Otwórz menu główne

Martin Schmitt

niemiecki skoczek narciarski
Martin Schmitt
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1978
Villingen-Schwenningen, RFN
Klub SC Furtwangen
Wzrost 182 cm
Debiut w PŚ 4 stycznia 1997, Innsbruck
(25. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 4 stycznia 1997, Innsbruck
(25. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 28 listopada 1998
Lillehammer (1. miejsce)
Rekord życiowy 224 m na Velikance w Planicy (23 marca 2002)[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
złoto Salt Lake City 2002 duża druż.
srebro Nagano 1998 duża druż.
srebro Vancouver 2010 duża druż.
Mistrzostwa świata
złoto Ramsau 1999 duża
złoto Ramsau 1999 duża druż.
złoto Lahti 2001 duża
złoto Lahti 2001 duża druż.
srebro Lahti 2001 normalna
srebro Oberstdorf 2005 normalna druż.
srebro Liberec 2009 duża
brąz Trondheim 1997 duża druż.
brąz Lahti 2001 normalna druż.
brąz Oslo 2011 normalna druż.
Mistrzostwa świata w lotach
srebro Harrachov 2002 indywidualnie
Puchar świata w skokach
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
1999/2000
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2000/2001
Puchar Świata w lotach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1998/1999
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2000/2001
Turniej Czterech Skoczni
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1999/2000
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2000/2001
Turniej Nordycki
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2001
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2002
Letnie Grand Prix
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1998
Puchar KOP
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1998/1999
Strona internetowa

Martin Schmitt (ur. 29 stycznia 1978 w Villingen-Schwenningen) – niemiecki skoczek narciarski, trzykrotny medalista olimpijski, dziesięciokrotny medalista mistrzostw świata, wicemistrz świata w lotach narciarskich, dwukrotny zdobywca Pucharu Świata w skokach oraz w lotach, a także zdobywca Pucharu KOP. 31 stycznia 2014 ogłosił zakończenie sportowej kariery.

Obecnie ekspert Eurosportu podczas zawodów PŚ i Turnieju Czterech Skoczni.

KarieraEdytuj

Zaczął trenować skoki narciarskie w szóstym roku życia. Przez całą karierę reprezentował klub SC Furtwangen. W Pucharze Świata zadebiutował 4 stycznia 1997 w Innsbruck w trzecim konkursie 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni, zajmując 25. miejsce. Oprócz tego wystartował jeszcze w trzech konkursach sezonu 1996/1997, za każdym razem zdobywając punkty. Dało mu to 55. miejsce w klasyfikacji generalnej. Najlepszy wynik osiągnął 2 lutego 1997 w Willingen, gdzie był dwunasty. Na przełomie lutego i marca 1997 wystąpił na mistrzostwach świata w Trondheim, gdzie indywidualnie zajął 33. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był piętnasty. Na tych samych mistrzostwach był także członkiem niemieckiej drużyny, która zdobyła brązowy medal.

Najważniejszą imprezą sezonu 1997/1998 były igrzyska olimpijskie w Nagano. Do tego czasu najwyższą pozycją uzyskaną przez Schmitta było ósme miejsce (17 stycznia 1998 w Zakopanem). Na igrzyskach był czternasty na dużej skoczni, a na normalnym obiekcie zajął 19. miejsce. Natomiast w konkursie drużynowym wspólnie ze Svenem Hannawaldem, Hansjörgiem Jäkle i Dieterem Thomą wywalczył srebrny medal olimpijski. Równe wyniki uzyskiwane w drugiej części tego sezonu pozwoliły mu zająć 27. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lecie 1998 zajął trzecie miejsce w klasyfikacji piątej edycji Letniego Grand Prix w skokach narciarskich, za dwoma Japończykami: Masahiko Haradą i Kazuyoshim Funakim.

Rywalizację w sezonie 1998/1999 zaczął od wywalczenia swego pierwszego podium i zarazem zwycięstwa w Lillehammer (28 listopada 1998). Łącznie w tym sezonie osiemnastokrotnie stawał na podium, wygrywając przy tym 10 konkursów. Wygrał między innymi w Oberstdorfie i Garmisch-Partenkirchen, jednak w pozostałych konkursach 47. Turnieju Czterech Skoczni, w Innsbrucku i Bischofshofen zajął odpowiednio trzynaste i czternaste miejsce. Były to dwa jedyne starty Schmitta w tym sezonie, w których nie znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów. W klasyfikacji końcowej tego turnieju zajął ostatecznie czwarte miejsce, tracąc do trzeciego Hideharu Miyahiry tylko 1,2 punktu. Znakomita postawa na skoczniach w trakcie tego sezonu dała mu zwycięstwo w klasyfikacji generalnej oraz Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej sezonu 1998/1999 Pucharu Świata w lotach. Na mistrzostwach świata w Ramsau w 1999 w konkursie indywidualnym na dużej skoczni skoki na 126,0 m i 129,5 m dały mu złoty medal, przed Hannawaldem i Miyahirą. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na normalnym obiekcie zajmował trzecie miejsce z odległością 96,0 m. Na czwartym miejscu znajdował się Harada, który tracił do Niemca tylko 0,5 punktu. W drugiej kolejce Schmitt uzyskał 92,0 m, a Harada dwa metry więcej. Sprawiło to, że Japończyk go wyprzedził, podobnie jak i trzech kolejnych zawodników, wobec czego Niemiec zakończył ten konkurs na siódmej pozycji. W konkursie drużynowym razem z Hannawaldem, Christofem Duffnerem i Thomą zdobył kolejny złoty medal, wyprzedzając Japończyków o zaledwie 1,9 punktu. W sezonie tym został także zdobywcą Pucharu KOP.

Schmitt w 2004

Sezon 1999/2000 zaczął od zwycięstwa w Kuopio (27 listopada 1999). W całym cyklu siedemnaście razy stawał na podium, wygrywając jedenaście konkursów, cztery razy był drugi i dwa razy trzeci. Wygrał po dwa konkursy w Zakopanem (19 i 20 grudnia 1999), Engelbergu (8 i 9 stycznia 2000), Sapporo (22 i 23 stycznia 2000) oraz Iron Mountain (26 i 27 lutego 2000). W konkursach 48. Turnieju Czterech Skoczni zajął pierwsze miejsce w Oberstdorfie, jedenaste w Ga-Pa, drugie w Innsbrucku i trzecie w Bischofshofen. W klasyfikacji końcowej był trzeci, za Andreasem Widhölzlem i Janne Ahonenem. Wyniki te dały mu drugą z rzędu Kryształową Kulę. W lutym 2000 Schmitt był szósty podczas mistrzostw świata w lotach w Vikersund.

Także sezon 2000/2001 zaczął od zwycięstwa – 24 listopada 2000 w Kuopio. Wygrał również między innymi zawody w Oberstdorfie, będące pierwszym etapem 49. Turnieju Czterech Skoczni. W drugiej kolejce tego konkursu ustanowił rekord skoczni Schattenbergschanze, osiągając 133,0 m. W kolejnych w Ga-Pa i Innsbrucku Schmitt był ósmy, a w Bischofshofen czwarty. Dwa ostatnie konkursy wygrał Adam Małysz, który ostatecznie triumfował w całym turnieju. Zaraz za Polakiem znalazł się Janne Ahonen, a Schmitt był trzeci. Mimo to Niemiec wciąż pozostawał liderem PŚ. Prowadzenie w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata stracił na rzecz Małysza po konkursach w Harrachovie (13 i 14 stycznia 2001), które wygrał Polak, a Schmitt zajął drugie i trzecie miejsce. Odzyskał je już w następnym konkursie, 24 stycznia w Hakubie, w którym wygrał, a Małysz po upadku w jednym ze skoków zajął ósme miejsce. Polak po konkursach w Sapporo (27 i 28 stycznia) znowu objął prowadzenie. Schmitt w pierwszym z tych konkursów był siódmy, a w drugim, po skoku na zaledwie 72 m zajął ostatnie, 49. miejsce. 2 lutego 2001 w Willingen uzyskał 97 m i zajął 44. miejsce. Następnego dnia był szósty. W drugiej połowie lutego 2001 odbywały się mistrzostwa świata w Lahti, gdzie jego największym rywalem ponownie był Małysz. Po pierwszej serii konkursu indywidualnego na dużej skoczni na prowadzeniu znajdował się Polak (128 m), drugi był Ahonen (124,5 m), a Schmitt był trzeci ze stratą 2,7 punktu do Małysza i 0,3 punktu do Fina. W drugiej serii Niemiec oddał najdłuższy skok konkursu – 131,0 m i zdobył złoty medal. Małysz uzyskał 128,5 m i ze startą 2,8 punktu zajął drugie miejsce, a Ahonen był trzeci. W konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie sytuacja wyglądała odwrotnie. Po pierwszej serii prowadził Niemiec (91,5 m) z przewagą sześciu punktów nad Polakiem i siedmiu nad trzecim Martinem Höllwarthem. W drugiej kolejce najdalej skoczył Adam Małysz – 98 m, wyrównując tym samym rekord obiektu. Schmitt uzyskał 91,0 m i z wyraźną stratą zajął drugie miejsce, brązowy medal wywalczył Höllwarth. Także w obu konkursach drużynowych Schmitt zdobywał medale: na dużym obiekcie złoty, a na normalnym brązowy. W końcówce sezonu Niemiec wywalczył jeszcze trzecie miejsce w piątej edycji Turnieju Nordyckiego, za Małyszem i Andreasem Goldbergerem oraz zapewnił sobie triumf w sezonie 2000/2001 Pucharu Świata w lotach wygrywając ostatni konkurs cyklu, 18 marca 2001 w Planicy. W klasyfikacji generalnej PŚ zajął drugą pozycję.

W pierwszych czterech konkursach sezonu 2001/2002 zajmował kolejno drugie, siódme, ponownie drugie i ponownie siódme miejsce. Dwa z tych konkursów wygrał Adam Małysz, w pozostałych był drugi i to on prowadził w Pucharze Świata. W pięciu kolejnych konkursach Schmitt tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce, a 16 grudnia 2001 w Engelbergu zajął dopiero 48. miejsce. W Oberstdorfie był dziewiętnasty, w Ga-Pa ósmy, a w Innsbrucku i Bischofshofen piąty, co dało mu siódme miejsce w klasyfikacji końcowej 50. Turnieju Czterech Skoczni. Ponownie blisko podium był 18 stycznia 2002 w Zakopanem, gdzie był czwarty, a dzień później zajął piąte miejsce. W połowie lutego 2002 wyjechał na igrzyska olimpijskie w Salt Lake City, gdzie indywidualnie plasował się w czołowej dziesiątce. Na normalnej skoczni był siódmy, a na dużej dziesiąty. Wspólnie ze Svenem Hannawaldem, Stephanem Hocke i Michaelem Uhrmannem zdobył mistrzostwo olimpijskie w konkursie drużynowym. Niemcy wyprzedzili wtedy reprezentantów Finlandii o zaledwie 0,1 punktu. Pierwszy konkurs PŚ po igrzyskach, 1 marca 2002 w Lahti wygrał Schmitt, wyprzedzając Małysza i Roberta Kranjca. Było to jego ostatnie zwycięstwo w karierze. Niecały miesiąc po igrzyskach wywalczył srebrny medal na mistrzostwach świata w lotach w Harrachovie, ustępując tylko Hannawaldowi, a wyprzedzając Mattiego Hautamäkiego. Trzy ostatnie konkursy to szósta edycja Turnieju Nordyckiego, w którym Schmitt zajął trzecie miejsce. Łącznie w tym sezonie czterokrotnie stawał na podium, w tym raz wygrał, a trzy razy był drugi. Dało mu to piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Podczas konkursu drużynowych lotów w Planicy, 23 marca 2002 ustanowił swój rekord życiowy, uzyskując 224,0 m.

Po zakończeniu sezonu 2001/2002 Schmitt przechodził kryzys formy. W sezonach 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 oraz 2005/2006 ani razu nie stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone 29 grudnia 2002 w Oberstdorfie. W tym czasie wystartował jednak na wszystkich dużych imprezach. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 wystartował tylko na dużej skoczni, indywidualnie zajął 21. miejsce, a wraz z kolegami z reprezentacji zajął czwarte miejsce w konkursie drużynowym. Czwarte miejsce drużynowo Niemcy zajęli także na mistrzostwach świata w lotach w Planicy w 2004, a indywidualnie Schmitt uplasował się na 33. pozycji. Podczas mistrzostw świata w Oberstdorfie w 2005 wspólnie z Michaelem Neumayerem, Michaelem Uhrmannem i Georgiem Späthem zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym na normalnej skoczni. Na dużej skoczni Niemcy zajęli piąte miejsce. Schmitt w obu konkursach indywidualnych plasował się w okolicach połowy drugiej dziesiątki. Kolejną dużą imprezą były igrzyska olimpijskie w Turynie w 2006. Drużynowo Niemcy zajęli czwartą pozycję, a w konkursie indywidualnym na dużym obiekcie Schmitt zajął. 19. miejsce. W zawodach indywidualnych na normalnej skoczni nie wystartował. Z tych czterech sezonów najlepsze wyniki uzyskał w sezonie 2003/2004, kiedy to zajął 20. miejsce.

Na podium zawodów Pucharu Świata wrócił w sezonie 2006/2007. W pierwszej połowie sezonu zajmował przeważnie miejsca w drugiej dziesiątce. Po nieudanych startach 28 stycznia w Oberstdorfie (32. miejsce) i 3 lutego w Titisee-Neustadt (41. miejsce), gdzie doznał niegroźnego upadku i został ranny w głowę, opuścił trzy kolejne konkursy. Pojawił się dopiero podczas jedenastej edycji Turnieju Nordyckiego. W pierwszym konkursie, 11 marca 2007 w Lahti zajął trzecie miejsce, za Małyszem i Andreasem Koflerem. Było to jednak jego jedyne podium w tym sezonie. Następnie był czternasty w Kuopio, w pierwszym konkursie w Oslo nie awansował do drugiej serii zawodów, a drugiego dnia był piąty. Turniej ukończył na 14. pozycji z dorobkiem 650.9 punktu. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął 17. miejsce. Podium w Lahti było pięćdziesiątym w jego karierze. Na przełomie lutego marca 2007 wystartował na mistrzostwach świata w Sapporo. Indywidualnie zajął najpierw 30. miejsce na dużym obiekcie, a na normalnej skoczni uplasował na szesnastej pozycji. Konkurs drużynowy Niemcy zakończyli na 8. miejscu. Jest to najgorszy wynik reprezentacji Niemiec od mistrzostw świata w Falun w 1993.

W sezonie 2007/2008 dwukrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce i ani razu nie stanął na podium. Najlepiej wypadł podczas konkursu w Bischofshofen 6 stycznia 2008, gdzie zajął czwarte miejsce. Trzykrotnie odpadał już po pierwszej serii konkursu, w tym 7 marca 2008 w Lillehammer zajął ostatnie 50. miejsce. Wystartował także w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego w Garmisch-Partenkirchen, z czego pierwszy wygrał, a w drugim zajął czwarte miejsce. Na mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie Niemcy ze Schmittem w składzie ponownie zajęli czwarte miejsce, a indywidualnie Schmitt był piętnasty. W klasyfikacji generalnej był ostatecznie dziewiętnasty.

W sezonie 2008/2009 zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej. W pierwszym konkursie cyklu, 29 listopada 2008 w Kuusamo zajął 39. miejsce, jednak w pozostałych startach nie zajmował miejsca niższego niż dwudzieste. Czternaście razy plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów, w tym był piąty w Oberstdorfie i Bischofshofen, ósmy w Ga-Pa i trzeci w Innsbrucku, gdzie wyprzedzili go tylko dwaj Austriacy: Wolfgang Loitzl oraz Gregor Schlierenzauer. W klasyfikacji końcowej 57. Turnieju Czterech Skoczni dało mu to czwarte miejsce. Na podium stanął w tym sezonie jeszcze jeden raz – 16 stycznia 2009 w Zakopanem, gdzie ponownie wyprzedzili go tylko ci sami dwaj Austriacy. Podczas mistrzostw świata w Libercu w 2009 wywalczył srebrny medal w konkursie indywidualnym na dużej skoczni. W pierwszej serii skoczył 133,0 m i stracił 0,4 punktu do prowadzącego Andreasa Küttela, a na trzecim miejscu znalazł się Anders Jacobsen ze stratą 1,4 punktu do Niemca. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych druga kolejka była często przerywana, aż w końcu jury zdecydowało o jej odwołaniu. W konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie skoki na 100,5 m i 98,0 m dały mu piąte miejsce. W konkursie drużynowym Niemcy zajęli 10. miejsce i skończyli rywalizację na pierwszej serii skoków. Schmitt uzyskał 112,5 m i był to najsłabszy wynik w ekipie niemieckiej.

W sezonie 2009/2010 jego najlepszym wynikiem indywidualnym było 10. miejsce 19 grudnia 2009 w Engelbergu. Pięciokrotnie zakończył rywalizację na pierwszej serii konkursu. W klasyfikacji generalnej zajął 29. miejsce. W lutym 2010 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Vancouver, gdzie indywidualnie był dziesiąty na normalnej skoczni, a na dużym obiekcie zajął 30. miejsce. W konkursie drużynowym Niemcy w składzie: Michael Neumayer, Andreas Wank, Martin Schmitt i Michael Uhrmann wywalczyli srebrny medal.

Schmitt po losowaniu odległości podczas benefisu Adama Małysza

W trzech pierwszych konkursach sezonu 2010/2011 nie wszedł do drugiej serii. W czwartym konkursie cyklu, 5 grudnia 2010 w Lillehammer zajął 23. miejsce. Opuścił trzy konkursy w Engelbergu i do rywalizacji wrócił na 59. Turniej Czterech Skoczni. W Oberstdorfie był osiemnasty, w Ga-Pa siódmy (co było jego najlepszym wynikiem w sezonie), do konkursu w Innsbrucku się nie zakwalifikował, a w Bischofshofen zajął 24. miejsce. W klasyfikacji końcowej turnieju zajął 29. miejsce. Punktował także w Harrachovie i Zakopanem, a w Sapporo nie wystartował. Po nieudanym konkursie w Klingenthal, gdzie zajął 43. miejsce odpuścił wszystkie starty, aż do mistrzostw świata w Oslo na przełomie lutego i marca 2011. W konkursach indywidualnych zajął czternaste miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był szesnasty. W konkursie drużynowym na normalnej skoczni razem z Neumayerem, Uhrmannem i Severinem Freundem zdobył brązowy medal, a na dużej skoczni wspólnie z Richardem Freitagiem, Freundem i Uhrmannem zajął czwarte miejsce, przegrywając walkę o brązowy medal ze Słoweńcami o zaledwie 0,7 punktu. Po mistrzostwach wystartował tylko w jednym konkursie Pucharu Świata – 13 marca 2011 w Lahti, gdzie zajął 29. miejsce. Zakwalifikował się także do ostatniego konkursu sezonu, 20 marca 2011 w Planicy, jednak ostatecznie w nim nie wystartował. W klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce.

Schmitt jest ponadto mistrzem Niemiec z 2001 (indywidualnie) i z 2009 (drużynowo). Srebrne medale zdobył w 1999 (indywidualnie) oraz w 2011 (drużynowo). Ponadto w latach 1997, 2007 i 2010 był trzeci indywidualnie, a w 2005 i 2010 zdobywał brązowy medal w drużynie. Schmitt założył także fundację na rzecz walki z rakiem; na chorobę tę cierpiał jego starszy brat, Thorsten, reprezentant Niemiec w kombinacji norweskiej.

1 lutego 2014 zakończył oficjalnie karierę. Pożegnał się z kibicami w przerwie między seriami konkursu w Willingen.

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svgEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1998 Japonia Nagano/Hakuba 19. miejsce (K-90), 14. miejsce (K-120)
2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City/Park City 7. miejsce (K-90), 10. miejsce (K-120)
2006 Włochy Turyn/Pragelato 19. miejsce (K-125)
2010 Kanada Vancouver/Whistler 10. miejsce (K-95), 30. miejsce (K-125)

DrużynowoEdytuj

1998 Japonia Nagano/Hakuba srebrny medal[team 1]
2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City/Park City złoty medal[team 2]
2006 Włochy Turyn/Pragelato 4. miejsce[team 3]
2010 Kanada Vancouver/Whistler srebrny medal[team 4]

Starty M. Schmitta na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
19. 11 lutego 1998 Japonia Nagano Olimpijska K-90 indywid. 82,0 m 82,0 m 199,5 pkt 35,0 pkt Finlandia Jani Soininen
14. 15 lutego 1998 Japonia Nagano Olimpijska K-120 indywid. 118,5 m 123,0 m 233,7 pkt 38,6 pkt Japonia Kazuyoshi Funaki
2.Silver medal.svg 17 lutego 1998 Japonia Nagano Olimpijska K-120 druż.[team 1] 98,0 m 126,5 m 897,4 pkt (200,1 pkt) 35,6 pkt Japonia Japonia
7. 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Utah Olympic Park K-90 indywid. 94,5 m 94,5 m 250,0 pkt 19,0 pkt Szwajcaria Simon Ammann
10. 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Utah Olympic Park K-120 indywid. 126,0 m 119,5 m 240,4 pkt 41,0 pkt Szwajcaria Simon Ammann
1.Gold medal.svg 18 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Utah Olympic Park K-120 druż.[team 2] 131,5 m 123,5 m 974,1 pkt (259,0 pkt)
19. 18 lutego 2006 Włochy Turyn Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 116,5 m 125,5 m 212,6 pkt 64,3 pkt Austria Thomas Morgenstern
4. 20 lutego 2006 Włochy Turyn Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[team 3] 125,5 m 118,0 m 922,6 pkt (217,3 pkt) 61,4 pkt Austria Austria
10. 13 lutego 2010 Kanada Vancouver Whistler Olympic Park K-95 HS-106 indywid. 99,5 m 103,5 m 256,0 pkt 20,5 pkt Szwajcaria Simon Ammann
30. 20 lutego 2010 Kanada Vancouver Whistler Olympic Park K-125 HS-140 indywid. 122,5 m 108,0 m 182,4 pkt 101,2 pkt Szwajcaria Simon Ammann
2.Silver medal.svg 22 lutego 2010 Kanada Vancouver Whistler Olympic Park K-125 HS-140 druż.[team 4] 128,0 m 122,0 m 1035,8 pkt (226,5 pkt) 72,1 pkt Austria Austria

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1997 Norwegia Trondheim 33. miejsce (K-90), 15. miejsce (K-120)
1999 Austria Ramsau złoty medal (K-120), 7. miejsce (K-90)
2001 Finlandia Lahti złoty medal (K-116), srebrny medal (K-90)
2003 Włochy Val di Fiemme/Predazzo 21. miejsce (K-120)
2005 Niemcy Oberstdorf 12. miejsce (K-90), 16. miejsce (K-120)
2007 Japonia Sapporo 30. miejsce (K-120), 16. miejsce (K-90)
2009 Czechy Liberec 5. miejsce (K-90), srebrny medal (K-120)
2011 Norwegia Oslo 14. miejsce (K-95), 16. miejsce (K-120)

DrużynowoEdytuj

1997 Norwegia Trondheim brązowy medal[team 5]
1999 Austria Ramsau złoty medal[team 6]
2001 Finlandia Lahti złoty medal (K-116)[team 7], brązowy medal (K-90)[team 7]
2003 Włochy Val di Fiemme/Predazzo 4. miejsce[team 8]
2005 Niemcy Oberstdorf srebrny medal (K-90)[team 9], 5. miejsce (K-120)[team 10]
2007 Japonia Sapporo 8. miejsce[team 11]
2009 Czechy Liberec 10. miejsce[team 12]
2011 Norwegia Oslo brązowy medal (K-95)[team 13],4. miejsce (K-120)[team 14]

Starty M. Schmitta na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
33. 22 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-90 indywid. 88,5 m 112,5 pkt 151,5 pkt Finlandia Janne Ahonen
3.Bronze medal with cup.svg 27 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 druż.[team 5] 116,5 m 111,0 m 845,6 pkt (208,0 pkt) 109,9 pkt Finlandia Finlandia
15. 1 marca 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 indywid. 107,5 m 119,5 m 208,6 pkt 43,5 pkt Japonia Masahiko Harada
1.Gold medal with cup.svg 21 lutego 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 indywid. 126,0 m 129,5 m 263,4 pkt
1.Gold medal with cup.svg 23 lutego 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 druż.[team 6] 122,0 m 124,5 m 988,9 pkt (246,2 pkt)
7. 26 lutego 1999 Austria Ramsau Mattensprunganlage K-90 indywid. 96,0 m 92,0 m 247,0 pkt 8,0 pkt Japonia Kazuyoshi Funaki
1.Gold medal with cup.svg 19 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 indywid. 124,5 m 131,0 m 276,3 pkt
1.Gold medal with cup.svg 21 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 druż.[team 7] 117,0 m 122,5 m 939,8 pkt (243,5 pkt)
2.Silver medal with cup.svg 23 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 indywid. 91,5 m 90,0 m 233,0 pkt 13,0 pkt Polska Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 25 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 druż.[team 7] 90,5 m 94,0 m 911,5 pkt (235,0 pkt) 42,0 pkt Austria Austria
21. 22 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 indywid. 118,0 m 123,0 m 227,8 pkt 61,2 pkt Polska Adam Małysz
4. 23 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 druż.[team 8] 117,5 m 121,5 m 963,3 pkt (225,2 pkt) 83,3 pkt Finlandia Finlandia
12. 19 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 indywid. 93,5 m 93,0 m 244,0 pkt 11,0 pkt Słowenia Rok Benkovič
2.Silver medal with cup.svg 20 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[team 9] 91,5 m 95,5 m 964,0 pkt (246,5 pkt) 6,5 pkt Austria Austria
16. 25 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 132,0 m 125,0 m 261,1 pkt 52,1 pkt Finlandia Janne Ahonen
5. 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[team 10] 121,5 m 128,0 m 985,6 pkt (245,1 pkt) 151,7 pkt Austria Austria
30. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 113,0 m 103,0 m 171,3 pkt 94,8 pkt Szwajcaria Simon Ammann
8. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[team 11] 129,0 m 119,5 m 837,6 pkt (240,3 pkt) 162,6 pkt Austria Austria
16. 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 94,5 m 89,5 m 235,0 pkt 42,0 pkt Polska Adam Małysz
5. 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 100,5 m 98,0 m 269,0 pkt 13,0 pkt Austria Wolfgang Loitzl
2.Silver medal with cup.svg 27 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 133,0 m [a] 140,9 pkt 0,4 pkt Szwajcaria Andreas Küttel
10. 28 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[team 12] 112,5 m 427,4 pkt (98,0 pkt) 606,9 pkt Austria Austria
14. 26 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 93,5 m 97,5 m 229,4 pkt 39,8 pkt Austria Thomas Morgenstern
3.Bronze medal with cup.svg 27 lutego 2011 Norwegia Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[team 13] 104,5 m 104,0 m 968,2 pkt (249,3 pkt) 57,3 pkt Austria Austria
16. 3 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 116,0 m 128,5 m 242,8 pkt 34,7 pkt Austria Gregor Schlierenzauer
4. 5 marca 2011 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[team 14] 124,5 m 451,9 pkt (108,2 pkt) 48,1 pkt Austria Austria

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2000 Norwegia Vikersund 6. miejsce
2002 Czechy Harrachov srebrny medal
2004 Słowenia Planica 33. miejsce
2008 Niemcy Oberstdorf 15. miejsce
2010 Słowenia Planica 21. miejsce

DrużynowoEdytuj

2004 Słowenia Planica 4. miejsce[team 8]
2008 Niemcy Oberstdorf 4. miejsce[team 3]
2010 Słowenia Planica 7. miejsce[team 15]

Starty M. Schmitta na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
6. 12-14 lutego 2000 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 indywid. 151,5 m 177,5 m 181,5 m [a] 462,1 pkt 74,7 pkt Niemcy Sven Hannawald
2.Silver medal with cup.svg 9-10 marca 2002 Czechy Harrachov Čerťák K-185 indywid. 182,0 m 202,0 m [a] [a] 368,3 pkt 33,0 pkt Niemcy Sven Hannawald
33. 20-21 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 indywid. 147,5 m 119,0 pkt 713,1 pkt Norwegia Roar Ljøkelsøy
4. 22 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 druż.[team 8] 193,0 m 194,5 m 1606,4 pkt (369,5 pkt) 105,4 pkt Norwegia Norwegia
15. 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 201,0 m 200,0 m 192,5 m 187,0 m 747,6 pkt 87,8 pkt Austria Gregor Schlierenzauer
4. 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[team 3] 183,5 m 203,0 m 1361,7 pkt (368,3 pkt) 191,6 pkt Austria Austria
21. 19-20 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 indywid. 194,0 m 200,0 m 186,5 m 193,5 m 721,8 pkt 214,0 pkt Szwajcaria Simon Ammann
7. 21 marca 2010 Słowenia Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[team 15] 178,5 m 182,5 m 1332,9 pkt (327,1 pkt) 308,5 pkt Austria Austria

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1996/1997 55.
1997/1998 27.
1998/1999 1.
1999/2000 1.
2000/2001 2.
2001/2002 5.
2002/2003 23.
2003/2004 20.
2004/2005 37.
2005/2006 39.
2006/2007 17.
2007/2008 19.
2008/2009 6.
2009/2010 29.
2010/2011 30.
2011/2012 65.
2012/2013 39.
2013/2014 78.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 28 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 127,5 m 136,0 m 268,8 pkt
2. 29 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 122,5 m 133,0 m 239,9 pkt
3. 5 grudnia 1998 Francja Chamonix Tremplin aux Bossons K-95 101,5 m 94,5 m 242,5 pkt
4. 8 grudnia 1998 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 126,5 m 125,0 m 253,7 pkt
5. 30 grudnia 1998 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 120,5 m 115,5 m 242,5 pkt * TCS 1998/1999
6. 1 stycznia 1999 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 118,0 m 123,0 m 247,8 pkt * TCS 1998/1999
7. 23 stycznia 1999 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 127,5 m 130,5 m 261,9 pkt
8. 4 marca 1999 Finlandia Kuopio Puijo K-120 128,5 m 124,5 m 250,9 pkt
9. 11 marca 1999 Szwecja Falun Lugnet K-115 124,0 m 124,0 m 261,4 pkt
10. 19 marca 1999 Słowenia Planica Velikanka K-185 219,0 m 214,5 m 389,7 pkt * Loty 1998/1999
11. 27 listopada 1999 Finlandia Kuopio Puijo K-120 125,5 m 123,9 pkt
12. 18 grudnia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 123,5 m 123,5 m 260,0 pkt
13. 19 grudnia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 124,5 m 126,5 m 268,7 pkt
14. 29 grudnia 1999 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 114,0 m 121,0 m 243,0 pkt * TCS 1999/2000
15. 8 stycznia 2000 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 127,0 m 125,0 m 258,1 pkt
16. 9 stycznia 2000 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 122,0 m 124,0 m 247,3 pkt
17. 22 stycznia 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 125,5 m 118,0 m 238,8 pkt
18. 23 stycznia 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 133,5 m 130,5 m 277,2 pkt
19. 26 lutego 2000 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain K-120 128,5 m 132,5 m 270,8 pkt
20. 27 lutego 2000 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain K-120 129,0 m 131,2 pkt
21. 5 marca 2000 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 121,5 m 124,5 m 258,2 pkt
22. 24 listopada 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 128,0 m 118,5 m 244,2 pkt
23. 3 grudnia 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt
24. 29 grudnia 2000 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 119,0 m 133,0 m 268,6 pkt * TCS 2000/2001
25. 24 stycznia 2001 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 128,0 m 130,5 m 267,8 pkt
26. 4 marca 2001 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 200,0 m 202,5 m 395,0 pkt * Loty 2000/2001
27. 18 marca 2001 Słowenia Planica Velikanka K-185 218,0 m 217,6 pkt * Loty 2000/2001
28. 1 marca 2002 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 125,5 m 125,5 m 266,8 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1996/1997 - - - -
1997/1998 - - - -
1998/1999 10 5 3 18
1999/2000 11 4 2 17
2000/2001 6 2 2 10
2001/2002 1 3 - 4
2002/2003 - - - -
2003/2004 - - - -
2004/2005 - - - -
2005/2006 - - - -
2006/2007 - - 1 1
2007/2008 - - - -
2008/2009 - - 2 2
2009/2010 - - - -
2010/2011 - - - -
2011/2012 - - - -
2012/2013 - - - -
2013/2014 - - - -
suma 28 14 10 52

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 28 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 127,5 m 136,0 m 268,8 pkt 1.
2. 29 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 122,5 m 123,0 m 239,9 pkt 1.
3. 5 grudnia 1998 Francja Chamonix-Mont-Blanc Tremplin aux Bossons K-95 101,5 m 94,0 m 242,5 pkt 1.
4. 6 grudnia 1998 Francja Chamonix-Mont-Blanc Tremplin aux Bossons K-95 99,5 m 95,0 m 240,5 pkt 3. 7,5 pkt Janne Ahonen
5. 8 grudnia 1998 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 126,5 m 125,0 m 253,7 pkt 1.
6. 12 grudnia 1998 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 122,0 m 120,6 pkt 2. 9,9 pkt Andreas Widhölzl
7. 30 grudnia 1998 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 120,5 m 115,5 m 244,8 pkt 1.
8. 1 stycznia 1999 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 118,0 m 123,0 m 247,8 pkt 1.
9. 9 stycznia 1999 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 121,0 m 124,5 m 239,4 pkt 3. 15,9 pkt Janne Ahonen
10. 23 stycznia 1999 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 127,5 m 130,5 m 261,9 pkt 1.
11. 24 stycznia 1999 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 125,5 m 139,0 m 272,1 pkt 2. 2,3 pkt Kazuyoshi Funaki
12. 29 stycznia 1999 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-120 127,5 m 129,0 m 265,2 pkt 2. 0,9 pkt Noriaki Kasai
13. 4 marca 1999 Finlandia Kuopio Puijo K-120 128,5 m 124,5 m 250,9 pkt 1.
14. 11 marca 1999 Szwecja Falun Lugnets K-115 124,0 m 124,0 m 261,4 pkt 1.
15. 14 marca 1999 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 114,0 m 123,5 m 245,0 pkt 2. 8,4 pkt Noriaki Kasai
16. 19 marca 1999 Słowenia Planica Velikanka K-185 219,0 m 214,5 m 389,7 pkt 1.
17. 20 marca 1999 Słowenia Planica Velikanka K-185 203,5 m 202,0 m 387,6 pkt 2. 0,3 pkt Hideharu Miyahira
18. 21 marca 1999 Słowenia Planica Velikanka K-185 196,0 m 203,5 m 386,9 pkt 3. 11,2 pkt Noriaki Kasai
19. 27 listopada 1999 Finlandia Kuopio Puijo K-120 125,5 m 123,9 pkt 1.
20. 4 grudnia 1999 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 123,0 m 126,0 m 246,7 pkt 2. 7,2 pkt Andreas Widhölzl
21. 12 grudnia 1999 Austria Villach Villacher Alpenarena K-90 92,5 m 93,0 m 245,0 pkt 2. 6,0 pkt Janne Ahonen
22. 18 grudnia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 123,5 m 123,5 m 260,0 pkt 1.
23. 19 grudnia 1999 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-116 124,5 m 126,5 m 268,7 pkt 1.
24. 29 grudnia 1999 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 114,0 m 121,0 m 243,0 pkt 1.
25. 3 stycznia 2000 Austria Innsbruck Bergisel K-108 112,0 m 110,0 m 240,1 pkt 2. 6,6 pkt Andreas Widhölzl
26. 6 stycznia 2000 Austria Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-120 127,0 m 125,5 m 259,0 pkt 3. 12,9 pkt Andreas Widhölzl
27. 8 stycznia 2000 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 127,0 m 125,0 m 258,1 pkt 1.
28. 9 stycznia 2000 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 122,0 m 124,0 m 247,3 pkt 1.
29. 22 stycznia 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 125,5 m 118,0 m 238,8 pkt 1.
30. 23 stycznia 2000 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 133,5 m 130,5 m 277,2 pkt 1.
31. 5 lutego 2000 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-120 114,5 m 126,0 m 234,4 pkt 3. 25,2 pkt Andreas Widhölzl
32. 6 lutego 2000 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-120 117,0 m 128,0 m 243,5 pkt 2. 5,2 pkt Andreas Widhölzl
33. 26 lutego 2000 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain K-120 128,5 m 132,5 m 270,8 pkt 1.
34. 27 lutego 2000 Stany Zjednoczone Iron Mountain Pine Mountain K-120 129,0 m 131,2 pkt 1.
35. 5 marca 2000 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 121,5 m 124,5 m 258,2 pkt 1.
36. 24 listopada 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 128,0 m 118,5 m 244,2 pkt 1.
37. 3 grudnia 2000 Finlandia Kuopio Puijo K-120 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt 1.
38. 29 grudnia 2000 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 119,0 m 133,0 m 268,6 pkt 1.
39. 13 stycznia 2001 Czechy Harrachov Čertak K-185 195,5 m 188,0 m 365,2 pkt 2. 27,5 pkt Adam Małysz
40. 14 stycznia 2001 Czechy Harrachov Čertak K-185 189,0 m 198,5 m 371,5 pkt 3. 26,3 pkt Adam Małysz
41. 24 stycznia 2001 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 128,0 m 130,5 m 267,8 pkt 1.
42. 4 marca 2001 Niemcy Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 200,0 m 202,5 m 395,0 pkt 1.
43. 7 marca 2001 Szwecja Falun Lugnets K-115 118,0 m 123,5 m 255,2 pkt 2. 4,6 pkt Adam Małysz
44. 11 marca 2001 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 117,0 m 120,1 pkt 3. 14,0 pkt Adam Małysz
45. 18 marca 2001 Słowenia Planica Velikanka K-185 218,0 m 217,6 pkt 1.
46. 23 listopada 2001 Finlandia Kuopio Puijo K-120 126,5 m 125,0 m 253,2 pkt 2. 0,8 pkt Adam Małysz
47. 1 grudnia 2001 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-120 134,5 m 121,5 m 258,8 pkt 2. 38,8 pkt Adam Małysz
48. 1 marca 2002 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 125,5 m 125,0 m 266,8 pkt 1.
49. 13 marca 2002 Szwecja Falun Lugnets K-115 127,0 m 123,5 m 270,4 pkt 2. 4,1 pkt Matti Hautamäki
50. 11 marca 2007 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 121,5 m 124,5 m 255,7 pkt 3. 10,1 pkt Adam Małysz
51. 4 stycznia 2009 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 128,5 m 125,5 m 257,7 pkt 3. 3,3 pkt Wolfgang Loitzl
52. 16 stycznia 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 121,0 m 129,5 m 249,4 pkt 3. 23,3 pkt Wolfgang Loitzl

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Sezon 1995/1996
Lillehammer Lillehammer Villach Planica Predazzo Chamonix Chamonix Oberhof Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Tauplitz Tauplitz Iron Mountain Iron Mountain Kuopio Lahti Lahti Harrachov Falun Oslo punkty
- - - - - - - - q q - - - - - - - - ? ? - - - - - - ? ? 0
Sezon 1996/1997
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Kuusamo Harrachov Harrachov Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Hakuba Willingen Willingen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Lahti Kuopio Falun Oslo Planica Planica punkty
- - - ? q q q q 25 25 - - - - - 20 12 - - - - - - - - 45
Sezon 1997/1998
Lillehammer Lillehammer Predazzo Villach Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Ramsau Zakopane Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Sapporo Vikersund Vikersund Kuopio Lahti Lahti Falun Trondheim Oslo Planica Planica punkty
26 26 - - 39 19 16 32 32 33 11 27 8 30 - - 41 29 22 17 22 24 9 26 20 17 13 218
Sezon 1998/1999
Lillehammer Lillehammer Chamonix Chamonix Predazzo Oberhof Harrachov Harrachov Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Harrachov Kuopio Lahti Trondheim Falun Oslo Planica Planica Planica punkty
1 1 1 3 1 2 - - 1 1 13 14 3 6 - - 1 2 2 4 - 1 - 5 1 2 1 2 3 1753
Sezon 1999/2000
Kuopio Kuopio Predazzo Predazzo Villach Zakopane Zakopane Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Hakuba Willingen Willingen Bad Mitterndorf Iron Mountain Iron Mountain Lahti Lahti Trondheim Oslo Planica punkty
1 4 2 4 2 1 1 1 11 2 3 1 1 1 1 5 3 2 18 1 1 13 1 19 4 9 1833
Sezon 2000/2001
Kuopio Kuopio Kuopio Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Park City Hakuba Sapporo Sapporo Willingen Willingen Oberstdorf Oberstdorf Falun Trondheim Oslo Planica punkty
1 5 1 1 8 8 4 2 3 - 1 7 49 44 6 5 1 2 18 3 1 1173
Sezon 2001/2002
Kuopio Kuopio Neustadt Neustadt Villach Engelberg Engelberg Predazzo Predazzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Lahti Falun Trondheim Oslo punkty
2 7 2 7 - 11 48 10 16 19 8 5 5 18 4 5 - - 1 2 6 7 795
Sezon 2002/2003
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Neustadt Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Willingen Willingen Oslo Lahti Lahti Planica Planica punkty
- - - - - - 16 33 4 33 9 21 - 12 18 - - - 12 20 22 45 27 8 7 - - 253
Sezon 2003/2004
Kuusamo Kuusamo Trondheim Neustadt Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Oberstdorf Willingen Park City Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
20 9 23 22 31 27 22 20 15 - - 16 29 23 6 9 11 24 29 q 15 9 24 276
Sezon 2004/2005
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Pragelato Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
40 40 44 q - - 41 46 49 27 7 q - - - 46 42 - - - - 33 29 14 19 14 q - 90
Sezon 2005/2006
Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
15 14 24 32 q 41 - 24 q q - - - 50 40 - 25 22 30 39 q - 64
Sezon 2006/2007
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Vikersund Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Oslo Oslo Planica Planica Planica punkty
13 11 36 15 12 18 8 17 18 36 6 20 32 41 - - - 3 14 38 5 25 16 25 355
Sezon 2007/2008
Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty
28 q 29 - - - - 11 19 11 4 14 15 26 17 q 22 39 - - 37 31 6 50 16 16 10 273
Sezon 2008/2009
Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Zakopane Zakopane Whistler Whistler Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Vikersund Planica Planica punkty
39 14 13 4 9 7 4 5 8 3 5 13 12 3 5 7 14 - 16 4 15 14 6 5 12 20 10 829
Sezon 2009/2010
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
13 36 27 35 10 21 23 25 34 21 - - - - - - - 13 11 32 29 13 40 150
Sezon 2010/2011
Kuusamo Kuopio Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Zakopane Willingen Klingenthal Oberstdorf Vikersund Vikersund Lahti Planica Planica punkty
49 37 34 23 - - - 18 7 q 24 30 19 - - 18 21 11 20 43 - - - 29 - - 137
Sezon 2011/2012
Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Predazzo Predazzo Willingen Oberstdorf Lahti Trondheim Oslo Planica Planica punkty
- 50 25 29 36 - - 46 38 - - - - - - - - - - - - - - - - - 8
Sezon 2012/2013
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Krasnaja Polana Krasnaja Polana Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
- - - - - - - 16 14 12 24 48 - 21 10 35 35 - - 49 - - - - - - - 98
Sezon 2013/2014
Klingenthal Kuusamo Lillehammer Lillehammer Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Tauplitz Tauplitz Wisła Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Falun Lahti Lahti Kuopio Trondheim Oslo Planica Planica punkty
- - - - - - - - 36 27 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 4
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował
 ?  – brak danych (zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1996/1997 35.
1997/1998 27.
1998/1999 4.
1999/2000 3.
2000/2001 3.
2001/2002 7.
2002/2003 20.
2003/2004 16.
2004/2005 33.
2005/2006 50.
2006/2007 14.
2007/2008 8.
2008/2009 4.
2009/2010 21.
2010/2011 29.
2011/2012 52.
2012/2013 10.
2013/2014 42.

Turniej Nordycki (Skandynawski)Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1998 12.
1999 12.
2000 5.
2001 3.
2002 3.
2003 11.
2004 30.
2005 15.
2006 23.
2007 14.
2008 24.
2009 6.
2010 30.

Puchar Świata w lotach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Letnie Grand Prix w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

  1. Austria Stams – 9 sierpnia 1998 (2. miejsce)
  2. Francja Courchevel – 14 sierpnia 1998 (3. miejsce)
  3. Japonia Hakuba – 12 września 1998 (3. miejsce)
  4. Japonia Hakuba – 13 września 1998 (3. miejsce)
  5. Austria Stams – 22 sierpnia 1999 (1. miejsce)
  6. Francja Courchevel – 14 sierpnia 2000 (3. miejsce)
  7. Niemcy Hinterzarten – 11 sierpnia 2001 (2. miejsce)
  8. Niemcy Hinterzarten – 12 sierpnia 2001 (3. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

1994
Hinterzarten Predazzo Stams punkty
49 - - 46,0
1996
Trondheim Oberhof Hinterzarten Predazzo Stams punkty
- - q - - 0
1997
Courchevel Trondheim Hinterzarten Predazzo Stams punkty
10 4 9 34 29 107
1998
Stams Predazzo Courchevel Hinterzarten Hakuba Hakuba punkty
2 4 3 8 3 3 342
1999
Hinterzarten Courchevel Stams Hakuba Sapporo punkty
7 7 1 12 6 234
2000
Hinterzarten Kuopio Villach Courchevel Hakuba Hakuba Sapporo Sapporo punkty
28 ? - 3 7 7 - - 135
2001
Hinterzarten Hinterzarten Courchevel Stams Sapporo Hakuba Hakuba punkty
2 3 9 48 - - - 169
2003
Hinterzarten Courchevel Predazzo Innsbruck punkty
20 6 - 43 51
2004
Hinterzarten Courchevel Zakopane Predazzo Innsbruck Hakuba Hakuba punkty
- - - 46 - - - 0
2005
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Zakopane Predazzo Bischofshofen Hakuba Hakuba punkty
22 - 29 31 - q - - 11
2006
Hinterzarten Predazzo Einsiedeln Courchevel Zakopane Kranj Hakuba Hakuba Klingenthal Oberhof punkty
37 5 27 10 27 - - - 21 19 101
2007
Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty
10 15 4 11 19 15 - - - 12 166
2008
Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Pragelato Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal Liberec punkty
8 22 37 8 9 10 - - 9 10 183
2009
Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty
42 12 23 24 - - - - - 37
2010
Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Wisła Wisła Hakuba Hakuba Liberec Klingenthal punkty
q - 39 - - - - - 39 0
2011
Wisła Szczyrk Zakopane Hinterzarten Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
28 17 22 - - - - - - 31 27 30
2012
Wisła Courchevel Hinterzarten Hakuba Hakuba Ałmaty Ałmaty Hinzenbach Klingenthal punkty
- - - - - 24 23 - 20 26
2013
Hinterzarten Wisła Courchevel Einsiedeln Hakuba Hakuba Niżny Tagił Niżny Tagił Ałmaty Ałmaty Klingenthal punkty
- - - - - - 31 15 14 16 q 49
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
 ?  – brak startu lub nie zakwalifikował się

Turniej Czterech NarodówEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Lotos Poland TourEdytuj

  • 2011 – 17.[2]

UwagiEdytuj

  1. a b c d Seria konkursowa została odwołana.

Składy drużynEdytuj

  1. a b Sven Hannawald, Martin Schmitt, Hansjörg Jäkle i Dieter Thoma
  2. a b Sven Hannawald, Martin Schmitt, Michael Uhrmann i Stephan Hocke
  3. a b c d Michael Neumayer, Michael Uhrmann, Georg Späth i Martin Schmitt
  4. a b Michael Neumayer, Andreas Wank, Martin Schmitt i Michael Uhrmann
  5. a b Christof Duffner, Hansjörg Jäkle, Dieter Thoma, Martin Schmitt
  6. a b Sven Hannawald, Martin Schmitt, Christof Duffner, Dieter Thoma
  7. a b c d Sven Hannawald, Michael Uhrmann, Alexander Herr, Martin Schmitt
  8. a b c d Sven Hannawald, Martin Schmitt, Georg Späth, Michael Uhrmann
  9. a b Michael Neumayer, Martin Schmitt, Michael Uhrmann i Georg Späth
  10. a b Jörg Ritzerfeld, Michael Uhrmann, Martin Schmitt i Georg Späth
  11. a b Stephan Hocke, Tobias Bogner, Jörg Ritzerfeld i Martin Schmitt
  12. a b Stephan Hocke, Michael Neumayer, Michael Uhrmann i Martin Schmitt
  13. a b Martin Schmitt, Michael Neumayer, Michael Uhrmann i Severin Freund
  14. a b Martin Schmitt, Richard Freitag, Severin Freund i Michael Uhrmann
  15. a b Michael Neumayer, Richard Freitag, Martin Schmitt i Michael Uhrmann

PrzypisyEdytuj

  1. 200m0405. skisprungschanzen.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-15)].
  2. Marcin Hetnał: Skoki Narciarskie: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2011-08-18].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj