Otwórz menu główne

Gregor Schlierenzauer

austriacki skoczek narciarski

Gregor Schlierenzauer (ur. 7 stycznia 1990 w Rumie[1]) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant SV Innsbruck Bergisel. Czterokrotny medalista olimpijski: dwukrotny brązowy w konkursach indywidualnych (2010), a także złoty (2010) i srebrny (2014) w drużynie. Dwunastokrotny medalista mistrzostw świata, w tym indywidualny mistrz świata z konkursu na dużej skoczni w Oslo w 2011 i trzykrotny wicemistrz świata z Liberca (2009), Val di Fiemme (2013) i Falun (2015). Pięciokrotny medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, w tym indywidualnie złoty z Oberstdorfu (2008) i srebrny z Planicy (2010). Indywidualny i drużynowy mistrz świata juniorów z 2006. Dwukrotny zdobywca Pucharu Świata w skokach narciarskich (w sezonach 2008/2009 oraz 2012/2013). Zwycięzca 60. i 61. Turnieju Czterech Skoczni, dwóch edycji Turnieju Nordyckiego (2008 i 2009) oraz Letniego Grand Prix 2008. W 2013 został odznaczony medalem Holmenkollen[5].

Gregor Schlierenzauer
Gregor Schlierenzauer
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1990
Rum[1], Austria
Klub SV Innsbruck Bergisel
Wzrost 180 cm[2]
Debiut w PŚ 12 marca 2006 w Oslo (24. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 12 marca 2006 w Oslo (24. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 3 grudnia 2006 w Lillehammer (1. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 3 grudnia 2006 w Lillehammer
Rekord życiowy 243,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (12 lutego 2011)
(253,5 m z podpórką[3])
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
Złoto Vancouver 2010 duża druż.
Srebro Soczi 2014 duża druż.
Brąz Vancouver 2010 normalna
Brąz Vancouver 2010 duża
Mistrzostwa świata
Złoto Sapporo 2007 duża druż.
Złoto Liberec 2009 duża druż.
Złoto Oslo 2011 duża
Złoto Oslo 2011 duża druż.
Złoto Oslo 2011 norm. druż.
Złoto Val di Fiemme 2013 duża druż.
Srebro Liberec 2009 normalna
Srebro Val di Fiemme 2013 normalna
Srebro Val di Fiemme 2013 norm. miesz.
Srebro Falun 2015 duża
Srebro Falun 2015 duża druż.
Brąz Lahti 2017 duża druż.
Mistrzostwa świata w lotach
Złoto Oberstdorf 2008 indywidualnie
Złoto Oberstdorf 2008 drużynowo
Złoto Planica 2010 drużynowo
Złoto Vikersund 2012 drużynowo
Srebro Planica 2010 indywidualnie
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Kranj 2006 indywidualnie
Złoto Kranj 2006 drużynowo
Inne nagrody
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2008/2009
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2012/2013
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2007/2008
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2009/2010
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2011/2012
Puchar Świata w lotach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Mała kryształowa kula
2008/2009
FIS Crystal Globe.svg Mała kryształowa kula
2010/2011
FIS Crystal Globe.svg Mała kryształowa kula
2012/2013
Silver medal with cup.svg 2. miejsce (nieoficjalnie)[a]
2007/2008
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2009/2010
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2013/2014
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2011/2012
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2012/2013
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2006/2007
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2008/2009
Turniej Nordycki
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2008
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2009
Puchar KOP
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2012/2013
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2010/2011
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2009/2010
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2008
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2007
Turniej Czterech Narodów
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2008
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2006
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2007
FIS Cup
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2005/2006
Inne
Gold medal with cup.svg Skok Roku
2009[4]
Gold medal with cup.svg Medal Holmenkollen
2013
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi
Strona internetowa

W trakcie kariery poprawił wiele rekordów w PŚ. W sezonie 2008/2009 pobił rekord Janne Ahonena w liczbie zwycięstw w jednym sezonie, wygrywając trzynaście konkursów. Ustanowił też rekord w liczbie miejsc na podium (20) i został pierwszym w historii skoczkiem narciarskim, który w jednym sezonie zdobył ponad 2000 punktów (2083). Rekordy te przetrwały do sezonu 2015/2016, gdy poprawił je Peter Prevc[6]. Od 3 lutego 2013 Schlierenzauer jest rekordzistą w liczbie zwycięstw w konkursach PŚ, gdy poprawił wynik należący od lat 80. XX wieku do Mattiego Nykänena (46). Łącznie w karierze wygrał 53 konkursy PŚ.

Jego rekord życiowy w długości skoku wynosi 243,5 m i został ustanowiony 12 lutego 2011 podczas pierwszej serii konkursu indywidualnego w lotach narciarskich w Vikersund. 22 marca 2018 w Planicy skoczył 253,5 m, jednakże podparł ten skok i nie został uznany przez Międzynarodową Federację Narciarską jako rekord życiowy[7].

7 stycznia 2016 po zakończeniu startów w Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer ogłosił zawieszenie kariery na czas nieokreślony[8]. Do rywalizacji powrócił 13 stycznia 2017, zdobywając 19. miejsce w kwalifikacjach do konkursu w Wiśle[9].

Spis treści

Życie prywatneEdytuj

Jest synem Angeliki i Paula Schlierenzauerów. Ma starszą siostrę Glorię i młodszego brata Lucasa. Od urodzenia nie dosłyszy na lewe ucho[1]. Jest chory na astmę[10].

Schlierenzauer jest absolwentem gimnazjum narciarskiego w Stams (niem. Schigymnasium in Stams), które ukończyli między innymi: Andreas Goldberger, Andreas Kofler, Martin Koch i Wolfgang Loitzl[11].

Przebieg karieryEdytuj

Pierwszy skok w karierze Schlierenzauer oddał w 1999 roku w Fulpmes. W reprezentacji Austrii występuje od 2004 roku[12].

2005/2006Edytuj

Mistrzostwa świata juniorów – 1. miejsceEdytuj

W 2006 wziął udział w mistrzostwach świata juniorów w Kranju. 2 lutego 2006 zdobył złoty medal w konkursie indywidualnym[13]. Dwa dni później zdobył drugi tytuł mistrzowski wraz z reprezentacją. Oprócz niego w drużynie byli: Arthur Pauli, Thomas Thurnbichler i Mario Innauer[14].

Puchar Świata – 73. miejsceEdytuj

W Pucharze Świata zadebiutował 12 marca 2006 podczas zawodów na skoczni Holmenkollen w Oslo. Zajął w tym konkursie 24. miejsce. Zdobyte w ten sposób 7 punktów pozwoliły na zajęcie 73. pozycji w klasyfikacji generalnej sezonu[b][15].

Turniej Nordycki – 50. miejsceEdytuj

Konkurs w Oslo był zarazem konkursem zaliczanym do Turnieju Nordyckiego. Ponieważ był to jedyny start Schlierenzauera w tym turnieju, został sklasyfikowany na 50. miejscu[16].

Puchar Kontynentalny – 124. miejsceEdytuj

W zawodach zaliczanych do Pucharu Kontynentalnego wystąpił dwukrotnie. Podczas zawodów w Planicy (7–8 stycznia 2006) zajął kolejno 28. i 32. lokatę[17].

Puchar FIS – 3. miejsceEdytuj

Wystąpił w czterech konkursach zaliczanych do Pucharu FIS. 1 stycznia 2006 na skoczni w Seefeld zajął drugą pozycję, przegrywając tylko z Mario Innauerem. 1 marca 2006 uplasował się ponownie na drugim miejscu, tym razem w Zaō. Dzień później był szósty. 4 marca 2006 wygrał zawody w Sapporo[18].

2006/2007Edytuj

Mistrzostwa świata – 8. i 10. miejsceEdytuj

Mistrzostwa świata w Sapporo były pierwszymi seniorskimi mistrzostwami w karierze Gregora Schlierenzauera. Po dobrej pierwszej części sezonu, Austriak był wymieniany w gronie faworytów konkursów na Okurayamie i Miyanomori[19]. 24 lutego 2007 zajął 10. miejsce w konkursie na dużej skoczni. Tydzień później na normalnym obiekcie był ósmy. W konkursie drużynowym zdobył wraz z Thomasem Morgensternem, Wolfgangem Loitzlem i Andreasem Koflerem tytuł mistrza świata[20].

Puchar Świata – 4. miejsceEdytuj

Sezon 2006/2007 był pierwszym w karierze Gregora Schlierenzauera, spędzonym głównie na zawodach Pucharu Świata. Skoczka zabrakło na zawodach w Kuusamo, inaugurujących sezon. Pojawił się tydzień później podczas zawodów w Lillehammer. 2 grudnia 2006 w pierwszym norweskim konkursie, zajął 4. pozycję. Następnego dnia odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w karierze. Wyczyn ten powtórzył 16 grudnia 2006 na skoczni w Engelbergu. W drugich zawodach w Szwajcarii uplasował się na 3. miejscu. Po Turnieju Czterech Skoczni (w trakcie którego Schlierenzauer był przez pewien czas liderem Pucharu Świata) Austriaka zabrakło na starcie zawodów na mamuciej skoczni w Vikersund. W Zakopanem, w jednoseryjnym konkursie na Wielkiej Krokwi zajął 9. miejsce. Następne zawody w Oberstdorfie zakończył na 4. i 10. miejscu. W Titisee-Neustadt był 8. i 2., a w Klingenthal wygrał kolejny konkurs. Gorszą lokatę zajął w Willingen – siedemnastą. Po Turnieju Nordyckim Schlierenzauera po raz kolejny zabrakło na lotach narciarskich. Alexander Pointner nie wystawił go do kadry na finałowe konkursy w Planicy[21].

Turniej Czterech Skoczni – 2. miejsceEdytuj

Swój debiut na Turnieju Czterech Skoczni rozpoczął od zwycięstwa na Schattenbergschanze w Oberstdorfie. W Garmisch-Partenkirchen Austriakowi nie udało się stanąć na podium. Czwarte miejsce w konkursie pozwoliło mu jednak utrzymać prowadzenie w klasyfikacji turnieju. Szansę na jego zwycięstwo stracił na skoczni w Innsbrucku – 4 stycznia 2007 na Bergisel uplasował się na 11. pozycji. W ostatnim konkursie turnieju, 7 stycznia 2007 w Bischofshofen, Schlierenzauer ponownie zwyciężył. W łącznej klasyfikacji turnieju lepszy od niego był tylko reprezentant Norwegii Anders Jacobsen[22].

Turniej Nordycki – 24. miejsceEdytuj

W zawodach inaugurujących Turniej Nordycki, na skoczni w Lahti nie zakwalifikował się do drugiej serii konkursu Pucharu Świata. 11 marca 2007 na Salpausselkä zajął 38. pozycję. Dwa dni później w Kuopio był dziewiąty. Gorzej wypadły Austriakowi konkursy w Oslo. 17 i 18 marca 2007 zakończył starty w turnieju na 19. i 41. miejscu[23].

2007/2008Edytuj

Mistrzostwa świata w lotach – 1. miejsceEdytuj

Mistrzostwa świata w lotach organizowane w Oberstdorfie były debiutem Gregora Schlierenzauera na mamuciej skoczni. Po pierwszym dniu zmagań na Skoczni Heinego Klopfera, 22 lutego 2008, zajmował 2. pozycję, przegrywając z Bjørnem Einarem Romørenem. Następnego dnia pokonał Norwega oraz Martina Kocha, zostając mistrzem świata w lotach narciarskich. Był to pierwszy indywidualny medal w imprezie seniorskiej w karierze Schlierenzauera. Dzień później zdobył drugi złoty medal – w konkursie drużynowym, gdzie startował razem z Kochem Thomasem Morgensternem i Andreasem Koflerem[24].

Puchar Świata – 2. miejsceEdytuj

Sezon PŚ rozpoczął 1 grudnia 2007 od 4. miejsca na skoczni Rukatunturi w Kuusamo. Tydzień po tych zawodach, zajął 2. i 9. pozycję na skoczni w Trondheim. 13 i 14 grudnia 2007 stawał na podium na skoczni normalnej w Villach, zajmując trzecią i drugą lokatę. Podczas następnych zawodów Pucharu Świata, rozegranych w Engelbergu był czwarty i drugi. Po Turnieju Czterech Skoczni zanotował 18. i 6. pozycję w Predazzo. W zawodach na mamuciej skoczni w Harrachovie Schlierenzauer nie wystartował. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, 25 stycznia 2008 odniósł swoje drugie pucharowe zwycięstwo w sezonie. Dwa dni później na tej samej skoczni zajął 8. miejsce. Schlierenzauer nie skakał w kolejnych zawodach, które odbyły się w Sapporo. Do rywalizacji powrócił podczas konkursu w Libercu, gdzie zajął dwukrotnie drugie miejsce, przegrywając wpierw z Thomasem Morgensternem, a dzień później z Andersem Jacobsenem. Następny konkurs to 8. pozycja w Willingen. Po zwycięskim dla niego Turnieju Nordyckim, wygrał oba finałowe konkursy w Planicy[25].

Turniej Czterech Skoczni – 12. miejsceEdytuj

Pierwszy konkurs Turnieju Czterech Skoczni, na skoczni w Oberstdorfie ukończył na 2. miejscu. Później wygrał zawody w Ga-Pa, ustanawiając rekord nowo wybudowanej skoczni Große Olympiaschanze. Uzyskał 141 metrów, poprawiając o dwa metry rezultat Janne Ahonena i został liderem turnieju. Konkurs w Innsbrucku, z powodu zbyt silnie wiejącego wiatru, został odwołany i przeniesiony do Bischofshofen. W serii próbnej przed trzecim konkursem TCS, pobił oficjalny rekord obiektu o dwa metry, lądując na 145 metrze[c]. W zawodach Austriak uplasował się na 5. pozycji i stracił prowadzenie w turnieju. W ostatnim z konkursów nie zakwalifikował się do finałowej serii, zajmując 42. lokatę. Wynik ten sprawił, że spadł w klasyfikacji generalnej turnieju z trzeciej na 12. pozycję[26].

Turniej Nordycki – 1. miejsceEdytuj

W pierwszych konkursach Turnieju Skandynawskiego, rozegranych 3 i 4 marca 2008 w Kuopio zajął drugą i czwartą pozycję. Trzy dni później na skoczni w Lillehammer odniósł kolejne zwycięstwo w Pucharze Świata, ustanawiając przed konkursem nowy rekord obiektu (143 metry). W ostatnich zawodach turnieju na skoczni w Oslo, odniósł kolejne zwycięstwo. Wygrana ta pozwoliła Schlierenzauerowi wyprzedzić w klasyfikacji Turnieju Nordyckiego liderującego przed ostatnimi zawodami Janne Happonena[27].

2008/2009Edytuj

Mistrzostwa świata – 2. i 4. miejsceEdytuj

Podczas mistrzostw świata w Libercu startował jako aktualny lider Pucharu Świata. W pierwszym konkursie, na normalnej skoczni, Austriak został wicemistrzem świata, przegrywając tylko z Wolfgangiem Loitzlem. W drugim konkursie, na dużej skoczni, zajmował 4. miejsce po pierwszej serii zawodów. Druga seria została odwołana z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych, w wyniku czego rezultat ten był ostatecznym miejscem Schlierenzauera w konkursie. Austriak stanął tuż za podium, przegrywając z Andreasem Küttelem, Martinem Schmittem i Andersem Jacobsenem[28].

W konkursie drużynowym wraz z Wolfgangiem Loitzlem, Martinem Kochem i Thomasem Morgensternem zdobył złoty medal[28].

Puchar Świata – 1. miejsceEdytuj

Sezon Pucharu Świata rozpoczął od trzeciego miejsca w inaugurujących zawodach w Kuusamo, rozegranych 29 listopada 2008. Tydzień później wygrał pierwszy konkurs w sezonie, na skoczni w Trondheim. Oprócz zwycięstwa i rekordu skoczni (140 m), został również liderem Pucharu Świata. Następnego dnia był trzeci, tracąc żółty plastron lidera na rzecz Simona Ammanna. W kolejnych zawodach, w Pragelato, uplasował się na 3. i 4. pozycji. 20 i 21 grudnia 2008, podczas konkursów w Engelbergu, zajął 3. i 1. lokatę.

Po Turnieju Czterech Skoczni Schlierenzauer triumfował dwukrotnie w Tauplitz, bijąc rekord skoczni – 215,5 metra. W kolejnych zawodach, na skoczni w Zakopanem był trzeci oraz pierwszy. Podczas przedolimpijskich zawodów w Whistler dwukrotnie był najlepszy, a ponadto ustanowił rekord obiektu (149 m) i ponownie został liderem Pucharu Świata. Kolejne zwycięstwo odniósł w Sapporo. Z minimalnymi przewagami zwyciężył jeszcze w Willingen i Klingenthal. Jako czwarty skoczek w historii, po Jannem Ahonenie, Mattim Hautamäkim i Thomasie Morgensternie, Schlierenzauer wygrał sześć konkursów Pucharu Świata z rzędu[29][30][31]. 14 lutego 2009 na mamuciej skoczni w Oberstdorfie Schlierenzauer zajął 8. miejsce.

Podczas Turnieju Nordyckiego Schlierenzauer zapewnił sobie Kryształową Kulę za zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Pucharu Świata. W kolejnych zawodach, 20 marca 2009 w Planicy wygrał po raz trzynasty w sezonie i zapewnił sobie również małą Kryształową Kulę za loty narciarskie. W kończących sezon zawodach, 22 marca 2009, zajął piątą pozycję.

Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsceEdytuj

29 grudnia 2008 w Oberstdorfie w zawodach inaugurujących Turniej Czterech Skoczni 2008/2009, zajął czwartą pozycję. W pierwszej serii konkursu rozgrywanego systemem KO rywalizował z Piotrem Żyłą i został zwycięzcą pary. Podobnie było w drugim konkursie, 1 stycznia 2009 w Garmisch. Trzy dni później na Bergisel Austriak uplasował się na drugim miejscu, a w kończących cykl zawodach w Bischofshofen był czwarty. W klasyfikacji łącznej zdobył 1077,1 punktu i zajął trzecie miejsce[32].

Turniej Nordycki – 1. miejsceEdytuj

8 marca 2009 w Lahti w przeniesionym na skocznię normalną konkursie zajął pierwsze miejsce i objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej turnieju. Dwa dni później na skoczni w Kuopio uplasował się na 10. pozycji i stracił prowadzenie w turnieju na rzecz Simona Ammanna. W kolejnym konkursie w Lillehammer Schlierenzauer ponownie był na podium, stając na najniższym jego stopniu. W kończących cykl zawodach na mamuciej skoczni w Vikersund odniósł kolejne zwycięstwo. Dzięki temu wynikowi triumfował również w końcowej klasyfikacji turnieju.

2009/2010Edytuj

Igrzyska olimpijskie – 3. i 3. miejsceEdytuj

 
Gregor Schlierenzauer z brązowym medalem igrzysk olimpijskich.

Igrzyska olimpijskie w Vancouver były dla Schlierenzauera debiutem w imprezie tej rangi. Austriak przed igrzyskami był zaliczany do grona faworytów w walce o medale. W pierwszym konkursie na skoczni o punkcie K–95 m w pierwszym skoku uzyskał 101,5 m i zajmował 7. pozycję, tracąc do pozycji medalowej 4,5 pkt. W drugim skoku uzyskał drugą odległość konkursu – 106,5 m, dzięki czemu zdobył brązowy medal. Do złotego medalisty Simona Ammanna stracił 8,5 pkt. Tydzień później odbył się konkurs na skoczni o punkcie K–125 m. Austriak podobnie jak w konkursie na skoczni mniejszej po pierwszej serii zajmował pozycję poza podium. Uzyskał 130,5 m i był piąty. W drugiej serii skoczył na odległość 136 m i udało mu się o 1 pkt wyprzedzić czwartego Andreasa Koflera. Tym razem do złotego medalisty stracił 21,4 pkt. Do dwóch brązowych medali dołożył jeszcze złoto w konkursie drużynowym.

Mistrzostwa świata w lotach – 2. miejsceEdytuj

 
Gregor Schlierenzauer na podium mistrzostw świata w lotach

W Planicy wystartował jako obrońca tytułu sprzed dwóch lat. 19 marca 2010, w pierwszej serii mistrzostw świata w lotach, Austriak uzyskał odległość 209,5 metra, co dało mu 4. miejsce. Do prowadzącego Adama Małysza tracił 6,4 pkt. W drugiej serii skoczył 205 metrów w niekorzystnych warunkach i przesunął się na trzecie miejsce. Po pierwszym dniu do wyprzedzających go Małysza i Ammanna tracił odpowiednio 14,4 i 17,2 pkt. W trzeciej serii uzyskał 222,5 metra, dzięki czemu bardzo zbliżył się do Adama Małysza. Ostatni skok Schlierenzauera to 230,5 metra, który dał mu srebrny medal. Do mistrza świata Simona Ammanna stracił 25,5 pkt. W konkursie drużynowym Austriacy ze Schlierenzauerem w składzie zdobyli złoty medal.

Puchar Świata – 2. miejsceEdytuj

W inaugurującym sezon 2009/2010 konkursie na skoczni Ruka w Kuusamo po pierwszej serii zajmował 24. pozycję. W drugiej serii udało mu się przesunąć na 19. miejsce. W kolejnym konkursie na skoczni w Lillehammer po pierwszym skoku był na szóstym miejscu, ale druga próba pozwoliła mu odnieść zwycięstwo. Dzień później uzyskał odległość 150,5 m, co byłoby nowym rekordem skoczni, ale skoku nie zdołał ustać. Mimo to konkurs ukończył na 4. miejscu i został nowym liderem Pucharu Świata. W pierwszym z trzech konkursów w Engelbergu zajął drugie miejsce, przegrywając z Simonem Ammannem o 2,2 pkt. W drugim także stoczył walkę ze Szwajcarem, ale tym razem wygrał o 1 pkt. Najgorszy w jego wykonaniu był trzeci jednoseryjny konkurs, gdyż zajął w nim 6. miejsce i stracił prowadzenie w PŚ.

Po Turnieju Czterech Skoczni nadal zajmował drugą pozycję w klasyfikacji generalnej. Nie udało się odrobić strat w pierwszym konkursie na mamuciej skoczni w Tauplitz, gdzie zajął 5. miejsce, a Simon Ammann był drugi. W następnym konkursie odniósł zwycięstwo, bijąc rekord w liczbie wygranych konkursów na skoczniach mamucich. Nie wziął udziału w konkursach w Japonii, przez co jego strata do lidera PŚ wzrosła. W Zakopanem wygrał oba konkursy, dość wyraźnie pokonując rywali. Podczas kolejnego konkursu skoków na mamuciej skoczni w Oberstdorfie zajął 7. miejsce. Kilka dni później zajął trzecie miejsce podczas konkursu w Klingenthal, przegrywając tylko z Simonem Ammannem i Adamem Małyszem. W Willingen iwygrał swój 32. konkurs w karierze. Przed igrzyskami tracił do Ammanna 57 pkt.

Ostatecznie przegrał z Ammannem rywalizację o Kryształową Kulę o 281 pkt. Drugie miejsce zajął również w Pucharze Świata w lotach, gdzie przegrał z Robertem Kranjcem. W całym sezonie wygrał osiem konkursów i jedenaście razy stał na podium.

Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsceEdytuj

Schlierenzauer podobnie jak w trzech poprzednich sezonach był w gronie faworytów do wygrania Turnieju Czterech Skoczni. Na skoczni w Oberstdorfie oddał skoki na odległość 118 i 123 m. Zajął 9. miejsce i do zwycięzcy konkursu oraz lidera turnieju Andreasa Koflera stracił 36,4 pkt. W Ga–Pa wygrał konkurs po skokach 136,5 i 137,5 m. i zmniejszył stratę do Koflera do 29,6 pkt. Kolejne zwycięstwo odniósł w Innsbrucku, skacząc 130 i 122 m. Ponownie w czołówce był Andreas Kofler i Schlierenzauer przed ostatnim konkursem na skoczni w Bischofshofen tracił do niego 13,6 pkt. W tym konkursie skoczył 128,5 i 134 m, co dało mu 6. miejsce. W klasyfikacji generalnej turnieju zajął 4. miejsce, przegrywając z Koflerem, Ahonenem i Loitzlem. Do zwycięzcy turnieju Andreasa Koflera stracił ostatecznie 16,1 pkt.

Turniej Nordycki – 4. miejsceEdytuj

Turniej Nordycki był ostatnim aktem sezonu 2009/2010. Schlierenzauer przystępował do niego z realną szansą na wygranie nie tylko tego turnieju, ale także na zdobycie kryształowej kuli za wygranie klasyfikacji generalnej PŚ. Z powodu choroby nie wziął udziału w konkursie drużynowym w Lahti. Wystąpił za to w niedzielnym konkursie indywidualnym. W pierwszej serii oddał skok na odległość 124 m i zajmował trzecie miejsce, ale miał tylko 0,3 pkt przewagi nad Thomasem Morgensternem. W drugiej serii Morgenstern uzyskał 130 m. Schlierenzauer skoczył trzy metry krócej i nie utrzymał pozycji na podium (zajął 4. miejsce). Po pierwszym konkursie jego strata do lidera turnieju Simona Ammanna wynosiła 19,5 pkt. Podczas konkursu w Kuopio po skoku na odległość 116 m zajmował 11. miejsce po pierwszej serii. W drugiej serii skoczył jeszcze krócej (113 m), ale utrzymał swoje 11. miejsce. Trzeci konkurs turnieju odbył się na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer. W pierwszej serii skoczył 132 metry i zajmował 3. miejsce ze stratą 3,4 pkt do prowadzącego Adama Małysza. W drugiej serii uzyskał 132,5 metra, co pozwoliło mu na zajęcie drugiego miejsca. Było to jego 52. podium w karierze. Ostatni konkurs Turnieju Nordyckiego i Pucharu Świata odbył się na nowej skoczni Holmenkollbakken w Oslo. W pierwszej serii oddał skok na odległość 125,5 metra i zajmował 9. miejsce. W drugiej uzyskał 119,5 metra i spadł na 12. miejsce. Turniej Nordycki zakończył na czwartym miejscu. Do triumfatora Simona Ammanna stracił ostatecznie 108,6 pkt, a do trzeciego Thomasa Morgensterna 21,4 pkt.

2010/2011Edytuj

 
Schlierenzauer podczas benefisu Adama Małysza w Zakopanem

Puchar Świata – 9. miejsceEdytuj

W sezonie 2010/2011 poddał się indywidualnym treningom (poza kadrą reprezentacyjną) pod okiem Markusa Maurbergera[33]. Sezon rozpoczął zajmując miejsca w drugiej dziesiątce podczas pierwszych czterech konkursów Pucharu Świata. Nie wystartował w Engelbergu[34]. W 2011 w Harrachovie na mamuciej skoczni zajął kolejno 5. i 13. miejsce. 21 stycznia 2011 w pierwszym z trzech konkursów PŚ w Zakopanem zajął 6. miejsce i otrzymał nagrodę Man of the Day. W kolejnych konkursach w Zakopanem uzyskał 9. i 19. lokatę. Następnie na niemieckich skoczniach, tj. 23 stycznia 2011 w Willingen i 2 lutego 2011 w Klingenthal dwukrotnie był na 5. miejscu, z czego po konkursie w Klingenthal ponownie został "zawodnikiem dnia". 5 lutego 2011 na skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie po raz pierwszy w tym sezonie stanął na podium, zajmując 3. miejsce, dzięki skokom na odległości 198,0 m i 208,5 m. Tego dnia 2. miejsce zdobył Tom Hilde, natomiast zwycięzcą tego konkursu został Martin Koch.

12 lutego 2011 w Vikersund skoczył 243,5 m i 232,5 m i odniósł pierwsze zwycięstwo w sezonie. Następnego dnia również wygrał, skacząc 227,0 m i 237,5 m. W Lahti zajął 8. miejsce. Ponownie wygrał 18 marca 2011 w Planicy, na Letalnicy, dzięki skokom na 219,0 m i 226,0 m. W finałowych zawodach sezonu znalazł się zaraz za podium – na 4. miejscu. Sezon ukończył na 9. pozycji w klasyfikacji generalnej, startując w 19 konkursach, punktując we wszystkich z nich i 11 razy kończąc rywalizację w pierwszej dziesiątce.

Po zakończeniu sezonu Gregor Schlierenzauer wziął jeszcze udział w benefisie polskiego skoczka, Adama Małysza[35]. Wylosował on odległość 120 m. Konkurs skoków do celu został odwołany, jednak Austriak zjechał spod skoczni wraz z innymi skoczkami[36].

Turniej Czterech Skoczni – 36. miejsceEdytuj

Z powodu urazu kolana nie brał udziału w dwóch pierwszych konkursach 59. Turnieju Czterech Skoczni[34]. 3 stycznia 2011 w Innsbrucku zajął 18. miejsce, zaś 6 stycznia w Bischofshofen 23. miejsce. Ostatecznie w Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na 36. pozycji.

Mistrzostwa świata – 8. i 1. miejsceEdytuj

Rywalizację w mistrzostwach świata 2011 rozpoczął od konkursu indywidualnego na skoczni Midtstubakken, gdzie skoczył 93,5 m i 98,0 m i znalazł się na ósmym miejscu (wygrał Morgenstern). W zawodach drużynowych oddał skoki na odległość 105,0 m i 103,0 m, a austriacka reprezentacja zajęła pierwsze miejsce. 3 marca 2011 w konkursie indywidualnym na dużej skoczni Holmenkollbakken zdobył mistrzostwo świata, skokami na 130,0 m i 134,5 m. W zawodach drużynowych na dużej skoczni Austria, ze Schlierenzauerem w składzie, ponownie zajęła 1. miejsce, tym samym zdobywając wszystkie złote medale mistrzostw świata w skokach narciarskich.

2011/2012Edytuj

Puchar Świata – 2 miejsceEdytuj

W całym sezonie wygrał 5 konkursów, tyle samo co Andreas Kofler. Średnio oddawał najdłuższe skoki w całym sezonie, przekraczając średnio 130 metry. W klasyfikacji generalnej PŚ zajął 2. miejsce, przegrywając o niecałe 100 punktów z Norwegiem Andreasem Bardalem. Wystąpił w 24 z 26 konkursów.

Turniej Czterech Skoczni – 1 miejsceEdytuj

Austriak wygrał ten turniej po raz pierwszy w karierze. Wygrał 2 z 4 konkursów (w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen). Wygrana w Oberstdorfie wywołała kontrowersje, bowiem w pierwszej serii oddał bardzo krótki skok i tylko dzięki systemowi KO zakwalifikowałby się do II serii na bardzo dalekim miejscu. Jednak sędziowie po nieudanym skoku Happonena zdecydowali się na powtórzenie I serii.

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejówEdytuj

Turniej 2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006
Puchar Świata 35 34 43 10 6 1 2 9 2 1 2 4 73
Puchar Świata w lotach 46 34 18 3 1 8 1 2 1 2
Turniej Czterech Skoczni 26 33 7 8 1 1 36 4 3 12 2
Raw Air 29 28 X X X X X X X X X X X
Willingen Five X X X X X X X X X X X X
Planica 7 23 X X X X X X X X X X X X
Turniej Nordycki X X X X X X X X 4 1 1 24 50
Letnie Grand Prix 31 4 64 41 4 16 5 1 3 5
Turniej Czterech Narodów X X X X X X X X 1 3 3
Lotos Poland Tour X X X X X X X 2 X X X X X

Igrzyska olimpijskie Olympic rings without rims.svgEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2010   Vancouver/Whistler brązowy medal (K-95), brązowy medal (K-125)
2014   Soczi/Krasnaja Polana 11. miejsce (K-95), 7. miejsce (K-125)
2018   Pjongczang 22. miejsce (K-98)

DrużynowoEdytuj

2010   Vancouver/Whistler złoty medal[d]
2014   Soczi/Krasnaja Polana srebrny medal[e]
2018   Pjongczang 4. miejsce[f]

Starty G. Schlierenzauera na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
3.  13 lutego 2010   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 106,5 m 268,0 pkt 8,5 pkt Simon Ammann
3.  20 lutego 2010   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 indywid. 130,5 m 136,0 m 262,2 pkt 21,4 pkt Simon Ammann
1.  22 lutego 2010   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 druż.[d] 140,5 m 146,5 m 1107,9 pkt (290,3 pkt)
11. 9 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 96,0 m 101,0 m 253,3 pkt 24,7 pkt Kamil Stoch
7. 15 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 132,5 m 130,5 m 255,2 pkt 23,5 pkt Kamil Stoch
2.  17 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż.[e] 128,5 m 132,0 m 1038,4 pkt (259,9 pkt) 2,7 pkt Niemcy
22. 10 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 102,5 m 99,5 m 212,2 pkt 47,1 pkt Andreas Wellinger
4. 19 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[f] 127,5 m 122,5 m 978,4 pkt (229,3 pkt) 120,1 pkt Norwegia

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2007   Sapporo 10. miejsce (K-120), 8. miejsce (K-90)
2009   Liberec srebrny medal (K-90), 4. miejsce (K-120)
2011   Oslo 8. miejsce (K-95), złoty medal (K-120)
2013   Val di Fiemme/Predazzo srebrny medal (K-95), 8. miejsce (K-120)
2015   Falun 22. miejsce (K-90), srebrny medal (K-120)
2017   Lahti 24. miejsce (K-90)

DrużynowoEdytuj

2007   Sapporo złoty medal[g]
2009   Liberec złoty medal[h]
2011   Oslo złoty medal (K-95)[i], złoty medal (K-120)[i]
2013   Val di Fiemme/Predazzo srebrny medal (drużyna mieszana/K-95)[j], złoty medal (K-120)[k]
2015   Falun srebrny medal (K-120)[l]
2017   Lahti brązowy medal (K-116)[m]

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
10. 24 lutego 2007   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 115,0 m 124,5 m 223,6 pkt 42,5 pkt Simon Ammann
1.  25 lutego 2007   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[g] 123,5 m 117,5 m 1000,2 pkt (226,3 pkt)
8. 3 marca 2007   Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 92,5 m 93,0 m 240,5 pkt 36,5 pkt Adam Małysz
2.  21 lutego 2009   Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 102,0 m 99,0 m 275,0 pkt 7,0 pkt Wolfgang Loitzl
4. 27 lutego 2009   Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 132,0 m [n] 138,6 pkt 2,7 pkt Andreas Küttel
1.  28 lutego 2009   Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[h] 127,5 m 123,0 m 1034,3 pkt (250,4 pkt)
8. 26 lutego 2011   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 93,5 m 98,0 m 235,2 pkt 34,0 pkt Thomas Morgenstern
1.  27 lutego 2011   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[i] 105,0 m 103,0 m 1025,5 pkt (249,9 pkt)
1.  3 marca 2011   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 130,0 m 134,5 m 277,5 pkt
1.  5 marca 2011   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[i] 125,5 m 500,0 pkt (120,0 pkt)
2.  23 lutego 2013   Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 98,0 m 97,5 m 248,4 pkt 4,2 pkt Anders Bardal
2.  24 lutego 2013   Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż. mix.[j] 99,0 m 100,0 m 986,7 pkt (254,6 pkt) 24,3 pkt Japonia
8. 28 lutego 2013   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 128,5 m 279,2 pkt 16,6 pkt Kamil Stoch
1.  2 marca 2013   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż.[k] 124,5 m 129,0 m 1135,9 pkt (281,1 pkt)
22. 21 lutego 2015   Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 89,0 m 88,5 m 215,9 pkt 36,8 pkt Rune Velta
2.  26 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 128,0 m 130,0 m 246,4 pkt 22,3 pkt Severin Freund
2.  28 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 druż.[l] 119,0 m 129,0 m 853,1 pkt (212,0 pkt) 19,4 pkt Norwegia
24. 25 lutego 2017   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 89,5 m 90,0 m 227,0 pkt 43,8 pkt Stefan Kraft
3.  4 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[m] 124,0 m 113,5 m 1068,9 pkt (245,7 pkt) 35,3 pkt Polska

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2008   Oberstdorf złoty medal
2010   Planica srebrny medal
2012   Vikersund 18. miejsce
2014   Harrachov 24. miejsce

DrużynowoEdytuj

2008   Oberstdorf złoty medal[o]
2010   Planica złoty medal[p]
2012   Vikersund złoty medal[q]

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
1.  22-23 lutego 2008   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 212,0 m 217,5 m 208,5 m 211,5 m 835,4 pkt
1.  24 lutego 2008   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[o] 206,5 m 217,0 m 1553,3 pkt (409,7 pkt)
2.  19-20 marca 2010   Planica Letalnica K-185 HS-215 indywid. 209,5 m 205,0 m 222,5 m 230,5 m 910,3 pkt 25,5 pkt Simon Ammann
1.  21 marca 2010   Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[p] 226,5 m 231,0 m 1641,4 pkt (454,3 pkt)
18. 24-25 lutego 2012   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 206,5 m 174,5 m [n] [n] 317,5 pkt 91,2 pkt Robert Kranjec
1.  26 lutego 2012   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż.[q] 217,0 m 190,5 m 1648,4 pkt (386,1 pkt)
24. 14-15 marca 2014   Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 169,5 m 175,5 m [n] [n] 318,2 pkt 72,8 pkt Severin Freund

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2005   Rovaniemi 20. miejsce
2006   Kranj złoty medal

DrużynowoEdytuj

2005   Rovaniemi 4. miejsce[r]
2006   Kranj złoty medal[s]

Starty G. Schlierenzauera na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
4. 23 marca 2005   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 druż.[r] 90,0 m 92,5 m 949,0 pkt (225,5 pkt) 33,0 pkt Słowenia
20. 25 marca 2005   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 indywid. 87,5 m 87,5 m 211,5 pkt 40,5 pkt Joonas Ikonen
1.  2 lutego 2006   Kranj Bauhenk K-100 HS-109 indywid. 109,0 m 105,5 m 259,6 pkt
1.  4 lutego 2006   Kranj Bauhenk K-100 HS-109 druż.[s] 104,5 m 108,0 m 930,6 pkt (254,5 pkt)

Puchar ŚwiataEdytuj

Gregor Schlierenzauer w swojej karierze zwyciężył w 53 konkursach zaliczanych do klasyfikacji Pucharu Świata. Pod tym względem austriacki skoczek zajmuje pierwsze miejsce w klasyfikacji wszech czasów, wyprzedzając dotychczasowego lidera tej klasyfikacji – Matti Nykänena, który wygrywał 46 razy[37].

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2005/2006 73.
2006/2007 4.
2007/2008 2.
2008/2009 1.
2009/2010 2.
2010/2011 9.
2011/2012 2.
2012/2013 1.
2013/2014 6.
2014/2015 10.
2015/2016 43.
2016/2017 34.
2017/2018 35.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 3 grudnia 2006   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 134,0 m 137,0 m 276,0 pkt
2. 16 grudnia 2006   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 140,5 m 269,2 pkt
3. 30 grudnia 2006   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,5 m 142,0 m 296,0 pkt * TCS 2006/2007
4. 7 stycznia 2007   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 139,5 m 141,0 m 291,9 pkt * TCS 2006/2007
5. 7 lutego 2007   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,5 m 138,5 m 289,8 pkt
6. 1 stycznia 2008   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 274,4 pkt * TCS 2007/2008
7. 25 stycznia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 134,0 m 131,0 m 276,5 pkt
8. 7 marca 2008   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 129,5 m 257,9 pkt * TN 2008
9. 9 marca 2008   Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,0 m 123,5 m 265,3 pkt * TN 2008
10. 14 marca 2008   Planica Letalnica K-185 HS-215 232,5 m 225,0 m 447,0 pkt * Loty 2007/2008
11. 16 marca 2008   Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 231,0 m 442,1 pkt * Loty 2007/2008
12. 6 grudnia 2008   Trondheim Granåsen K-123 HS-140 140,0 m 135,0 m 285,7 pkt
13. 21 grudnia 2008   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,5 m 133,5 m 264,1 pkt
14. 10 stycznia 2009   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 199,5 m 215,5 m 398,0 pkt * Loty 2008/2009
15. 11 stycznia 2009   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 202,0 m 393,6 pkt * Loty 2008/2009
16. 17 stycznia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 138,5 m 285,7 pkt
17. 24 stycznia 2009   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 142,0 m 139,5 m 289,2 pkt
18. 25 stycznia 2009   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 137,5 m 149,0 m 293,2 pkt
19. 31 stycznia 2009   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 133,0 m 120,5 m 253,3 pkt
20. 8 lutego 2009   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 144,0 m 135,0 m 267,2 pkt * FTT
21. 11 lutego 2009   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,5 m 135,0 m 261,2 pkt * FTT
22. 8 marca 2009   Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 92,5 m 92,5 m 242,0 pkt * TN 2009
23. 15 marca 2009   Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt * TN 2009, Loty 2008/2009
24. 20 marca 2009   Planica Letalnica K-185 HS-215 203,0 m 196,1 pkt * Loty 2008/2009
25. 5 grudnia 2009   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 125,5 m 141,0 m 268,9 pkt
26. 19 grudnia 2009   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 137,0 m 130,0 m 265,6 pkt
27. 1 stycznia 2010   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 136,5 m 137,5 m 277,7 pkt * TCS 2009/2010
28. 3 stycznia 2010   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 122,0 m 251,1 pkt * TCS 2009/2010
29. 10 stycznia 2010   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 205,0 m 401,7 pkt * Loty 2009/2010
30. 22 stycznia 2010   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 138,0 m 133,0 m 289,8 pkt
31. 23 stycznia 2010   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 140,0 m 134,5 m 295,6 pkt
32. 6 lutego 2010   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,5 m 137,5 m 273,7 pkt * FTT
33. 12 lutego 2011   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 243,5 m 232,5 m 498,6 pkt * Loty 2010/2011, ex aequo z J.R. Evensenem
34. 13 lutego 2011   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 227,0 m 237,5 m 487,5 pkt * Loty 2010/2011
35. 18 marca 2011   Planica Letalnica K-185 HS-215 219,0 m 226,0 m 450,9 pkt * Loty 2010/2011
36. 9 grudnia 2011   Harrachov Čerťák K-125 HS-142 140,5 m 128,0 m 246,8 pkt
37. 30 grudnia 2011   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,5 m 137,5 m 283,3 pkt * TCS 2011/2012
38. 1 stycznia 2012   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 274,5 pkt * TCS 2011/2012
39. 21 stycznia 2012   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m 132,0 m 300,3 pkt
40. 4 lutego 2012   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 134,0 m 134,5 m 249,8 pkt
41. 25 listopada 2012   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 141,0 m 137,0 m 275,5 pkt
42. 8 grudnia 2012   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 104,5 m 105,5 m 270,7 pkt
43. 16 grudnia 2012   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,0 m 131,0 m 273,7 pkt
44. 4 stycznia 2013   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 131,5 m 123,0 m 253,7 pkt * TCS 2012/2013
45. 6 stycznia 2013   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 272,7 pkt * TCS 2012/2013
46. 26 stycznia 2013   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 216,5 m 240,0 m 418,7 pkt * Loty 2012/2013
47. 3 lutego 2013   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 193,5 m 211,0 m 421,7 pkt * Loty 2012/2013
48. 3 lutego 2013   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 197,5 m 191,8 pkt * Loty 2012/2013
49. 17 marca 2013   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 134,5 m 135,0 m 270,1 pkt * ex aequo z Piotrem Żyłą
50. 22 marca 2013   Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 213,5 m 412,2 pkt * Loty 2012/2013
51. 29 listopada 2013   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 128,5 m 143,0 m 273,2 pkt
52. 7 grudnia 2013   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 105,5 m 97,0 m 288,5 pkt
53. 6 grudnia 2014   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 127,5 m 138,5 m 302,7 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2005/2006
2006/2007 5 1 1 7
2007/2008 6 7 1 14
2008/2009 13 3 4 20
2009/2010 8 2 1 11
2010/2011 3 1 4
2011/2012 5 3 1 9
2012/2013 10 2 4 16
2013/2014 2 1 2 5
2014/2015 1 1 2
2015/2016
2016/2017
2017/2018
Suma 53 20 15 88

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu świata chronologicznieEdytuj

Gregor Schlierenzauer 88 razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata (w klasyfikacji wszech czasów zajmuje pod tym względem 3. pozycję), z czego 53 na najwyższym jego stopniu (1. wynik w historii). Oprócz tego 20 razy był drugi i 15 razy był trzeci.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 3 grudnia 2006   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 134,0 m 137,0 m 276,0 pkt 1.
2. 16 grudnia 2006   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 140,5 m 269,2 pkt 1.
3. 17 grudnia 2006   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,5 m 134,5 m 262,3 pkt 3. 18,6 pkt Anders Jacobsen
4. 30 grudnia 2006   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,5 m 142,0 m 296,0 pkt 1.
5. 7 stycznia 2007   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 139,5 m 141,0 m 291,9 pkt 1.
6. 4 lutego 2007   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 128,5 m 130,5 m 245,7 pkt 2. 12,0 pkt Adam Małysz
7. 7 lutego 2007   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 142,5 m 138,5 m 289,8 pkt 1.
8. 8 grudnia 2007   Trondheim Granåsen K-120 HS-131 134,0 m 129,5 m 269,8 pkt 2. 5,9 pkt Thomas Morgenstern
9. 13 grudnia 2007   Villach Alpenarena K-90 HS-98 92,0 m 94,5 m 242,5 pkt 3. 12,0 pkt Thomas Morgenstern
10. 14 grudnia 2007   Villach Alpenarena K-90 HS-98 92,5 m 93,0 m 243,5 pkt 2. 6,0 pkt Thomas Morgenstern
11. 23 grudnia 2007   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 124,5 m 136,0 m 248,9 pkt 2. 3,8 pkt Andreas Küttel
12. 30 grudnia 2007   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 136,0 m 130,5 m 280,7 pkt 2. 15,2 pkt Thomas Morgenstern
13. 1 stycznia 2008   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 274,4 pkt 1.
14. 25 stycznia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 134,0 m 131,0 m 276,5 pkt 1.
15. 8 lutego 2008   Liberec Ještěd K-120 HS-134 130,5 m 129,0 m 268,1 pkt 2. 4,3 pkt Thomas Morgenstern
16. 9 lutego 2008   Liberec Ještěd K-120 HS-134 127,0 m 128,5 m 258,4 pkt 2. 3,9 pkt Anders Jacobsen
17. 3 marca 2008   Kuopio Puijo K-120 HS-127 132,0 m 137,6 pkt 2. 5,0 pkt Janne Happonen
18. 7 marca 2008   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 129,5 m 257,9 pkt 1.
19. 9 marca 2008   Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,0 m 123,5 m 265,3 pkt 1.
20. 14 marca 2008   Planica Letalnica K-185 HS-215 232,5 m 225,0 m 447,0 pkt 1.
21. 16 marca 2008   Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 231,0 m 442,1 pkt 1.
22. 29 listopada 2008   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 121,0 m 133,5 m 255,1 pkt 3. 5,4 pkt Simon Ammann
23. 6 grudnia 2008   Trondheim Granåsen K-123 HS-140 140,0 m 135,0 m 285,7 pkt 1.
24. 7 grudnia 2008   Trondheim Granåsen K-123 HS-140 134,5 m 135,0 m 274,8 pkt 3. 5,4 pkt Simon Ammann
25. 13 grudnia 2008   Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 135,0 m 134,0 m 265,7 pkt 2. 1,7 pkt Simon Ammann
26. 20 grudnia 2008   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 135,0 m 134,0 m 265,7 pkt 3. 9,7 pkt Simon Ammann
27. 21 grudnia 2008   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,5 m 133,5 m 264,1 pkt 1.
28. 4 stycznia 2009   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 126,0 m 127,5 m 260,3 pkt 2. 0,7 pkt Wolfgang Loitzl
29. 10 stycznia 2009   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 199,5 m 215,5 m 398,0 pkt 1.
30. 11 stycznia 2009   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 202,0 m 393,6 pkt 1.
31. 16 stycznia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 127,5 m 130,0 m 262,5 pkt 2. 10,2 pkt Wolfgang Loitzl
32. 17 stycznia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 138,5 m 285,7 pkt 1.
33. 24 stycznia 2009   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 142,0 m 139,5 m 289,2 pkt 1.
34. 25 stycznia 2009   Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-125 HS-140 137,5 m 149,0 m 293,2 pkt 1.
35. 31 stycznia 2009   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 133,0 m 120,5 m 253,3 pkt 1.
36. 8 lutego 2009   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 144,0 m 135,0 m 267,2 pkt 1.
37. 11 lutego 2009   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,5 m 135,0 m 261,2 pkt 1.
38. 8 marca 2009   Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 92,5 m 92,5 m 242,0 pkt 1.
39. 13 marca 2009   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 128,5 m 138,0 m 268,9 pkt 3. 19,8 pkt Harri Olli
40. 15 marca 2009   Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt 1.
41. 20 marca 2009   Planica Letalnica K-185 HS-215 203,0 m 196,1 pkt 1.
42. 5 grudnia 2009   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 125,5 m 141,0 m 386,4 pkt 1.
43. 18 grudnia 2009   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,5 m 132,5 m 268,2 pkt 2. 2,2 pkt Simon Ammann
44. 19 grudnia 2009   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 137,0 m 130,0 m 265,6 pkt 1.
45. 1 stycznia 2010   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 136,5 m 137,5 m 277,7 pkt 1.
46. 3 stycznia 2010   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 122,0 m 251,1 pkt 1.
47. 10 stycznia 2010   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 205,0 m 401,7 pkt 1.
48. 22 stycznia 2010   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 138,0 m 133,0 m 289,8 pkt 1.
49. 23 stycznia 2010   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 140,0 m 134,5 m 295,6 pkt 1.
50. 3 lutego 2010   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 129,0 m 129,5 m 245,4 pkt 3. 18,5 pkt Simon Ammann
51. 6 lutego 2010   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,5 m 137,5 m 273,7 pkt 1.
52. 12 marca 2010   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 132,5 m 271,4 pkt 2. 3,1 pkt Simon Ammann
53. 5 lutego 2011   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 198,0 m 208,5 m 404,5 pkt 3. 27,9 pkt Martin Koch
54. 12 lutego 2011   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 243,5 m 232,5 m 498,6 pkt 1.
55. 13 lutego 2011   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 227,0 m 237,5 m 487,5 pkt 1.
56. 18 marca 2011   Planica Letalnica K-185 HS-215 219,0 m 226,0 m 450,9 pkt 1.
57. 27 listopada 2011   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 141,5 m 130,5 m 263,5 pkt 2. 0,7 pkt Andreas Kofler
58. 9 grudnia 2011   Harrachov Čerťák K-125 HS-142 140,5 m 128,0 m 246,8 pkt 1.
59. 30 grudnia 2011   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,5 m 137,5 m 283,3 pkt 1.
60. 1 stycznia 2012   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 274,5 pkt 1.
61. 4 stycznia 2012   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,5 m 123,0 m 247,6 pkt 2. 5,2 pkt Andreas Kofler
62. 6 stycznia 2012   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,0 m 128,4 pkt 3. 10,3 pkt Thomas Morgenstern
63. 21 stycznia 2012   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m 132,0 m 300,3 pkt 1.
64. 4 lutego 2012   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 134,0 m 134,5 m 249,8 pkt 1.
65. 5 lutego 2012   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 126,0 m 130,0 m 256,9 pkt 2. 1,6 pkt Kamil Stoch
66. 25 listopada 2012   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 141,0 m 137,0 m 275,5 pkt 1.
67. 8 grudnia 2012   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 104,5 m 105,5 m 270,7 pkt 1.
68. 15 grudnia 2012   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 134,0 m 132,0 m 268,1 pkt 3. 4,5 pkt Andreas Kofler
69. 16 grudnia 2012   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,0 m 131,0 m 273,7 pkt 1.
70. 30 grudnia 2012   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 134,5 m 138,5 m 297,0 pkt 2. 11,6 pkt Anders Jacobsen
71. 1 stycznia 2013   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 134,0 m 136,5 m 276,8 pkt 2. 0,9 pkt Anders Jacobsen
72. 4 stycznia 2013   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 131,5 m 123,0 m 253,7 pkt 1.
73. 6 stycznia 2013   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,0 m 137,5 m 272,7 pkt 1.
74. 26 stycznia 2013   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 216,5 m 240,0 m 418,7 pkt 1.
75. 27 stycznia 2013   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 219,0 m 225,0 m 400,0 pkt 3. 16,5 pkt Robert Kranjec
76. 3 lutego 2013   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 193,5 m 211,0 m 421,7 pkt 1.
77. 3 lutego 2013   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 197,5 m 191,8 pkt 1.
78. 13 lutego 2013   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,0 m 132,0 m 253,1 pkt 3. 6,4 pkt Jaka Hvala
79. 16 lutego 2013   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 204,0 m 206,5 m 409,0 pkt 3. 0,8 pkt Richard Freitag
80. 17 marca 2013   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 134,5 m 135,0 m 270,1 pkt 1.
81. 22 marca 2013   Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 213,5 m 412,2 pkt 1.
82. 29 listopada 2013   Kuusamo Rukatunturi K-120 HS-142 128,5 m 143,0 m 273,2 pkt 1.
83. 7 grudnia 2013   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 105,5 m 97,0 m 288,5 pkt 1.
84. 11 stycznia 2014   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 194,0 m 194,0 m 380,3 pkt 3. 11,3 pkt Noriaki Kasai
85. 12 stycznia 2014   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 186,0 m 197,5 m 366,9 pkt 2. 2,1 pkt Peter Prevc
86. 2 marca 2014   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 126,0 m 130,0 m 270,2 pkt 3. 10,8 pkt Kamil Stoch
87. 6 grudnia 2014   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 127,5 m 138,5 m 302,7 pkt 1.
88. 13 grudnia 2014   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 129,0 m 133,0 m 257,3 pkt 2. 5,8 pkt Anders Fannemel

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Sezon 2005/2006
                                            punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - 24 - - 7
Sezon 2006/2007
                                                punkty
- 4 1 1 3 1 4 11 1 - 9 4 10 8 2 1 17 38 9 19 41 - - - 956
Sezon 2007/2008
                                                      punkty
4 2 9 3 2 4 2 2 1 5 42 18 6 - 1 8 - - 2 2 8 2 4 1 1 1 1 1561
Sezon 2008/2009
                                                      punkty
3 1 3 2 4 3 1 4 4 2 4 1 1 2 1 1 1 1 1 1 8 1 10 3 1 1 5 2083
Sezon 2009/2010
                                              punkty
19 1 4 2 1 6 9 1 1 6 5 1 - - 1 1 7 3 1 4 11 2 12 1368
Sezon 2010/2011
                                                    punkty
14 16 14 20 - - - - - 18 23 5 13 - - 6 9 19 5 5 3 1 1 8 1 4 761
Sezon 2011/2012
                                                    punkty
2 6 4 1 8 11 4 1 1 2 3 7 30 18 1 - - 1 2 18 7 6 12 16 5 4 1267
Sezon 2012/2013
                                                      punkty
8 1 4 1 25 3 1 2 2 1 1 - 8 - - 1 3 1 1 3 3 15 5 16 1 1 11 1620
Sezon 2013/2014
                                                        punkty
- 1 1 15 4 8 27 4 9 8 4 18 3 2 8 12 - - - - 18 8 3 10 13 5 5 8 943
Sezon 2014/2015
                                                              punkty
15 24 12 1 13 2 4 23 11 17 4 5 7 24 38 15 - - 13 20 7 10 - - 7 27 8 17 17 12 9 739
Sezon 2015/2016
                                                          punkty
17 14 20 - - - - 31 21 33 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 53
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
- - - - - - - - - - - 31 8 33 7 19 - - - - - 20 - 28 - - 94
Sezon 2017/2018
                                            punkty
- - - - 22 46 34 13 19 37 33 38 40 - - 19 17 25 q 38 27 - 77
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
48 12 q 34 45 - - - - - - - - - - - - - - 30 42 - - - - - - - 23
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Gregor Schlierenzauer występował jedenastokrotnie w Turnieju Czterech Skoczni. W sezonie 2006/2007 zwyciężając w Oberstdorfie i zajmując 4. miejsce w Garmisch-Partenkirchen, Austriak był na prowadzeniu turnieju po części niemieckiej. W Austrii był 11. w Innsbrucku oraz zwyciężył w Bischofshofen i ostateczne zajął drugą pozycję w Turnieju Czterech Skoczni. Rok później ponownie po dwóch pierwszych zawodach był liderem cyklu. Turniej przegrał w Bischofshofen, zajmując w ostatnim z konkursów 42. lokatę. Na przełomie lat 2008/2009 Gregor był w konkursach Turnieju Czterech Skoczni trzykrotnie czwarty. Drugie miejsce zajęte w Innsbrucku pozwoliło mu jednak stanąć na najniższym stopniu podium klasyfikacji końcowej cyklu. W sezonie 2009/2010 w pierwszym konkursie Turnieju Czterech skoczni zajął dziewiąte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch-Partenkirchen był najlepszy. Wynik ten powtórzył również 3 stycznia 2010 na skoczni Bergisel w Innsbrucku.

W 60. Turnieju Czterech Skoczni odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w klasyfikacji generalnej tej imprezy, wygrywając dwa konkursy. Rok później odniósł kolejny triumf w tej imprezie zajmując dwukrotnie miejsce drugie podczas niemieckiej części turnieju, a następnie dwukrotnie zwyciężając w części austriackiej. Jego przewaga w klasyfikacji końcowej nad drugim zawodnikiem wyniosła 13 punktów. W kolejnych latach Gregor nie odnosił już takich sukcesów w Turnieju Czterech Skoczni zajmując miejsca poza podium.

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2006/2007 2.
2007/2008 12.
2008/2009 3.
2009/2010 4.
2010/2011 36.
2011/2012 1.
2012/2013 1.
2013/2014 8.
2014/2015 7.
2015/2016 33.
2017/2018 26.

Starty G. Schlierenzauera w konkursach Turnieju Czterech Skoczni chronologicznieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Rywal (KO) Wynik Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
1. 30 grudnia 2006   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Primož Pikl zwycięstwo 135,5 m 142,0 m 296,0 pkt
4. 1 stycznia 2007   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-115 HS-125 Choi Yong-jik zwycięstwo 123,0 m 129,4 pkt 6,5 pkt Andreas Küttel
11. 4 stycznia 2007   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Stefan Thurnbichler zwycięstwo 122,0 m 119,0 m 227,3 pkt 35,7 pkt Anders Jacobsen
1. 7 stycznia 2007   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Simon Ammann zwycięstwo 139,5 m 141,0 m 291,9 pkt
2. 30 grudnia 2007   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Bjørn Einar Romøren zwycięstwo 136,0 m 130,5 m 280,7 pkt 15,2 pkt Thomas Morgenstern
1. 1 stycznia 2008   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 132,0 m 141,0 m 274,4 pkt
5. 5 stycznia 2008   Bischofshofen[t] im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 132,5 m 132,0 m 256,6 pkt 25,9 pkt Janne Ahonen
42. 6 stycznia 2008   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 114,5 m 90,6 pkt 161,0 pkt Janne Ahonen
4. 29 grudnia 2008   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Piotr Żyła zwycięstwo 133,0 m 134,0 m 280,1 pkt 6,3 pkt Simon Ammann
4. 1 stycznia 2009   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Simon Ammann szczęśliwy przegrany 134,0 m 130,5 m 257,6 pkt 18,7 pkt Wolfgang Loitzl
2. 4 stycznia 2009   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Wolfgang Loitzl szczęśliwy przegrany 126,0 m 127,5 m 260,3 pkt 0,7 pkt Wolfgang Loitzl
4. 6 stycznia 2009   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Dmitrij Wasiljew zwycięstwo 138,5 m 136,0 m 279,1 pkt 22,1 pkt Wolfgang Loitzl
9. 29 grudnia 2009   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Andrea Morassi zwycięstwo 118,0 m 123,0 m 228,8 pkt 36,4 pkt Andreas Kofler
1. 1 stycznia 2010   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Kai Kovaljeff zwycięstwo 136,5 m 137,5 m 277,7 pkt
1. 3 stycznia 2010   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 130,0 m 122,0 m 251,1 pkt
6. 6 stycznia 2010   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Andrea Morassi zwycięstwo 128,5 m 134,0 m 253,5 pkt 12,2 pkt Thomas Morgenstern
18. 3 stycznia 2011   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Stephan Hocke zwycięstwo 122,5 m 117,5 m 230,7 pkt 35,8 pkt Thomas Morgenstern
23. 6 stycznia 2011   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Robert Kranjec zwycięstwo 124,5 m 120,0 m 221,4 pkt 57,3 pkt Tom Hilde
1. 30 grudnia 2011   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Marco Grigoli zwycięstwo 133,0 m 137,5 m 283,3 pkt
1. 1 stycznia 2012   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Bjørn Einar Romøren zwycięstwo 138,0 m 144,0 m 274,5 pkt
2. 4 stycznia 2012   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Andrea Morassi zwycięstwo 130,5 m 123,0 m 247,6 pkt 5,2 pkt Andreas Kofler
3. 6 stycznia 2012   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 131,0 m 127,4 pkt 10,3 pkt Thomas Morgenstern
2. 30 grudnia 2012   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Anton Kaliniczenko zwycięstwo 134,5 m 138,5 m 297,0 pkt 11,6 pkt Anders Jacobsen
2. 1 stycznia 2013   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Felix Schoft zwycięstwo 134,0 m 136,5 m 276,8 pkt 0,9 pkt Anders Jacobsen
1. 4 stycznia 2013   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 David Unterberger zwycięstwo 131,5 m 123,0 m 253,7 pkt
1. 6 stycznia 2013   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Robert Kranjec zwycięstwo 133,0 m 137,5 m 272,7 pkt
9. 29 grudnia 2013   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Čestmír Kožíšek zwycięstwo 130,5 m 137,0 m 281,6 pkt 20,3 pkt Simon Ammann
8. 1 stycznia 2014   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Michael Neumayer zwycięstwo 133,5 m 133,0 m 264,8 pkt 31,3 pkt Thomas Diethart
4. 4 stycznia 2014   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Ilmir Chazietdinow zwycięstwo 131,5 m 125,4 pkt 2,1 pkt Anssi Koivuranta
18. 6 stycznia 2014   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Andreas Wank zwycięstwo 131,5 m 130,5 m 260,2 pkt 35,3 pkt Thomas Diethart
17. 29 grudnia 2014   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Michael Hayböck szczęśliwy przegrany 133,0 m 119,5 m 247,5 pkt 44,4 pkt Stefan Kraft
4. 1 stycznia 2015   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Anders Jacobsen szczęśliwy przegrany 132,5 m 139,5 m 275,7 pkt 10,3 pkt Anders Jacobsen
5. 4 stycznia 2015   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Michael Hayböck zwycięstwo 127,0 m 129,5 m 262,4 pkt 16,1 pkt Richard Freitag
7. 6 stycznia 2015   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Reruhi Shimizu zwycięstwo 132,0 m 130,0 m 264,6 pkt 23,8 pkt Michael Hayböck
31. 29 grudnia 2015   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 Kenneth Gangnes przegrana 117,0 m 116,9 pkt 190,3 pkt Severin Freund
21. 1 stycznia 2016   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Stephan Leyhe szczęśliwy przegrany 124,5 m 123,5 m 218,0 pkt 54,7 pkt Peter Prevc
33. 3 stycznia 2016   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Noriaki Kasai przegrana 117,0 m 104,5 pkt 165,0 pkt Peter Prevc
13. 30 grudnia 2017   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 David Siegel zwycięstwo 116,5 m 116,5 m 246,0 pkt 33,7 pkt Kamil Stoch
19. 1 stycznia 2018   Ga-Pa Große Olympiaschanze K-125 HS-140 Maciej Kot zwycięstwo 129,5 m 127,5 m 247,7 pkt 35,7 pkt Kamil Stoch
37. 4 stycznia 2018   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 Timi Zajc przegrana 117,0 m 106,0 pkt 164,1 pkt Kamil Stoch
33. 6 stycznia 2018   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 Manuel Fettner przegrana 118,0 m 102,5 pkt 173,1 pkt Kamil Stoch

Turniej NordyckiEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2006 50.
2007 24.
2008 1.
2009 1.
2010 4.

Starty G. Schlierenzauera w konkursach Turnieju Nordyckiego chronologicznieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
24. 12 marca 2006   Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 114,5 m 118,0 m 234,0 pkt 45,0 pkt Adam Małysz
38. 11 marca 2007   Lahti Salpausselkä K-115 HS-130 107,0 m 93,3 pkt 172,5 pkt Adam Małysz
9. 13 marca 2007   Kuopio Puijo K-120 HS-127 115,5 m 111,0 m 201,2 pkt 27,8 pkt Adam Małysz
19. 17 marca 2007   Oslo[u] Holmenkollbakken K-115 HS-128 113,0 m 111,5 m 212,6 pkt 60,3 pkt Adam Małysz
41. 18 marca 2007   Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 97,5 m 77,5 pkt 44,3 pkt Simon Ammann
2. 3 marca 2008   Kuopio[v] Puijo K-120 HS-127 132,0 m 137,6 pkt 5,0 pkt Janne Happonen
4. 4 marca 2008   Kuopio Puijo K-120 HS-127 114,5 m 129,0 m 236,8 pkt 11,5 pkt Janne Ahonen
1. 7 marca 2008   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 129,5 m 257,9 pkt
1. 9 marca 2008   Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,0 m 123,5 m 265,3 pkt
1. 8 marca 2009   Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 92,5 m 92,5 m 242,0 pkt
10. 10 marca 2009   Kuopio Puijo K-120 HS-127 116,5 m 118,0 m 217,6 pkt 24,1 pkt Takanobu Okabe
3. 13 marca 2009   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 128,5 m 138,0 m 268,9 pkt 19,8 pkt Harri Olli
1. 15 marca 2009   Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt
4. 7 marca 2010   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 124,0 m 127,0 m 264,9 pkt 19,5 pkt Simon Ammann
11. 9 marca 2010   Kuopio Puijo K-120 HS-127 116,0 m 113,0 m 195,6 pkt 54,4 pkt Simon Ammann
2. 12 marca 2010   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 132,0 m 132,5 m 271,4 pkt 3,1 pkt Simon Ammann
12. 14 marca 2010   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 125,5 m 119,5 m 237,1 pkt 30,6 pkt Simon Ammann

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 28.
2018 29.

Willingen FiveEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2019 47.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 23.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Debiut Gregora Schlierenzauera na mamucim obiekcie miał miejsce podczas mistrzostw świata w lotach narciarskich w 2008 roku, które nie były zaliczane do Pucharu Świata w lotach. W mistrzostwach Austriak zdobył dwa złote medale. Jego pierwszy start w Pucharze Świata w lotach miał miejsce 14 marca 2008 podczas zawodów na Letalnicy w Planicy. Austriak odniósł w nich zwycięstwo. Od tego czasu do 14 lutego 2009 wygrywał wszystkie konkursy PŚ na skoczniach mamucich. Wtedy to, na skoczni im. Heiniego Klopfera w Oberstdorfie zajął ósmą pozycję.

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2007/2008[a] 2[38]
2008/2009 1[39]
2009/2010 2[40]
2010/2011 1[41]
2011/2012 8[42]
2012/2013 1[43]
2013/2014 3[44]
2014/2015 18.
2016/2017 34.
2017/2018 46.

Starty G. Schlierenzauera w konkursach Pucharu Świata w lotach chronologicznieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
1. 14 marca 2008   Planica Letalnica K-185 HS-215 232,5 m 225,0 m 447,0 pkt
1. 16 marca 2008   Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 231,0 m 442,1 pkt
1. 10 stycznia 2009   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 199,5 m 215,5 m 398,0 pkt
1. 11 stycznia 2009   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 202,0 m 393,6 pkt
8. 14 lutego 2009   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 205,5 m 198,5 m 392,3 pkt 43,5 pkt Harri Olli
1 15 marca 2009   Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 207,5 m 192,0 m 386,4 pkt
1. 20 marca 2009   Planica Letalnica K-185 HS-215 203,0 m 196,1 pkt
5. 22 marca 2009   Planica Letalnica K-185 HS-215 210,0 m 200,5 m 399,1 pkt 25,5 pkt Harri Olli
5. 9 stycznia 2010   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 192,5 m 193,0 m 372,1 pkt 10,4 pkt Robert Kranjec
1. 10 stycznia 2010   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m 205,0 m 401,7 pkt
7. 31 stycznia 2010   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 197,0 m 192,5 m 386,5 pkt 40,2 pkt Anders Jacobsen
5. 8 stycznia 2011   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 205,0 m 189,5 m 402,2 pkt 23,0 pkt Martin Koch
13. 9 stycznia 2011   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 189,5 m 169,0 m 354,6 pkt 59,9 pkt Thomas Morgenstern
3. 5 lutego 2011   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 198,0 m 208,5 m 404,5 pkt 27,9 pkt Martin Koch
1. 12 lutego 2011   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 243,5 m 232,5 m 498,6 pkt
1. 13 lutego 2011   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 227,0 m 237,5 m 487,5 pkt
1. 18 marca 2011   Planica Letalnica K-185 HS-215 219,0 m 226,0 m 450,9 pkt
4. 20 marca 2011   Planica Letalnica K-185 HS-215 205,5 m 201,4 pkt 15,9 pkt Kamil Stoch
7. 15 stycznia 2012   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 184,5 m 190,3 pkt 22,2 pkt Robert Kranjec
30. 15 stycznia 2012   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 203,5 m DSQ 201,5 pkt 163,4 pkt Anders Bardal
7. 18 lutego 2012   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 205,5 m 206,0 m 421,7 pkt 22,7 pkt Martin Koch
5. 16 marca 2012   Planica Letalnica K-185 HS-215 215,5 m 219,5 m 414,4 pkt 19,9 pkt Robert Kranjec
4. 18 marca 2012   Planica Letalnica K-185 HS-215 209,5 m 217,2 pkt 25,3 pkt Martin Koch
1. 26 stycznia 2013   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 216,5 m 240,0 m 418,7 pkt
3. 27 stycznia 2013   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 219,0 m 225,0 m 400,0 pkt 16,5 pkt Robert Kranjec
1. 3 lutego 2013   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 193,5 m 211,0 m 421,7 pkt
1. 3 lutego 2013   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 197,5 m 191,8 pkt
3. 16 lutego 2013   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 204,0 m 206,5 m 409,0 pkt 0,8 pkt Richard Freitag
1. 22 marca 2013   Planica Letalnica K-185 HS-215 217,5 m 213,5 m 412,2 pkt
11. 24 marca 2013   Planica Letalnica K-185 HS-215 198,5 m 210,0 m 400,7 pkt 24,8 pkt Jurij Tepeš
3. 11 stycznia 2014   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 194,0 m 194,0 m 380,3 pkt 11,3 pkt Noriaki Kasai
2. 12 stycznia 2014   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 186,0 m 197,5 m 366,9 pkt 2,1 pkt Peter Prevc
24. 10 stycznia 2015   Tauplitz Kulm K-200 HS-225 169,0 m 153,0 m 281,6 pkt 138,8 pkt Severin Freund
12. 20 marca 2015   Planica Letalnica K-200 HS-225 203,0 m 221,5 m 399,0 pkt 79,5 pkt Peter Prevc
9. 22 marca 2015   Planica Letalnica K-200 HS-225 228,5 m 218,0 m 401,0 pkt 35,4 pkt Jurij Tepeš
19. 4 lutego 2017   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-225 185,0 m 214,5 m 355,3 pkt 84,6 pkt Stefan Kraft
28. 19 marca 2017   Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 196,0 m 153,0 m 258,8 pkt 207,8 pkt Kamil Stoch
38. 13 stycznia 2018   Tauplitz Kulm K-200 HS-235 173,5 m 137,8 pkt 269,8 pkt Andreas Stjernen

Letnie Grand PrixEdytuj

Gregor Schlierenzauer ma w dorobku jedno zwycięstwo w końcowej klasyfikacji Letniego Grand Prix na igelicie. Zwyciężył w sezonie 2008, kiedy w ośmiu swoich startach pięciokrotnie stawał na najwyższym stopniu podium[45]. Schlierenzauer na podium końcowej klasyfikacji cyklu był również w 2007 roku, kiedy to lepsi od niego byli tylko Thomas Morgenstern i Adam Małysz[46].

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGPEdytuj

Sezon Miejsce
2006 5.[47]
2007 3.[46]
2008 1.[45]
2009 5.
2010 16.
2011 4.
2012 41.
2013 64.
2014 4.
2015 31.
2017 25.
2018 29.

2006 – 5. miejsceEdytuj

W swoim debiutanckim sezonie w Letniego Grand Prix, Gregor Schlierenzauer zajął w końcowej klasyfikacji piątą pozycję. W pierwszym konkursie, 6 sierpnia na skoczni w Hinterzarten stanął na podium, plasując się na trzecim miejscu. Dwa dni później w Predazzo był 21. 12 sierpnia w Einsiedeln ponownie stanął na podium, zajmując drugą pozycję i przegrywając z Andreasem Koflerem. 14 sierpnia w Courchevel odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w letnim cyklu. 26 sierpnia w Zakopanem, stanął na drugim stopniu podium, przegrywając z Adamem Małyszem. W kolejnych konkursach Schlierenzauer nie wystartował[47].

2007 – 3. miejsceEdytuj

W pierwszym z konkursów Letniego Grand Prix 2007, 12 sierpnia 2007 w Hinterzarten Gregor Schlierenzauer zajął trzecie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem. Dwa dni później na skoczni w Courchevel zajął 7. pozycję. 16 sierpnia w Pragelato zwyciężył, ustanawiając nowy letni rekord obiektu – 143,5 metra. Dwa dni później w Einsiedeln był szósty. 24 i 25 sierpnia w zawodach na Wielkiej Krokwi Schlierenzauer zajmował odpowiednio 5. i 7. miejsce. Austriak wystąpił jeszcze tylko w kończących edycję konkursie – 4 października w Klingenthal. Zakończył je zwycięstwem na Vogtland Arena. Mimo że Schlierenzauer nie wystartował w zawodach na skoczniach w Hakubie i Oberhofie, stanął na najniższym stopniu podium klasyfikacji generalnej, przegrywając tylko z Thomasem Morgensternem i Adamem Małyszem[46].

2008 – 1. miejsceEdytuj

W Letniego Grand Prix 2008 reprezentant Austrii zwyciężył w klasyfikacji końcowej, wygrywając pięć konkursów należących do cyklu. W Hinterzarten uplasował się na szóstym miejscu. 1 sierpnia w Einsiedeln zajął drugą pozycję tuż za Andreasem Koflerem. We Courchevel Schlierenzauer uplasował się na czwartej pozycji. W pozostałych swoich występach – w Predazzo, dwukrotnie w Zakopanem oraz w Klingenthal i Libercu zwyciężył[45].

2009 – 5. miejsceEdytuj

Tryumfator sprzed roku wystąpił tylko w trzech konkursach. W Zakopanem zajął pierwsze i drugie miejsce, w Klingenthal pierwsze. 280 punktów dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Gregor Schlierenzauer trzynastokrotnie wygrał konkursy zaliczane do Letniego Grand Prix, a całą klasyfikację jednokrotnie. Trzykrotnie zwyciężał w Zakopanem i w Klingenthal, natomiast dwukrotnie w Pragelato.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 14 sierpnia 2006   Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 123,5 m 134,5 m 255,4 pkt * TCN
2. 16 sierpnia 2007   Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 133,0 m 143,5 m 277,2 pkt * TCN
3. 6 października 2007   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 137,0 m 143,5 m 285,4 pkt
4. 5 sierpnia 2008   Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 136,5 m 135,0 m 271,7 pkt * TCN
5. 30 sierpnia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,0 m 135,0 m 267,5 pkt
6. 30 sierpnia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 129,5 m 126,0 m 258,9 pkt
7. 3 października 2008   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 138,5 m 282,5 pkt
8. 4 października 2008   Liberec Ještěd K-120 HS-134 135,5 m 129,0 m 274,1 pkt
9. 22 sierpnia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,0 m 132,0 m 280,9 pkt
10. 3 października 2009   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,5 m 140,5 m 265,2 pkt
11. 1 października 2011   Hinzenbach Energie AG-SkisprungArena K-85 HS-94 93,0 m 92,5 m 248,5 pkt
12. 9 sierpnia 2014   Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 112,5 m 115,5 m 412,5 pkt[w]
13. 27 września 2015   Hinzenbach Energie AG-SkisprungArena K-85 HS-94 96,0 m 89,5 m 242,8 pkt

Miejsca na podium w Letnim Grand PrixEdytuj

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2006 1 2 1 4
2007 2 1 3
2008 5 1 6
2009 2 1 3
2010 1 1
2011 1 3 1 5
2012
2013
2014 1 1 2
2015 1 1
2017
2018
Suma 13 8 4 25

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Oprócz trzynastu zwycięstw, Gregor Schlierenzauer dwunastokrotnie stawał na podium w zawodach o Letnie Grand Prix – ośmiokrotnie na drugim i czterokrotnie na trzecim miejscu.

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Loc. Strata Zwycięzca
1. 6 sierpnia 2006   Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 102,5 m 102,0 m 258,5 pkt 3. 16,5 pkt Georg Späth
2. 12 sierpnia 2006   Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 106,0 m 112,0 m 243,9 pkt 2. 7,5 pkt Andreas Kofler
3. 14 sierpnia 2006   Courchevel Tremplin Le Praz K-120 HS-132 123,5 m 134,5 m 255,4 pkt 1.
4. 26 sierpnia 2006   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 122,5 m 131,0 m 253,3 pkt 2. 4,7 pkt Adam Małysz
5. 12 sierpnia 2007   Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 100,5 m 106,5 m 266,5 pkt 3. 5,5 pkt Thomas Morgenstern
6. 16 sierpnia 2007   Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 133,0 m 143,5 m 277,2 pkt 1.
7. 6 października 2007   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 137,0 m 143,5 m 285,4 pkt 1.
8. 1 sierpnia 2008   Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 121,0 m 238,3 pkt 2. 0,9 pkt Andreas Kofler
9. 5 sierpnia 2008   Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 136,5 m 135,0 m 271,7 pkt 1.
10. 30 sierpnia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 129,5 m 126,0 m 258,9 pkt 1.
11. 30 sierpnia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 125,0 m 135,0 m 267,5 pkt 1.
12. 3 października 2008   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 139,0 m 138,5 m 282,5 pkt 1.
13. 4 października 2008   Liberec Ještěd K-120 HS-134 135,5 m 129,0 m 274,1 pkt 1.
14. 22 sierpnia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,0 m 132,0 m 280,9 pkt 1.
15. 23 sierpnia 2009   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 133,0 m 129,0 m 261,7 pkt 2. 2,6 pkt Anders Jacobsen
16. 3 października 2009   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 136,5 m 140,5 m 265,2 pkt 1.
17. 3 października 2010   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 127,0 m 135,5 m 239,4 pkt 3. 21,3 pkt Kamil Stoch
18. 17 lipca 2011   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 121,5 m 129,0 m 231,4 pkt 3. 5,3 pkt Thomas Morgenstern
19. 20 lipca 2011   Szczyrk Skalite K-95 HS-106 97,5 m 101,5 m 261,4 pkt 2. 6,6 pkt Thomas Morgenstern
20. 23 lipca 2011   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,0 m 128,5 m 261,4 pkt 2. 0,7 pkt Thomas Morgenstern
21. 1 października 2011   Hinzenbach Energie AG-SkisprungArena K-85 HS-94 93,0 m 92,5 m 248,5 pkt 1.
22. 3 października 2011   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 132,0 m 130,5 m 254,1 pkt 2. 25,2 pkt Kamil Stoch
23. 9 sierpnia 2014   Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 112,5 m 115,5 m 412,5 pkt[w] 1.
24. 28 września 2014   Hinzenbach Energie AG-SkisprungArena K-85 HS-94 91,5 m 90,0 m 243,0 pkt 2. 5,9 pkt Roman Koudelka
25. 27 września 2015   Hinzenbach Energie AG-SkisprungArena K-85 HS-94 96,0 m 89,5 m 242,8 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

stan po zakończeniu LGP 2018

2006
                    punkty
3 21 2 1 2 - - - - - 330
2007
                    punkty
3 7 1 6 5 7 - - - 1 417
2008
                    punkty
6 2 4 1 1 1 - - 1 1 670
2009
                  punkty
- - - - 1 2 - - 1 280
2010
                  punkty
- - - 8 8 - - - 3 124
2011
                      punkty
3 2 2 - - - - - - 1 2 400
2012
                  punkty
- - q - - - - 5 23 53
2013
                      punkty
- - - - - - - - - - 12 22
2014
                  punkty
8 1 - - - - - 2 8 244
2015
                      punkty
- - - - - - - - - - 1 100
2017
                  punkty
12 11 - - - - - - 5 91
2018