Otwórz menu główne

Turniej Czterech Skoczni

niemiecko-austriacki prestiżowy turniej skoków narciarskich

Turniej Czterech Skoczni, w skrócie TCS (niem. Vierschanzentournee) − międzynarodowa impreza w skokach narciarskich mężczyzn, organizowana cyklicznie od 1953, na przełomie grudnia i stycznia każdego roku, w czterech miastach: dwóch niemieckich (Oberstdorf, Garmisch-Partenkirchen) i dwóch austriackich (Innsbruck, Bischofshofen), przy czym zawody w Garmisch-Partenkirchen zawsze odbywają się 1 stycznia. TCS bywa określany mianem narciarskiego Wielkiego Szlema[a] i dla wielu skoczków jest równie ważny co igrzyska olimpijskie czy mistrzostwa świata[2][3].

Turniej Czterech Skoczni
Ilustracja
Rozgrywany od 1953
Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji generalnej Janne Ahonen
(5 razy)
Najwięcej zwycięstw z rzędu w klasyfikacji generalnej Bjørn Wirkola
(3 razy)
Najwięcej zwycięstw w konkursach TCS Jens Weißflog
Bjørn Wirkola
(10 razy)
Najwięcej razy na podium w klasyfikacji generalnej Janne Ahonen
(10 razy)
Najwięcej razy na podium w konkursach TCS Janne Ahonen
(29 razy)
Najwięcej punktów w jednej edycji TCS Peter Prevc
(1139,4 pkt)
Zwycięzcy wszystkich konkursów TCS podczas jednej edycji Sven Hannawald (2001/2002)
Kamil Stoch (2017/2018)
Ryōyū Kobayashi (2018/2019)
Ostatni zwycięzca TCS Ryōyū Kobayashi (2018/2019)
Miejsca rozgrywania konkursów Niemcy
Oberstdorf
Ga-Pa
Austria
Innsbruck
Bischofshofen
„Twój organizm pracuje na najwyższych obrotach przez dziewięć dni. Nie ma chwili na rozluźnienie, dochodzi stres, presja. Tego nie można się nauczyć, tego nie da się wytrenować. Z takim stanem trzeba sobie radzić raz w roku, w trakcie Turnieju Czterech Skoczni.”
Sven Hannawald o Turnieju Czterech Skoczni
(triumfator 50. edycji TCS)
[1]
Sven Hannawald Frankfurter Buchmesse 2013 1.JPG

Zwycięzcą danej edycji TCS zostaje zawodnik, który łącznie zdobędzie największą liczbę punktów we wszystkich czterech konkursach.

Od 28. edycji, przeprowadzonej w sezonie 1979/1980, Turniej Czterech Skoczni stanowi część Pucharu Świata.

Od 45. edycji (sezon 1996/1997) wszystkie konkursy Turnieju rozgrywane są tzw. systemem KO. Przed pierwszą serią skoków, pięćdziesięciu zawodników dobieranych jest w pary, według rezultatów z kwalifikacji (najlepszy z najsłabszym, drugi z czterdziestym dziewiątym itd.). Do drugiej serii awans uzyskuje każdy zwycięzca z danej pary oraz pięciu tzw. "szczęśliwych przegranych" (ang. lucky losers), czyli pięciu najlepszych zawodników spośród wszystkich przegranych. 25 zwycięzców par i 5 szczęśliwych przegranych tworzy trzydziestkę, biorącą udział w drugiej serii, przeprowadzanej według tradycyjnych zasad.

Do 60. edycji (sezon 2011/2012) nagrodą za wygranie klasyfikacji generalnej imprezy był wysokiej klasy samochód oraz nagroda pieniężna.Od 61. edycji (sezon 2012/2013) nagrodą za wygranie klasyfikacji generalnej imprezy jest statuetka złotego orła[4][5], oraz nagroda pieniężna w wysokości 20000 franków szwajcarskich, a jej pierwszym zdobywcą był Gregor Schlierenzauer.

Najbardziej utytułowanym skoczkiem w historii TCS jest Janne Ahonen, który jako jedyny wygrał turniej pięciokrotnie (w 1999, 2003, 2005, 2006 i 2008). Jens Weißflog był pierwszym zawodnikiem, który wygrał cztery edycje (w 1984, 1985, 1991 i 1996). Najwięcej zwycięstw w poszczególnych konkursach odnieśli Bjørn Wirkola i Jens Weißflog, którzy na najwyższym stopniu podium stawali po 10 razy.

Dotychczas dwóch polskich skoczków triumfowało w klasyfikacji generalnej TCS – Adam Małysz (w 2001) oraz dwukrotnie Kamil Stoch (w 2017 i 2018). W polskim dorobku znajduje się również drugie miejsce Piotra Żyły (w 2017) i trzecia pozycja Adama Małysza (w 2003).

Spis treści

Cztery skocznieEdytuj

Nazwa skoczni Miejscowość Punkt K HS[6] Rekord skoczni
  Schattenbergschanze   Oberstdorf K120 HS137 143,5 m   Sigurd Pettersen 29.12.2003
  Große Olympiaschanze   Garmisch
−Partenkirchen
K125 HS142 143,5 m   Simon Ammann 01.01.2010
  Bergisel   Innsbruck K120 HS130 138,0 m   Michael Hayböck 04.01.2015
  Paul-Ausserleitner-Schanze   Bischofshofen K125 HS142 145,0 m   Dawid Kubacki 06.01.2019

OrganizatorEdytuj

Turniej Czterech Skoczni organizowany jest przez cztery kluby narciarskie. Są to Skiclub 1906 Oberstdorf, Skiclub Partenkirchen (SCP), Sport Club Bergisel (SC Bergisel) i Skiclub Bischofshofen.

Prezydentem (prezesem) Komitetu Organizacyjnego TCS jest od 2015 roku Michael Maurer, szef klubu narciarskiego SC Partenkirchen. Zastąpił on na tym stanowisku Alfonsa Schranza (SC Bergisel), który stał na czele prestiżowego cyklu od 2010 roku[7]. Zgodnie z przepisami, szefowie czterech klubów narciarskich z miast-gospodarzy turnieju zmieniają się na stanowisku prezesa całej imprezy co trzy lata (z możliwością przedłużenia kadencji o rok)[8].

Historia idei Turnieju Czterech SkoczniEdytuj

Pomysł zorganizowania noworocznego konkursu w skokach narciarskich (Neujahrsskispringen) pojawił się wśród członków klubu narciarskiego SC Partenkirchen w 1921 i miał związek z otwarciem nowej skoczni, w miejscu obecnej Große Olympiaschanze. Już pierwsze tego typu zawody – przeprowadzone 1 stycznia 1922 – miały charakter międzynarodowy, a ich zwycięzcą został Norweg Jakob Vaage, który uzyskał odległość 76 metrów. W kolejnych latach impreza odbywała się regularnie do 1941, gdy nastąpiła czteroletnia przerwa, spowodowana II wojną światową (1942–45). Noworoczne zmagania przywrócono 1 stycznia 1946, lecz w związku z powojennymi sankcjami – nałożonymi przez FIS na Deutscher Skiverband – były to jedynie lokalne zawody narciarskie, w których brali udział wyłącznie skoczkowie niemieccy.

Pod koniec 1948 Międzynarodowa Federacja Narciarska zniosła zakaz udziału Niemców w imprezach międzynarodowych oraz pozwoliła zawodnikom z innych państw na starty na terenie Republiki Federalnej Niemiec i Niemieckiej Republiki Demokratycznej, a latem 1949 w domu "Maler" w Partenkirchen, wśród przebywających tam działaczy narciarskich z Garmisch-Partenkirchen oraz Innsbrucku, narodziła się idea turnieju, rozgrywanego na początku roku w Niemczech i Austrii. Do konkretów jednak nie doszło[9].

W styczniu 1951 władze klubu Skivereine Innsbruck postanowiły zorganizować w okresie ferii świątecznych konkurs “Skispringen am Bergisel”. Zainteresowanie z jakim się on spotkał przerosło najśmielsze oczekiwania, bowiem pod skocznią zjawiło się aż 25 tysięcy kibiców. Spowodowało to u Austriaków ponowną chęć nawiązania współpracy z niemieckimi klubami narciarskimi.

Ostatecznie, plan „niemiecko-austriackiego turnieju skoków” opracowano 17 maja 1952, podczas wieczornych zawodów w miejscowości Seegrube koło Innsbrucku, a jego autorami byli: Toni Glos, Emmerich "Putzi" Pepeunig (Innsbruck), Beppi Hartl, Franz Rappenglück (Partenkirchen), Andi Mischitz, Fred Triebner (Bischofshofen) oraz Alfons Huber i Xaver Kaiser (Oberstdorf)[10]. Ostatni z obecnych wówczas pomysłodawców turnieju, a później jego honorowy prezydent – "Putzi" Pepeunig, zmarł w 1999 i został pochowany na cmentarzu nieopodal skoczni Bergisel[2].

Garmisch-Partenkirchen (z konkursem noworocznym), Innsbruck i Bischofshofen od początku zostały wskazane jako miejsca rozgrywania turnieju. Jako, że Niemcy chcieli osiągnąć parytet organizacyjny, przedstawiciele SC Partenkirchen zostali upoważnieni do znalezienia drugiego miasta-partnera w swoim kraju. Pierwotnie skupili się na trzech kandydaturach: Berchtesgaden, Füssen i Oberammergau, bowiem te miejscowości posiadały już odpowiednie skocznie i miały doświadczenie w organizowaniu zawodów narciarskich. Ostatecznie jednak, ze względów finansowych, zdecydowali się wskazać Oberstdorf[11].

We wrześniu 1952 w Garmisch-Partenkirchen podpisano porozumienie o wspólnej organizacji imprezy, odbywającej się corocznie na przełomie grudnia i stycznia[3], a ostateczną umowę w tej sprawie sygnowano 14 grudnia 1952 w Posthotelu w tym samym mieście[12].

Nowatorskie rozwiązaniaEdytuj

 
Kompleks skoczni w Oberstdorfie (Bawaria), na północno-zachodnim zboczu góry Schattenberg

Podczas Turnieju wprowadzane są nowatorskie rozwiązania techniczne, np. system chłodzący tory najazdowe na skoczni Schattenbergschanze w Oberstdorfie (zamrażający rozbieg w przypadku odwilży)[13], a od 61. edycji sztuczne tory najazdowe ze zintegrowanym układem chłodzenia (bez potrzeby wykorzystywania śniegu czy lodu z zewnątrz)[14].

W trakcie 62. edycji zastosowano ledowe podświetlanie belki startowej, sygnalizujące zmianą koloru możliwość oddania skoku przez zawodnika. Kolejną innowacją podczas tego Turnieju była laserowa linia (widoczna na zeskoku zarówno dla kibiców jak i skoczków), wyznaczająca przybliżoną odległość, jaką zawodnik musi pokonać, aby objąć prowadzenie[15].

W czasie 66. edycji wprowadzono szczegółowe analizy wyjścia skoczków z progu. Producenci sygnału telewizyjnego zamontowali w okolicach progu osiem specjalistycznych kamer, dzięki którym widzowie mogli zobaczyć o ile centymetrów zawodnicy byli oddaleni od wyznaczonego idealnego punktu odbicia (o ile je spóźnili lub przyspieszyli)[16].

Inną nowinką technologiczną, przypominającą pudełko z pastą do butów, był ważący 30,7 g zasobnik z chipem, montowany tuż za wiązaniami nart. Nowy sprzęt, zastosowany po raz pierwszy 29 grudnia 2017 podczas sesji kwalifikacyjnej w Oberstdorfie, był w stanie odnotować m.in. prędkość odbicia skoczka na progu − zarówno w pionie, jak i poziomie, rozkład prędkości w różnych etapach lotu oraz kąty ułożenia nart zawodnika w locie. Wcześniej z tak dokładnych danych mogli korzystać wyłącznie niemieccy skoczkowie w Instytucie Stosowanych Nauk Treningowych w Lipsku. Teraz w jej posiadanie weszły również inne nacje, dzięki systemowi stworzonemu przez współpracującą z FIS firmą Swiss Timing[1].

Podium klasyfikacji generalnej TCS chronologicznieEdytuj

 
Kamil Stoch – dwukrotny triumfator TCS (2017, 2018), zwycięzca 5 pojedynczych konkursów z rzędu; na zdjęciu ze statuetką Złotego Orła na kryształowym ckobayasokole − nagrodą za triumf w klasyfikacji generalnej Turnieju
 
Janne Ahonen – jedyny skoczek w historii, który wygrał pięć edycji TCS (1999, 2003, 2005, 2006, 2008), zwycięzca 9 pojedynczych konkursów
Edycja Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
1
1953
  Josef Bradl   Halvor Næs   Asgeir Dølplads
2
1953/1954   Olaf B. Bjørnstad   Eino Kirjonen   Josef Bradl
3
1954/1955   Hemmo Silvennoinen   Eino Kirjonen   Aulis Kallakorpi
4
1955/1956   Nikołaj Kamienski   Josef Bradl   Nikołaj Szamow
5
1956/1957   Pentti Uotinen   Eino Kirjonen   Max Bolkart
6
1957/1958   Helmut Recknagel   Nikołaj Szamow   Nikołaj Kamienski
7
1958/1959   Helmut Recknagel   Walter Habersatter   Arne Hoel
8
1959/1960   Max Bolkart   Albin Plank   Otto Leodolter
9
1960/1961   Helmut Recknagel   Otto Leodolter   Kalevi Kärkinen
10
1961/1962   Eino Kirjonen   Willi Egger   Hemmo Silvennoinen
11
1962/1963   Toralf Engan   Torbjørn Yggeseth   Max Bolkart
12
1963/1964   Veikko Kankkonen   Torbjørn Yggeseth   Baldur Preiml
13
1964/1965   Torgeir Brandtzæg   Bjørn Wirkola   Dalibor Motejlek
14
1965/1966   Veikko Kankkonen   Dieter Neuendorf   Bjørn Wirkola
15
1966/1967   Bjørn Wirkola   Sepp Lichtenegger   Dieter Neuendorf
16
1967/1968   Bjørn Wirkola   Jiří Raška   Dieter Neuendorf
17
1968/1969   Bjørn Wirkola   Jiří Raška   Zbyněk Hubač
18
1969/1970   Horst Queck   Bjørn Wirkola   Garij Napałkow
19
1970/1971   Jiří Raška   Ingolf Mork   Zbyněk Hubač
20
1971/1972   Ingolf Mork   Henry Glaß   Tauno Käyhkö
21
1972/1973   Rainer Schmidt   Hans-Georg Aschenbach   Siergiej Boczkow
22
1973/1974   Hans-Georg Aschenbach   Walter Steiner   Bernd Eckstein
23
1974/1975   Willi Pürstl   Edi Federer   Karl Schnabl
24
1975/1976   Jochen Danneberg   Karl Schnabl   Reinhold Bachler
25
1976/1977   Jochen Danneberg   Walter Steiner   Henry Glaß
26
1977/1978   Kari Ylianttila   Matthias Buse   Martin Weber
27
1978/1979   Pentti Kokkonen   Hansjörg Sumi   Jochen Danneberg
28
1979/1980   Hubert Neuper   Henry Glaß   Martin Weber
29
1980/1981   Hubert Neuper   Armin Kogler   Jari Puikkonen
30
1981/1982   Manfred Deckert   Roger Ruud   Per Bergerud
31
1982/1983   Matti Nykänen   Jens Weißflog   Horst Bulau
32
1983/1984   Jens Weißflog   Klaus Ostwald   Matti Nykänen
33
1984/1985   Jens Weißflog   Matti Nykänen   Klaus Ostwald
34
1985/1986   Ernst Vettori   Franz Neuländtner   Jari Puikkonen
35
1986/1987   Ernst Vettori   Vegard Opaas   Ulf Findeisen
36
1987/1988   Matti Nykänen   Jens Weißflog   Jiří Parma
37
1988/1989   Risto Laakkonen   Matti Nykänen

  Jens Weißflog

38
1989/1990   Dieter Thoma   František Jež   Jens Weißflog
39
1990/1991   Jens Weißflog   Andreas Felder   Dieter Thoma
40
1991/1992   Toni Nieminen   Martin Höllwarth   Werner Rathmayr
41
1992/1993   Andreas Goldberger   Noriaki Kasai   Jaroslav Sakala
42
1993/1994   Espen Bredesen   Jens Weißflog   Andreas Goldberger
43
1994/1995   Andreas Goldberger   Kazuyoshi Funaki   Janne Ahonen
44
1995/1996   Jens Weißflog   Ari-Pekka Nikkola   Reinhard Schwarzenberger
45
1996/1997   Primož Peterka   Andreas Goldberger   Dieter Thoma
46
1997/1998   Kazuyoshi Funaki   Sven Hannawald   Janne Ahonen
47
1998/1999   Janne Ahonen   Noriaki Kasai   Hideharu Miyahira
48
1999/2000   Andreas Widhölzl   Janne Ahonen   Martin Schmitt
49
2000/2001   Adam Małysz   Janne Ahonen   Martin Schmitt
50
2001/2002   Sven Hannawald   Matti Hautamäki   Martin Höllwarth
51
2002/2003   Janne Ahonen   Sven Hannawald   Adam Małysz
52
2003/2004   Sigurd Pettersen   Martin Höllwarth   Peter Žonta
53
2004/2005   Janne Ahonen   Martin Höllwarth   Thomas Morgenstern
54
2005/2006   Janne Ahonen[b]
  Jakub Janda
  Roar Ljøkelsøy
55
2006/2007   Anders Jacobsen   Gregor Schlierenzauer   Simon Ammann
56
2007/2008   Janne Ahonen   Thomas Morgenstern   Michael Neumayer
57
2008/2009   Wolfgang Loitzl   Simon Ammann   Gregor Schlierenzauer
58
2009/2010   Andreas Kofler   Janne Ahonen   Wolfgang Loitzl
59
2010/2011   Thomas Morgenstern   Simon Ammann   Tom Hilde
60
2011/2012   Gregor Schlierenzauer   Thomas Morgenstern   Andreas Kofler
61
2012/2013   Gregor Schlierenzauer   Anders Jacobsen   Tom Hilde
62
2013/2014   Thomas Diethart   Thomas Morgenstern   Simon Ammann
63
2014/2015   Stefan Kraft   Michael Hayböck   Peter Prevc
64
2015/2016   Peter Prevc   Severin Freund   Michael Hayböck
65
2016/2017   Kamil Stoch   Piotr Żyła   Daniel-André Tande
66
2017/2018   Kamil Stoch   Andreas Wellinger   Anders Fannemel
67
2018/2019   Ryōyū Kobayashi   Markus Eisenbichler   Stephan Leyhe

Podium klasyfikacji generalnej TCS sumarycznieEdytuj

Msc. Imię i nazwisko Kraj 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
1.
Janne Ahonen   5 3 2
2.
Jens Weißflog  /  4 4 1
3.
Bjørn Wirkola   3 2 1
4.
Helmut Recknagel   3 0 0
5.
Matti Nykänen   2 2 1
6.
Andreas Goldberger   2 1 1
Gregor Schlierenzauer   2 1 1
8.
Jochen Danneberg   2 0 1
9.
Veikko Kankkonen   2 0 0
Hubert Neuper   2 0 0
Kamil Stoch   2 0 0
Ernst Vettori   2 0 0
13.
Thomas Morgenstern   1 3 1
14.
Eino Kirjonen   1 3 0
15.
Sven Hannawald   1 2 0
Jiří Raška   1 2 0
17.
Josef Bradl   1 1 1
18.
Ingolf Mork   1 1 0
Hans-Georg Aschenbach   1 1 0
Kazuyoshi Funaki   1 1 0
Anders Jacobsen   1 1 0
22.
Max Bolkart   1 0 2
Dieter Thoma   1 0 2
24.
Hemmo Silvennoinen   1 0 1
Nikołaj Kamienski   1 0 1
Adam Małysz   1 0 1
Wolfgang Loitzl   1 0 1
Andreas Kofler   1 0 1
Peter Prevc   1 0 1
30.
Olaf B. Bjørnstad   1 0 0
Pentti Uotinen   1 0 0
Toralf Engan   1 0 0
Torgeir Brandtzæg   1 0 0
Horst Queck   1 0 0
Rainer Schmidt   1 0 0
Willi Pürstl   1 0 0
Kari Ylianttila   1 0 0
Pentti Kokkonen   1 0 0
Manfred Deckert   1 0 0
Risto Laakkonen   1 0 0
Espen Bredesen   1 0 0
Primož Peterka   1 0 0
Andreas Widhölzl   1 0 0
Sigurd Pettersen   1 0 0
Jakub Janda   1 0 0
Toni Nieminen   1 0 0
Thomas Diethart   1 0 0
Stefan Kraft   1 0 0
Ryōyū Kobayashi   1 0 0
50.
Martin Höllwarth   0 3 1
51.
Simon Ammann   0 2 2
52.
Henry Glaß   0 2 1
53.
Walter Steiner   0 2 0
Torbjørn Yggeseth   0 2 0
Noriaki Kasai   0 2 0
Msc. Imię i nazwisko Kraj 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce
56.
Dieter Neuendorf   0 1 2
57.
Nikołaj Szamow   0 1 1
Otto Leodolter   0 1 1
Karl Schnabl   0 1 1
Klaus Ostwald   0 1 1
Michael Hayböck   0 1 1
62.
Halvor Næs   0 1 0
Walter Habersatter   0 1 0
Albin Plank   0 1 0
Willi Egger   0 1 0
Sepp Lichtenegger   0 1 0
Edi Federer   0 1 0
Matthias Buse   0 1 0
Hansjörg Sumi   0 1 0
Armin Kogler   0 1 0
Roger Ruud   0 1 0
Franz Neuländtner   0 1 0
Vegard Opaas   0 1 0
František Jež   0 1 0
Andreas Felder   0 1 0
Ari-Pekka Nikkola   0 1 0
Matti Hautamäki   0 1 0
Severin Freund   0 1 0
Andreas Wellinger   0 1 0
Piotr Żyła   0 1 0
Markus Eisenbichler   0 1 0
82.
Martin Weber   0 0 2
Jari Puikkonen   0 0 2
Martin Schmitt   0 0 2
Zbyněk Hubač   0 0 2
Tom Hilde   0 0 2
87.
Asgeir Dølplads   0 0 1
Aulis Kallakorpi   0 0 1
Arne Hoel   0 0 1
Kalevi Kärkinen   0 0 1
Baldur Preiml   0 0 1
Dalibor Motejlek   0 0 1
Garij Napałkow   0 0 1
Tauno Käyhkö   0 0 1
Siergiej Boczkow   0 0 1
Jiří Parma   0 0 1
Werner Rathmayr   0 0 1
Bernd Eckstein   0 0 1
Reinhold Bachler   0 0 1
Per Bergerud   0 0 1
Horst Bulau   0 0 1
Ulf Findeisen   0 0 1
Jaroslav Sakala   0 0 1
Reinhard Schwarzenberger   0 0 1
Hideharu Miyahira   0 0 1
Peter Žonta   0 0 1
Roar Ljøkelsøy   0 0 1
Michael Neumayer   0 0 1
Daniel-André Tande   0 0 1
Anders Fannemel   0 0 1
Stephan Leyhe   0 0 1

Zwycięzcy poszczególnych konkursówEdytuj

Edycja Sezon Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Triumfator TCS
1
1953
  Erling Kroken   Asgeir Dølplads   Josef Bradl   Halvor Næs   Josef Bradl
2
1953/1954
  Olaf B. Bjørnstad   Olaf B. Bjørnstad   Olaf B. Bjørnstad   Josef Bradl   Olaf B. Bjørnstad
3
1954/1955
  Aulis Kallakorpi   Aulis Kallakorpi   Torbjørn Ruste   Torbjørn Ruste   Hemmo Silvennoinen
4
1955/1956
  Eino Kirjonen   Hemmo Silvennoinen   Koba Cakadze   Jurij Skworcow[c]   Nikołaj Kamienski
5
1956/1957
  Pentti Uotinen   Nikołaj Kamienski   Nikołaj Szamow   Eino Kirjonen   Pentti Uotinen
6
1957/1958
  Nikołaj Kamienski   Willi Egger   Helmut Recknagel   Helmut Recknagel   Helmut Recknagel
7
1958/1959
  Helmut Recknagel   Helmut Recknagel   Helmut Recknagel (2)   Walter Habersatter   Helmut Recknagel
8
1959/1960
  Max Bolkart   Max Bolkart   Max Bolkart   Albin Plank   Max Bolkart
9
1960/1961
  Juhani Kärkinen   Koba Cakadze   Kalevi Kärkinen   Helmut Recknagel (2)   Helmut Recknagel
10
1961/1962
  Eino Kirjonen (2)   Georg Thoma   Willi Egger   Willi Egger   Eino Kirjonen
11
1962/1963
  Toralf Engan   Toralf Engan   Toralf Engan   Torbjørn Yggeseth   Toralf Engan
12
1963/1964
  Torbjørn Yggeseth   Veikko Kankkonen   Veikko Kankkonen   Baldur Preiml   Veikko Kankkonen
13
1964/1965
  Torgeir Brandtzæg   Erkki Pukka   Torgeir Brandtzæg   Bjørn Wirkola   Torgeir Brandtzæg
14
1965/1966
  Veikko Kankkonen   Paavo Lukkariniemi   Dieter Neuendorf   Veikko Kankkonen   Veikko Kankkonen
15
1966/1967
  Dieter Neuendorf   Bjørn Wirkola   Bjørn Wirkola   Bjørn Wirkola (2)   Bjørn Wirkola
16
1967/1968
  Dieter Neuendorf (2)   Bjørn Wirkola (2)   Garij Napałkow   Jiří Raška   Bjørn Wirkola
17
1968/1969
  Bjørn Wirkola   Bjørn Wirkola (3)   Bjørn Wirkola (2)   Jiří Raška (2)   Bjørn Wirkola
18
1969/1970
  Garij Napałkow   Jiří Raška   Bjørn Wirkola (3)   Jiří Raška (3)   Horst Queck
19
1970/1971
  Ingolf Mork   Ingolf Mork   Zbyněk Hubač   Ingolf Mork   Jiří Raška
20
1971/1972
  Yukio Kasaya   Yukio Kasaya   Yukio Kasaya   Bjørn Wirkola (3)   Ingolf Mork
21
1972/1973
  Rainer Schmidt   Rainer Schmidt   Siergiej Boczkow   Rudolf Höhnl   Rainer Schmidt
22
1973/1974
  Hans-Georg Aschenbach   Walter Steiner   Hans-Georg Aschenbach   Bernd Eckstein   Hans-Georg Aschenbach
23
1974/1975
  Willi Pürstl   Karl Schnabl   Karl Schnabl   Karl Schnabl   Willi Pürstl
24
1975/1976
  Toni Innauer   Toni Innauer   Jochen Danneberg   Toni Innauer   Jochen Danneberg
25
1976/1977
  Toni Innauer (2)   Jochen Danneberg   Henry Glaß   Walter Steiner   Jochen Danneberg
26
1977/1978
  Matthias Buse   Jochen Danneberg (2)   Per Bergerud   Kari Ylianttila   Kari Ylianttila
27
1978/1979
  Jurij Iwanow   Josef Samek   Pentti Kokkonen   Pentti Kokkonen   Pentti Kokkonen
28
1979/1980
  Jochen Danneberg   Hubert Neuper   Hubert Neuper   Martin Weber   Hubert Neuper
29
1980/1981
  Hubert Neuper   Horst Bulau   Jari Puikkonen   Armin Kogler   Hubert Neuper
30
1981/1982
  Matti Nykänen   Roger Ruud   Manfred Deckert   Hubert Neuper   Manfred Deckert
31
1982/1983
  Horst Bulau   Armin Kogler   Matti Nykänen   Jens Weißflog   Matti Nykänen
32
1983/1984
  Klaus Ostwald   Jens Weißflog   Jens Weißflog   Jens Weißflog (2)   Jens Weißflog
33
1984/1985
  Ernst Vettori   Jens Weißflog (2)   Matti Nykänen (2)   Hroar Stjernen   Jens Weißflog
34
1985/1986
  Pekka Suorsa   Pavel Ploc   Jari Puikkonen   Ernst Vettori   Ernst Vettori
35
1986/1987
  Vegard Opaas   Andreas Bauer   Primož Ulaga   Tuomo Ylipulli   Ernst Vettori
36
1987/1988
  Pavel Ploc   Matti Nykänen   Matti Nykänen (3)   Matti Nykänen   Matti Nykänen
37
1988/1989
  Dieter Thoma   Matti Nykänen (2)   Jan Boklöv   Mike Holland   Risto Laakkonen
38
1989/1990
  Dieter Thoma (2)   Jens Weißflog (3)   Ari-Pekka Nikkola   František Jež   Dieter Thoma
39
1990/1991
  Jens Weißflog   Andreas Felder[d]
  Jens Weißflog (4)
  Ari-Pekka Nikkola (2)   Andreas Felder   Jens Weißflog
40
1991/1992
  Toni Nieminen   Andreas Felder (2)   Toni Nieminen   Toni Nieminen   Toni Nieminen
41
1992/1993
  Christof Duffner   Noriaki Kasai   Andreas Goldberger   Andreas Goldberger   Andreas Goldberger
42
1993/1994
  Jens Weißflog (2)   Espen Bredesen   Andreas Goldberger (2)   Espen Bredesen   Espen Bredesen
43
1994/1995
  Reinhard Schwarzenberger   Janne Ahonen   Kazuyoshi Funaki   Andreas Goldberger (2)   Andreas Goldberger
44
1995/1996
  Mika Laitinen   Reinhard Schwarzenberger   Andreas Goldberger (3)   Jens Weißflog (3)   Jens Weißflog
45
1996/1997
  Dieter Thoma (3)   Primož Peterka   Kazuyoshi Funaki (2)   Dieter Thoma   Primož Peterka
46
1997/1998
  Kazuyoshi Funaki   Kazuyoshi Funaki   Kazuyoshi Funaki (3)   Sven Hannawald   Kazuyoshi Funaki
47
1998/1999
  Martin Schmitt   Martin Schmitt   Noriaki Kasai   Andreas Widhölzl   Janne Ahonen
48
1999/2000
  Martin Schmitt (2)   Andreas Widhölzl   Andreas Widhölzl   Andreas Widhölzl (2)   Andreas Widhölzl
49
2000/2001
  Martin Schmitt (3)   Noriaki Kasai (2)   Adam Małysz   Adam Małysz   Adam Małysz
50
2001/2002
  Sven Hannawald   Sven Hannawald   Sven Hannawald   Sven Hannawald (2)   Sven Hannawald
51
2002/2003
  Sven Hannawald (2)   Primož Peterka (2)   Janne Ahonen   Bjørn Einar Romøren   Janne Ahonen
52
2003/2004
  Sigurd Pettersen   Sigurd Pettersen   Peter Žonta   Sigurd Pettersen   Sigurd Pettersen
53
2004/2005
  Janne Ahonen   Janne Ahonen (2)   Janne Ahonen (2)   Martin Höllwarth   Janne Ahonen
54
2005/2006
  Janne Ahonen (2)   Jakub Janda   Lars Bystøl   Janne Ahonen   Janne Ahonen[b]
  Jakub Janda
55
2006/2007
  Gregor Schlierenzauer   Andreas Küttel   Anders Jacobsen   Gregor Schlierenzauer   Anders Jacobsen
56
2007/2008
  Thomas Morgenstern   Gregor Schlierenzauer
  Janne Ahonen (2)[e]
  Janne Ahonen (3)
  Janne Ahonen
57
2008/2009
  Simon Ammann   Wolfgang Loitzl   Wolfgang Loitzl   Wolfgang Loitzl   Wolfgang Loitzl
58
2009/2010
  Andreas Kofler   Gregor Schlierenzauer (2)   Gregor Schlierenzauer   Thomas Morgenstern   Andreas Kofler
59
2010/2011
  Thomas Morgenstern (2)   Simon Ammann   Thomas Morgenstern   Tom Hilde   Thomas Morgenstern
60
2011/2012
  Gregor Schlierenzauer (2)   Gregor Schlierenzauer (3)   Andreas Kofler   Thomas Morgenstern (2)   Gregor Schlierenzauer
61
2012/2013
  Anders Jacobsen   Anders Jacobsen   Gregor Schlierenzauer (2)   Gregor Schlierenzauer (2)   Gregor Schlierenzauer
62
2013/2014
  Simon Ammann (2)   Thomas Diethart   Anssi Koivuranta   Thomas Diethart   Thomas Diethart
63
2014/2015
  Stefan Kraft   Anders Jacobsen (2)   Richard Freitag   Michael Hayböck   Stefan Kraft
64
2015/2016
  Severin Freund   Peter Prevc   Peter Prevc   Peter Prevc   Peter Prevc
65
2016/2017
  Stefan Kraft (2)   Daniel-André Tande   Daniel-André Tande   Kamil Stoch   Kamil Stoch
66
2017/2018
  Kamil Stoch   Kamil Stoch   Kamil Stoch   Kamil Stoch (2)   Kamil Stoch
67
2018/2019
  Ryōyū Kobayashi   Ryōyū Kobayashi   Ryōyū Kobayashi   Ryōyū Kobayashi   Ryōyū Kobayashi
*  w nawiasach kolejne zwycięstwo zawodnika na danej skoczni

Rekordy i statystykiEdytuj

Najwięcej zwycięstw w klasyfikacji generalnej TCSEdytuj

IndywidualnieEdytuj

 
Jens Weißflog – czterokrotny triumfator TCS (1984, 1985, 1991, 1996), zwycięzca 10 pojedynczych konkursów
Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba Edycje
1. Janne Ahonen   5 1999, 2003, 2005, 2006, 2008
2. Jens Weißflog  /  4 1984, 1985, 1991, 1996
3. Helmut Recknagel   3 1958, 1959, 1961
Bjørn Wirkola   3 1967, 1968, 1969
5. Veikko Kankkonen   2 1964, 1966
Jochen Danneberg   2 1976, 1977
Hubert Neuper   2 1980, 1981
Matti Nykänen   2 1983, 1988
Ernst Vettori   2 1986, 1987
Andreas Goldberger   2 1993, 1995
Gregor Schlierenzauer   2 2012, 2013
Kamil Stoch   2 2017, 2018

Według państwEdytuj

Miejsce Kraj Liczba Zwycięzcy
1.   Austria 16 Andreas Goldberger (2), Hubert Neuper (2), Gregor Schlierenzauer (2), Ernst Vettori (2), Josef Bradl, Thomas Diethart, Andreas Kofler, Stefan Kraft, Wolfgang Loitzl, Thomas Morgenstern, Willi Pürstl, Andreas Widhölzl
  Niemcy
  NRD
  RFN
16 Jens Weißflog (4), Helmut Recknagel (3), Jochen Danneberg (2), Hans-Georg Aschenbach, Manfred Deckert, Horst Queck, Rainer Schmidt, Max Bolkart, Sven Hannawald, Dieter Thoma
  Finlandia 16 Janne Ahonen (5), Veikko Kankkonen (2), Matti Nykänen (2), Eino Kirjonen, Pentti Kokkonen, Risto Laakkonen, Toni Nieminen, Hemmo Silvennoinen, Pentti Uotinen, Kari Ylianttila
4.   Norwegia 10 Bjørn Wirkola (3), Olaf B. Bjørnstad, Torgeir Brandtzæg, Espen Bredesen, Toralf Engan, Anders Jacobsen, Ingolf Mork, Sigurd Pettersen
5.   Polska 3 Kamil Stoch (2), Adam Małysz
6.   Czechy
  Czechosłowacja
2 Jiří Raška, Jakub Janda
  Słowenia 2 Primož Peterka, Peter Prevc
  Japonia 2 Kazuyoshi Funaki, Ryōyū Kobayashi
9.   ZSRR 1 Nikołaj Kamienski

Najwięcej wygranych konkursów w TCSEdytuj

IndywidualnieEdytuj

Stan po zakończeniu 67. Turnieju Czterech Skoczni (2018/2019)

 
Bjørn Wirkola – triumfator TCS w trzech edycjach z rzędu (1967–69), zwycięzca 10 pojedynczych konkursów
Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba
1. Jens Weißflog  /  10
Bjørn Wirkola   10
3. Janne Ahonen   9
Gregor Schlierenzauer   9
5. Matti Nykänen   7
6. Sven Hannawald   6
Helmut Recknagel   6
8. Kazuyoshi Funaki   5
Andreas Goldberger   5
Thomas Morgenstern   5
Kamil Stoch   5
12. Jochen Danneberg   4
Toni Innauer   4
Anders Jacobsen   4
Veikko Kankkonen   4
Hubert Neuper   4
Jiří Raška   4
Martin Schmitt   4
Dieter Thoma   4
Andreas Widhölzl   4
Ryōyū Kobayashi   4
22. Simon Ammann   3
Olaf B. Bjørnstad   3
Max Bolkart   3
Willi Egger   3
Toralf Engan   3
Andreas Felder   3
Aulis Kallakorpi   3
Noriaki Kasai   3
Yukio Kasaya   3
Eino Kirjonen   3
Wolfgang Loitzl   3
Ingolf Mork   3
Dieter Neuendorf   3
Toni Nieminen   3
Sigurd Pettersen   3
Peter Prevc   3
Karl Schnabl   3
39. Hans-Georg Aschenbach   2
Per Bergerud   2
Josef Bradl   2
Torgeir Brandtzæg   2
Espen Bredesen   2
Horst Bulau   2
Koba Cakadze   2
Thomas Diethart   2
Nikołaj Kamienski   2
Andreas Kofler   2
Armin Kogler   2
Pentti Kokkonen   2
Stefan Kraft   2
Adam Małysz   2
Garij Napałkow   2
Ari-Pekka Nikkola   2
Primož Peterka   2
Pavel Ploc   2
Jari Puikkonen   2
Torbjørn Ruste   2
Rainer Schmidt   2
Reinhard Schwarzenberger   2
Walter Steiner   2
Daniel-André Tande   2
Ernst Vettori   2
Torbjørn Yggeseth   2
Miejsce Imię i nazwisko Kraj Liczba
65. Andreas Bauer   1
Jan Boklöv   1
Siergiej Boczkow   1
Matthias Buse   1
Lars Bystøl   1
Manfred Deckert   1
Asgeir Dølplads   1
Christof Duffner   1
Bernd Eckstein   1
Richard Freitag   1
Severin Freund   1
Harry Glaß   1
Walter Habersatter   1
Michael Hayböck   1
Tom Hilde   1
Rudolf Höhnl   1
Mike Holland   1
Martin Höllwarth   1
Zbyněk Hubač   1
Jurij Iwanow   1
Jakub Janda   1
František Jež   1
Juhani Kärkinen   1
Kalevi Kärkinen   1
Anssi Koivuranta   1
Erling Kroken   1
Andreas Küttel   1
Mika Laitinen   1
Paavo Lukkariniemi   1
Halvor Næs   1
Vegard Opaas   1
Klaus Ostwald   1
Albin Plank   1
Baldur Preiml   1
Willi Pürstl   1
Erkki Pukka   1
Bjørn Einar Romøren   1
Roger Ruud   1
Josef Samek   1
Jurij Skworcow   1
Hroar Stjernen   1
Pekka Suorsa   1
Georg Thoma   1
Primož Ulaga   1
Pentti Uotinen   1
Martin Weber   1
Tuomo Ylipulli   1
Peter Žonta   1

Według państwEdytuj

Stan po zakończeniu 67. Turnieju Czterech Skoczni (2018/2019)

Miejsce Państwo Liczba
1.
  Austria 63
2.
  Niemcy 55
(w tym   NRD) (29)
(w tym   RFN) (7)
3.
  Norwegia 46
4.
  Finlandia 45
5.
  Japonia 19
6.
  Czechy 11
(w tym   Czechosłowacja) (10)
7.
  ZSRR 10
8.
  Polska 7
  Słowenia 7
(w tym   Jugosławia) (1)
10.
  Szwajcaria 6
11.
  Kanada 2
12.
  Stany Zjednoczone 1
  Szwecja 1

Najwięcej wygranych z rzędu konkursów w TCSEdytuj

IndywidualnieEdytuj

Stan po zakończeniu 67. Turnieju Czterech Skoczni (2018/2019)

 
Helmut Recknagel – trzykrotny triumfator TCS (1958, 1959, 1961), zwycięzca 6 pojedynczych konkursów (5 z rzędu)
Miejsce Zawodnik Kraj Liczba Lata Edycje
1. Helmut Recknagel   NRD 5 1958–1959
6/7
Sven Hannawald   Niemcy 5 2001–2002
50/51
Kamil Stoch   Polska 5 2017–2018
65/66

Według państwEdytuj

Stan po zakończeniu 67. Turnieju Czterech Skoczni (2018/2019)

Miejsce Kraj Liczba Lata Edycje Zawodnicy
1.
  Austria 8 2009–2011
57/58/59
Wolfgang Loitzl (3)
Thomas Morgenstern (2)
Gregor Schlierenzauer (2)
Andreas Kofler (1)
2.
  Austria 6 1974–1976
23/24
Karl Schnabl (3)
Toni Innauer (2)
Willi Pürstl (1)
3.   NRD 5 1958–1959
6/7
Helmut Recknagel (5)
  Norwegia 5 1962–1963
11/12
Toralf Engan (3)
Torbjørn Yggeseth (2)
  NRD 5 1983–1984
31/32
Jens Weißflog (4)
Klaus Ostwald (1)
  Niemcy 5 2001–2002
50/51
Sven Hannawald (5)
  Polska 5 2017–2018
65/66
Kamil Stoch (5)

Wygranie wszystkich konkursów danej edycjiEdytuj

W historii imprezy tylko trzech zawodników wygrało wszystkie konkursy podczas tej samej edycji Turnieju Czterech Skoczni. Pierwszym był Sven Hannawald (50. turniej w sezonie 2001/2002), drugim Kamil Stoch (66. turniej w sezonie 2017/2018), a trzecim Ryōyū Kobayashi (67. turniej w sezonie 2018/2019).

Osiemnastu skoczków wygrywało trzy konkursy podczas jednej edycji. Ośmiu z nich zwyciężało w pierwszych trzech konkursach.

 
Sven Hannawald – triumfator TCS w 2002, zwycięzca 6 pojedynczych konkursów (w tym 5 z rzędu); jedyny obok Kamila Stocha skoczek, który wygrał wszystkie konkursy na jednym Turnieju
„Witaj w ekskluzywnym klubie”
Sven Hannawald do Kamila Stocha po jego triumfie we wszystkich konkursach TCS

„Na razie jest nas w nim dwóch. Wielkiej imprezy to my nie zrobimy”
Kamil Stoch w odpowiedzi[17]
Turniej Zawodnik Ober. Ga-Pa Inns. Bisch.
1953/1954   Olaf B. Bjørnstad 1 1 1 3
1958/1959   Helmut Recknagel 1 1 1 15
1959/1960   Max Bolkart 1 1 1 5
1962/1963   Toralf Engan 1 1 1 4
1966/1967   Bjørn Wirkola 3 1 1 1
1968/1969   Bjørn Wirkola 1 1 1 2
1970/1971   Ingolf Mork 1 1 16 1
1971/1972   Yukio Kasaya 1 1 1
1974/1975   Karl Schnabl 35 1 1 1
1975/1976   Toni Innauer 1 1 24 1
1983/1984   Jens Weißflog 2 1 1 1
1987/1988   Matti Nykänen 2 1 1 1
1991/1992   Toni Nieminen 1 2 1 1
1997/1998   Kazuyoshi Funaki 1 1 1 8
1999/2000   Andreas Widhölzl 3 1 1 1
2001/2002   Sven Hannawald 1 1 1 1
2003/2004   Sigurd Pettersen 1 1 4 1
2004/2005   Janne Ahonen 1 1 1 2
2008/2009   Wolfgang Loitzl 2 1 1 1
2015/2016   Peter Prevc 3 1 1 1
2017/2018   Kamil Stoch 1 1 1 1
2018/2019   Ryōyū Kobayashi 1 1 1 1

Największa przewagaEdytuj

Najwyższą przewagę nad drugim zawodnikiem w klasyfikacji generalnej osiągnął Adam Małysz podczas 49. edycji (sezon 2000/2001), a wyniosła ona 104,4 punktów (co daje odległość ok. 58 m w łącznej długości wszystkich ośmiu skoków).

 
Adam Małysz – triumfator TCS w 2001, z przewagą ponad 100 punktów nad drugim zawodnikiem, czyniąc to jako pierwszy i dotąd jedyny skoczek w historii
Lp. Turniej 1. miejsce 2. miejsce Przewaga
1.
2000/2001 Adam Małysz Janne Ahonen 104,4
2.
1987/1988 Matti Nykänen Jens Weißflog 99,0
3.
2017/2018 Kamil Stoch Andreas Wellinger 69,6
4.
1991/1992 Toni Nieminen Martin Höllwarth 69,2
5.
1966/1967 Bjørn Wirkola Sepp Lichtenegger 62,4
6.
2018/2019 Ryōyū Kobayashi Markus Eisenbichler 62,1
7.
2001/2002 Sven Hannawald Matti Hautamäki 56,6
8.
1983/1984 Jens Weißflog Klaus Ostwald 55,6
9.
1962/1963 Toralf Engan Torbjørn Yggeseth 51,0
10.
2004/2005 Janne Ahonen Martin Höllwarth 49,1

InneEdytuj

  • W sezonie 2000/2001 Adam Małysz – jako pierwszy w historii – uzyskał ponad tysiąc punktów w klasyfikacji generalnej (1045,9) oraz wygrał wszystkie kwalifikacje, przed każdym z 4 konkursów.

Wyniki PolakówEdytuj

Polacy w czołowej „10” klasyfikacji generalnej TCSEdytuj

 
Kamil Stoch (1. miejsce) i Piotr Żyła (2. miejsce) na podium klasyfikacji generalnej 65. Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2016/2017
Turniej Zawodnik Miejsce
1956/1957 Władysław Tajner 9.
1961/1962 Antoni Wieczorek 5.
1962/1963 Antoni Łaciak 7.
1963/1964 Józef Przybyła 7.
1964/1965 Józef Przybyła 5.
1965/1966 Piotr Wala 10.
1966/1967 Józef Przybyła 9.
1967/1968 Ryszard Witke 9.[19] lub 10.[20]
1970/1971 Tadeusz Pawlusiak 7.
1974/1975 Stanisław Bobak 5.
1975/1976 Stanisław Bobak 6.
1978/1979 Piotr Fijas 10.
1979/1980 Piotr Fijas 8.
1984/1985 Piotr Fijas 7.
1985/1986 Piotr Fijas 7.
1996/1997 Adam Małysz 8.
2000/2001 Adam Małysz 1.
Turniej Zawodnik Miejsce
2001/2002 Adam Małysz 4.
2002/2003 Adam Małysz 3.
2004/2005 Adam Małysz 4.
2006/2007 Adam Małysz 7.
2007/2008 Adam Małysz 4.
2009/2010 Adam Małysz 9.
2010/2011 Adam Małysz 6.
2011/2012 Kamil Stoch 8.
2012/2013 Kamil Stoch 4.
2013/2014 Kamil Stoch 7.
2014/2015 Kamil Stoch 10.
2016/2017 Kamil Stoch 1.
Piotr Żyła 2.
Maciej Kot 4.
2017/2018 Kamil Stoch 1.
Dawid Kubacki 6.
2018/2019 Dawid Kubacki 4.
Kamil Stoch 6.

Polacy na podium konkursów TCSEdytuj

Konkurs 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
Oberstdorf

1. 2017 – Kamil Stoch

1. 1974 – Stanisław Bobak
2. 2016 – Kamil Stoch

1. 1970 – Tadeusz Pawlusiak
2. 1985 – Piotr Fijas
3. 2004 – Adam Małysz
4. 2006 – Adam Małysz
5. 2017 – Dawid Kubacki

8
Garmisch-Partenkirchen

1. 2018 – Kamil Stoch

1. 2003 – Adam Małysz
2. 2017 – Kamil Stoch

1. 1964 – Józef Przybyła
2. 2001 – Adam Małysz
3. 2002 – Adam Małysz
4. 2011 – Adam Małysz
5. 2019 – Dawid Kubacki

8
Innsbruck

1. 2001 – Adam Małysz
2. 2018 – Kamil Stoch

1. 2002 – Adam Małysz
2. 2005 – Adam Małysz
3. 2011 – Adam Małysz
4. 2013 – Kamil Stoch

1. 1964 – Józef Przybyła
2. 1965 – Józef Przybyła
3. 2014 – Kamil Stoch

9
Bischofshofen

1. 2001 – Adam Małysz
2. 2017 – Kamil Stoch
3. 2018 – Kamil Stoch

1. 1976 – Stanisław Bobak
2. 1997 – Adam Małysz
3. 2019 – Dawid Kubacki

1. 1979 – Piotr Fijas
2. 1980 – Piotr Fijas
3. 1985 – Piotr Fijas
4. 2017 – Piotr Żyła

10
Razem 7 11 17 35

CiekawostkiEdytuj

  • Tylko dwukrotnie w historii odwołano poszczególne zawody TCS. Pierwszy raz − 4 stycznia 2008 w Innsbrucku (zamiast niego, 5 stycznia 2008 odbył się dodatkowy konkurs w Bischofshofen). Drugi tego typu przypadek miał miejsce 28 grudnia 2014 w Oberstdorfie, gdy zawody przełożono na następny dzień, ze względu na bardzo silny wiatr;
  • 1. Turniej Czterech Skoczni w roku 1953 został rozegrany w dniach 1–11 stycznia. W kolejnych latach TCS nie rozpoczął się wcześniej niż 28 grudnia, a nie zakończył później niż 7 stycznia;
  • W sezonie 1963/1964 – podczas 12. edycji – bliski zwycięstwa w klasyfikacji generalnej był Józef Przybyła. Po zawodach w Oberstdorfie zajmował on 6. miejsce, w Garmisch-Partenkirchen wywalczył 3. miejsce, a tę samą lokatę powtórzył w Innsbrucku, ustanawiając rekord skoczni (95,5 m). Po trzech konkursach plasował się na 2. miejscu, zaś do prowadzącego Veikko Kankkonena, tracił zaledwie 1,5 pkt. W Bischofshofen w pierwszej serii Przybyła uzyskał 100 m i objął prowadzenie w turnieju. Ponadto otrzymał specjalną odznakę stumetrowca, gdyż jako pierwszy na tej skoczni osiągnął tę odległość. Drugi skok Polaka zakończył się upadkiem, bowiem najechał on na kamień po wylądowaniu. Skutkiem tego sędziowie odjęli mu aż 30 pkt. Ostatecznie zajął w konkursie 41., a w klasyfikacji generalnej całej imprezy 7. miejsce. Gdyby ustał oddany skok na 90 m w drugiej serii, znalazłby się na podium TCS, być może nawet na jego najwyższym stopniu. Po tych zawodach niemieccy i austriaccy dziennikarze określili Przybyłę mianem Polnischer Rekordjäger (polski łowca rekordów)[3];
  • Na noworoczny konkurs w Garmisch-Partenkirchen w 1966 zaproszono Stanisława Marusarza, który miał wtedy prawie 53 lata, a nie skakał od dziewięciu. Pomimo tego postanowił skoczyć z Große Olympiaschanze. Decyzja Polaka wywołała konsternację wśród sędziów. Marusarz pożyczył narty i buty, skoczył jednak w garniturze i krawacie. Osiągnął odległość 66 m, a po wybiegu nosili go na ramionach skoczkowie, m.in. Bjørn Wirkola. Następnego dnia Polak otwierał konkurs na Bergisel w Innsbrucku, lądując w granicach 70 m[21];
  • Thomas Diethart był pierwszym w historii skoczkiem, który zdobył ponad 1000 punktów w niedokończonych całkowicie konkursach (7 na 8 dokończonych serii).

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. W skokach narciarskich pod hasłem „Wielki Szlem” kryją się trzy znaczenia:
    − po pierwsze, mówi się tak ogólnie o Turnieju Czterech Skoczni (Adrian Dworakowski: Moje trzy grosze czyli jeszcze o Turnieju Czterech Skoczni. skijumping.pl, 2011-12-29. [dostęp 2018-01-19].);
    − po drugie, jest nim zwycięstwo we wszystkich czterech konkursach podczas jednej edycji TCS (Michał Skiba: Turniej Czterech Skoczni, czyli Stoch, Freitag i cała reszta. polskatimes.pl, 2017-12-29. [dostęp 2018-01-19].);
    − po trzecie, to określenie sukcesu zawodnika, jakim jest triumf w czterech najważniejszych imprezach: igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach świata, klasyfikacji generalnej Pucharu Świata i Turnieju Czterech Skoczni (Bartłomiej Kubiak: To jest mistrz! Kamil Stoch piątym skoczkiem na świecie z Wielkim Szlemem. sport.pl, 2017-01-07. [dostęp 2018-01-19].). Są opinie, że w skład najważniejszych imprez powinny wchodzić także mistrzostwa świata w lotach, jako piąta część Wielkiego Szlema (Michał Chmielewski: Simon Ammann i jego klątwa. Ostatnia szansa w Turnieju Czterech Skoczni?. przegladsportowy.pl, 2017-12-21. [dostęp 2018-01-19].), (Maciej Woźniak: Wielki Szlem w skokach narciarskich?. skokinarciarskie.pl, 2014-01-08. [dostęp 2018-01-19].).
  2. a b 54. Turniej Czterech Skoczni w sezonie 2005/2006 zakończył się zwycięstwem dwóch skoczków. Wygrali ex aequo Janne Ahonen i Jakub Janda, którzy zdobyli w czterech turniejowych konkursach dokładnie taką samą liczbę punktów – 1081,5.
  3. Czwarty konkurs TCS w sezonie 1955/1956, z powodu braku śniegu, nie odbył się w Bischofshofen, ale w Hallein (na skoczni o punkcie konstrukcyjnym K70).
  4. Konkurs w Garmisch-Partenkirchen w sezonie 1990/1991 zakończył się zwycięstwem dwóch skoczków. Wygrali ex aequo Andreas Felder i Jens Weißflog.
  5. Trzeci konkurs TCS w sezonie 2007/2008, zaplanowany na 4 stycznia 2008 w Innsbrucku, został odwołany z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych, w związku z czym dwa konkursy zostały rozegrane w Bischofshofen 5 i 6 stycznia.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Adam Bucholz: Bez zagrywek taktycznych, ale z chipami – przed 66. Turniejem Czterech Skoczni. skijumping.pl, 2017-12-28. [dostęp 2018-02-12].
  2. a b Marta Wąsowska: Historia Turnieju Czterech Skoczni (pol.). skijumping.pl, 2001-07-25. [dostęp 2017-12-29].
  3. a b c Adrian Dworakowski: Moje trzy grosze czyli jeszcze o Turnieju Czterech Skoczni (pol.). skijumping.pl, 2011-12-29. [dostęp 2013-12-31].
  4. 4-Hills-Tournament with record prize money, www.fis-ski.com [dostęp 2018-01-04] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-18] (ang.).
  5. Turniej Czterech Skoczni, www.skokipolska.pl [dostęp 2018-01-04] (ang.).
  6. Homologated Jumping Hills (ang.). fis-ski.com, 2018-11-09. [dostęp 2018-11-09].
  7. sk: Michael Maurer nowym szefem Turnieju 4 Skoczni. berkutschi.com, 2015-04-26. [dostęp 2018-02-18].
  8. Małgorzata Mynett: Michael Maurer nowym prezesem TCS. skokipolska.pl, 2015-04-28. [dostęp 2018-02-18].
  9. Vierschanzentournee 2015: Teil I – Historie (niem.). deutscherskiverband.de. [dostęp 2017-12-31].
  10. 50 Jahre Vierschanzentournee (niem.). sport-komplett.de. [dostęp 2017-12-31].
  11. The History of the Four Hills Tournament (ang.). vierschanzentournee.com. [dostęp 2017-12-31].
  12. Vierschanzentournee (niem.). deacademic.com. [dostęp 2017-12-31].
  13. Małgorzata Mynett: Drużyny trenują na lodowych torach najazdowych w Oberstdorfie (pol.). skokipolska.pl, 2014-10-22. [dostęp 2018-01-27].
  14. Duża Schattenbergschanze z nowymi torami najazdowymi (pol.). skisprungschanzen.com, 2012-07-05. [dostęp 2018-01-27].
  15. Stawowczyk, Mysiak: Laserowa linia po raz pierwszy w Oberstdorfie (pol.). skokinarciarskie.pl, 2013-12-26. [dostęp 2013-12-30].
  16. Paweł Wilkowicz: Turniej Czterech Skoczni z nowinką technologiczną: mały chip przyniesie wielkie zmiany? (pol.). sport.pl, 2017-12-27. [dostęp 2018-01-27].
  17. Grzegorz Wojnarowski: Stoch w ekskluzywnym klubie z Hannawaldem. „Na razie jest nas dwóch. Wielkiej imprezy nie zrobimy”. sportowefakty.wp.pl, 2018-01-06. [dostęp 2018-02-08].
  18. Paweł Stawowczyk: Historyczny finał TCS: Janda i Ahonen wygrywają Turniej (pol.). skokinarciarskie.pl, 6 stycznia 2006. [dostęp 2014-02-10].
  19. Gesamtstände – Vierschanzentournee – 1967/68 (niem.). berkutschi.com. [dostęp 2012-12-25].
  20. FIS-Ski – standings – Four Hills 1968 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2012-12-25].
  21. Wojciech Szatkowski: Poczet skoczków polskich: Stanisław Marusarz – „Król nart” z Zakopanego (pol.). skijumping.pl, 2005-12-21. [dostęp 2013-12-30].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj