 28 10[r] 38 33 [99]
  Kranjec, RobertRobert Kranjec 16 lipca 1981 41 49 10[r] 6 9 8 [100]
  Mežnar, MitjaMitja Mežnar 30 czerwca 1988 29 8 [101]
  Pikl, PrimožPrimož Pikl 25 sierpnia 1982 24 8 [102]
  Prevc, PeterPeter Prevc 20 września 1992 7 16 8 [103]
Stany Zjednoczone[104] (4)
  Alexander, NicholasNicholas Alexander 24 sierpnia 1988 41 40 11 [105]
  Fletcher, TaylorTaylor Fletcher 11 maja 1990 11 [106]
  Frenette, PeterPeter Frenette 24 lutego 1992 41 32 11 [107]
  Johnson, AndersAnders Johnson 23 kwietnia 1989 11[s] 49 q 11 [108]
Szwajcaria[109] (2)
  Ammann, SimonSimon Ammann 25 czerwca 1981 38 15 7[t] 1 1 [110]
  Küttel, AndreasAndreas Küttel 25 kwietnia 1979 5 6 7[t] 35 24 [111]
Ukraina[34][47] (4)
  Boszczuk, WołodymyrWołodymyr Boszczuk 3 sierpnia 1982 q q 50 q [112]
  Łazarowicz, OłeksandrOłeksandr Łazarowicz 30 sierpnia 1984 q q [113]
  Szumbareć, WitalijWitalij Szumbareć 14 lipca 1983 45 q [114]
  Traczuk, WołodymyrWołodymyr Traczuk 3 stycznia 1985 [u] [115]
Włochy[47] (3)
  Colloredo, SebastianSebastian Colloredo 9 września 1987 27 36 11[v] 29 27 [116]
  Dellasega, RobertoRoberto Dellasega 15 czerwca 1990 q[k] q [117]
  Morassi, AndreaAndrea Morassi 30 sierpnia 1988 36 q 11[v] 43 48 [118]

UpadkiEdytuj

 
Janne Ahonen podczas igrzysk w Vancouver.

W trakcie jednego z treningów przed konkursem na obiekcie dużym, swojego skoku nie ustał Janne Ahonen. Upadek ten spowodował u zawodnika kontuzję więzadła bocznego i uniemożliwił mu start w drugiej serii konkursu indywidualnego na skoczni dużej oraz w zawodach drużynowych[33].

Podczas treningu przed konkursem drużynowym wypadkowi uległ Witalij Szumbareć, który po wyjściu z progu upadł na zeskok i uderzył twarzą w lód. Ukraiński zawodnik został przetransportowany do szpitala[34]. Z uwagi na to, że Szumbareć był jednym z czterech ukraińskich zawodników, ekipa ta wycofała się z konkursu drużynowego z powodu braku wystarczającej liczby zawodników[35].

W pozostałych startach na igrzyskach w Vancouver nie odnotowano żadnego upadku[119].

UwagiEdytuj

  1. W tym 69 skoczków narciarskich i dwóch kombinatorów norweskich, którzy zostali zgłoszeni do konkursu drużynowego (Taylor Fletcher i Wołodymyr Traczuk).
  2. W tabeli podano rekordy skoczni, obowiązujące w trakcie Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010.
  3. Nieoficjalny rekord należał do Lindsey Van – 105,5 metra. Zawodniczka uzyskała ten wynik w trakcie konkursu Pucharu Kontynentalnego, w związku z czym nie został uznany za oficjalny rekord skoczni. Oficjalne rekordy uznaje się tylko w trakcie serii konkursowych Pucharu Świata, mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich.
  4. a b c d Dyskwalifikacja z powodu nieprzepisowego kombinezonu.
  5. Zawodnik zakwalifikował się do serii finałowej, jednak zrezygnował ze startu.
  6. a b c d Skład austriackiego zespołu w Turynie: Andreas Widhölzl, Andreas Kofler, Martin Koch i Thomas Morgenstern.
  7. Skład czeskiego zespołu w Turynie: Jan Matura, Ondřej Vaculík, Borek Sedlák i Jakub Janda.
  8. a b c Skład fińskiego zespołu w Turynie: Tami Kiuru, Janne Happonen, Janne Ahonen i Matti Hautamäki.
  9. a b c Skład japońskiej drużyny w Turynie: Daiki Itō, Tsuyoshi Ichinohe, Noriaki Kasai i Takanobu Okabe.
  10. Skład kanadyjskiego zespołu w Turynie: Gregory Baxter, Stefan Read, Graeme Gorham i Michael Nell.
  11. a b Został zdyskwalifikowany w kwalifikacjach.
  12. a b Skład kazachskiego zespołu w Turynie: Nikołaj Karpienko, Radik Żaparow, Aleksiej Korolow i Iwan Karaułow.
  13. a b c Skład koreańskiego zespołu w Turynie: Choi Yong-jik, Choi Heung-chul, Kim Hyun-ki, Kang Chil-gu.
  14. a b c Skład niemieckiego zespołu w Turynie: Michael Neumayer, Martin Schmitt, Michael Uhrmann i Georg Späth.
  15. Skład norweskiego zespołu w Turynie: Lars Bystøl, Bjørn Einar Romøren, Tommy Ingebrigtsen i Roar Ljøkelsøy.
  16. a b c Skład polskiego zespołu w Turynie: Stefan Hula, Kamil Stoch, Robert Mateja, Adam Małysz.
  17. a b Skład rosyjskiego zespołu w Turynie: Dienis Korniłow, Dmitrij Ipatow, Dmitrij Wasiljew i Ildar Fatkullin.
  18. a b Skład słoweńskiego zespołu w Turynie: Robert Kranjec, Rok Benkovič, Jernej Damjan i Primož Peterka.
  19. Skład amerykańskiego zespołu w Turynie: Thomas Schwall, Anders Johnson, Clint Jones i Alan Alborn.
  20. a b Skład szwajcarskiego zespołu w Turynie: Guido Landert, Michael Möllinger, Simon Ammann i Andreas Küttel.
  21. Startował w zawodach kombinacji norweskiej.
  22. a b Skład włoskiego zespołu w Turynie: Andrea Morassi, Sebastian Colloredo, Alessio Bolognani i Davide Bresadola.

PrzypisyEdytuj

  1. FIS-Ski – biographie: AHONEN Janne (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-09-11].
  2. Janne Ahonen wraca na skocznię (pol.). Rzeczpospolita, 9 marca 2009. [dostęp 2010-08-28].
  3. Vicktoria Murawska: Skoki Narciarskie: Skoczkowie muszą mieć nowe kombinezony na Igrzyska (pol.). skijumping.pl, 1 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  4. a b Sonja Kołaczkowska: Skoki Narciarskie – Szok dla Rosjan: Igrzyska bez Wassiliewa (pol.). skokinarciarskie.pl, 3 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  5. Paweł Stawowczyk: Skoki Narciarskie – Romoeren ze złamanym palcem (pol.). skokinarciarskie.pl, 9 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  6. Vancouver 2010. Czterech faworytów do złota w konkursie skoków (pol.). sport.pl, 13 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  7. IO: Małysz wśród faworytów „buków” (pol.). wp.pl, 10 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  8. Skoki Narciarskie – 07.02.2010 – Willingen (Upland) (Niemcy) K-130 (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2010-08-14].
  9. Ski Jumping at the 2006 Torino Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2010-09-11].
  10. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Lars Bystoel kończy karierę (pol.). skijumping.pl, 22 września 2009. [dostęp 2010-09-11].
  11. Klaudia Feruś: Skoki Narciarskie: Panie poskaczą na ZIO w Vancouver? (pol.). skijumping.pl, 20 stycznia 2008. [dostęp 2010-08-13].
  12. Joanna Będzieszak: Skoki Narciarskie: Olimpiada nie dla kobiet... (pol.). skijumping.pl, 7 marca 2008. [dostęp 2010-08-13].
  13. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Organizatorzy IO w Vancouver 2010 pozwani do sądu (pol.). skijumping.pl, 29 maja 2008. [dostęp 2010-08-13].
  14. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: IO w Vancouver: Wygrana kobiet będzie porażką panów? (pol.). skijumping.pl, 21 kwietnia 2009. [dostęp 2010-08-13].
  15. Tomasz Medyński: Skoki Narciarskie: Nie będzie skoków kobiet na IO w Vancouver (pol.). skijumping.pl, 11 lipca 2009. [dostęp 2010-08-13].
  16. Tomasz Medyński: Skoki Narciarskie: Igrzyska w Vancouver: skoczkinie składają odwołanie (pol.). skijumping.pl, 17 lipca 2009. [dostęp 2010-08-13].
  17. Alicja Bochenek: Skoki Narciarskie: Vancouver 2010: Skoki narciarskie tylko dla mężczyzn (pol.). skijumping.pl, 17 listopada 2009. [dostęp 2010-08-13].
  18. Vancouver 2010. Kwalifikację olimpijską ma dopiero 18 Polaków (pol.). sport.pl, 1 grudnia 2009. [dostęp 2010-09-10].
  19. a b SYSTÈMES DE QUALIFICATION POUR LES XXIES JEUX OLYMPIQUES D’HIVER, VANCOUVER 2010 (fr.). franceolympique.com. [dostęp 2010-09-11].
  20. Skoki Narciarskie Polska – Skijumping.pl: Zasady Igrzysk Olimpijskich (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2010-09-10].
  21. Adrian Dworakowski: Skoki Narciarskie: Olimpijskie skocznie w Whistler oficjalnie otwarte (pol.). skijumping.pl, 9 stycznia 2008. [dostęp 2010-08-16].
  22. a b c d e f Whistler (ang.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2010-08-16].
  23. Ski jumping, NH individual, qualification round (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-01)].
  24. Ski jumping, NH individual, final results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-28)].
  25. Ski jumping, LH individual, qualification round (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-01)].
  26. Ski jumping, LH individual, final results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-07)].
  27. Ski jumping, team, final results (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-08-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-07)].
  28. Ski Jumping, NH Individual, 1st Round, Start List (ang.). fis-ski.com, 13 lutego 2010. [dostęp 2010-08-17].
  29. a b c d e Andrzej Mysiak: Skoki Narciarskie: Vancouver: Ammann mistrzem, Małysz ze srebrnym medalem! (pol.). skokinarciarskie.pl, 13 lutego 2010. [dostęp 2010-08-17].
  30. Paweł Stawowczyk: Skoki Narciarskie: Olimpijski pechowiec (pol.). skokinarciarskie.pl, 13 lutego 2010. [dostęp 2010-08-18].
  31. Robert Błoński, Jakub Ciastoń: Vancouver 2010. Srebrny medal Adama Małysza. Był najlepszym z ludzi... (pol.). sport.pl, 13 lutego 2010. [dostęp 2010-08-25].
  32. a b c d e Andrzej Mysiak: Skoki narciarskie – ZIO: Powtórka z rozrywki – Ammann, Małysz, Schlierenzauer (pol.). skokinarciarskie.pl, 20 lutego 2010. [dostęp 2010-08-24].
  33. a b Alicja Bochenek: Skoki Narciarskie: Janne Ahonen kontuzjowany (pol.). skijumping.pl, 21 lutego 2010. [dostęp 2010-08-23].
  34. a b c Vancouver: Groźny upadek ukraińskiego skoczka (pol.). sports.pl, 21 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  35. a b c Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie:Poważny upadek Witalija Szumbaretsa (pol.). skijumping.pl, 22 lutego 2010. [dostęp 2010-08-14].
  36. a b Paweł Stawowczyk: Skoki Narciarskie: ZIO: Austriacy deklasują rywali. Polska szósta.ZIO: Austriacy deklasują rywali. Polska szósta. (pol.). skokinarciarskie.pl, 22 lutego 2010. [dostęp 2010-08-26].
  37. Skoki narciarskie – Mistrzowie olimpijscy (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2010-08-16].
  38. Paweł Stawowczyk: Skoki narciarskie – Ammann na dopingu? (pol.). skokinarciarskie.pl, 18 lutego 2010. [dostęp 2010-08-19].
  39. Paweł Stawowczyk: Skoki narciarskie – Wiązania Ammanna legalne (pol.). skokinarciarskie.pl, 19 lutego 2010. [dostęp 2010-08-19].
  40. ZIO: pierwsza „ofiara” fatalnego występu Rosjan (pol.). onet.pl, 1 marca 2010. [dostęp 2010-08-16].
  41. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Austriacy na Vancouver zgodnie z przewidywaniami (pol.). skijumping.pl, 26 stycznia 2010. [dostęp 2010-08-15].
  42. Martin Koch Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  43. Andreas Kofler Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  44. Wolfgang Loitzl Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  45. Thomas Morgenstern Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  46. Gregor Schlierenzauer Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  47. a b c d e f g h i j k l Alicja Bochenek: Skoki Narciarskie: IO w Vancouver: Składy ekip (pol.). skijumping.pl, 9 lutego 2010. [dostęp 2010-08-15].
  48. Martin Cikl Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  49. Antonín Hájek Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  50. Lukáš Hlava Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  51. Jakub Janda Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  52. Roman Koudelka Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  53. Janne Ahonen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  54. Janne Happonen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  55. Matti Hautamäki Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  56. Kalle Keituri Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  57. Harri Olli Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  58. Emmanuel Chedal Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  59. Vincent Descombe-Sevoie Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  60. David Lazzaroni Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  61. Alexandre Mabboux Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  62. Daiki Itō Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  63. Noriaki Kasai Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  64. Takanobu Okabe Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  65. Taku Takeuchi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  66. Shohei Tochimoto Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  67. Maciej Mikołajczyk: Skoki Narciarskie: IO: Znamy skład gospodarzy (pol.). skijumping.pl, 29 stycznia 2010. [dostęp 2010-08-15].
  68. Mackenzie Boyd-Clowes Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  69. Eric Mitchell Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  70. Trevor Morrice Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  71. Stefan Read Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  72. Nikolay Karpenko Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  73. Aleksey Korolyov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  74. Choi Heung-Cheol Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  75. Choi Yong-Jik Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  76. Kim Hyeon-Gi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  77. Pascal Bodmer Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  78. Michael Neumayer Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  79. Martin Schmitt Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  80. Michael Uhrmann Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  81. Andreas Wank Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  82. Alicja Kosman: Skoki Narciarskie: Norwegowie ogłosili kadrę na Vancouver (pol.). skijumping.pl, 26 stycznia 2010. [dostęp 2010-08-16].
  83. Anders Bardal Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  84. Johan Remen Evensen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  85. Tom Hilde Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  86. Anders Jacobsen Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  87. Bjørn Einar Romøren Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  88. Tadeusz Mieczyński: Skoki Narciarskie: Polska kadra skoczków odlatuje do Vancouver (pol.). skijumping.pl, 5 lutego 2010. [dostęp 2010-08-16].
  89. Stefan Hula Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  90. Adam Małysz Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  91. Krzysztof Miętus Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  92. Łukasz Rutkowski Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  93. Kamil Stoch Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  94. Dmitry Ipatov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  95. Pavel Karelin Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  96. Denis Kornilov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  97. Ilya Roslyakov Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  98. Tomáš Zmoray Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  99. Jernej Damjan Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  100. Robert Kranjec Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  101. Mitja Mežnar Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  102. Primož Pikl Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  103. Peter Prevc Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  104. Alicja Bochenek: Skoki Narciarskie: IO Vancouver: reprezentanci USA wybrani (pol.). skijumping.pl, 30 stycznia 2010. [dostęp 2010-08-17].
  105. Nick Alexander Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  106. Taylor Fletcher Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  107. Peter Frenette Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  108. Anders Johnson Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  109. Alicja Bochenek: Skoki Narciarskie: Dwóch szwajcarskich skoczków jedzie do Vancouver (pol.). skijumping.pl, 1 lutego 2010. [dostęp 2010-08-17].
  110. Simon Ammann Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  111. Andreas Küttel Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  112. Volodymyr Boschchuk Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  113. Oleksandr Lazarovych Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  114. Vitaliy Shumbarets Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  115. Volodymyr Trachuk Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  116. Sebastian Colloredo Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  117. Roberto Dellasega Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  118. Andrea Morassi Biography and Olympic Results (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-17].
  119. FIS-Ski: 12-22.2.2010 Vancouver; Ski Jumping (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2010-08-14].

BibliografiaEdytuj