Masahiko Harada

japoński skoczek narciarski

Masahiko Harada (jap. 原田雅彦 Harada Masahiko; ur. 9 maja 1968 w Kamikawie)japoński skoczek narciarski, trzykrotny medalista olimpijski, sześciokrotny medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny zwycięzca Letniego Grand Prix w skokach narciarskich.

Masahiko Harada
Data i miejsce urodzenia

9 maja 1968
Kamikawa, Japonia

Klub

Snow Brand Milk

Reprezentacja

 Japonia

Debiut w PŚ

25 stycznia 1986, Sapporo (53. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

24 stycznia 1987, Sapporo (15. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

2 grudnia 1995, Lillehammer (2. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

8 grudnia 1995, Villach

Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Gold medal with cup.svg Złoto
1998
Nagano
Skocznia K-120
drużynowo
Silver medal with cup.svg Srebro
1994
Lillehammer
Skocznia K-120
drużynowo
Bronze medal with cup.svg Brąz
1998
Nagano
Skocznia K-120
indywidualnie
Mistrzostwa świata
Gold medal with cup.svg Złoto
1993
Falun
Skocznia K-90
indywidualnie
Gold medal with cup.svg Złoto
1997
Trondheim
Skocznia K-120
indywidualnie
Silver medal with cup.svg Srebro
1997
Trondheim
Skocznia K-90
indywidualnie
Silver medal with cup.svg Srebro
1997
Trondheim
Skocznia K-120
drużynowo
Silver medal with cup.svg Srebro
1999
Ramsau
Skocznia K-120
drużynowo
Bronze medal with cup.svg Brąz
1999
Ramsau
Skocznia K-90
indywidualnie
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1997
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1998
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1996

Przebieg karieryEdytuj

Swój pierwszy skok oddał w 1977[1]. W Pucharze Świata zadebiutował 24 stycznia 1987 podczas zawodów w Sapporo, gdzie zajął 15. miejsce. Tym samym w swoim pierwszym pucharowym starcie od razu zdobył punkty. W sezonie sezonu 1986/1987 z dorobkiem jednego punktu został sklasyfikowany na 85. miejscu w klasyfikacji generalnej (Do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za miejsca w konkursach Pucharu Świata).

W sezonie sezon 1989/1990 dwukrotnie zajął miejsca w pierwszej piętnastce konkursów i w klasyfikacji generalnej tego sezonu zajął 52. miejsce. W lutym 1990 roku wziął udział w mistrzostwach świata w lotach w Vikersund, gdzie uplasował się na 30. pozycji. Jego ostatnim startem w sezonie 1990/1991 były mistrzostwa świata w Val di Fiemme w lutym 1991. Wziął w nich udział mimo tego, że w konkursach PŚ poprzedzających mistrzostwa nie zdobył żadnego punktu. Zaprezentował się tylko w konkursach indywidualnych, zajmując siedemnaste miejsce na dużej skoczni oraz piętnaste na małej. W klasyfikacji generalnej sezonu ponownie nie został uwzględniony.

Sezon 1991/1992 zaczął od startów w Sapporo w grudniu 1991. W dwóch konkursach indywidualnych nie zdobył punktów i aż do lutego 1992, kiedy odbywały się igrzyska olimpijskie w Albertville Harada nie pojawił się w zawodach pucharowych. Na samych igrzyskach zajął czwarte miejsce w konkursie indywidualnym na dużym obiekcie, przegrywając walkę o brązowy medal z Heinzem Kuttinem. Czwarte miejsce zajął także wspólnie z kolegami z reprezentacji w konkursie drużynowym. Na normalnej skoczni zajął czternaste miejsce. Miesiąc po igrzyskach wystartował na mistrzostwach świata w lotach w Harrachovie zajmując dziewiętnaste miejsce. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 29. pozycji.

Pierwsze punkty w sezonie 1992/1993 zdobył w piątym konkursie cyklu, 20 grudnia 1992 w Sapporo, gdzie był dziewiąty. Następnie wystartował we wszystkich konkursach 41. Turnieju Czterech Skoczni zajmując kolejno czwarte miejsce w Oberstdorfie, dziewiąte w Garmisch-Partenkirchen, piąte w Innsbrucku i osiemnaste w Bischofshofen. Dało mu to czwarte miejsce w klasyfikacji końcowej tej edycji TCS. Łącznie pięciokrotnie zdobywał punkty w tym sezonie i zajął 16. miejsce w klasyfikacji generalnej. W lutym 1993 wystąpił na mistrzostwach świata w Falun, gdzie wywalczył swój pierwszy medal w karierze zajmując pierwsze miejsce w konkursie indywidualnym na normalnym obiekcie. W pierwszej serii osiągnął 92,5 m co było najlepszą odległością całego konkursu. Na podium znaleźli się także Andreas Goldberger oraz Jaroslav Sakala. Na dużej skoczni skoki na odległości 115 i 113 m dały mu czwarte miejsce w konkursie indywidualnym, a w konkursie drużynowym Japończycy z Haradą w składzie zajęli piąte miejsce.

Najważniejszą imprezą sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. W pierwszych olimpijskich zawodach – indywidualnym konkursie na dużej skoczni Harada był czwarty po pierwszej serii, jednak z dużą stratą do trzeciego Goldbergera. W drugiej serii po słabszym skoku spadł na 13. miejsce. Z kolei konkurs indywidualny na normalnej skoczni ukończył na 55. miejscu. W konkursie drużynowym po pierwszej serii Japończycy zajmowali drugie miejsce ze startą 0,8 punktu do prowadzących Niemców. Harada oddał wówczas skok na 122 m. W finałowej serii, przed skokiem tego zawodnika Japonia prowadziła. Skakał on w ostatniej grupie i osiągnął 97,5 m, co zepchnęło Japonię na drugą pozycję[2]. Był to pierwszy w historii medal dla Japonii w konkursach drużynowych skoków narciarskich. W sezonie 1994/1995 dwa razy zdobył punkty, ale w czołowej dziesiątce się nie znalazł. W efekcie zajął 59. miejsce w klasyfikacji generalnej. Wystąpił w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni podczas mistrzostw świata w Thunder Bay. Zajął wówczas 53. miejsce.

Latem 1996 zajął trzecie miejsce w trzeciej edycji Letniego Grand Prix w skokach narciarskich. Dobrą formę utrzymał w sezonie 1995/1996, który rozpoczął 2 grudnia 1995 od zajęcia trzeciego miejsca w Lillehammer. Było to jego pierwsze podium w karierze. Sześć dni później, w Villach odniósł swe pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata. Łącznie w tym sezonie ośmiokrotnie stawał na podium zawodów pucharowych czterokrotnie zwyciężając i czterokrotnie zajmując trzecie miejsce. Zaowocowało to piątym miejscem w klasyfikacji generalnej. Kolejne podium wywalczył w połowie sezonu 1996/1997, kiedy 26 stycznia 1997 w Hakubie zajął trzecie miejsce. Było to jego jedyne podium w tym sezonie i w klasyfikacji generalnej zajął 29. miejsce. Jednak na mistrzostwach świata w Trondheim w 1997 wywalczył trzy medale. Po raz drugi w karierze został mistrzem świata, zwyciężając w konkursie indywidualnym na dużej skoczni. Na normalnym obiekcie zdobył srebrny medal, ustępując tylko Janne Ahonenowi. Trzeci medal, także srebrny wywalczył razem z Kazuyoshim Funakim, Takanobu Okabe i Hiroyą Saitō w konkursie drużynowym.

Latem 1997 wygrał trzy z pięciu konkursów czwarte edycji Letniego Grand Prix i triumfował w klasyfikacji końcowej, wyprzedzając Espena Bredesena i Martina Höllwartha. Najlepsze wyniki osiągnął jednak w sezonie 1997/1998, kiedy to zajął czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Ośmiokrotnie stawał na podium zawodów PŚ, przy czym pięciokrotnie zwyciężał, dwa razy był drugi i raz trzeci. W lutym 1998 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Nagano. Po pierwszej serii indywidualnego konkursu na normalnej skoczni Harada znajdował się na prowadzeniu. Japończyk osiągnął 91,5, m jednak w drugiej serii skoczył 84,5 m i spadł na piąte miejsce. W konkursie na dużej skoczni zajmował szóste miejsce z odległością 120 m. W drugiej kolejce oddał najdłuższy skok konkursu osiągając 136 m i awansował na trzecie miejsce. Czwartego w konkursie Andreasa Widhölzla wyprzedził o 0,1 punktu. Harada znalazł się też w zespole Japonii na konkurs drużynowy[3]. Skaczący w trzeciej grupie Harada w trudnych warunkach osiągnął 79,5 m. Japończycy spadli z pierwszego na czwarte miejsce. W drugiej serii Harada wyrównał wynoszący 137 metrów rekord Skoczni Olimpijskiej w Hakubie ustanowiony chwilę wcześniej przez Okabe. Japończycy zdobyli złoty medal, wyprzedzając bezpośrednio reprezentację Niemiec. Na zakończenie sezonu, 13 marca 1998 w Trondheim zwyciężył po raz ostatni w karierze w zawodach PŚ.

Latem 1998 wygrał piątą edycję Letniego GP, zwyciężając w czterech z sześciu konkursów indywidualnych. W zimowym sezonie 1998/1999 dwukrotnie stawał na podium zajmując trzecie miejsce 9 marca 1999 w Trondheim oraz dwa dni później w Falun. Konkursy te były częścią trzeciej edycji Turnieju Nordyckiego, w którym Harada ostatecznie był czwarty. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajął dziewiąte miejsce. W lutym 1999, na mistrzostwach świata w Ramsau na dużej skoczni zajął szóste miejsce, natomiast na normalnym obiekcie zdobył brązowy medal. Wyprzedzili go tylko Funaki oraz Hideharu Miyahira. W konkursie drużynowym Japończycy zdobyli srebro, przegrywając z reprezentacją Niemiec.

Sezon 1999/2000 przyniósł mu tylko jedno podium – 1 stycznia 2000 w Ga-Pa zajął drugie miejsce. W tym sezonie jeszcze ośmiokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce i ostatecznie zajął 11. miejsce w klasyfikacji generalnej. Ostatnie podium wywalczył na początku sezonu 2000/2001, kiedy 29 grudnia 2000 roku w Oberstdorfie zajął trzecie miejsce. W pozostałych startach także punktował jednak w czołowej dziesiątce już się nie znalazł. Wyniki te uplasowały go na 26. miejscu w klasyfikacji generalnej. Na mistrzostwach świata w Lahti w 2001 wystartował we wszystkich czterech zawodach, jednak medalu nie zdobył. Na dużej skoczni udział w konkursie indywidualnym zakończył już po pierwszej serii, z odległością 102 m zajmując 33. miejsce. W indywidualnym konkursie na normalnym obiekcie wypadł znacznie lepiej zajmując piątą pozycję, a w drugiej serii uzyskał drugą odległość kolejki (94 m). Z kolei w obu konkursach drużynowych Japończycy z Haradą w składzie zajęli czwarte miejsce. Były to ostatnie mistrzostwa w jego karierze.

W olimpijskim sezonie 2001/2002 najlepszym wynikiem Harady było czwarte miejsce w Titisee-Neustadt (2 grudnia 2001). Wyniki te wystarczyły jednak do wyjazdu na igrzyska olimpijskie w Salt Lake City. W obu indywidualnych startach zajął 20. miejsce, a w konkursie drużynowym wspólnie z kolegami z reprezentacji był piąty. W klasyfikacji generalnej zajął 38. miejsce. Po trzech nieudanych próbach zakwalifikowania się do początkowych konkursów sezonu 2002/2003 skupił się na startach w Pucharze Kontynentalnym. Jeszcze 26 grudnia 2005 w Sankt Moritz zajął drugie miejsce w zawodach Pucharu Kontynentalnego. Harada znalazł się w kadrze Japonii na igrzyska olimpijskie w Turynie w 2006, ale podczas kwalifikacji do konkursu na skoczni K-95 został zdyskwalifikowany za nieprzepisową długość nart. Po tym postanowił zakończyć karierę sportową.

Łącznie w przeciągu kariery 21 razy stawał na podium, w tym dziewięć razy zwyciężał, trzy razy był drugi i dziewięć razy trzeci. Od 2007 jest trenerem w Japońskim Związku Narciarskim[4].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
14. 9 lutego 1992   Albertville Skocznia normalna indywidualnie 201 pkt -21,8 pkt   Ernst Vettori
4. 14 lutego 1992   Albertville Skocznia duża drużynowo[a] 571 pkt -73,4 pkt   Finlandia
4. 16 lutego 1992   Albertville Skocznia duża indywidualnie 211,3 pkt -28,2 pkt   Toni Nieminen
13. 20 lutego 1994   Lillehammer Skocznia duża indywidualnie 199,9 pkt -74,6 pkt   Jens Weißflog
2.  22 lutego 1994   Lillehammer Skocznia duża drużynowo[b] 956,9 pkt -13,2 pkt   Niemcy
55. 25 lutego 1994   Lillehammer Skocznia normalna indywidualnie 125,5 pkt -156,5 pkt   Espen Bredesen
5. 11 lutego 1998   Nagano Skocznia normalna indywidualnie 218,4 pkt -16 pkt   Jani Soininen
3.  15 lutego 1998   Nagano Skocznia duża indywidualnie 258,3 pkt -14 pkt   Kazuyoshi Funaki
1.  16 lutego 1998   Nagano Skocznia duża drużynowo[c] 933 pkt - -
20. 10 lutego 2002   Salt Lake City Skocznia normalna indywidualnie 232 pkt -37 pkt   Simon Ammann
20. 13 lutego 2002   Salt Lake City Skocznia duża indywidualnie 222,8 pkt -58,6 pkt   Simon Ammann
5. 18 lutego 2002   Salt Lake City Skocznia duża drużynowo[d] 926 pkt -48,1 pkt   Niemcy
DSQ[5] 11 lutego 2006   Turyn Skocznia normalna indywidualnie

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
17. 10 lutego 1991   Val di Fiemme Skocznia duża indywidualnie 183,2 pkt -34,3 pkt   Franci Petek
15. 16 lutego 1991   Val di Fiemme Skocznia normalna indywidualnie 198,6 pkt -24,3 pkt   Heinz Kuttin
4. 21 lutego 1993   Falun Skocznia duża indywidualnie 231,2 pkt -10,2 pkt   Espen Bredesen
5. 23 lutego 1993   Falun Skocznia duża drużynowo[e] 716 pkt -105,5 pkt   Norwegia
1.  27 lutego 1993   Falun Skocznia normalna indywidualnie 237,8 pkt - -
53. 12 marca 1995   Thunder Bay Skocznia normalna indywidualnie 55 pkt -211 pkt   Takanobu Okabe
2.  22 lutego 1997   Trondheim Skocznia normalna indywidualnie 258,5 pkt -5 pkt   Janne Ahonen
2.  27 lutego 1997   Trondheim Skocznia duża drużynowo[c] 905 pkt -50,3 pkt   Finlandia
1.  1 marca 1997   Trondheim Skocznia duża indywidualnie 252,1 pkt - -
6. 21 lutego 1999   Ramsau Skocznia duża indywidualnie 246,8 pkt -16,6 pkt   Martin Schmitt
2.  23 lutego 1999   Ramsau Skocznia duża drużynowo[f] 987 pkt -1,9 pkt   Niemcy
3.  26 lutego 1999   Ramsau Skocznia normalna indywidualnie 252 pkt -3 pkt   Kazuyoshi Funaki
33. 19 lutego 2001   Lahti Skocznia duża indywidualnie 86,3 pkt -190 pkt   Martin Schmitt
4. 21 lutego 2001   Lahti Skocznia duża drużynowo[g] 837,9 pkt -101,9 pkt   Niemcy
5. 23 lutego 2001   Lahti Skocznia normalna indywidualnie 217,5 pkt -28,5 pkt   Adam Małysz
4. 23 lutego 2001   Lahti Skocznia normalna drużynowo[h] 886,5 pkt -67 pkt   Austria

Mistrzostwa świata w lotachEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
30. 25 lutego 1990   Vikersund Loty indywidualnie 302,9 pkt -54,8 pkt   Dieter Thoma
19. 22 marca 1992   Harrachov Loty indywidualnie 283,5 pkt -109 pkt   Noriaki Kasai

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1986/1987 85.
1987/1988 niesklasyfikowany
1989/1990 52.
1990/1991 niesklasyfikowany
1991/1992 29.
1992/1993 16.
1993/1994 15.
1994/1995 59.
1995/1996 5.
1996/1997 29.
1997/1998 4.
1998/1999 9.
1999/2000 11.
2000/2001 26.
2001/2002 38.
2002/2003 niesklasyfikowany

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1995/1996 4 - 4 8
1996/1997 - - 1 1
1997/1998 5 2 1 8
1998/1999 - - 2 2
1999/2000 - 1 - 1
2000/2001 - - 1 1
2001/2002 - - - -
suma 9 3 9 21

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 2 grudnia 1995   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 245,5 pkt 3. -8,5 pkt Mika Laitinen
2. 8 grudnia 1995   Villach Alpenarena 248,5 pkt 1. - -
3. 17 grudnia 1995   Chamonix Tremplin aux Bossons 223 pkt 3. -10 pkt Hiroya Saitō
4. 30 grudnia 1995   Oberstdorf Schattenbergschanze 236,4 pkt 3. -11,5 pkt Mika Laitinen
5. 18 lutego 1996   Iron Mountain Pine Mountain 274,1 pkt 1. - -
6. 1 marca 1996   Lahti Salpausselkä K-90 239 pkt 1. - -
7. 3 marca 1996   Lahti Salpausselkä K-114 266,6 pkt 1. - -
8. 17 marca 1996   Oslo Holmenkollbakken 242,2 pkt 3. -7,2 pkt Adam Małysz
9. 26 stycznia 1997   Hakuba Olimpijska 241,6 pkt 3. -5,1 pkt Adam Małysz
10. 30 listopada 1997   Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 243,8 pkt 2. -4,2 pkt Jani Soininen
11. 8 grudnia 1997   Villach Alpenarena 246 pkt 1. - -
12. 12 grudnia 1997   Harrachov Čerťák K-90 248,5 pkt 1. - -
13. 21 grudnia 1997   Engelberg Gross-Titlis-Schanze 236,8 pkt 1. - -
14. 1 stycznia 1998   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 241,8 pkt 2. -1,7 pkt Kazuyoshi Funaki
15. 11 stycznia 1998   Ramsau W90-Schanze 243 pkt 1. - -
16. 13 marca 1998   Trondheim Granåsen 250,7 pkt 1. - -
17. 15 marca 1998   Oslo Holmenkollbakken 265,2 pkt 3. -10,3 pkt Primož Peterka
18. 9 marca 1999   Trondheim Granåsen 262 pkt 3. -8 pkt Noriaki Kasai
19. 11 marca 1999   Falun Lugnet K-115 247,7 pkt 3. -13,7 pkt Martin Schmitt
20. 1 stycznia 2000   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 231,9 pkt 2. -9,8 pkt Andreas Widhölzl
21. 29 grudnia 2000   Oberstdorf Schattenbergschanze 259,5 pkt 3. -9,1 pkt Martin Schmitt

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

Sezon 1985/1986
                                                  punkty
- - - - - - - - - - - - - 53 55 - - - - - - - - - - 0
Sezon 1986/1987
                                            punkty
- - - - - - - - - - - - 15 20 70 84 75 62 - - 60 60 1
Sezon 1987/1988
                                        punkty
- - - - 31 55 91 94 73 94 - - - - - - - - - - 0
Sezon 1988/1989
                                        punkty
39 45 48 50 64 - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 1989/1990
                                                  punkty
- - - - 15 28 - - - - - - - 52 20 54 74 56 14 44 50 22 63 64 45 3
Sezon 1990/1991
                                            punkty
38 54 33 45 18 25 61 - 41 48 - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 1991/1992
                                          punkty
- - 21 44 - - - - - - - - - 10 5 13 19 33 12 19 17 24
Sezon 1992/1993
                                  punkty
20 21 19 18 9 4 9 5 18 54 - - - - ? 7 17 45
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub zajął miejsce poniżej 15.

Sezon 1993/1994
                                      punkty
13 49 4 13 17 17 9 9 48 52 - - 4 14 25 13 - 50 33 270
Sezon 1994/1995
                                          punkty
18 46 45 q 46 q 44 - - 17 52 ? ? ? - - ? ? ? ? ? 27
Sezon 1995/1996
                                                        punkty
3 14 1 7 13 5 3 8 3 10 24 42 22 5 34 42 - - ? ? 7 1 8 1 1 - 7 3 982
Sezon 1996/1997
                                                  punkty
18 q 30 48 30 - 46 42 49 37 - - 31 26 3 - - - - 15 47 7 11 - - 156
Sezon 1997/1998
                                                      punkty
5 2 4 1 1 50 1 11 2 4 34 1 5 37 - - 49 6 27 4 10 35 21 1 3 8 11 1120
Sezon 1998/1999
                                                          punkty
41 23 24 4 6 11 9 13 9 16 4 12 22 19 11 12 15 6 - - - 7 17 3 3 6 19 5 7 720
Sezon 1999/2000
                                                    punkty
19 8 14 35 5 - - 5 2 12 13 6 45 24 18 12 4 10 12 - - 10 9 12 41 17 545
Sezon 2000/2001
                                          punkty
34 28 13 3 12 30 - - - 29 24 16 18 37 27 - - - - 14 29 167
Sezon 2001/2002
                                            punkty
q 29 18 4 38 q 35 - - 34 31 q 23 - - - 31 11 - q 39 q 97
Sezon 2002/2003
                                                      punkty
q q q - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się[6])
 ?  – brak danych (zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1987/1988 79.
1990/1991 62.
1992/1993 4.
1993/1994 21.
1994/1995 64.
1995/1996 18.
1996/1997 41.
1997/1998 10.
1998/1999 8.
1999/2000 6.
2000/2001 21.
2001/2002 38.

Turniej Nordycki (Skandynawski)Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1997 13.
1998 13.
1999 4.
2000 12.
2001 53.
2002 63.

Puchar Świata w lotach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1997/1998 21.
1998/1999 8.
1999/2000 15.
2000/2001 50.

Letnie Grand Prix w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1994 54.
1996 3.
1997 1.
1998 1.
1999 4.
2001 5.
2002 34.
2005 74.

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

  1.   Predazzo – 28 sierpnia 1996 (1. miejsce)
  2.   Stams – 1 września 1996 (1. miejsce)
  3.   Courchevel – 14 sierpnia 1997 (1. miejsce)
  4.   Hinterzarten – 24 sierpnia 1997 (1. miejsce)
  5.   Predazzo – 27 sierpnia 1997 (1. miejsce)
  6.   Stams – 9 sierpnia 1998 (1. miejsce)
  7.   Predazzo – 11 sierpnia 1998 (1. miejsce)
  8.   Hinterzarten – 16 sierpnia 1998 (1. miejsce)
  9.   Hakuba – 12 września 1998 (2. miejsce)
  10.   Hakuba – 13 września 1998 (1. miejsce)
  11.   Courchevel – 14 sierpnia 1999 (2. miejsce)
  12.   Stams – 22 sierpnia 1999 (2. miejsce)
  13.   Sapporo – 15 września 1999 (3. miejsce)
  14.   Hakuba – 9 września 2001 (1. miejsce)

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za wszystkie skoki (tak jak np. w TCS)

1994
      punkty
44 41 - 154,0
1996
          punkty
8 11 11 1 1 280
1997
          punkty
1 21 1 1 - 310
1998
            punkty
1 1 6 1 2 1 520
1999
          punkty
14 2 2 4 3 288
2001
              punkty
14 9 15 43 5 9 1 237
2002
            punkty
- 22 14 35 33 44 27
2005
                punkty
- - - - - - 30 - 1
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

UwagiEdytuj

  1. Skład zespołu: Jiro Kamiharako, Masahiko Harada, Noriaki Kasai, Kenji Suda
  2. Skład zespołu: Jin’ya Nishikata, Takanobu Okabe, Noriaki Kasai, Masahiko Harada
  3. a b Skład zespołu:Takanobu Okabe, Hiroya Saitō, Masahiko Harada i Kazuyoshi Funaki
  4. Skład zespołu: Masahiko Harada, Hiroki Yamada, Hideharu Miyahira, Kazuyoshi Funaki
  5. Skład zespołu: Kenji Suda, Takanobu Okabe, Noriaki Kasai, Masahiko Harada
  6. Skład zespołu: Masahiko Harada, Noriaki Kasai, Hideharu Miyahira, Kazuyoshi Funaki
  7. Skład zespołu: Hideharu Miyahira, Kazuya Yoshioka, Masahiko Harada, Noriaki Kasai
  8. Skład zespołu: Hideharu Miyahira, Takanobu Okabe, Noriaki Kasai, Masahiko Harada

PrzypisyEdytuj

  1. Skoki Narciarskie - Masahiko Harada (sylwetka, biografia) - www.skokinarciarskie.pl - wszystko o skokach narciarskich, www.skokinarciarskie.pl [dostęp 2017-11-25] (pol.).
  2. Masahiko Harada Bio, Stats and Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2013-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-10)].
  3. Bartosz Nosal: Jak na igrzyskach skakano drużynowo (pol.). zczuba.pl, 2010-02-22. [dostęp 2012-02-27].
  4. Paweł Guzik: Skoki Narciarskie: Masahiko Harada trenerem (pol.). skijumping.pl, 2007-05-31. [dostęp 2012-02-27].
  5. Paweł Stawowczyk: Skoki Narciarskie - IO: Kuettel i Kofler wygrywają kwalifikacje!. skokinarciarskie.pl, 2006-02-11. [dostęp 2012-09-13].
  6. Przed sezonem 1995/1996.

Linki zewnętrzneEdytuj