Otwórz menu główne

Martin Schmitt

niemiecki skoczek narciarski

Martin Schmitt (ur. 29 stycznia 1978 w Villingen-Schwenningen) – niemiecki skoczek narciarski, trzykrotny medalista olimpijski, dziesięciokrotny medalista mistrzostw świata, wicemistrz świata w lotach narciarskich, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata w skokach oraz w lotach, a także zdobywca Pucharu KOP. 31 stycznia 2014 ogłosił zakończenie sportowej kariery.

Martin Schmitt
Martin Schmitt
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1978
Villingen-Schwenningen, RFN
Klub SC Furtwangen
Wzrost 182 cm
Debiut w PŚ 4 stycznia 1997, Innsbruck
(25. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 4 stycznia 1997, Innsbruck
(25. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 28 listopada 1998
Lillehammer (1. miejsce)
Rekord życiowy 224 m na Velikance w Planicy (23 marca 2002)[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Złoto Salt Lake City 2002 duża druż.
Srebro Nagano 1998 duża druż.
Srebro Vancouver 2010 duża druż.
Mistrzostwa świata
Złoto Ramsau 1999 duża
Złoto Ramsau 1999 duża druż.
Złoto Lahti 2001 duża
Złoto Lahti 2001 duża druż.
Srebro Lahti 2001 normalna
Srebro Oberstdorf 2005 normalna druż.
Srebro Liberec 2009 duża
Brąz Trondheim 1997 duża druż.
Brąz Lahti 2001 normalna druż.
Brąz Oslo 2011 normalna druż.
Mistrzostwa świata w lotach
Srebro Harrachov 2002 indywidualnie
Puchar świata w skokach
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
1999/2000
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2000/2001
Puchar Świata w lotach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2000/2001
Turniej Czterech Skoczni
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1999/2000
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2000/2001
Turniej Nordycki
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2001
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2002
Letnie Grand Prix
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1998
Puchar KOP
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1998/1999
Strona internetowa

Obecnie ekspert Eurosportu podczas zawodów PŚ i Turnieju Czterech Skoczni.

Spis treści

KarieraEdytuj

Zaczął trenować skoki narciarskie w szóstym roku życia. Przez całą karierę reprezentował klub SC Furtwangen. W Pucharze Świata zadebiutował 4 stycznia 1997 w Innsbruck w trzecim konkursie 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni, zajmując 25. miejsce. Oprócz tego wystartował jeszcze w trzech konkursach sezonu 1996/1997, za każdym razem zdobywając punkty. Dało mu to 55. miejsce w klasyfikacji generalnej. Najlepszy wynik osiągnął 2 lutego 1997 w Willingen, gdzie był dwunasty. Na przełomie lutego i marca 1997 wystąpił na mistrzostwach świata w Trondheim, gdzie indywidualnie zajął 33. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był piętnasty. Na tych samych mistrzostwach był także członkiem niemieckiej drużyny, która zdobyła brązowy medal.

Najważniejszą imprezą sezonu 1997/1998 były igrzyska olimpijskie w Nagano. Do tego czasu najwyższą pozycją uzyskaną przez Schmitta było ósme miejsce (17 stycznia 1998 w Zakopanem). Na igrzyskach był czternasty na dużej skoczni, a na normalnym obiekcie zajął 19. miejsce. Natomiast w konkursie drużynowym wspólnie ze Svenem Hannawaldem, Hansjörgiem Jäkle i Dieterem Thomą wywalczył srebrny medal olimpijski. Równe wyniki uzyskiwane w drugiej części tego sezonu pozwoliły mu zająć 27. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lecie 1998 zajął trzecie miejsce w klasyfikacji piątej edycji Letniego Grand Prix w skokach narciarskich, za dwoma Japończykami: Masahiko Haradą i Kazuyoshim Funakim.

Rywalizację w sezonie 1998/1999 zaczął od wywalczenia swego pierwszego podium i zarazem zwycięstwa w Lillehammer (28 listopada 1998). Łącznie w tym sezonie osiemnastokrotnie stawał na podium, wygrywając przy tym 10 konkursów. Wygrał między innymi w Oberstdorfie i Garmisch-Partenkirchen, jednak w pozostałych konkursach 47. Turnieju Czterech Skoczni, w Innsbrucku i Bischofshofen zajął odpowiednio trzynaste i czternaste miejsce. Były to dwa jedyne starty Schmitta w tym sezonie, w których nie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów. W klasyfikacji końcowej tego turnieju zajął ostatecznie czwarte miejsce, tracąc do trzeciego Hideharu Miyahiry tylko 1,2 punktu. Znakomita postawa na skoczniach w trakcie tego sezonu dała mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej oraz Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej sezonu 1998/1999 Pucharu Świata w lotach. Na mistrzostwach świata w Ramsau w 1999 w konkursie indywidualnym na dużej skoczni skoki na 126,0 m i 129,5 m dały mu złoty medal, przed Hannawaldem i Miyahirą. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na normalnym obiekcie zajmował trzecie miejsce z odległością 96,0 m. Na czwartym miejscu znajdował się Harada, który tracił do Niemca tylko 0,5 punktu. W drugiej kolejce Schmitt uzyskał 92,0 m, a Harada dwa metry więcej. Sprawiło to, że Japończyk go wyprzedził, podobnie jak i trzech kolejnych zawodników, wobec czego Niemiec zakończył ten konkurs na siódmej pozycji. W konkursie drużynowym razem z Hannawaldem, Christofem Duffnerem i Thomą zdobył kolejny złoty medal, wyprzedzając Japończyków o zaledwie 1,9 punktu. W sezonie tym został także zdobywcą Pucharu KOP.

 
Schmitt w 2004

Sezon 1999/2000 zaczął od zwycięstwa w Kuopio (27 listopada 1999). W całym cyklu siedemnaście razy stawał na podium, wygrywając jedenaście konkursów, cztery razy był drugi i dwa razy trzeci. Wygrał po dwa konkursy w Zakopanem (19 i 20 grudnia 1999), Engelbergu (8 i 9 stycznia 2000), Sapporo (22 i 23 stycznia 2000) oraz Iron Mountain (26 i 27 lutego 2000). W konkursach 48. Turnieju Czterech Skoczni zajął pierwsze miejsce w Oberstdorfie, jedenaste w Ga-Pa, drugie w Innsbrucku i trzecie w Bischofshofen. W klasyfikacji końcowej był trzeci, za Andreasem Widhölzlem i Janne Ahonenem. Wyniki te dały mu drugą z rzędu Kryształową Kulę. W lutym 2000 Schmitt był szósty podczas mistrzostw świata w lotach w Vikersund.

Także sezon 2000/2001 zaczął od zwycięstwa – 24 listopada 2000 w Kuopio. Wygrał również między innymi zawody w Oberstdorfie, będące pierwszym etapem 49. Turnieju Czterech Skoczni. W drugiej kolejce tego konkursu ustanowił rekord skoczni Schattenbergschanze, osiągając 133,0 m. W kolejnych w Ga-Pa i Innsbrucku Schmitt był ósmy, a w Bischofshofen czwarty. Dwa ostatnie konkursy wygrał Adam Małysz, który ostatecznie triumfował w całym turnieju. Zaraz za Polakiem znalazł się Janne Ahonen, a Schmitt był trzeci. Mimo to Niemiec wciąż pozostawał liderem PŚ. Prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata stracił na rzecz Małysza po konkursach w Harrachovie (13 i 14 stycznia 2001), które wygrał Polak, a Schmitt zajął drugie i trzecie miejsce. Odzyskał je już w następnym konkursie, 24 stycznia w Hakubie, w którym wygrał, a Małysz po upadku w jednym ze skoków zajął ósme miejsce. Polak po konkursach w Sapporo (27 i 28 stycznia) znowu objął prowadzenie. Schmitt w pierwszym z tych konkursów był siódmy, a w drugim, po skoku na zaledwie 72 m zajął ostatnie, 49. miejsce. 2 lutego 2001 w Willingen uzyskał 97 m i zajął 44. miejsce. Następnego dnia był szósty. W drugiej połowie lutego 2001 odbywały się mistrzostwa świata w Lahti, gdzie jego największym rywalem ponownie był Małysz. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na dużej skoczni na prowadzeniu znajdował się Polak (128 m), drugi był Ahonen (124,5 m), a Schmitt był trzeci ze stratą 2,7 punktu do Małysza i 0,3 punktu do Fina. W drugiej serii Niemiec oddał najdłuższy skok konkursu – 131,0 m i zdobył złoty medal. Małysz uzyskał 128,5 m i ze startą 2,8 punktu zajął drugie miejsce, a Ahonen był trzeci. W konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie sytuacja wyglądała odwrotnie. Po pierwszej serii prowadził Niemiec (91,5 m) z przewagą sześciu punktów nad Polakiem i siedmiu nad trzecim Martinem Höllwarthem. W drugiej kolejce najdalej skoczył Adam Małysz – 98 m, wyrównując tym samym rekord obiektu. Schmitt uzyskał 91,0 m i z wyraźną stratą zajął drugie miejsce, brązowy medal wywalczył Höllwarth. Także w obu konkursach drużynowych Schmitt zdobywał medale: na dużym obiekcie złoty, a na normalnym brązowy. W końcówce sezonu Niemiec wywalczył jeszcze trzecie miejsce w piątej edycji Turnieju Nordyckiego, za Małyszem i Andreasem Goldbergerem oraz zapewnił sobie triumf w sezonie 2000/2001 Pucharu Świata w lotach wygrywając ostatni konkurs cyklu, 18 marca 2001 w Planicy. W klasyfikacji generalnej PŚ zajął drugą pozycję.

W pierwszych czterech konkursach sezonu 2001/2002 zajmował kolejno drugie, siódme, ponownie drugie i ponownie siódme miejsce. Dwa z tych konkursów wygrał Adam Małysz, w pozostałych był drugi i to on prowadził w Pucharze Świata. W pięciu kolejnych konkursach Schmitt tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce, a 16 grudnia 2001 w Engelbergu zajął dopiero 48. miejsce. W Oberstdorfie był dziewiętnasty, w Ga-Pa ósmy, a w Innsbrucku i Bischofshofen piąty, co dało mu siódme miejsce w klasyfikacji końcowej 50. Turnieju Czterech Skoczni. Ponownie blisko podium był 18 stycznia 2002 w Zakopanem, gdzie był czwarty, a dzień później zajął piąte miejsce. W połowie lutego 2002 wyjechał na igrzyska olimpijskie w Salt Lake City, gdzie indywidualnie plasował się w czołowej dziesiątce. Na normalnej skoczni był siódmy, a na dużej dziesiąty. Wspólnie ze Svenem Hannawaldem, Stephanem Hocke i Michaelem Uhrmannem zdobył mistrzostwo olimpijskie w konkursie drużynowym. Niemcy wyprzedzili wtedy reprezentantów Finlandii o zaledwie 0,1 punktu. Pierwszy konkurs PŚ po igrzyskach, 1 marca 2002 w Lahti wygrał Schmitt, wyprzedzając Małysza i Roberta Kranjca. Było to jego ostatnie zwycięstwo w karierze. Niecały miesiąc po igrzyskach wywalczył srebrny medal na mistrzostwach świata w lotach w Harrachovie, ustępując tylko Hannawaldowi, a wyprzedzając Mattiego Hautamäkiego. Trzy ostatnie konkursy to szósta edycja Turnieju Nordyckiego, w którym Schmitt zajął trzecie miejsce. Łącznie w tym sezonie czterokrotnie stawał na podium, w tym raz wygrał, a trzy razy był drugi. Dało mu to piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Podczas konkursu drużynowych lotów w Planicy, 23 marca 2002 ustanowił swój rekord życiowy, uzyskując 224,0 m.

Po zakończeniu sezonu 2001/2002 Schmitt przechodził kryzys formy. W sezonach 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 oraz 2005/2006 ani razu nie stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone 29 grudnia 2002 w Oberstdorfie. W tym czasie wystartował jednak na wszystkich dużych imprezach. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 wystartował tylko na dużej skoczni, indywidualnie zajął 21. miejsce, a wraz z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce w konkursie drużynowym. Czwarte miejsce drużynowo Niemcy zajęli także na mistrzostwach świata w lotach w Planicy w 2004, a indywidualnie Schmitt uplasował się na 33. pozycji. Podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie w 2005 wspólnie z Michaelem Neumayerem, Michaelem Uhrmannem i Georgiem Späthem zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym na normalnej skoczni. Na dużej skoczni Niemcy zajęli piąte miejsce. Schmitt w obu konkursach indywidualnych plasował się w okolicach połowy drugiej dziesiątki. Kolejną dużą imprezą były igrzyska olimpijskie w Turynie w 2006. Drużynowo Niemcy zajęli czwartą pozycję, a w konkursie indywidualnym na dużym obiekcie Schmitt zajął. 19. miejsce. W zawodach indywidualnych na normalnej skoczni nie wystartował. Z tych czterech sezonów najlepsze wyniki uzyskał w sezonie 2003/2004, kiedy to zajął 20. miejsce.

Na podium zawodów Pucharu Świata wrócił w sezonie 2006/2007. W pierwszej połowie sezonu zajmował przeważnie miejsca w drugiej dziesiątce. Po nieudanych startach 28 stycznia w Oberstdorfie (32. miejsce) i 3 lutego w Titisee-Neustadt (41. miejsce), gdzie doznał niegroźnego upadku i został ranny w głowę, opuścił trzy kolejne konkursy. Pojawił się dopiero podczas jedenastej edycji Turnieju Nordyckiego. W pierwszym konkursie, 11 marca 2007 w Lahti zajął trzecie miejsce, za Małyszem i Andreasem Koflerem. Było to jednak jego jedyne podium w tym sezonie. Następnie był czternasty w Kuopio, w pierwszym konkursie w Oslo nie awansował do drugiej serii zawodów, a drugiego dnia był piąty. Turniej ukończył na 14. pozycji z dorobkiem 650.9 punktu. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął 17. miejsce. Podium w Lahti było pięćdziesiątym w jego karierze. Na przełomie lutego marca 2007 wystartował na mistrzostwach świata w Sapporo. Indywidualnie zajął najpierw 30. miejsce na dużym obiekcie, a na normalnej skoczni uplasował na szesnastej pozycji. Konkurs drużynowy Niemcy zakończyli na 8. miejscu. Jest to najgorszy wynik reprezentacji Niemiec od mistrzostw świata w Falun w 1993.

W sezonie 2007/2008 dwukrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce i ani razu nie stanął na podium. Najlepiej wypadł podczas konkursu w Bischofshofen 6 stycznia 2008, gdzie zajął czwarte miejsce. Trzykrotnie odpadał już po pierwszej serii konkursu, w tym 7 marca 2008 w Lillehammer zajął ostatnie 50. miejsce. Wystartował także w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego w Garmisch-Partenkirchen, z czego pierwszy wygrał, a w drugim zajął czwarte miejsce. Na mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie Niemcy ze Schmittem w składzie ponownie zajęli czwarte miejsce, a indywidualnie Schmitt był piętnasty. W klasyfikacji generalnej był ostatecznie dziewiętnasty.

W sezonie 2008/2009 zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej. W pierwszym konkursie cyklu, 29 listopada 2008 w Kuusamo zajął 39. miejsce, jednak w pozostałych startach nie zajmował miejsca niższego niż dwudzieste. Czternaście razy plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów, w tym był piąty w Oberstdorfie i Bischofshofen, ósmy w Ga-Pa i trzeci w Innsbrucku, gdzie wyprzedzili go tylko dwaj Austriacy: Wolfgang Loitzl oraz Gregor Schlierenzauer. W klasyfikacji końcowej 57. Turnieju Czterech Skoczni dało mu to czwarte miejsce. Na podium stanął w tym sezonie jeszcze jeden raz – 16 stycznia 2009 w Zakopanem, gdzie ponownie wyprzedzili go tylko ci sami dwaj Austriacy. Podczas mistrzostw świata w Libercu w 2009 wywalczył srebrny medal w konkursie indywidualnym na dużej skoczni. W pierwszej serii skoczył 133,0 m i stracił 0,4 punktu do prowadzącego Andreasa Küttela, a na trzecim miejscu znalazł się Anders Jacobsen ze stratą 1,4 punktu do Niemca. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych druga kolejka była często przerywana, aż w końcu jury zdecydowało o jej odwołaniu. W konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie skoki na 100,5 m i 98,0 m dały mu piąte miejsce. W konkursie drużynowym Niemcy zajęli 10. miejsce i skończyli rywalizację na pierwszej serii skoków. Schmitt uzyskał 112,5 m i był to najsłabszy wynik w ekipie niemieckiej.

W sezonie 2009/2010 jego najlepszym wynikiem indywidualnym było 10. miejsce 19 grudnia 2009 w Engelbergu. Pięciokrotnie zakończył rywalizację na pierwszej serii konkursu. W klasyfikacji generalnej zajął 29. miejsce. W lutym 2010 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Vancouver, gdzie indywidualnie był dziesiąty na normalnej skoczni, a na dużym obiekcie zajął 30. miejsce. W konkursie drużynowym Niemcy w składzie: Michael Neumayer, Andreas Wank, Martin Schmitt i Michael Uhrmann wywalczyli srebrny medal.

 
Schmitt po losowaniu odległości podczas benefisu Adama Małysza

W trzech pierwszych konkursach sezonu 2010/2011 nie wszedł do drugiej serii. W czwartym konkursie cyklu, 5 grudnia 2010 w Lillehammer zajął 23. miejsce. Opuścił trzy konkursy w Engelbergu i do rywalizacji wrócił na 59. Turniej Czterech Skoczni. W Oberstdorfie był osiemnasty, w Ga-Pa siódmy (co było jego najlepszym wynikiem w sezonie), do konkursu w Innsbrucku się nie zakwalifikował, a w Bischofshofen zajął 24. miejsce. W klasyfikacji końcowej turnieju zajął 29. miejsce. Punktował także w Harrachovie i Zakopanem, a w Sapporo nie wystartował. Po nieudanym konkursie w Klingenthal, gdzie zajął 43. miejsce odpuścił wszystkie starty, aż do mistrzostw świata w Oslo na przełomie lutego i marca 2011. W konkursach indywidualnych zajął czternaste miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był szesnasty. W konkursie drużynowym na normalnej skoczni razem z Neumayerem, Uhrmannem i Severinem Freundem zdobył brązowy medal, a na dużej skoczni wspólnie z Richardem Freitagiem, Freundem i Uhrmannem zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal ze Słoweńcami o zaledwie 0,7 punktu. Po mistrzostwach wystartował tylko w jednym konkursie Pucharu Świata – 13 marca 2011 w Lahti, gdzie zajął 29. miejsce. Zakwalifikował się także do ostatniego konkursu sezonu, 20 marca 2011 w Planicy, jednak ostatecznie w nim nie wystartował. W klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce.

Schmitt jest ponadto mistrzem Niemiec z 2001 (indywidualnie) i z 2009 (drużynowo). Srebrne medale zdobył w 1999 (indywidualnie) oraz w 2011 (drużynowo). Ponadto w latach 1997, 2007 i 2010 był trzeci indywidualnie, a w 2005 i 2010 zdobywał brązowy medal w drużynie. Schmitt założył także fundację na rzecz walki z rakiem; na chorobę tę cierpiał jego starszy brat, Thorsten, reprezentant Niemiec w kombinacji norweskiej.

1 lutego 2014 zakończył oficjalnie karierę. Pożegnał się z kibicami w przerwie między seriami konkursu w Willingen.

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svgEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1998   Nagano/Hakuba 19. miejsce (K-90), 14. miejsce (K-120)
2002   Salt Lake City/Park City 7. miejsce (K-90), 10. miejsce (K-120)
2006   Turyn/Pragelato 19. miejsce (K-125)
2010   Vancouver/Whistler 10. miejsce (K-95), 30. miejsce (K-125)

DrużynowoEdytuj

1998   Nagano/Hakuba srebrny medal[team 1]
2002   Salt Lake City/Park City złoty medal[team 2]
2006   Turyn/Pragelato 4. miejsce[team 3]
2010   Vancouver/Whistler srebrny medal[team 4]

Starty M. Schmitta na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
19. 11 lutego 1998   Nagano Olimpijska K-90 indywid. 82,0 m 82,0 m 199,5 pkt 35,0 pkt   Jani Soininen
14. 15 lutego 1998   Nagano Olimpijska K-120 indywid. 118,5 m 123,0 m 233,7 pkt 38,6 pkt   Kazuyoshi Funaki
2.  17 lutego 1998   Nagano Olimpijska K-120 druż.[team 1] 98,0 m 126,5 m 897,4 pkt (200,1 pkt) 35,6 pkt   Japonia
7. 10 lutego 2002   Salt Lake City Utah Olympic Park K-90 indywid. 94,5 m 94,5 m 250,0 pkt 19,0 pkt   Simon Ammann
10. 13 lutego 2002   Salt Lake City Utah Olympic Park K-120 indywid. 126,0 m 119,5 m 240,4 pkt 41,0 pkt   Simon Ammann
1.  18 lutego 2002   Salt Lake City Utah Olympic Park K-120 druż.[team 2] 131,5 m 123,5 m 974,1 pkt (259,0 pkt)
19. 18 lutego 2006   Turyn Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 116,5 m 125,5 m 212,6 pkt 64,3 pkt   Thomas Morgenstern
4. 20 lutego 2006   Turyn Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[team 3] 125,5 m 118,0 m 922,6 pkt (217,3 pkt) 61,4 pkt   Austria
10. 13 lutego 2010   Vancouver Whistler Olympic Park K-95 HS-106 indywid. 99,5 m 103,5 m 256,0 pkt 20,5 pkt   Simon Ammann
30. 20 lutego 2010   Vancouver Whistler Olympic Park K-125 HS-140 indywid. 122,5 m 108,0 m 182,4 pkt 101,2 pkt   Simon Ammann
2.  22 lutego 2010   Vancouver Whistler Olympic Park K-125 HS-140 druż.[team 4] 128,0 m 122,0 m 1035,8 pkt (226,5 pkt) 72,1 pkt   Austria

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1997   Trondheim 33. miejsce (K-90), 15. miejsce (K-120)
1999   Ramsau złoty medal (K-120), 7. miejsce (K-90)
2001   Lahti złoty medal (K-116), srebrny medal (K-90)
2003   Val di Fiemme/Predazzo 21. miejsce (K-120)
2005   Oberstdorf 12. miejsce (K-90), 16. miejsce (K-120)
2007   Sapporo 30. miejsce (K-120), 16. miejsce (K-90)
2009   Liberec 5. miejsce (K-90), srebrny medal (K-120)
2011   Oslo 14. miejsce (K-95), 16. miejsce (K-120)

DrużynowoEdytuj

1997   Trondheim brązowy medal[team 5]
1999   Ramsau złoty medal[team 6]
2001   Lahti złoty medal (K-116)[team 7], brązowy medal (K-90)[team 7]
2003   Val di Fiemme/Predazzo 4. miejsce[team 8]
2005   Oberstdorf srebrny medal (K-90)[team 9], 5. miejsce (K-120)[team 10]
2007   Sapporo 8. miejsce[team 11]
2009   Liberec 10. miejsce[team 12]
2011   Oslo brązowy medal (K-95)[team 13],4. miejsce (K-120)[team 14]

Starty M. Schmitta na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
33. 22 lutego 1997   Trondheim Granåsen K-90 indywid. 88,5 m 112,5 pkt 151,5 pkt   Janne Ahonen
3.  27 lutego 1997   Trondheim Granåsen K-120 druż.[team 5] 116,5 m 111,0 m 845,6 pkt (208,0 pkt) 109,9 pkt   Finlandia
15. 1 marca 1997   Trondheim Granåsen K-120 indywid. 107,5 m 119,5 m 208,6 pkt 43,5 pkt   Masahiko Harada
1.  21 lutego 1999   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 indywid. 126,0 m 129,5 m 263,4 pkt
1.  23 lutego 1999   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 druż.[team 6] 122,0 m 124,5 m 988,9 pkt (246,2 pkt)
7. 26 lutego 1999   Ramsau Mattensprunganlage K-90 indywid. 96,0 m 92,0 m 247,0 pkt 8,0 pkt   Kazuyoshi Funaki
1.  19 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-116 indywid. 124,5 m 131,0 m 276,3 pkt
1.  21 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-116 druż.[team 7] 117,0 m 122,5 m 939,8 pkt (243,5 pkt)
2.  23 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-90 indywid. 91,5 m 90,0 m 233,0 pkt 13,0 pkt   Adam Małysz
3.  25 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-90 druż.[team 7] 90,5 m 94,0 m 911,5 pkt (235,0 pkt) 42,0 pkt   Austria
21. 22 lutego 2003   Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 indywid. 118,0 m 123,0 m 227,8 pkt 61,2 pkt   Adam Małysz
4. 23 lutego 2003   Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 druż.[team 8] 117,5 m 121,5 m 963,3 pkt (225,2 pkt) 83,3 pkt   Finlandia
12. 19 lutego 2005   Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 indywid. 93,5 m 93,0 m 244,0 pkt 11,0 pkt   Rok Benkovič
2.  20 lutego 2005   Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[team 9] 91,5 m 95,5 m 964,0 pkt (246,5 pkt) 6,5 pkt   Austria
16. 25 lutego 2005   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 132,0 m 125,0 m 261,1 pkt 52,1 pkt   Janne Ahonen
5. 26 lutego 2005   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[team 10] 121,5 m 128,0 m 985,6 pkt (245,1 pkt) 151,7 pkt   Austria
30. 24 lutego 2007   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 113,0 m 103,0 m 171,3 pkt 94,8 pkt   Simon Ammann
8. 25 lutego 2007   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[team 11] 129,0 m 119,5 m 837,6 pkt (240,3 pkt) 162,6 pkt   Austria
16. 3 marca 2007   Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 94,5 m 89,5 m 235,0 pkt 42,0 pkt   Adam Małysz
5. 21 lutego 2009   Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 100,5 m 98,0 m 269,0 pkt 13,0 pkt   Wolfgang Loitzl
2.  27 lutego 2009   Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 133,0 m [a] 140,9 pkt 0,4 pkt   Andreas Küttel
10. 28 lutego 2009   Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[team 12] 112,5 m 427,4 pkt (98,0 pkt) 606,9 pkt   Austria
14. 26 lutego 2011   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 93,5 m 97,5 m 229,4 pkt 39,8 pkt   Thomas Morgenstern
3.  27 lutego 2011   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[team 13] 104,5 m 104,0 m 968,2 pkt (249,3 pkt) 57,3 pkt   Austria
16. 3 marca 2011   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 116,0 m 128,5 m 242,8 pkt 34,7 pkt   Gregor Schlierenzauer
4. 5 marca 2011   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[team 14] 124,5 m 451,9 pkt (108,2 pkt) 48,1 pkt   Austria

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2000   Vikersund 6. miejsce
2002   Harrachov srebrny medal
2004   Planica 33. miejsce
2008   Oberstdorf 15. miejsce
2010   Planica 21. miejsce

DrużynowoEdytuj

2004   Planica 4. miejsce[team 8]
2008   Oberstdorf 4. miejsce[team 3]
2010   Planica 7. miejsce[team 15]

Starty M. Schmitta na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
6. 12-14 lutego 2000   Vikersund Vikersundbakken K-185 indywid. 151,5 m 177,5 m 181,5 m [a] 462,1 pkt 74,7 pkt   Sven Hannawald
2.  9-10 marca 2002   Harrachov Čerťák K-185 indywid. 182,0 m 202,0 m [a] [a] 368,3 pkt 33,0 pkt   Sven Hannawald
33. 20-21 lutego 2004   Planica Velikanka K-185 indywid. 147,5 m 119,0 pkt 713,1 pkt   Roar Ljøkelsøy
4. 22 lutego 2004   Planica Velikanka K-185 druż.[team 8] 193,0 m 194,5 m 1606,4 pkt (369,5 pkt) 105,4 pkt   Norwegia
15. 22-23 lutego 2008   Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 201,0 m 200,0 m 192,5 m 187,0 m 747,6 pkt 87,8 pkt   Gregor Schlierenzauer
4. 24 lutego 2008   Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[team 3] 183,5 m 203,0 m 1361,7 pkt (368,3 pkt) 191,6 pkt   Austria
21. 19-20 marca 2010   Planica Letalnica K-185 HS-215 indywid. 194,0 m 200,0 m 186,5 m 193,5 m 721,8 pkt 214,0 pkt   Simon Ammann
7. 21 marca 2010   Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[team 15] 178,5 m 182,5 m 1332,9 pkt (327,1 pkt) 308,5 pkt   Austria

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1996/1997 55.
1997/1998 27.
1998/1999 1.
1999/2000 1.
2000/2001 2.
2001/2002 5.
2002/2003 23.
2003/2004 20.
2004/2005 37.
2005/2006 39.
2006/2007 17.
2007/2008 19.
2008/2009 6.
2009/2010 29.
2010/2011 30.
2011/2012 65.
2012/2013 39.
2013/2014 78.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 28 listopada 1998   Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 127,5 m 136,0 m 268,8 pkt
2. 29 listopada 1998   Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 122,5 m 133,0 m 239,9 pkt
3. 5 grudnia 1998   Chamonix Tremplin aux Bossons K-95 101,5 m 94,5 m 242,5 pkt
4. 8 grudnia 1998   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 126,5 m 125,0 m 253,7 pkt
5. 30 grudnia 1998   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 120,5 m 115,5 m 242,5 pkt * TCS 1998/1999
6. 1 stycznia 1999   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 118,0 m 123,0 m 247,8 pkt * TCS 1998/1999
7. 23 stycznia 1999   Sapporo Ōkurayama K-120 127,5 m 130,5 m 261,9 pkt
8. 4 marca 1999   Kuopio Puijo K-120 128,5 m 124,5 m 250,9 pkt
9. 11 marca 1999   Falun Lugnet K-115 124,0 m 124,0 m 261,4 pkt
10. 19 marca 1999   Planica Velikanka K-185 219,0 m 214,5 m 389,7 pkt * Loty 1998/1999
11. 27 listopada 1999   Kuopio Puijo K-120 125,5 m 123,9 pkt
12. 18 grudnia 1999   Zakopane Wielka Krokiew K-116 123,5 m 123,5 m 260,0 pkt
13. 19 grudnia 1999   Zakopane Wielka Krokiew K-116 124,5 m 126,5 m 268,7 pkt
14. 29 grudnia 1999   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 114,0 m 121,0 m 243,0 pkt * TCS 1999/2000
15. 8 stycznia 2000   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 127,0 m 125,0 m 258,1 pkt
16. 9 stycznia 2000   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 122,0 m 124,0 m 247,3 pkt
17. 22 stycznia 2000   Sapporo Ōkurayama K-120 125,5 m 118,0 m 238,8 pkt
18. 23 stycznia 2000   Sapporo Ōkurayama K-120 133,5 m 130,5 m 277,2 pkt
19. 26 lutego 2000   Iron Mountain Pine Mountain K-120 128,5 m 132,5 m 270,8 pkt
20. 27 lutego 2000   Iron Mountain Pine Mountain K-120 129,0 m 131,2 pkt
21. 5 marca 2000   Lahti Salpausselkä K-116 121,5 m 124,5 m 258,2 pkt
22. 24 listopada 2000   Kuopio Puijo K-120 128,0 m 118,5 m 244,2 pkt
23. 3 grudnia 2000   Kuopio Puijo K-120 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt
24. 29 grudnia 2000   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 119,0 m 133,0 m 268,6 pkt * TCS 2000/2001
25. 24 stycznia 2001   Hakuba Olimpijska K-120 128,0 m 130,5 m 267,8 pkt
26. 4 marca 2001   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 200,0 m 202,5 m 395,0 pkt * Loty 2000/2001
27. 18 marca 2001   Planica Velikanka K-185 218,0 m 217,6 pkt * Loty 2000/2001
28. 1 marca 2002   Lahti Salpausselkä K-116 125,5 m 125,5 m 266,8 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1996/1997 - - - -
1997/1998 - - - -
1998/1999 10 5 3 18
1999/2000 11 4 2 17
2000/2001 6 2 2 10
2001/2002 1 3 - 4
2002/2003 - - - -
2003/2004 - - - -
2004/2005 - - - -
2005/2006 - - - -
2006/2007 - - 1 1
2007/2008 - - - -
2008/2009 - - 2 2
2009/2010 - - - -
2010/2011 - - - -
2011/2012 - - - -
2012/2013 - - - -
2013/2014 - - - -
suma 28 14 10 52

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 28 listopada 1998   Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 127,5 m 136,0 m 268,8 pkt 1.
2. 29 listopada 1998   Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 122,5 m 123,0 m 239,9 pkt 1.
3. 5 grudnia 1998   Chamonix-Mont-Blanc Tremplin aux Bossons K-95 101,5 m 94,0 m 242,5 pkt 1.
4. 6 grudnia 1998   Chamonix-Mont-Blanc Tremplin aux Bossons K-95 99,5 m 95,0 m 240,5 pkt 3. 7,5 pkt Janne Ahonen
5. 8 grudnia 1998   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 126,5 m 125,0 m 253,7 pkt 1.
6. 12 grudnia 1998   Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 122,0 m 120,6 pkt 2. 9,9 pkt Andreas Widhölzl
7. 30 grudnia 1998   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 120,5 m 115,5 m 244,8 pkt 1.
8. 1 stycznia 1999   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 118,0 m 123,0 m 247,8 pkt 1.
9. 9 stycznia 1999   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 121,0 m 124,5 m 239,4 pkt 3. 15,9 pkt Janne Ahonen
10. 23 stycznia 1999   Sapporo Ōkurayama K-120 127,5 m 130,5 m 261,9 pkt 1.
11. 24 stycznia 1999   Sapporo Ōkurayama K-120 125,5 m 139,0 m 272,1 pkt 2. 2,3 pkt Kazuyoshi Funaki
12. 29 stycznia 1999   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 127,5 m 129,0 m 265,2 pkt 2. 0,9 pkt Noriaki Kasai
13. 4 marca 1999   Kuopio Puijo K-120 128,5 m 124,5 m 250,9 pkt 1.
14. 11 marca 1999   Falun Lugnets K-115 124,0 m 124,0 m 261,4 pkt 1.
15. 14 marca 1999   Oslo Holmenkollbakken K-115 114,0 m 123,5 m 245,0 pkt 2. 8,4 pkt Noriaki Kasai
16. 19 marca 1999   Planica Velikanka K-185 219,0 m 214,5 m 389,7 pkt 1.
17. 20 marca 1999   Planica Velikanka K-185 203,5 m 202,0 m 387,6 pkt 2. 0,3 pkt Hideharu Miyahira
18. 21 marca 1999   Planica Velikanka K-185 196,0 m 203,5 m 386,9 pkt 3. 11,2 pkt Noriaki Kasai
19. 27 listopada 1999   Kuopio Puijo K-120 125,5 m 123,9 pkt 1.
20. 4 grudnia 1999   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 123,0 m 126,0 m 246,7 pkt 2. 7,2 pkt Andreas Widhölzl
21. 12 grudnia 1999   Villach Villacher Alpenarena K-90 92,5 m 93,0 m 245,0 pkt 2. 6,0 pkt Janne Ahonen
22. 18 grudnia 1999   Zakopane Wielka Krokiew K-116 123,5 m 123,5 m 260,0 pkt 1.
23. 19 grudnia 1999   Zakopane Wielka Krokiew K-116 124,5 m 126,5 m 268,7 pkt 1.
24. 29 grudnia 1999   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 114,0 m 121,0 m 243,0 pkt 1.
25. 3 stycznia 2000   Innsbruck Bergisel K-108 112,0 m 110,0 m 240,1 pkt 2. 6,6 pkt Andreas Widhölzl
26. 6 stycznia 2000   Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-120 127,0 m 125,5 m 259,0 pkt 3. 12,9 pkt Andreas Widhölzl
27. 8 stycznia 2000   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 127,0 m 125,0 m 258,1 pkt 1.
28. 9 stycznia 2000   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 122,0 m 124,0 m 247,3 pkt 1.
29. 22 stycznia 2000   Sapporo Ōkurayama K-120 125,5 m 118,0 m 238,8 pkt 1.
30. 23 stycznia 2000   Sapporo Ōkurayama K-120 133,5 m 130,5 m 277,2 pkt 1.
31. 5 lutego 2000   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 114,5 m 126,0 m 234,4 pkt 3. 25,2 pkt Andreas Widhölzl
32. 6 lutego 2000   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 117,0 m 128,0 m 243,5 pkt 2. 5,2 pkt Andreas Widhölzl
33. 26 lutego 2000   Iron Mountain Pine Mountain K-120 128,5 m 132,5 m 270,8 pkt 1.
34. 27 lutego 2000   Iron Mountain Pine Mountain K-120 129,0 m 131,2 pkt 1.
35. 5 marca 2000   Lahti Salpausselkä K-116 121,5 m 124,5 m 258,2 pkt 1.
36. 24 listopada 2000   Kuopio Puijo K-120 128,0 m 118,5 m 244,2 pkt 1.
37. 3 grudnia 2000   Kuopio Puijo K-120 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt 1.
38. 29 grudnia 2000   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 119,0 m 133,0 m 268,6 pkt 1.
39. 13 stycznia 2001   Harrachov Čertak K-185 195,5 m 188,0 m 365,2 pkt 2. 27,5 pkt Adam Małysz
40. 14 stycznia 2001   Harrachov Čertak K-185 189,0 m 198,5 m 371,5 pkt 3. 26,3 pkt Adam Małysz
41. 24 stycznia 2001   Hakuba Olimpijska K-120 128,0 m 130,5 m 267,8 pkt 1.
42. 4 marca 2001   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 200,0 m 202,5 m 395,0 pkt 1.
43. 7 marca 2001   Falun Lugnets K-115 118,0 m 123,5 m 255,2 pkt 2. 4,6 pkt Adam Małysz
44. 11 marca 2001   Oslo Holmenkollbakken K-115 117,0 m 120,1 pkt 3. 14,0 pkt Adam Małysz
45. 18 marca 2001   Planica Velikanka K-185 218,0 m 217,6 pkt 1.
46. 23 listopada 2001   Kuopio Puijo K-120 126,5 m 125,0 m 253,2 pkt 2. 0,8 pkt Adam Małysz
47. 1 grudnia 2001   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-120 134,5 m 121,5 m 258,8 pkt 2. 38,8 pkt Adam Małysz
48. 1 marca 2002   Lahti Salpausselkä K-116 125,5 m 125,0 m 266,8 pkt 1.
49. 13 marca 2002   Falun Lugnets K-115 127,0 m 123,5 m 270,4 pkt 2. 4,1 pkt Matti Hautamäki
50. 11 marca 2007   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 121,5 m 124,5 m 255,7 pkt 3. 10,1 pkt Adam Małysz
51. 4 stycznia 2009   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 128,5 m 125,5 m 257,7 pkt 3. 3,3 pkt Wolfgang Loitzl
52. 16 stycznia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 121,0 m 129,5 m 249,4 pkt 3. 23,3 pkt Wolfgang Loitzl

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Sezon 1995/1996
                                                        punkty
- - - - - - - - q q - - - - - - - - ? ? - - - - - - ? ? 0
Sezon 1996/1997
                                                  punkty
- - - ? q q q q 25 25 - - - - - 20 12 - - - - - - - - 45
Sezon 1997/1998
                                                      punkty
26 26 - - 39 19 16 32 32 33 11 27 8 30 - - 41 29 22 17 22 24 9 26 20 17 13 218
Sezon 1998/1999
                                                          punkty
1 1 1 3 1 2 - - 1 1 13 14 3 6 - - 1 2 2 4 - 1 - 5 1 2 1 2 3 1753
Sezon 1999/2000
                                                    punkty
1 4 2 4 2 1 1 1 11 2 3 1 1 1 1 5 3 2 18 1 1 13 1 19 4 9 1833
Sezon 2000/2001
                                          punkty
1 5 1 1 8 8 4 2 3 - 1 7 49 44 6 5 1 2 18 3 1 1173
Sezon 2001/2002
                                            punkty
2 7 2 7 - 11 48 10 16 19 8 5 5 18 4 5 - - 1 2 6 7 795
Sezon 2002/2003
                                                      punkty
- - - - - - 16 33 4 33 9 21 - 12 18 - - - 12 20 22 45 27 8 7 - - 253
Sezon 2003/2004
                                              punkty
20 9 23 22 31 27 22 20 15 - - 16 29 23 6 9 11 24 29 q 15 9 24 276
Sezon 2004/2005
                                                        punkty
40 40 44 q - - 41 46 49 27 7 q - - - 46 42 - - - - 33 29 14 19 14 q - 90
Sezon 2005/2006
                                            punkty
15 14 24 32 q 41 - 24 q q - - - 50 40 - 25 22 30 39 q - 64
Sezon 2006/2007
                                                punkty
13 11 36 15 12 18 8 17 18 36 6 20 32 41 - - - 3 14 38 5 25 16 25 355
Sezon 2007/2008
                                                      punkty
28 q 29 - - - - 11 19 11 4 14 15 26 17 q 22 39 - - 37 31 6 50 16 16 10 273
Sezon 2008/2009
                                                      punkty
39 14 13 4 9 7 4 5 8 3 5 13 12 3 5 7 14 - 16 4 15 14 6 5 12 20 10 829
Sezon 2009/2010
                                              punkty
13 36 27 35 10 21 23 25 34 21 - - - - - - - 13 11 32 29 13 40 150
Sezon 2010/2011
                                                    punkty
49 37 34 23 - - - 18 7 q 24 30 19 - - 18 21 11 20 43 - - - 29 - - 137
Sezon 2011/2012
                                                    punkty
- 50 25 29 36 - - 46 38 - - - - - - - - - - - - - - - - - 8
Sezon 2012/2013
                                                      punkty
- - - - - - - 16 14 12 24 48 - 21 10 35 35 - - 49 - - - - - - - 98
Sezon 2013/2014
                                                        punkty
- - - - - - - - 36 27 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 4
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował
 ?  – brak danych (zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1996/1997 35.
1997/1998 27.
1998/1999 4.
1999/2000 3.
2000/2001 3.
2001/2002 7.
2002/2003 20.
2003/2004 16.
2004/2005 33.
2005/2006 50.
2006/2007 14.
2007/2008 8.
2008/2009 4.
2009/2010 21.
2010/2011 29.
2011/2012 52.
2012/2013 10.
2013/2014 42.

Turniej Nordycki (Skandynawski)Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1998 12.
1999 12.
2000 5.
2001 3.
2002 3.
2003 11.
2004 30.
2005 15.
2006 23.
2007 14.
2008 24.
2009 6.
2010 30.

Puchar Świata w lotach narciarskichEdytuj

Letnie Grand Prix w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

  1.   Stams – 9 sierpnia 1998 (2. miejsce)
  2.   Courchevel – 14 sierpnia 1998 (3. miejsce)
  3.   Hakuba – 12 września 1998 (3. miejsce)
  4.   Hakuba – 13 września 1998 (3. miejsce)
  5.   Stams – 22 sierpnia 1999 (1. miejsce)
  6.   Courchevel – 14 sierpnia 2000 (3. miejsce)
  7.   Hinterzarten – 11 sierpnia 2001 (2. miejsce)
  8.   Hinterzarten – 12 sierpnia 2001 (3. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

1994
      punkty
49 - - 46,0
1996
          punkty
- - q - - 0
1997
          punkty
10 4 9 34 29 107
1998
            punkty
2 4 3 8 3 3 342
1999
          punkty
7 7 1 12 6 234
2000
                punkty
28 ? - 3 7 7 - - 135
2001
              punkty
2 3 9 48 - - - 169
2003
        punkty
20 6 - 43 51
2004
              punkty
- - - 46 - - - 0
2005
                punkty
22 - 29 31 - q - - 11
2006
                    punkty
37 5 27 10 27 - - - 21 19 101
2007
                    punkty
10 15 4 11 19 15 - - - 12 166
2008
                    punkty
8 22 37 8 9 10 - - 9 10 183
2009
                  punkty
42 12 23 24 - - - - - 37
2010
                  punkty
q - 39 - - - - - 39 0
2011
                      punkty
28 17 22 - - - - - - 31 27 30
2012
                  punkty
- - - - - 24 23 - 20 26
2013
                      punkty
- - - - - - 31 15 14 16 q 49
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
 ?  – brak startu lub nie zakwalifikował się

Turniej Czterech NarodówEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Lotos Poland TourEdytuj

  • 2011 – 17.[2]

UwagiEdytuj

  1. a b c d Seria konkursowa została odwołana.

Składy drużynEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. 200m0405. skisprungschanzen.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-15)].
  2. Marcin Hetnał: Skoki Narciarskie: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2011-08-18].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj