Sven Hannawald

niemiecki skoczek narciarski

Sven Hannawald (ur. 9 listopada 1974 w Erlabrunn jako Sven Pöhler) – niemiecki skoczek narciarski.

Sven Hannawald
Sven Hannawald
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1974
Niemiecka Republika Demokratyczna Erlabrunn, NRD
Klub SC Hinterzarten
Przydomek Hanni
Debiut w PŚ 6 grudnia 1992 w Falun (50. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 30 grudnia 1993 w Oberstdorfie (29. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 4 stycznia 1998 w Innsbrucku (2. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 6 stycznia 1998 w Bischofshofen
Rekord życiowy 220,0 m na Velikance w Planicy (23 marca 2002)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Niemcy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Salt Lake City 2002 duża druż.
Srebro
Nagano 1998 duża druż.
Srebro
Salt Lake City 2002 normalna
Mistrzostwa świata
Złoto
Ramsau 1999 duża druż.
Złoto
Lahti 2001 duza druż.
Srebro
Ramsau 1999 duża
Brąz
Lahti 2001 normalna druż.
Mistrzostwa świata w lotach
Złoto
Vikersund 2000 Indywidualnie
Złoto
Harrachov 2002 Indywidualnie
Srebro
Oberstdorf 1998 Indywidualnie
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz
Vuokatti 1992 drużynowo
Puchar świata w skokach
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2002/2003
Puchar Świata w lotach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Mała kryształowa kula
1997/1998
FIS Crystal Globe.svg Mała kryształowa kula
1999/2000
FIS Crystal Globe.svg Mała kryształowa kula[a]
2002/2003
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2001/2002
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1997/1998
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2002/2003
Turniej Nordycki
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2000
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
1998
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1999
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1999
Puchar KOP
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1999/2000
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2001/2002
Strona internetowa

Rodzice: Regina i Andreas oraz siostra Jeannette. Urodzony jako Sven Pöhler. Nazwisko Hannawald przyjął po ślubie rodziców[1]. Od 13. roku życia odnosił sukcesy w skokach narciarskich. Obecnie mieszka w Berlinie, posiada również drugie mieszkanie w Hinterzarten. W sezonie 2001/2002 jako pierwszy w historii wygrał wszystkie zawody Turnieju Czterech Skoczni. Od tej pory kariera Hannawalda nabrała tempa. Stał się niezwykle popularny w swoim ojczystym kraju. Jego występ 6 stycznia 2002 roku w Bischofshofen miał większą oglądalność w Niemczech od meczu piłki nożnej Bayernu Monachium i FC Valencii w finale Ligi Mistrzów. Sven był zawodnikiem niezwykle medialnym. Wyrażał swoje emocje w bardzo nietypowy sposób, co wzbudzało do niego niechęć polskich kibiców. Sven Hannawald oficjalnie zakończył karierę sportową 3 sierpnia 2005 roku, natomiast uroczyste pożegnanie skoczka miało miejsce w Oberstdorfie 30 grudnia 2005 r. Od sezonu 2005/2006 Hannawald pracuje jako komentator sportowy w niemieckiej telewizji ARD.

W 2002 roku w Planicy skoczył 220 m, co jest jego rekordem życiowym.

Na podium w Pucharze Świata stawał łącznie 40 razy. 18-krotnie zajmował 1. miejsce, 12-krotnie był drugi, 10 razy był trzeci.

Spis treści

Przebieg karieryEdytuj

PoczątkiEdytuj

Hannawald swoją przygodę ze skokami rozpoczął w wieku 7 lat. Z początku starty w skokach łączył z występami w kombinacji norweskiej jednak po pewnym czasie stało się jasne, że skoki są jego mocniejszą stroną, zdecydował się więc na uprawianie tylko tej dyscypliny. Pierwszym poważniejszym osiągnięciem Svena było zajęcie 3. miejsca w konkursie drużynowym podczas mistrzostw świata juniorów w Vuokatti w 1992 roku.

Pierwsze kroki w Pucharze ŚwiataEdytuj

W sezonie 1992/93 zadebiutował w Pucharze Świata. Jego pierwszy start w zawodach tej rangi miał miejsce 6 grudnia 1992 roku w szwedzkim Falun – zajął tam jednak dopiero 50. miejsce. W całym sezonie spisywał się słabo – najlepsze miejsce to dopiero 36. lokata w konkursie w Garmisch-Partenkirchen, 1 stycznia 1993 roku. W kolejnym sezonie zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji Pucharu Świata, za 29. miejsce, a miało to miejsce 30 grudnia 1993 roku w Oberstdorfie. Pierwszy raz w czołowej „15” zawodów pucharowych znalazł się w Engelbergu, 14 stycznia 1995 roku, kiedy to zajął 14. lokatę. Sezon 1994/95 ukończył na 63. miejscu w klasyfikacji.

Sezon 1995/96 miał zupełnie stracony – ani razu nie zdobył pucharowych punktów. W kolejnym sezonie było nieco lepiej. Trzykrotnie zdobywał punkty, najlepsze miejsce – 12. – zajmując w Oberstdorfie, na inaugurację 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni. Sezon ten zakończył na 59. miejscu.

Awans do światowej czołówkiEdytuj

Przełom w karierze Hannawalda nastąpił w sezonie 1997/98, a dokładniej – podczas 46. Turnieju Czterech Skoczni. Po 5. i 10. miejscu w dwóch pierwszych konkursach w Niemczech, 4 stycznia 1998 w Innsbrucku Sven po raz pierwszy w karierze stanął na podium – zajął 2. miejsce. Dwa dni później w Bischofshofen zwyciężył, przerywając tym samym serię 3 zwycięstw Japończyka Kazuyoshiego Funakiego. Cały Turniej ukończył na 2. miejscu, tuż za Japończykiem. W lutym zanotował swój pierwszy w karierze start olimpijski – na igrzyskach w Nagano. Choć indywidualnie nie błysnął, przyczynił się do zdobycia przez reprezentację Niemiec srebrnego medalu w konkursie drużynowym. W dalszej części sezonu odniósł jeszcze zwycięstwo na skoczni mamuciej w Oberstdorfie – konkurs ten wliczany był do mistrzostw świata w lotach w Oberstdorfie, w których Sven zajął 2. miejsce, znów ustępując tylko Funakiemu. Sezon ukończył na 6. miejscu w klasyfikacji Pucharu Świata.

Zimą 1998/99 Hannawald potwierdził przynależność do światowej czołówki. Nie wygrał wprawdzie żadnych zawodów (czterokrotnie był trzeci), zdobył za to dwa medale podczas mistrzostw świata w Ramsau – srebro na skoczni K120 (tuż za rodakiem, Martinem Schmittem), oraz złoto w konkursie drużynowym. Puchar Świata ponownie ukończył na 6. pozycji.

Sezon 1999/2000 również może zaliczyć do udanych. Odniósł cztery pucharowe zwycięstwa (w tym trzy w trzech ostatnich konkursach sezonu), zajmując na jego koniec najwyższe w dotychczasowej karierze, 4. miejsce. Największym jednak sukcesem było zdobycie, po raz pierwszy w karierze mistrzostwa świata w lotach w Vikersund. W sezonie 2000/2001 nie było już tak dobrze. Wprawdzie na inaugurację sezonu w Kuopio Sven zajął drugie miejsce tuż za Martinem Schmittem, jednak później nie udało mu już się stanąć na podium. Jedynym sukcesem było zdobycie złotego medalu mistrzostw świata w Lahti, w konkursie drużynowym na skoczni K120. Indywidualnie Sven zawiódł, na skoczni K90 nie kwalifikując się nawet do drugiej serii. W konkursach Pucharu Świata rozgrywanych po mistrzostwach już Niemiec nie występował. Sezon zakończył na 9. miejscu w łącznej punktacji.

Sezon 2001/02 – dominacja w Turnieju Czterech Skoczni i medale olimpijskieEdytuj

 
Hannawald z Adamem Małyszem – głównym rywalem w sezonie 2001/2002. Zdjęcie wykonano 26 marca 2011

Odrodzenie Svena nastąpiło w Sezonie 2001/02. Pierwsza część sezonu upłynęła pod znakiem dominacji Adama Małysza, który wygrał 6 z pierwszych 9 konkursów, osiągając znaczną przewagę nad resztą stawki. Sven kilkukrotnie „postraszył” Polaka, wygrywając m.in. konkurs w Titisee-Neustadt, prezentował jednak zbyt chimeryczną formę, żeby zagrozić mu na dłuższą metę (miejsca na podium przeplatał z lokatami w drugiej dziesiątce). Wszystko odmieniło się jednak podczas 50. Turnieju Czterech Skoczni. Tam absolutną dominację zaprezentował właśnie Hannawald, odnosząc jako pierwszy zawodnik w historii zwycięstwa we wszystkich czterech konkursach. W każdym z nich uzyskiwał znaczną przewagę nad resztą stawki. Serię zwycięstw przedłużył wygrywając także pierwszy po TCS konkurs Pucharu Świata w Willingen. W Zakopanem był dwukrotnie drugi. Na igrzyska olimpijskie w Salt Lake City jechał z nadziejami nawet na dwa złote medale, podobnie jak Adam Małysz. Dwóch znakomitych zawodników pogodził jednak nieoczekiwanie Szwajcar Simon Ammann, wygrywając oba konkursy indywidualne. Sven musiał zadowolić się „tylko” srebrnym medalem na skoczni K90. Miałby i drugie srebro, gdyby nie podpórka w drugim skoku na skoczni K120 – skończyło się na pechowym czwartym miejscu. Na osłodę pozostał Hannawaldowi złoty medal wywalczony wraz z kolegami w konkursie drużynowym. Niemcy pokonali Finlandię zaledwie o 0,1 punktu. Na mistrza świata w lotach w Harrachovie 9 marca 2002 roku Sven po raz drugi z rzędu zdobył tytuł mistrza świata, wyprzedzając w złożonym z dwóch serii (zamiast czterech jak zazwyczaj) konkursie Schmitta i Fina Mattiego Hautamäkiego. W łącznej klasyfikacji Pucharu Świata Niemiec zajął drugie miejsce. Zdobył 1259 punktów i z Adamem Małyszem przegrał o 216 punktów.

Huśtawka formy w sezonie 2002/03Edytuj

Sezon 2002/03 rozpoczął się dla Svena wręcz fatalnie – dwa pierwsze konkursy sezonu w Kuusamo, kończył poza trzydziestką, w drugim z nich zajął ostatnie, 50. miejsce, po skoku na odległość 58 metrów. Spowodowało to, że trener reprezentacji Niemiec Reinhard Heß wycofał Hannawalda z kolejnych konkursów Pucharu Świata w norweskim Trondheim. Sven powrócił po dwóch tygodniach, zajmując na skoczni w Titisee-Neustadt miejsca 17. i 4. Ten drugi wynik był już zwiastunem powrotu Niemca do formy, co potwierdziło się tydzień później w szwajcarskim Engelbergu. Tam Sven zajął 3. miejsce pierwszego dnia, nazajutrz zaś odniósł pierwsze zwycięstwo w sezonie. 51. Turniej Czterech Skoczni rozpoczął od zwycięstwa na skoczni w Oberstdorfie, co dawało nadzieje na powtórzenie wyniku sprzed roku. Niestety, marzenia te zostały rozwiane 1 stycznia 2003 roku w Garmisch-Partenkirchen, gdzie Sven po upadku w jednym ze skoków zajął dopiero 12. miejsce. W austriackich konkursach turnieju był 4. i 2. i w klasyfikacji końcowej uplasował się na 2. miejscu za Finem Janne Ahonenem. 18 i 19 stycznia w Zakopanem odniósł dwa zwycięstwa, po czym zrezygnował z wyjazdu do Japonii na trzy konkursy w Hakubie i Sapporo. Wystartował dopiero 1 i 2 lutego na skoczni mamuciej w Tauplitz, zajmując tam miejsca drugie i pierwsze. Tydzień później na skoczni w Willingen wygrał pierwszy z konkursów, osiągając rekordową na skoczni K120 notę 328.2 punktu (dostał aż 9 „dwudziestek” za styl). Został wówczas liderem Pucharu Świata i wydawało się, że kolejnego dnia jeszcze powiększy swoją przewagę nad rywalami, zwłaszcza że do Willingen nie przyjechał jeden z jego głównych konkurentów do końcowego triumfu – Adam Małysz. Tak się jednak nie stało – w rozgrywanym w bardzo niestabilnych warunkach konkursie Sven zajął dopiero 36. miejsce, nie powiększając dorobku i – co gorsza – tracąc pewność siebie przed zbliżającymi się mistrzostwami świata w Val di Fiemme. Mistrzostwa te zdominował Małysz, a Sven zupełnie zawiódł – 7. i 24. miejsce oraz brak medalu w konkursie drużynowym oznaczały prawdziwą klęskę, zwłaszcza w obliczu całkiem niedawnej dominacji Niemca w zawodach.

Szok po słabym występie w Val di Fiemme odcisnął swoje piętno na postawie Hannawalda w końcówce sezonu – w ostatnich pięciu konkursach nie odniósł już zwycięstwa (raz był 2. i raz 3.), co przy fantastycznej formie Małysza oznaczało spadek na 2. miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata. Na pocieszenie pozostała Niemcowi Mała Kryształowa Kula za zwycięstwo w klasyfikacji lotów narciarskich.

Kryzys formy i zakończenie karieryEdytuj

Sezon 2003/04 okazał się jego ostatnim w Pucharze Świata. Początek zmagań jeszcze nie zapowiadał kryzysu. Hannawald zajmował miejsca w czołowej dziesiątce w czterech z pięciu pierwszych konkursów. Jednak podczas 52. edycji Turnieju Czterech Skoczni jego forma uległa znacznemu pogorszeniu. Na inaugurację w Oberstdorfie był dopiero 18. Dwa 9. miejsca, w Garmisch-Partenkirchen i Innsbrucku, nikogo nie zadowoliły, natomiast 22. lokata w Bischofshofen była już prawdziwą klęską. W akcie desperacji wycofano Hannawalda ze startów w Pucharze Świata, licząc, że posunięcie to przyniesie podobny efekt jak na początku sezonu 2002/03. Niestety, tym razem kryzys Niemca okazał się zbyt głęboki do opanowania. Hannawald zanotował jeszcze kilka występów, ale każda próba powrotu kończyła się wręcz kompromitacją. W Zakopanem po dobrych występach na treningach liczył na dobrą lokatę, jednak po 30. miejscu pierwszego dnia, zrezygnował z występu w konkursie niedzielnym. Po dwutygodniowej przerwie spróbował kolejnego powrotu, tym razem na skoczni w Willingen, na której rok wcześniej odniósł swoje ostatnie zwycięstwo. Liczono na odrodzenie Hannawalda, tymczasem skończyło się na 36. miejscu. Następnie pojechał na mistrzostwa świata w lotach w Planicy, gdzie tym razem jednak był dopiero 17. Ostatni występ Hannawalda w Pucharze Świata miał miejsce 28 lutego 2004 roku w amerykańskim Park City. Tam Niemiec był 47., po czym zrezygnował z dalszych występów w tamtym sezonie. Na jego zakończenie zajął 24. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Przed rozpoczęciem sezonu 2004/2005 Hannawald zadecydował o wstrzymaniu kariery, tłumacząc to brakiem motywacji do dalszego skakania. Diagnoza psychologów mówiła o tzw. syndromie wypalenia. Sven zmuszony był poddać się leczeniu, nie zakończył jednak oficjalnie kariery – wedle umowy z niemieckim związkiem narciarskim do końca sezonu miał zadeklarować, czy zamierza uczestniczyć w programie przygotowawczym do igrzysk olimpijskich w Turynie. Hannawald dość często pojawiał się w gabinetach lekarskich. W przeszłości zmagał się m.in. z anoreksją i depresją. Ostatecznie zdecydował się nie powracać już na skocznie. Oficjalne zakończenie kariery ogłosił 3 sierpnia 2005 roku, natomiast uroczyste pożegnanie skoczka miało miejsce w Oberstdorfie 30 grudnia 2005 roku.

Udział w wyścigach samochodowychEdytuj

Od 2005 roku Sven Hannawald startuje sporadycznie w wyścigach samochodowych. Do 2007 roku wystąpił w kilku wyścigach SEAT Leon Supercopa Germany nie osiągając tam jednak żadnego znaczącego wyniku. W 2008 roku wystartował w 7 wyścigach ADAC GT Masters, a w 2009 roku pojawił się na torze Nürburgring biorąc tam udział w dwóch wyścigach tej serii. W grudniu 2009 roku potwierdził występy w pełnym sezonie serii ADAC GT Masters[2].

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejówEdytuj

Turniej 2004 2003 2002 2001 2000 1999 1998 1997 1996 1995 1994 1993
Puchar Świata 24 2 2 9 4 6 6 59 63 90
Puchar Świata w lotach 1 X 9 1 9 1
Turniej Czterech Skoczni 12 2 1 4 4 12 2 34 65 60 65
Turniej Nordycki 4 16 1 3 2 55 X X X X
Letnie Grand Prix 31 32 35 1 9 X X

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svgEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1998   Nagano/Hakuba 14. miejsce (K-90), 48. miejsce (K-120)
2002   Salt Lake City/Park City srebrny medal (K-90), 4. miejsce (K-120)

DrużynowoEdytuj

1998   Nagano/Hakuba srebrny medal[b]
2002   Salt Lake City/Park City złoty medal[c]

Starty S. Hannawalda na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
14. 11 lutego 1998   Hakuba Olimpijska K-90 indywid. 83,5 m 84,0 m 207,5 pkt 27,0 pkt   Jani Soininen
48. 15 lutego 1998   Hakuba Olimpijska K-120 indywid. 100,0 m 78,0 pkt 194,3 pkt   Kazuyoshi Funaki
2.  17 lutego 1998   Hakuba Olimpijska K-120 druż.[b] 125,5 m 128,0 m 897,4 pkt (258,3 pkt) 35,6 pkt   Japonia
2.  10 lutego 2002   Park City Utah Olympic Park K-90 indywid. 97,0 m 99,0 m 267,5 pkt 1,5 pkt   Simon Ammann
4. 13 lutego 2002   Park City Utah Olympic Park K-120 indywid. 132,5 m 131,0 m[d] 255,3 pkt 26,1 pkt   Simon Ammann
1.  18 lutego 2002   Park City Utah Olympic Park K-120 druż.[c] 123,0 m 120,5 m 974,1 pkt (238,8 pkt)

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1999   Ramsau srebrny medal (K-120), 8. miejsce (K-90)
2001   Lahti 6. miejsce (K-116), 36. miejsce (K-90)
2003   Val di Fiemme/Predazzo 7. miejsce (K-120), 24. miejsce (K-95)

DrużynowoEdytuj

1999   Ramsau złoty medal[e]
2001   Lahti złoty medal (K-116)[f], brązowy medal (K-90)[f]
2003   Val di Fiemme/Predazzo 4. miejsce[g]

Starty S. Hannawalda na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2.  21 lutego 1999   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 indywid. 127,0 m 127,0 m 261,7 pkt 1,7 pkt   Martin Schmitt
1.  23 lutego 1999   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 druż.[e] 132,5 m[d] 137,0 m 988,9 pkt (249,6 pkt)
8. 26 lutego 1999   Ramsau Mattensprunganlage K-90 indywid. 95,0 m 89,5 m 237,0 pkt 18,0 pkt   Kazuyoshi Funaki
6. 19 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-116 indywid. 115,5 m 119,5 m 236,9 pkt 39,4 pkt   Martin Schmitt
36. 23 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-90 indywid. 75,5 m 78,5 pkt 167,5 pkt   Adam Małysz
1.  24 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-116 druż.[f] 120,0 m 110,5 m 939,8 pkt (225,3 pkt)
3.  25 lutego 2001   Lahti Salpausselkä K-90 druż.[f] 86,5 m 89,5 m 911,5 pkt (220,0 pkt) 42,0 pkt   Austria
7. 22 lutego 2003   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 indywid. 129,5 m 125,0 m 260,6 pkt 28,4 pkt   Adam Małysz
4. 23 lutego 2003   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 druż.[g] 125,0 m 124,0 m 963,3 pkt (248,7 pkt) 83,3 pkt   Finlandia
24. 28 lutego 2003   Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 indywid. 95,0 m 94,0 m 226,5 pkt 52,5 pkt   Adam Małysz

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1998   Oberstdorf srebrny medal
2000   Vikersund złoty medal
2002   Harrachov złoty medal
2004   Planica 17. miejsce

DrużynowoEdytuj

2004   Planica 4. miejsce[h]

Starty S. Hannawalda na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
2.  24-25 stycznia 1998   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 indywid. 193,0 m 191,5 m 199,5 m 203,0 m 769,9 pkt 6,5 pkt   Kazuyoshi Funaki
1.  14 lutego 2000   Vikersund Vikersundbakken K-185 indywid. 179,5 m 188,0 m 196,5 m [i] 536,8 pkt
1.  9-10 marca 2002   Harrachov Čerťák K-185 indywid. 202,0 m 202,0 m [i] [i] 396,3 pkt
17. 20-21 lutego 2004   Planica Velikanka K-185 indywid. 176,0 m 197,5 m 191,0 m 182,5 m 701,9 pkt 130,2 pkt   Roar Ljøkelsøy
4. 22 lutego 2004   Planica Velikanka K-185 druż.[h] 204,5 m 200,5 m 1606,4 pkt (391,0 pkt) 105,4 pkt   Norwegia

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

1992   Vuokatti 17. miejsce

DrużynowoEdytuj

1992   Vuokatti brązowy medal[j]

Starty S. Hannawalda na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
3.  18 marca 1992   Vuokatti Hyppyrimäki K-80 druż.[j] 62,5 m 71,0 m 499,1 pkt (152,4 pkt) 71,3 pkt   Finlandia
17. 21 marca 1992   Vuokatti Hyppyrimäki K-80 indywid. 64,0 m 71,0 m 157,3 pkt 60,3 pkt   Toni Nieminen

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1992/1993 niesklasyfikowany
1993/1994 90.
1994/1995 60.
1995/1996 niesklasyfikowany
1996/1997 59.
1997/1998 6.
1998/1999 6.
1999/2000 4.
2000/2001 9.
2001/2002 2.
2002/2003 2.
2003/2004 24.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 6 stycznia 1998   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 124,0 m 123,0 m 247,6 pkt * TCS 1997/1998
2. 24 stycznia 1998   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 193,0 m 191,5 m 375,4 pkt * Pierwszy dzień mistrzostw świata w lotach
3. 19 lutego 2000   Tauplitz Kulm K-185 198,0 m 192,6 pkt * Loty 1999/2000
4. 10 marca 2000   Trondheim Granåsen K-120 134,5 m 134,0 m 279,8 pkt * TN 2000
5. 12 marca 2000   Oslo Holmenkollbakken K-115 125,5 m 132,5 m 271,4 pkt * TN 2000
6. 19 marca 2000   Planica Velikanka K-185 203,5 m 212,5 m 410,7 pkt * Loty 1999/2000
7. 2 grudnia 2001   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-120 129,5 m 136,0 m 277,4 pkt
8. 30 grudnia 2001   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 122,0 m 122,0 m 260,2 pkt * TCS 2001/2002
9. 1 stycznia 2002   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 122,5 m 125,0 m 264,5 pkt * TCS 2001/2002
10. 4 stycznia 2002   Innsbruck Bergisel K-120 134,5 m 128,0 m 270,0 pkt * TCS 2001/2002
11. 6 stycznia 2002   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 139,0 m 131,5 m 282,9 pkt * TCS 2001/2002
12. 12 stycznia 2002   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 141,5 m 148,0 m 319,1 pkt
13. 22 grudnia 2002   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 133,0 m 132,5 m 282,9 pkt
14. 29 grudnia 2002   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 125,5 m 119,5 m 263,1 pkt * TCS 2002/2003
15. 18 stycznia 2003   Zakopane Wielka Krokiew K-120 140,0 m 134,0 m 286,2 pkt
16. 19 stycznia 2003   Zakopane Wielka Krokiew K-120 128,5 m 130,5 m 271,2 pkt
17. 2 lutego 2003   Tauplitz Kulm K-185 195,0 m 196,5 m 378,3 pkt * Loty 2002/2003
18. 8 lutego 2003   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 142,0 m 147,0 m 328,2 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
1992/1993 - - - -
1993/1994 - - - -
1994/1995 - - - -
1995/1996 - - - -
1996/1997 - - - -
1997/1998 2 2 3 7
1998/1999 - - 3 3
1999/2000 4 2 - 6
2000/2001 - 1 - 1
2001/2002 6 4 2 12
2002/2003 6 3 2 11
2003/2004 - - - -
suma 18 12 10 40

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 4 stycznia 1998   Innsbruck Bergisel K-108 107,5 m 113,5 m 230,3 pkt 2. 10,4 pkt Kazuyoshi Funaki
2. 6 stycznia 1998   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 124,0 m 123,0 m 247,6 pkt 1.
3. 17 stycznia 1998   Zakopane Wielka Krokiew K-116 97,0 m 108,0 m 181,4 pkt 3. 1,0 pkt Kristian Brenden
4. 18 stycznia 1998   Zakopane Wielka Krokiew K-116 121,5 m 128,5 m 262,9 pkt 3. 3,3 pkt Primož Peterka
5. 24 stycznia 1998   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 193,0 m 191,5 m 375,4 pkt 1.
6. 25 stycznia 1998   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-185 199,5 m 203,0 m 394,5 pkt 3. 11,7 pkt Kazuyoshi Funaki
7. 28 lutego 1998   Vikersund Vikersundbakken K-185 189,5 m 188,9 pkt 2. 0,1 pkt Andreas Widhölzl
8. 28 listopada 1998   Lillehammer Lysgårdsbakken K-120 126,5 m 128,0 m 251,1 pkt 3. 17,7 pkt Martin Schmitt
9. 12 grudnia 1998   Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 121,5 m 119,7 pkt 3. 10,8 pkt Andreas Widhölzl
10. 6 marca 1999   Lahti Salpausselkä K-90 93,0 m 115,5 pkt 3. 10,0 pkt Kazuyoshi Funaki
11. 9 stycznia 2000   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 117,0 m 120,0 m 227,1 pkt 2. 20,2 pkt Martin Schmitt
12. 19 lutego 2000   Tauplitz Kulm K-185 198,0 m 192,6 pkt 1.
13. 4 marca 2000   Lahti Salpausselkä K-90 91,0 m 95,0 m 241,5 pkt 2. 13,0 pkt Janne Ahonen
14. 10 marca 2000   Trondheim Granåsen K-120 134,5 m 134,0 m 279,8 pkt 1.
15. 12 marca 2000   Oslo Holmenkollbakken K-115 125,5 m 132,5 m 271,4 pkt 1.
16. 19 marca 2000   Planica Velikanka K-185 203,5 m 212,5 m 410,7 pkt 1.
17. 24 listopada 2000   Kuopio Puijo K-120 120,0 m 116,5 m 222,2 pkt 2. 22,0 pkt Martin Schmitt
18. 2 grudnia 2001   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-120 129,5 m 136,0 m 277,4 pkt 1.
19. 15 grudnia 2001   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 132,0 m 133,5 m 278,9 pkt 2. 1,3 pkt Stephan Hocke
20. 30 grudnia 2001   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 122,0 m 122,0 m 260,2 pkt 1.
21. 1 stycznia 2002   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115 122,5 m 125,0 m 264,5 pkt 1.
22. 4 stycznia 2002   Innsbruck Bergisel K-120 134,5 m 128,0 m 270,0 pkt 1.
23. 6 stycznia 2002   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 139,0 m 131,5 m 282,9 pkt 1.
24. 12 stycznia 2002   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 141,5 m 148,0 m 319,1 pkt 1.
25. 19 stycznia 2002   Zakopane Wielka Krokiew K-120 124,0 m 130,0 m 259,2 pkt 2. 0,4 pkt Matti Hautamäki
26. 20 stycznia 2002   Zakopane Wielka Krokiew K-120 130,0 m 125,0 m 261,5 pkt 2. 0,6 pkt Adam Małysz
27. 13 marca 2002   Falun Lugnet K-115 125,0 m 114,0 m 248,7 pkt 3. 25,8 pkt Matti Hautamäki
28. 15 marca 2002   Trondheim Granåsen K-120 125,0 m 127,5 m 257,5 pkt 3. 22,5 pkt Matti Hautamäki
29. 17 marca 2002   Oslo Holmenkollbakken K-115 124,0 m 120,0 m 259,7 pkt 2. 0,7 pkt Simon Ammann
30. 21 grudnia 2002   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 129,5 m 124,5 m 260,7 pkt 3. 10,8 pkt Janne Ahonen
31. 22 grudnia 2002   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-120 133,0 m 132,5 m 282,9 pkt 1.
32. 29 grudnia 2002   Oberstdorf Schattenbergschanze K-115 125,5 m 119,5 m 263,1 pkt 1.
33. 6 stycznia 2003   Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-120 128,5 m 127,0 m 262,4 pkt 2. 0,7 pkt Bjørn Einar Romøren
34. 18 stycznia 2003   Zakopane Wielka Krokiew K-120 140,0 m 134,0 m 286,2 pkt 1.
35. 19 stycznia 2003   Zakopane Wielka Krokiew K-120 128,5 m 130,5 m 271,2 pkt 1.
36. 1 lutego 2003   Tauplitz Kulm K-185 195,5 m 197,0 m 378,5 pkt 2. 7,6 pkt Florian Liegl
37. 2 lutego 2003   Tauplitz Kulm K-185 195,0 m 196,5 m 378,3 pkt 1.
38. 8 lutego 2003   Willingen Mühlenkopfschanze K-120 142,0 m 147,0 m 328,2 pkt 1.
39. 14 marca 2003   Lahti Salpausselkä K-116 117,0 m 123,0 m 248,4 pkt 3. 19,0 pkt Adam Małysz
40. 23 marca 2003   Planica Velikanka K-185 214,5 m 217,0 m 427,8 pkt 2. 22,7 pkt Matti Hautamäki

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

Sezon 1992/1993
                                  punkty
q 50 - - - 49 36 - - - - - 58 56 - - - 0
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się

Sezon 1993/1994
                                      punkty
q 33 q 49 - 29 q - - 39 49 42 - - - - - - - 2
Sezon 1994/1995
                                          punkty
- - q q - - - 14 23 - - - - - - - - - - - - 26
Sezon 1995/1996
                                                        punkty
32 q q q q 50 46 - 36 q - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 1996/1997
                                                  punkty
q 32 q 36 - - 12 32 q 35 21 23 - - - q 47 - - - 39 59 q - - 40
Sezon 1997/1998
                                                      punkty
21 30 36 12 19 12 21 5 10 2 1 - 3 3 1 3 18 2 14 51 4 12 4 6 9 20 8 953
Sezon 1998/1999
                                                          punkty
3 6 17 13 9 3 21 15 22 4 19 9 19 13 7 8 13 4 11 5 - 5 3 7 5 8 10 11 6 896
Sezon 1999/2000
                                                    punkty
24 22 42 10 17 - - 4 4 7 4 13 2 15 5 6 5 8 1 46 16 2 4 1 1 1 1065
Sezon 2000/2001
                                          punkty
2 43 4 5 5 10 13 4 6 - 43 11 11 50 8 13 25 - - - - 462
Sezon 2001/2002
                                            punkty
5 14 - 1 4 2 15 5 5 1 1 1 1 1 2 2 - - - 3 3 2 1259
Sezon 2002/2003
                                                      punkty
44 49 - - 17 4 3 1 1 12 4 2 5 1 1 - - - 2 1 1 36 14 3 10 4 2 1235
Sezon 2003/2004
                                              punkty
5 8 4 37 5 18 9 9 22 - - 30 - - - - - 36 47 - - - - 253
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się[k])

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1992/1993 65.
1993/1994 60.
1995/1996 65.
1996/1997 34.
1997/1998 2.
1998/1999 12.
1999/2000 4.
2000/2001 4.
2001/2002 1.[l]
2002/2003 2.
2003/2004 12.

Turniej Nordycki (Skandynawski)Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1997 55.
1998 2
1999 3.
2000 1.
2002 16.
2003 4.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1997/1998 1.
1998/1999 9.
1999/2000 1.
2000/2001 9.
2002/2003 1.

Letnie Grand Prix w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGPEdytuj

Sezon Miejsce
1994 50.
1997 niesklasyfikowany
1998 9.
1999 1.
2000 35.
2001 32.
2003 31.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 8 sierpnia 1999   Hinterzarten Adlerschanze K-95 109,0 m 103,5 m 273,0 pkt 1.
2. 11 września 1999   Hakuba Olimpijska K-120 122,0 m 123,5 m 247,9 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za wszystkie skoki (tak jak np. w TCS)

1994
      punkty
q 36 48 172,7
1995
        punkty
- - q - 0
1996
          punkty
- - q - - 0
1997
          punkty
- - 37 - - 0
1998
            punkty
6 23 16 13 9 5 157
1999
          punkty
1 8 4 1 4 332
2000
                punkty
12 20 - - - - - - 33
2001
              punkty
34 q 18 8 - - - 45
2003
        punkty
15 40 - 25 22
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
(lub nie zakwalifikował się[m])

Inne wyróżnieniaEdytuj

  • 2002 – laureat Złotych Nart
  • 2002 – Sportowiec Roku w Niemczech
  • 2003 – Sportowiec z Sercem

Uwagi

  1. Klasyfikacja nieoficjalna, ponieważ Puchar Świata w lotach narciarskich nie był przyznawany od sezonu 2002/2003 do sezonu 2007/2008.
  2. a b Skład zespołu: Sven Hannawald, Martin Schmitt, Hansjörg Jäkle, Dieter Thoma
  3. a b Skład zespołu: Sven Hannawald, Stephan Hocke, Michael Uhrmann, Martin Schmitt
  4. a b Skok zakończony upadkiem.
  5. a b Skład zespołu: Sven Hannawald, Christof Duffner, Dieter Thoma, Martin Schmitt
  6. a b c d Skład zespołu: Sven Hannawald, Michael Uhrmann, Alexander Herr, Martin Schmitt
  7. a b Skład zespołu: Martin Schmitt, Georg Späth, Michael Uhrmann, Sven Hannawald
  8. a b Skład zespołu: Michael Uhrmann, Martin Schmitt, Georg Späth, Sven Hannawald
  9. a b c Seria konkursowa została odwołana.
  10. a b Skład zespołu: Sven Hannawald, Ronny Hornschuh, Rico Meinel, Timo Wangler
  11. Przed sezonem 1997/1998.
  12. Jako jedyny w historii wygrał wszystkie konkursy.
  13. Przed 2002 rokiem.

Przypisy

  1. Magazyn Sportowy 28.11.03, dodatek do Tempo, Przeglądu Sportowego i Sportu.
  2. Mariusz Karolak: Sven Hannawald wystartuje w pełnym cyklu ADAC GT Masters (pol.). www.f1wm.pl, 2010-01-02. [dostęp 2010-01-02].

Linki zewnętrzneEdytuj