Marius Lindvik

norweski skoczek narciarski

Marius Lindvik (ur. 27 czerwca 1998 w Oslo[1]) – norweski skoczek narciarski, reprezentant klubu Rælingen Skiklubb. Indywidualny mistrz olimpijski z 2022 ze skoczni dużej. Indywidualny mistrz świata w lotach narciarskich i brązowy medalista w drużynie z 2022. Mistrz świata juniorów z 2018, drużynowy złoty medalista z 2018 w konkursie mieszanym, a także srebrny z 2016 i brązowy z 2018 w drużynie męskiej. Indywidualny srebrny i drużynowy brązowy medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2016. Trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2021/2022. Zwycięzca Pucharu Kontynentalnego 2017/2018, trzeci zawodnik klasyfikacji generalnej w sezonie 2018/2019.

Marius Lindvik
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

27 czerwca 1998
Oslo

Klub

Rælingen Skiklubb

Debiut w PŚ

5 grudnia 2015 w Lillehammer (32. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

28 stycznia 2018 w Zakopanem (8. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

15 grudnia 2019 w Klingenthal (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

1 stycznia 2020 w Garmisch-Partenkirchen

Rekord życiowy

245,5 m na Letalnicy w Planicy (27 marca 2022)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
złoto Pekin 2022 duża
Mistrzostwa świata w lotach
złoto Vikersund 2022 indywidualnie
brąz Vikersund 2022 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Kandersteg 2018 indywidualnie
złoto Kandersteg 2018 druż. miesz.
srebro Râșnov 2016 drużynowo
brąz Kandersteg 2018 drużynowo
Igrzyska olimpijskie młodzieży
srebro Lillehammer 2016 indywidualnie
srebro Lillehammer 2016 sztafeta mieszana[a]
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2021/2022
Turniej Czterech Skoczni
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2019/2020
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2021/2022
Raw Air
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2020
Willingen Five
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2020
Planica 7
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2022
Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2017/2018
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2018/2019

Przebieg karieryEdytuj

Lata 2014–2017Edytuj

W grudniu 2014 zadebiutował w FIS Cup, w konkursach rozgrywanych w Notodden zajmując kolejno 12. i 10. miejsce. Wystąpił w zawodach skoków narciarskich na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2015, gdzie indywidualnie zajął 18. miejsce, natomiast drużynowo piątą lokatę[2].

Jego pierwsze starty w Pucharze Kontynentalnym miały miejsce w sezonie 2015/2016. We wrześniu 2015, w ramach letniej części cyklu zdobył pierwsze punkty, zajmując 11. miejsce. W zawodach Pucharu Świata debiutował 5 grudnia 2015 roku w Lillehammer, zajmując 32. miejsce w pierwszym konkursie indywidualnym. 16 lutego 2016 zdobył srebrny medal w konkursie indywidualnym skoków narciarskich na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2016[3], a także brązowy w sztafecie mieszanej[4]. 24 lutego zajął 2. pozycję w drużynowym konkursie mężczyzn na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2016. Indywidualnie zajął 15. miejsce[3].

W sezonie 2016/2017 w Pucharze Kontynentalnym najwyżej klasyfikowany był na 4. pozycji. Wystąpił na Mistrzostwach Świata Juniorów 2017, zajmując 16. miejsce indywidualnie oraz 4. i 12. w zawodach drużynowych[5].

Lata 2017–2019Edytuj

W sezonie 2017/2018 Pucharu Kontynentalnego 11 razy stawał na podium, wygrywając 4 konkursy[6]. Zwyciężył w klasyfikacji generalnej tego cyklu[7]. 28 stycznia 2018 zdobył pierwsze punkty Pucharu Świata: po pierwszej serii konkursu w Zakopanem znajdował się na 2. pozycji, a ostatecznie zawody ukończył na 8. miejscu. W trakcie sezonu jeszcze trzykrotnie zdobywał punkty cyklu. W rywalizacji skoczków narciarskich na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2018 odniósł zwycięstwo w konkursie indywidualnym, a na podium stanął także w zmaganiach drużynowych – w rywalizacji mężczyzn zdobył brązowy medal, a wśród mikstów złoty[6].

W 2018 zadebiutował w Letnim Grand Prix, trzykrotnie zajmując miejsca w drugiej dziesiątce. W sezonie 2018/2019 Pucharu Kontynentalnego sześciokrotnie zwyciężył i dwa razy zajął 3. miejsce[8]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 3. pozycji[7]. W Pucharze Świata najwyżej klasyfikowany był na 13. miejscu: w zawodach w Engelbergu oraz w rozgrywanym w ramach Raw Air 2019 konkursie w Lillehammer[8].

Sezon 2019/2020Edytuj

Zajął 2. miejsce w kończących Letnie Grand Prix 2019 zawodach w Klingenthal, w dwóch innych również znalazł się w pierwszej dziesiątce[9]. W drugim konkursie sezonu 2019/2020 Pucharu Świata, rozgrywanym w Ruce, początkowo miał być sklasyfikowany na 2. pozycji, został jednak zdyskwalifikowany za nieregulaminowy kombinezon[10]. Ostatecznie po raz pierwszy stanął na podium indywidualnych zawodów cyklu 15 grudnia 2019 w Klingenthal, gdzie zajął 3. lokatę. W dalszej części sezonu regularnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. 1 stycznia 2020 w Garmisch-Partenkirchen odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w cyklu. W ramach 68. Turnieju Czterech Skoczni zwyciężył również 3 dni później w Innsbrucku, a także był 3. w Bischofshofen oraz 10. w Oberstdorfie[9]. W całym turnieju zajął 2. pozycję, przegrywając jedynie z Dawidem Kubackim[11].

W kolejnych zawodach Pucharu Świata rozgrywanych w styczniu 2020 najwyżej klasyfikowany był na 6. miejscu, w Zakopanem. W lutym na podium cyklu stanął raz, zajmując 2. miejsce w Willingen. W marcu najwyżej znalazł się na 4. miejscu, w pierwszym konkursie w Lillehammer[9], a Raw Air 2020 ukończył na 3. pozycji. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2019/2020 znalazł się ostatecznie na 7. miejscu z 906 punktami[11].

Sezon 2020/2021Edytuj

W ramach sezonu 2020/2021 Pucharu Świata po raz pierwszy na podium stanął 6 grudnia 2020 w drugim konkursie w Niżnym Tagile, gdzie zajął 3. miejsce[12]. Był początkowo zgłoszony do startu na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020, został jednak wycofany z tych zawodów[13]. W ramach 69. Turnieju Czterech Skoczni zajął 3. pozycję w Oberstdorfie i 2. w Bischofshofen[12]. W pozostałych konkursach nie wystąpił przez ból zęba, w związku z którym był hospitalizowany[14].

17 stycznia 2021 zwyciężył w konkursie Pucharu Świata w Zakopanem, a 13 lutego na tej samej skoczni zajął 3. miejsce. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021. Indywidualnie zajął 14. pozycję na skoczni normalnej i 6. na dużej, a w drużynie męskiej zajął 6. miejsce[12]. Sezon Pucharu Świata zakończył na 10. lokacie w klasyfikacji generalnej z 612 punktami[11].

Sezon 2021/2022Edytuj

Cztery konkursy Letniego Grand Prix 2021 ukończył w pierwszej dziesiątce, w tym dwa na podium – był 2. i 3. we wrześniowych zawodach we Szczuczyńsku[15].

W grudniu 2021 trzykrotnie stawał na podium indywidualnych zawodów Pucharu Świata – zajął 2. miejsce w Wiśle, a także 3. w drugim konkursie w Klingenthal oraz drugim konkursie w Engelbergu. Zawody 70. Turnieju Czterech Skoczni ukończył na 4., 4., 2. i 10. pozycji[15] i w całym turnieju zajął 2. miejsce[11]. Po jego zakończeniu zwyciężył w konkursie Pucharu Świata w Bischofshofen. W styczniu 2022 na podium cyklu stawał również w Zakopanem, gdzie zwyciężył, a także w Willingen, gdzie zajął 3. i 1. lokatę. Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022, na których zdobył złoty medal w konkursie indywidualnym na skoczni dużej. Na skoczni normalnej był 7., w drużynie mieszanej 8., a w zespole męskim zajął 4. miejsce[15].

W ramach Raw Air 2022 zwyciężył w pierwszym konkursie w Oslo. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022. Zdobył na nich złoty medal w konkursie indywidualnym, a także brązowy w drużynowym, w którym wystąpił wraz z Johannem André Forfangiem, Danielem-André Tande i Halvorem Egnerem Granerudem. Na zakończenie sezonu 2021/2022 Pucharu Świata wygrał konkurs w Planicy[15]. Znalazł się na 3. pozycji w klasyfikacji generalnej cyklu z 1231 punktami[11].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2022   Pekin/Zhangjiakou 7. miejsce (K-95), złoty medal (K-125)

DrużynowoEdytuj

2022   Pekin/Zhangjiakou 8. miejsce (drużyna mieszana/K-95)[b], 4. miejsce[c]

Starty M. Lindvika na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
7. 6 lutego 2022   Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 indywid. 96,5 m 102,5 m 260,7 pkt 14,3 pkt Ryōyū Kobayashi
8. 7 lutego 2022   Zhangjiakou Snow Ruyi K-95 HS-106 druż. mix.[b] 102,5 m 100,5 m 707,9 pkt (253,9 pkt) 293,6 pkt Słowenia
1.  12 lutego 2022   Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 indywid. 140,5 m 140,0 m 296,1 pkt
4. 14 lutego 2022   Zhangjiakou Snow Ruyi K-125 HS-140 druż.[c] 121,0 m 126,5 m 922,1 pkt (215,9 pkt) 20,6 pkt Austria

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2021   Oberstdorf 14. miejsce (K-95), 6. miejsce (K-120)

DrużynowoEdytuj

2021   Oberstdorf 6. miejsce (K-120)[d]

Starty M. Lindvika na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
14. 27 lutego 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 102,0 m 94,5 m 248,5 pkt 20,3 pkt Piotr Żyła
6. 5 marca 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 126,5 m 131,5 m 257,2 pkt 19,3 pkt Stefan Kraft
6. 6 marca 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[d] 117,0 m 133,0 m 974,1 pkt (239,2 pkt) 72,5 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2022   Vikersund złoty medal

DrużynowoEdytuj

2022   Vikersund brązowy medal[e]

Starty M. Lindvika na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
1.  11–12 marca 2022   Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 232,5 m 226,5 m 230,0 m 224,5 m 854,2 pkt
3.  13 marca 2022   Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż.[e] 221,5 m 228,0 m 1559,6 pkt (425,7 pkt) 151,9 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2016   Râșnov 15. miejsce
2017   Park City 16. miejsce
2018   Kandersteg złoty medal

DrużynowoEdytuj

2016   Râșnov srebrny medal[f], 4. miejsce (drużyna mieszana)[g]
2017   Park City 12. miejsce[h], 4. miejsce (drużyna mieszana)[i]
2018   Kandersteg brązowy medal[j], złoty medal (drużyna mieszana)[k]

Starty M. Lindvika na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
15. 23 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 90,0 m 88,0 m 218,4 pkt 30,2 pkt David Siegel
4. 24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. mix.[g] 89,5 m 93,0 m 828,2 pkt (213,0 pkt) 54,6 pkt Słowenia
2.  24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż.[f] 87,0 m 90,5 m 838,4 pkt (207,9 pkt) 28,3 pkt Niemcy
16. 1 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 indywid. 94,0 m 88,0 m 238,5 pkt 24,7 pkt Viktor Polášek
12. 3 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 druż.[h] 95,0 m 336,0 pkt (121,8 pkt) 596,3 pkt Słowenia
4. 5 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 druż. mix.[i] 94,0 m 91,5 m 837,2 pkt (232,1 pkt) 88,1 pkt Słowenia
1.  1 lutego 2018   Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 indywid. 108,5 m 101,0 m 291,4 pkt
3.  3 lutego 2018   Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 druż.[j] 104,0 m 104,5 m 1037,0 pkt (287,0 pkt) 31,5 pkt Niemcy
1.  4 lutego 2018   Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 druż. mix.[k] 103,0 m 106,5 m 869,3 pkt (248,5 pkt)

Igrzyska olimpijskie młodzieżyEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2016   Lillehammer srebrny medal

DrużynowoEdytuj

2016   Lillehammer 6. miejsce (drużyna mieszana)[l], srebrny medal (sztafeta mieszana)[m]

Starty M. Lindvika na igrzyskach olimpijskich młodzieży – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2.  16 lutego 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 indywid. 98,5 m 94,0 m 251,0 pkt 11,8 pkt Bor Pavlovčič
6. 18 lutego 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 druż. mix.[l] 97,0 m 95,5 m 609,9 pkt (241,5 pkt) 99,6 pkt Słowenia
2.  19 lutego 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 sztafeta mieszana[m] 101,0 m 337,8 pkt (130,9 pkt) +21,1 s Rosja

Zimowy olimpijski festiwal młodzieży EuropyEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2015   Tschagguns 18. miejsce

DrużynowoEdytuj

2015   Tschagguns 5. miejsce[n]

Starty M. Lindvika na zimowym olimpijskim festiwalu młodzieży Europy – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
18. 27 stycznia 2015   Tschagguns Montafoner Schanzenzentrum K-97 HS-108 indywid. 86,5 m 95,5 m 223,8 pkt 47,5 pkt Niko Kytösaho
5. 28 stycznia 2015   Tschagguns Montafoner Schanzenzentrum K-97 HS-108 druż.[n] 92,5 m 89,5 m 921,3 pkt (220,7 pkt) 109,1 pkt Słowenia

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015/2016 niesklasyfikowany
2017/2018 41.
2018/2019 44.
2019/2020 7.
2020/2021 10.
2021/2022 3.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 1 stycznia 2020   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 143,5 m 136,0 m 289,8 pkt * TCS 2019/2020
2. 4 stycznia 2020   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 133,0 m 120,5 m 253,3 pkt * TCS 2019/2020
3. 17 stycznia 2021   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 135,0 m 145,5 m 296,5 pkt
4. 8 stycznia 2022   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 133,5 m 139,0 m 291,7 pkt
5. 16 stycznia 2022   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 135,0 m 139,5 m 294,6 pkt
6. 30 stycznia 2022   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 140,0 m 144,5 m 243,8 pkt
7. 5 marca 2022   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 129,0 m 131,0 m 270,4 pkt * RA 2022
8. 27 marca 2022   Planica Letalnica K-200 HS-240 241,5 m 245,5 m 455,1 pkt * Loty 2021/2022

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2015/2016
2016/2017
2017/2018
2018/2019
2019/2020 2 1 2 5
2020/2021 1 1 3 5
2021/2022 5 2 3 10
Suma 8 4 8 20

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 15 grudnia 2019   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,0 m 134,5 m 269,5 pkt 3. 7,5 pkt Ryōyū Kobayashi
2. 1 stycznia 2020   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-142 143,5 m 136,0 m 289,8 pkt 1.
3. 4 stycznia 2020   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 133,0 m 120,5 m 253,3 pkt 1.
4. 6 stycznia 2020   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 139,0 m 137,0 m 289,4 pkt 3. 11,5 pkt Dawid Kubacki
5. 8 lutego 2020   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 140,0 m 143,0 m 262,4 pkt 2. 4,0 pkt Stephan Leyhe
6. 6 grudnia 2020   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 131,5 m 127,0 m 240,6 pkt 3. 0,9 pkt Halvor Egner Granerud
7. 29 grudnia 2020   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 126,5 m 135,5 m 285,2 pkt 3. 5,9 pkt Karl Geiger
8. 6 stycznia 2021   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 137,0 m 140,5 m 280,4 pkt 2. 20,3 pkt Kamil Stoch
9. 17 stycznia 2021   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 135,0 m 145,5 m 296,5 pkt 1.
10. 13 lutego 2021   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 133,0 m 141,5 m 267,8 pkt 3. 1,1 pkt Ryōyū Kobayashi
11. 5 grudnia 2021   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 122,0 m 124,0 m 255,2 pkt 2. 6,7 pkt Jan Hörl
12. 12 grudnia 2021   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 126,0 m 141,0 m 256,6 pkt 3. 6,2 pkt Ryōyū Kobayashi
13. 19 grudnia 2021   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 133,0 m 138,5 m 293,5 pkt 3. 12,5 pkt Ryōyū Kobayashi
14. 5 stycznia 2022   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 137,5 m 135,5 m 286,6 pkt 2. 4,7 pkt Ryōyū Kobayashi
15. 8 stycznia 2022   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-142 133,5 m 139,0 m 291,7 pkt 1.
16. 16 stycznia 2022   Zakopane Wielka Krokiew K-125 HS-140 135,0 m 139,5 m 294,6 pkt 1.
17. 29 stycznia 2022   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 137,0 m 107,0 pkt 3. 8,6 pkt Ryōyū Kobayashi
18. 30 stycznia 2022   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-147 140,0 m 144,5 m 243,8 pkt 1.
19. 5 marca 2022   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 129,0 m 131,0 m 270,4 pkt 1.
20. 27 marca 2022   Planica Letalnica K-200 HS-240 241,5 m 245,5 m 455,1 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu ŚwiataEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2021/2022

Sezon 2015/2016
                                                          punkty
- 32 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - q - - - - 0
Sezon 2017/2018
                                            punkty
- - - - - - - - - - - - 8 - - - 21 30 25 37 32 - 49
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
- - - - - 37 13 - - - - 47 44 q 47 q - - - - 32 33 dq 13 30 23 - - 49
Sezon 2019/2020
                                                      punkty
14 29 12 34 3 5 7 10 1 1 3 dq 7 17 10 6 22 18 2 10 13 5 6 15 42 4 12 906
Sezon 2020/2021
                                                  punkty
24 27 47 26 3 10 14 3 - - 2 8 5 1 33 6 26 41 dq 3 4 13 34 33 - 612
Sezon 2021/2022
                                                        punkty
19 13 39 4 2 9 3 10 3 4 4 2 10 1 1 - - 3 1 11 13 21 1 17 6 q 13 1 1231
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu ŚwiataEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2021/2022

Sezon
2017/2018
               
- - - 3 - - - -
Sezon
2018/2019
             
- - - - 1 6 6
Sezon
2019/2020
         
2 4 2 4 1
Sezon
2020/2021
         
4 3 1 - 5
Sezon
2021/2022
             
6 3 5 2 4 - 2
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2019/2020 2.
2020/2021 36.
2021/2022 2.

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 30.
2019 23.
2020 3.
2022 14.

Willingen SixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2019 38.
2020 3.
2021 7.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 51.
2019 34.
2021 35.
2022 2.

Titisee-Neustadt FiveEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2020 12.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017/2018 niesklasyfikowany
2018/2019 39.
2019/2020 11.
2020/2021 niesklasyfikowany
2021/2022 6.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 42.
2019 10.
2021 4.
2022 46.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 5 października 2019   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 148,0 m [o] 136,6 pkt 2. 1,0 pkt Anže Lanišek
2. 5 września 2021   Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 97,0 m 89,0 m 249,2 pkt 2. 9,4 pkt Halvor Egner Granerud
3. 5 września 2021   Szczuczyńsk Burabaj K-90 HS-99 95,0 m 87,0 m 211,8 pkt 3.[p] 9,6 pkt Halvor Egner Granerud

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGPEdytuj

stan po zakończeniu LGP 2022

2018
                  punkty
16 q 17 16 - - - - - 44
2019
                punkty
31 9 9 20 - - 11 2 173
2021
                punkty
- - - 2 3 4 - 9 219
2022
            punkty
- - - - - 9 29
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGPEdytuj

stan po zakończeniu LGP 2022

2018    
3 -
2019      
3 5 3
2022      
- - 1
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015/2016 57.
2016/2017 61.
2017/2018 1.
2018/2019 3.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 6 stycznia 2018   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 138,5 m 136,0 m 263,5 pkt
2. 10 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 137,0 m 135,5 m 291,5 pkt
3. 24 lutego 2018   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 146,0 m 133,0 m 271,5 pkt
4. 25 lutego 2018   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 141,0 m 282,6 pkt
5. 8 grudnia 2018   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 129,5 m 131,0 m 256,9 pkt
6. 9 grudnia 2018   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 137,0 m 140,0 m 280,2 pkt
7. 10 lutego 2019   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 124,5 m 133,5 m 271,6 pkt
8. 24 lutego 2019   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 116,0 m 115,0 m 278,2 pkt
9. 2 marca 2019   Rena Renabakkene K-124 HS-139 140,5 m 133,0 m 268,3 pkt
10. 3 marca 2019   Rena Renabakkene K-124 HS-139 124,0 m 128,5 m 222,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 9 grudnia 2017   Whistler Whistler Olympic Park K-95 HS-104 97,0 m 100,5 m 264,0 pkt 3. 3,7 pkt Tomasz Pilch
2. 28 grudnia 2017   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 137,5 m 127,5 m 268,9 pkt 3. 7,4 pkt Ulrich Wohlgenannt
3. 6 stycznia 2018   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 138,5 m 136,0 m 263,5 pkt 1.
4. 7 stycznia 2018   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 136,0 m 135,5 m 275,1 pkt 2. 1,9 pkt David Siegel
5. 20 stycznia 2018   Erzurum Kiremitliktepe K-125 HS-140 133,5 m 140,5 m 257,2 pkt 3. 11,4 pkt David Siegel
6. 20 stycznia 2018   Erzurum Kiremitliktepe K-125 HS-140 136,0 m 135,0 m 282,9 pkt 2. 5,3 pkt Anže Lanišek
7. 10 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 137,0 m 135,5 m 291,5 pkt 1.
8. 11 lutego 2018   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 144,0 m 139,5 m 255,6 pkt 3. 8,2 pkt Halvor Egner Granerud
9. 24 lutego 2018   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 146,0 m 133,0 m 271,5 pkt 1.
10. 25 lutego 2018   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 140,0 m 141,0 m 282,6 pkt 1.
11. 4 marca 2018   Rena Renabakkene K-124 HS-139 139,0 m 135,0 m 291,0 pkt 2. 6,0 pkt Manuel Poppinger
12. 8 grudnia 2018   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 129,5 m 131,0 m 256,9 pkt 1.
13. 9 grudnia 2018   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-140 137,0 m 140,0 m 280,2 pkt 1.
14. 6 stycznia 2019   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 129,5 m 130,0 m 218,9 pkt 3.[q] 14,9 pkt Tilen Bartol
15. 6 stycznia 2019   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 131,0 m 116,5 pkt 3. 2,2 pkt Moritz Baer
16. 10 lutego 2019   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-120 HS-133 124,5 m 133,5 m 271,6 pkt 1.
17. 24 lutego 2019   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 116,0 m 115,0 m 278,2 pkt 1.
18. 2 marca 2019   Rena Renabakkene K-124 HS-139 140,5 m 133,0 m 268,3 pkt 1.
19. 3 marca 2019   Rena Renabakkene K-124 HS-139 124,0 m 128,5 m 222,8 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Sezon 2015/2016
                                                        punkty
44 6 16 - - 20 20 39 34 - - - - - - - - - - - - - - - 21 28 - - 90
Sezon 2016/2017
                                                            punkty
50 46 - - - - - - - 14 4 - - - - - - - - - - - - - 26 27 - - - - 77
Sezon 2017/2018
                                                        punkty
3 5 13 30 4 3 1 2 - - 3 2 - - - - - 1 3 8 11 1 1 4 2 - - - 1102
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
1 1 - - 8 18 3 3 - - - - - - - 15 4 1 - - 8 1 1 1 - - - - 863
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2015 69.
2016 96.
2017 93.
2018 53.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu LPK 2018

2015
                            punkty
- - - - - - - - - - 33 11 - - 24
2016
                            punkty
- - - - - - 28 31 - - - - - - 3
2017
                          punkty
42 32 - - - - - 32 23 - - 50 45 8
2018
                          punkty
- - - - - 36 31 12 25 25 23 - - 42
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  – zawodnik nie wystartował

FIS CupEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2014/2015 104.
2016/2017 67.
2017/2018 57.

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS CupEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2017/2018

Sezon 2014/2015
                                                    punkty
- - - - - - - - - - - - - - 12 10 - - - - - - - - - - 48
Sezon 2016/2017
                                        punkty
- - - - - - - - - - - - 13 5 - - - - - - 65
Sezon 2017/2018
                                            punkty
- - - - - - - - 10 4 - - - - - - - - - - - - 76
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował

UwagiEdytuj

  1. Drużyna składa się z jednej biegaczki i biegacza narciarskiego, skoczkini i skoczka narciarskiego, a także kombinatora norweskiego. Zawody składają się z trzech skoków (skoczkini, skoczek, kombinator norweski) na skoczni HS100 i biegu sztafetowego 3×3,3 km s. dowolnym (biegaczka, biegacz narciarski oraz kombinator norweski).
  2. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Robert Johansson, Silje Opseth i Marius Lindvik
  3. a b Skład zespołu: Halvor Egner Granerud, Daniel-André Tande, Robert Johansson, Marius Lindvik
  4. a b Skład zespołu: Marius Lindvik, Daniel-André Tande, Johann André Forfang, Robert Johansson
  5. a b Skład zespołu: Johann André Forfang, Daniel-André Tande, Halvor Egner Granerud, Marius Lindvik
  6. a b Skład zespołu: Marius Lindvik, Are Sumstad, Robin Pedersen, Halvor Egner Granerud
  7. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Halvor Egner Granerud, Silje Opseth, Marius Lindvik
  8. a b Skład zespołu: Fredrik Villumstad, Erik Johannessen, Jesper Ødegaard, Marius Lindvik
  9. a b Skład zespołu: Silje Opseth, Marius Lindvik, Anna Odine Strøm, Fredrik Villumstad
  10. a b Skład zespołu: Fredrik Villumstad, Jesper Ødegaard, Thomas Aasen Markeng, Marius Lindvik
  11. a b Skład zespołu: Silje Opseth, Fredrik Villumstad, Anna Odine Strøm, Marius Lindvik
  12. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Einar Lurås Oftebro, Marius Lindvik
  13. a b Skład zespołu: Anna Odine Strøm, Marius Lindvik, Einar Lurås Oftebro, Martine Engebretsen, Vebjørn Hegdal
  14. a b Skład zespołu: Anders Ladehaug, Marius Lindvik, Sverre Aas Myhr, Jesper Ødegaard
  15. Seria konkursowa została odwołana.
  16. Ex aequo z Daniłem Sadriejewem
  17. Ex aequo z Piusem Paschke

PrzypisyEdytuj

  1. Wisla (POL) Men's HS134 Extended start list. fis-ski.com. [dostęp 2020-11-21]. (ang.).
  2. LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2021-09-29]. (ang.).
  3. a b LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-23]. (ang.).
  4. Youth Olympic Winter Games Lillehammer (NOR). fis-ski.com. [dostęp 2019-12-23]. (ang.).
  5. LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-23]. (ang.).
  6. a b LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-23]. (ang.).
  7. a b LINDVIK Marius – Athlete Information; Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-23]. (ang.).
  8. a b LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2019-12-23]. (ang.).
  9. a b c LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-07-23]. (ang.).
  10. Adam Bucholz: PŚ w Ruce: Tande znów najlepszy, dyskwalifikacje Norwegów i Słoweńców. skijumping.pl, 2019-11-30. [dostęp 2019-12-23].
  11. a b c d e LINDVIK Marius – Athlete Information; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2022-04-22]. (ang.).
  12. a b c LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2021. fis-ski.com. [dostęp 2021-10-05]. (ang.).
  13. Dominik Formela: Loty w Planicy bez Lindvika. skijumping.pl, 2020-12-10. [dostęp 2021-10-05].
  14. Dominika Wierzba: Marius Lindvik opuścił klinikę w Innsbrucku. skijumping.pl, 2021-01-03. [dostęp 2021-10-05].
  15. a b c d LINDVIK Marius – Athlete Information; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-04-22]. (ang.).

BibliografiaEdytuj