Markus Eisenbichler

niemiecki skoczek narciarski

Markus Eisenbichler (ur. 3 kwietnia 1991 w Bad Reichenhall[2]) − niemiecki skoczek narciarski, zawodnik klubu TSV Siegsdorf. Indywidualny mistrz świata z dużej skoczni z 2019 oraz brązowy medalista ze skoczni normalnej z 2017, mistrz świata w drużynie mieszanej z 2017 i 2019 oraz w drużynie męskiej z 2019.

Markus Eisenbichler
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1991
Bad Reichenhall
Klub TSV Siegsdorf
Debiut w PŚ 30 grudnia 2011 w Oberstdorfie (30. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 30 grudnia 2011 w Oberstdorfie (30. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 11 grudnia 2016 w Lillehammer (3. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 22 marca 2019 w Planicy
Rekord życiowy 248,0 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2017)[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Mistrzostwa świata
złoto Lahti 2017 norm. druż. miesz.
złoto Seefeld 2019 duża
złoto Seefeld 2019 duża druż.
złoto Seefeld 2019 norm. druż. miesz.
brąz Lahti 2017 normalna
Puchar Świata w lotach narciarskich
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2018/2019
Turniej Czterech Skoczni
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2018/2019
Planica 7
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2019
Letni Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2016
FIS Cup
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2012/2013

Przebieg karieryEdytuj

Do 2012Edytuj

Skoki narciarskie zaczął uprawiać w wieku 7 lat, za namową swojego kolegi[3]. Wielokrotnie startował w lokalnych zawodach dziecięcych w obsadzie międzynarodowej rozgrywanych głównie w Niemczech. W rywalizacji juniorskiej nie odniósł jednak większych sukcesów i nigdy nie wystartował w mistrzostwach świata juniorów[4].

W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych pod egidą FIS zadebiutował w czerwcu 2006 – w Bischofshofen w konkursie FIS Cup zajął 27. lokatę spośród 29 sklasyfikowanych zawodników[4][5]. W sezonie 2008/2009 rozpoczął starty w Pucharze Kontynentalnym. Pierwsze punkty zdobył w grudniu 2008 w Engelbergu, zajmując 20. pozycję[6]. 2 lutego 2010 w Klingenthal zadebiutował w kwalifikacjach do zawodów Pucharu Świata, nie uzyskał jednak awansu do konkursu głównego[7]. W lutym 2011 w Zakopanem po raz pierwszy stanął na podium konkursu Pucharu Kontynentalnego, zajmując drugie miejsce[8].

W sierpniu 2011 po raz pierwszy wystartował w Letnim Grand Prix. W zawodach w Ałmaty zajął 19. miejsce. 30 grudnia 2011 w swoim debiucie w konkursie głównym tego cyklu, Eisenbichler zdobył punkt Pucharu Świata. W rozgrywanym systemem KO konkursie 60. Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie po skoku na 111 m uzyskał 43. notę pierwszej serii, ale wyeliminował w bezpośrednim pojedynku Martina Schmitta, dzięki czemu wystartował również w serii drugiej. W sezonie zimowym 2011/2012 dwukrotnie stawał też na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego[9].

Lata 2012–2014Edytuj

Pod koniec sierpnia 2012, podczas skoku treningowego na Schattenbergschanze w Oberstdorfie, tuż po wybiciu z progu, w wyniku zbyt agresywnego wychylenia sylwetki i otrzymania silnego podmuchu wiatru, stracił panowanie nad lotem, wykonując salto w powietrzu i upadł, uderzając plecami w zeskok[10]. W wyniku tego zdarzenia doznał złamania trzeciego kręgu piersiowego, uszkodzenia czterech kolejnych kręgów i czasowo stracił czucie w dolnych partiach ciała, spędzając około miesiąca leżąc. Mimo tak poważnych obrażeń stosunkowo szybko powrócił do zdrowia i wznowił treningi[11], a już w połowie stycznia 2013 powrócił do rywalizacji w zawodach międzynarodowych pod egidą FIS, zajmując 19. pozycję w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Bischofshofen[12].

W sezonie 2013/2014, początkowo startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. W styczniu 2014 w Sapporo odniósł w tym cyklu dwa zwycięstwa i znalazł się w składzie na konkursy Pucharu Świata rozgrywane tydzień później na tej samej skoczni. W zawodach tych dwukrotnie zajął 8. miejsce. W dalszej części sezonu jeszcze kilkukrotnie zdobył punkty PŚ, a w PK raz zajął miejsce na podium. Wystartował w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2014, które ukończył na 38. miejscu[13].

Sezon 2014/2015Edytuj

W Letnim Grand Prix 2014 najwyżej klasyfikowany był na 12. miejscu w zawodach w Hakubie, zaś w Letnim Pucharze Kontynentalnym dwukrotnie zajmował miejsca na podium[14]. W sezonie zimowym 2013/2014 regularnie występował w Pucharze Świata, najczęściej zajmując lokaty w drugiej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany indywidualnie był na 6. pozycji, którą zajął dwukrotnie: w grudniu 2014 w Engelbergu i w styczniu 2015 w Zakopanem. W lutym wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015, gdzie zajął 10. miejsce indywidualnie na skoczni dużej oraz 5. w drużynie męskiej[14]. Sezon 2014/2015 Pucharu Świata zakończył na 15. pozycji w klasyfikacji generalnej z 529 punktami[15].

Sezon 2015/2016Edytuj

W Letnim Grand Prix 2015 najwyżej znalazł się na 15. miejscu, w sierpniowym konkursie w Wiśle. W sezonie zimowym 2015/2016 początkowo startował głównie w Pucharze Kontynentalnym. Po tym, jak na przełomie stycznia i lutego 2016 zwyciężył w konkursie tego cyklu w Bischofshofen i zajął 2. miejsce w Planicy, znalazł się w niemieckiej kadrze na zawody Pucharu Świata. Tu najwyżej klasyfikowany był na 15. miejscu, w lutowych zawodach w Vikersund, poza tym najczęściej zajmując miejsca w trzeciej dziesiątce. W marcu 2016 w Czajkowskim jeszcze raz zwyciężył w konkursie Pucharu Kontynentalnego[16].

Sezon 2016/2017Edytuj

W ramach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2016 zwyciężył w pięciu konkursach[17], dzięki czemu zajął 1. miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu[4]. W Letnim Grand Prix 2016 najwyżej klasyfikowany był na 5. miejscu, w październikowych zawodach w Klingenthal[17].

W sezonie zimowym 2016/2017 Eisenbichler powrócił do regularnych występów w Pucharze Świata. Rozpoczął go od 7. lokaty w Kuusamo, a w kolejnych startach zajmował głównie miejsca w pierwszej dziesiątce. 11 grudnia 2016 po raz pierwszy w karierze stanął na podium konkursu indywidualnego Pucharu Świata, zawody w Lillehammer kończąc na 3. miejscu. W styczniu 2017 najwyżej sklasyfikowany był na 4. pozycji, w zawodach w Garmisch-Partenkirchen w ramach 65. Turnieju Czterech Skoczni oraz w Zakopanem, a w lutym na 6. miejscu, w konkursie w Sapporo[17].

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017. Zdobył tam brązowy medal w zawodach indywidualnych na skoczni normalnej, a także, wraz z Cariną Vogt, Svenją Würth i Andreasem Wellingerem, złoty w konkursie drużyn mieszanych. Na skoczni dużej indywidualnie był 13., a w drużynie męskiej 4. W marcowych zawodach Pucharu Świata jeszcze dwukrotnie stanął na podium: w ramach Raw Air 2017 zajął 3. miejsce w Oslo, na tej samej pozycji ukończył również pierwszy konkurs w Planicy[17]. Sezon 2016/2017 Pucharu Świata zakończył na 8. miejscu w klasyfikacji generalnej z 807 punktami[15].

Sezon 2017/2018Edytuj

W sezonie 2017/2018 Pucharu Świata zajmował naprzemiennie miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Raz stanął na podium konkursu indywidualnego – 4 marca 2018 w Lahti zajął 2. pozycję[18]. Sezon zakończył na 10. lokacie w klasyfikacji generalnej z 597 punktami[15]. W styczniu 2018 wystartował w Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018, gdzie zajął 11. miejsce indywidualnie i 4. w drużynie. W lutym znalazł się w reprezentacji Niemiec na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2018. Wystąpił tylko w konkursach indywidualnych, zajmując 8. miejsce na skoczni normalnej i 14. na dużej[18].

Sezon 2018/2019Edytuj

W sezonie 2018/2019 Pucharu Świata najczęściej kończył zawody w pierwszej dziesiątce. W ramach 67. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w Oberstdorfie oraz Garmisch-Partenkirchen, a następnie był 13. w Innsbrucku i 5. w Bischofshofen[19]. Pozwoliło mu to zająć 2. pozycję w klasyfikacji generalnej turnieju[15]. W lutym 2019 dwukrotnie stanął na podium zawodów lotów narciarskich w Oberstdorfie, zajmując 3. i 2. lokatę, był również 2. w drugim konkursie w Willingen[19].

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019. Zdobył na nich złoty medal w zawodach indywidualnych na skoczni dużej, jak również w drużynie męskiej (wraz z Karlem Geigerem, Richardem Freitagiem i Stephanem Leyhe) oraz zespole mieszanym (wraz z Kathariną Althaus, Juliane Seyfarth i Geigerem). Indywidualnie na skoczni normalnej zajął 7. miejsce. 22 marca 2019 w Planicy odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w konkursie indywidualnym Pucharu Świata. Dwa dni później w kończących sezon zawodach zajął 3. pozycję[19]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata 2018/2019 zakończył na 7. lokacie z 937 punktami, z kolei w Pucharze Świata w lotach narciarskich 2018/2019 znalazł się na 2. miejscu z 371 punktami[15].

Sezon 2019/2020Edytuj

W Letnim Grand Prix 2019 najwyżej klasyfikowany był na 4. miejscu, w lipcowych zawodach w Wiśle. W Pucharze Świata 2019/2020 osiągał wyniki gorsze niż w trzech poprzednich sezonach, zajmując głównie miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Raz stanął na podium – w ramach Raw Air 2020 był 2. w Lillehammer[20]. Sezon zakończył na 23. pozycji w klasyfikacji generalnej z 304 punktami[15].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2018   Pjongczang 8. miejsce (K-98), 14. miejsce (K-125)

Starty M. Eisenbichlera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
8. 10 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 106,0 m 106,5 m 240,2 pkt 19,1 pkt Andreas Wellinger
14. 17 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 130,0 m 130,5 m 255,4 pkt 30,3 pkt Kamil Stoch

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2015   Falun 10. miejsce (K-120)
2017   Lahti brązowy medal (K-90), 13. miejsce (K-116)
2019   Seefeld/Innsbruck złoty medal (K-120), 7. miejsce (K-99)

DrużynowoEdytuj

2015   Falun 5. miejsce (K-120)[a]
2017   Lahti złoty medal (drużyna mieszana/K-90)[b], 4. miejsce (K-116)[c]
2019   Seefeld/Innsbruck złoty medal (K-120)[d], złoty medal (drużyna mieszana/K-99)[e]

Starty M. Eisenbichlera na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
10. 26 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 122,5 m 127,5 m 227,9 pkt 40,8 pkt Severin Freund
5. 28 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 druż.[a] 120,5 m 119,5 m 809,2 pkt (193,7 pkt) 63,4 pkt Norwegia
3.  25 lutego 2017   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 95,0 m 100,5 m 263,6 pkt 7,2 pkt Stefan Kraft
1.  26 lutego 2017   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. mix.[b] 95,5 m 99,5 m 1035,5 pkt (264,0 pkt)
13. 2 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 125,5 m 123,5 m 258,0 pkt 21,3 pkt Stefan Kraft
4. 4 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[c] 130,5 m 130,5 m 1052,9 pkt (281,1 pkt) 51,3 pkt Polska
1.  23 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 131,5 m 135,5 m 279,4 pkt
1.  24 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[d] 128,0 m 128,5 m 987,5 pkt (259,3 pkt)
7. 1 marca 2019   Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 91,0 m 102,5 m 210,5 pkt 7,8 pkt Dawid Kubacki
1.  2 marca 2019   Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 druż. mix.[e] 104,5 m 107,0 m 1012,2 pkt (256,6 pkt)

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2014   Harrachov 38. miejsce
2018   Oberstdorf 11. miejsce

DrużynowoEdytuj

2018   Oberstdorf 4. miejsce[f]

Starty M. Eisenbichlera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
38. 14–15 marca 2014   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 indywid. 160,5 m [g] [g] 132,1 pkt 258,9 pkt Severin Freund
11. 19–20 stycznia 2018   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 197,5 m 205,5 m 203,0 m [g] 560,1 pkt 91,8 pkt Daniel-André Tande
4. 21 stycznia 2018   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż.[f] 200,0 m 210,5 m 1581,2 pkt (379,4 pkt) 80,8 pkt Norwegia

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011/2012 71.
2013/2014 44.
2014/2015 15.
2015/2016 39.
2016/2017 8.
2017/2018 10.
2018/2019 7.
2019/2020 23.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 22 marca 2019   Planica Letalnica K-200 HS-240 238,5 m 233,0 m 445,0 pkt * P7 2019, Loty 2018/2019
2. 22 listopada 2020   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 137,5 m 134,0 m 267,6 pkt
3. 28 listopada 2020   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 146,0 m 141,0 m 313,4 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2009/2010
2011/2012
2013/2014
2014/2015
2015/2016
2016/2017 3 3
2017/2018 1 1
2018/2019 1 4 2 7
2019/2020 1 1
2020/2021 2 1 3
Suma 3 7 5 15

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 grudnia 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 128,5 m 135,0 m 286,2 pkt 3. 3,7 pkt Kamil Stoch
2. 12 marca 2017   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 125,5 m 128,5 m 244,1 pkt 3. 23,4 pkt Stefan Kraft
3. 24 marca 2017   Planica Letalnica K-200 HS-225 243,5 m 236,0 m 461,8 pkt 3. 28,4 pkt Stefan Kraft
4. 4 marca 2018   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,5 m 129,5 m 286,0 pkt 2. 28,2 pkt Kamil Stoch
5. 30 grudnia 2018   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,0 m 129,0 m 281,9 pkt 2. 0,4 pkt Ryōyū Kobayashi
6. 1 stycznia 2019   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 138,0 m 135,0 m 264,7 pkt 2. 1,9 pkt Ryōyū Kobayashi
7. 1 lutego 2019   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 224,5 m 222,5 m 423,3 pkt 3. 6,8 pkt Timi Zajc
8. 2 lutego 2019   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 219,5 m 237,5 m 426,5 pkt 2. 0,5 pkt Ryōyū Kobayashi
9. 17 lutego 2019   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 140,0 m 141,5 m 252,8 pkt 2. 21,6 pkt Ryōyū Kobayashi
10. 22 marca 2019   Planica Letalnica K-200 HS-240 238,5 m 233,0 m 445,0 pkt 1.
11. 24 marca 2019   Planica Letalnica K-200 HS-240 227,0 m 235,0 m 442,5 pkt 3. 22,4 pkt Ryōyū Kobayashi
12. 9 marca 2020   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 138,0 m 120,5 m 278,6 pkt 2. 0,4 pkt Peter Prevc
13. 22 listopada 2020   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 137,5 m 134,0 m 267,6 pkt 1.
14. 28 listopada 2020   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 146,0 m 141,0 m 313,4 pkt 1.
15. 29 listopada 2020   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 141,0 m 131,0 m 272,1 pkt 2. 9,9 pkt Halvor Egner Granerud

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

stan na 29 listopada 2020

Sezon 2009/2010
                                              punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - q - - - - - 0
Sezon 2011/2012
                                                    punkty
- - - - - - - 30 q - - 48 50 - - - - - - - - - - - - - 1
Sezon 2013/2014
                                                        punkty
- - - - - - - - q 45 - - - - - - 8 8 11 35 - - - - q 29 q 22 99
Sezon 2014/2015
                                                              punkty
8 12 11 40 8 14 21 8 6 44 q q 32 9 6 14 31 13 12 13 12 15 13 8 19 15 q 7 24 31 22 529
Sezon 2015/2016
                                                          punkty
- - - - - - - 41 q - - - - - - - 21 32 15 26 18 30 31 21 - - 28 28 - 61
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
7 15 6 7 3 7 5 6 4 29 13 11 22 4 18 8 22 6 9 - - 3 4 38 3 4 807
Sezon 2017/2018
                                            punkty
15 5 14 4 20 12 5 9 14 8 10 10 33 12 6 2 32 16 10 7 14 12 597
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
15 15 25 32 10 48 6 2 2 13 5 q 6 26 10 16 3 2 10 - 36 2 10 15 9 5 1 3 937
Sezon 2019/2020
                                                      punkty
50 23 31 36 15 23 41 11 10 27 14 - - - - 12 26 34 26 28 16 11 14 17 17 2 44 304
Sezon 2020/2021
                                                    punkty
1 1 2 280
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011/2012 54.
2013/2014 59.
2014/2015 50.
2015/2016 63.
2016/2017 7.
2017/2018 7.
2018/2019 2.
2019/2020 15.

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 16.
2018 9.
2019 4.
2020 31.

Willingen FiveEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 8.
2019 25.
2020 22.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 6.
2019 2.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011/2012 niesklasyfikowany
2014/2015 14.
2015/2016 25.
2016/2017 7.
2017/2018 10.
2018/2019 2.
2019/2020 24.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011 69.
2013 55.
2014 38.
2015 50.
2016 41.
2017 54.
2018 47.
2019 29.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

stan po zakończeniu LGP 2019

2011
                      punkty
- - - - - - - - 19 - - 12
2013
                      punkty
- - - - 15 19 - - - - 22 37
2014
                  punkty
24 31 24 12 17 - - - 21 60
2015
                      punkty
15 39 16 50 28 16 - - - - 31 49
2016
                    punkty
- - 13 - - - - - - 5 65
2017
                  punkty
- 15 - - - - - - 21 26
2018
                  punkty
- - - 9 - - - - 25 35
2019
                punkty
4 21 17 - - - 31 24 81
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2008/2009 73.
2009/2010 115.
2010/2011 26.
2011/2012 24.
2012/2013 68.
2013/2014 9.
2015/2016 4.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 18 stycznia 2014   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 124,0 m 137,5 m 262,7 pkt
2. 19 stycznia 2014   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 136,5 m 137,0 m 287,8 pkt
3. 31 stycznia 2016   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,0 m 138,8 pkt
4. 12 marca 2016   Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 141,5 m 139,0 m 282,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 27 lutego 2011   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 128,5 m 124,5 m 253,4 pkt 2. 1,9 pkt Thomas Thurnbichler
2. 14 grudnia 2011   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 128,0 m 132,0 m 247,8 pkt 3. 7,0 pkt Michael Hayböck
3. 12 lutego 2012   Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 129,0 m 138,5 m 266,5 pkt 2. 25,8 pkt Marinus Kraus
4. 18 stycznia 2014   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 124,0 m 137,5 m 262,7 pkt 1.
5. 19 stycznia 2014   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 136,5 m 137,0 m 287,8 pkt 1.
6. 14 lutego 2014   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 114,0 m 114,0 m 259,7 pkt 2. 12,5 pkt Karl Geiger
7. 31 stycznia 2016   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,0 m 138,8 pkt 1.
8. 7 lutego 2016   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 129,5 m 133,5 m 259,7 pkt 2. 16,3 pkt Philipp Aschenwald
9. 12 marca 2016   Czajkowskij Snieżynka K-125 HS-140 141,5 m 139,0 m 282,8 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2016/2017

Sezon 2008/2009
                                                                  punkty
- - - - - - 56 20 19 44 - - - - - - - - - - - 23 24 - - - - 15 15 - - - - 70
Sezon 2009/2010
                                                    punkty
- - - - - - - - - - - 30 50 55 - - - - - 48 - - 26 31 28 29 11
Sezon 2010/2011
                                                          punkty
- - - - - - - 40 - - - - - 29 28 13 5 - 28 - - 30 8 17 2 45 21 23 11 242
Sezon 2011/2012
                                                      punkty
49 40 23 3 17 24 - - - - - - - 32 13 34 30 2 5 8 13 26 27 - - - - 296
Sezon 2012/2013
                                                        punkty
- - - - - - - - - 19 - 12 14 66 49 - - - - - - - 30 15 - - - - 69
Sezon 2013/2014
                                                punkty
77 18 39 8 - - 12 8 15 13 1 1 39 22 2 46 12 40 14 14 8 - - - 514
Sezon 2015/2016
                                                      punkty
8 7 27 - 22 - - 44 58 - - 4 11 10 11 1 10 2 - - - - - 22 5 1 8 597
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2010 niesklasyfikowany
2011 29.
2013 8.
2014 13.
2016 1.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 13 września 2014   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 133,5 m 128,5 m 226,7 pkt 3. 32,4 pkt Anže Lanišek
2. 28 września 2014   Trondheim Granåsen K-124 HS-140 128,5 m 131,5 m 257,8 pkt 2. 0,4 pkt Karl Geiger
3. 11 września 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 136,5 m 141,0 m 259,2 pkt 1.
4. 17 września 2016   Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 117,5 m 112,5 m 271,3 pkt 1.
5. 18 września 2016   Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 113,0 m 114,5 m 253,8 pkt 1.
6. 25 września 2016   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,5 m 273,6 pkt 1.
7. 30 września 2016   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 138,0 m 140,5 m 280,1 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu LPK 2017

2010
                              punkty
- - - 41 53 - - - - - - - - - - 0
2011
                    punkty
23 57 12 16 14 28 53 49 18 51 79
2013
                    punkty
30 6 24 11 6 15 47 17 23 4 200
2014
                            punkty
- - - - - - - - 3 19 11 18 10 2 215
2016
                            punkty
13 12 - - - - 6 1 1 1 7 1 1 - 618
2017
                          punkty
- - - - - - - - - - - 7 12 58
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

UwagiEdytuj

  1. a b Skład zespołu: Michael Neumayer, Markus Eisenbichler, Richard Freitag, Severin Freund
  2. a b Skład zespołu: Carina Vogt, Markus Eisenbichler, Svenja Würth, Andreas Wellinger
  3. a b Skład zespołu: Markus Eisenbichler, Stephan Leyhe, Richard Freitag, Andreas Wellinger
  4. a b Skład zespołu: Karl Geiger, Richard Freitag, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler
  5. a b Skład zespołu: Katharina Althaus, Markus Eisenbichler, Juliane Seyfarth, Karl Geiger
  6. a b Skład zespołu: Andreas Wellinger, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler, Richard Freitag
  7. a b c Seria konkursowa została odwołana.

PrzypisyEdytuj

  1. Rekordy życiowe skoczków narciarskich (pol.). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2017-03-23].
  2. Markus Eisenbichler (niem.). teamdeutschland.de. [dostęp 2019-12-31].
  3. Sebastian Warzecha: Eisenbichler. Policjant, który został mistrzem świata, a mógł być… inwalidą. weszlo.com, 2019-02-25. [dostęp 2019-11-19].
  4. a b c Adam Kwieciński: EISENBICHLER Markus 1991.04.03 GER. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2019-11-26].
  5. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2007 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21].
  6. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2009 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21].
  7. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2010 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24].
  8. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2011 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21].
  9. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2012 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24].
  10. Groźny upadek Markusa Eisenbichlera w Oberstdorfie. skokipolska.pl, 2012-08-27. [dostęp 2019-11-19].
  11. Tomasz Kalemba: Eisenbichler kilka lat temu omal nie został kaleką. Teraz jest mistrzem świata, mimo że nie ma wygranej w PŚ. przegladsportowy.pl, 2019-02-23. [dostęp 2019-11-19].
  12. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2013 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24].
  13. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2014 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-24].
  14. a b EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-25].
  15. a b c d e f EISENBICHLER Markus - Athlete Information; World Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-27].
  16. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-25].
  17. a b c d EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-26].
  18. a b EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-26].
  19. a b c EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-27].
  20. EISENBICHLER Markus - Athlete Information; Season 2020 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2020-11-27].

BibliografiaEdytuj