Michael Hayböck

austriacki skoczek narciarski

Michael Hayböck (ur. 5 marca 1991 w Linzu[1]) – austriacki skoczek narciarski, reprezentant klubu UVB Hinzenbach. Drużynowy srebrny medalista zimowych igrzysk olimpijskich z 2014, trzykrotnie srebrny (2015, 2017 i 2019) i dwukrotnie brązowy (2017, 2021) medalista mistrzostw świata, a także brązowy medalista mistrzostw świata w lotach z 2016. Czterokrotny złoty medalista mistrzostw świata juniorów (trzykrotnie w drużynie i raz indywidualnie), dwukrotnie na podium klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego.

Michael Hayböck
Ilustracja
Michael Hayböck (2019)
Data i miejsce urodzenia

5 marca 1991
Linz

Klub

UVB Hinzenbach

Debiut w PŚ

3 stycznia 2010 w Innsbrucku (17. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

3 stycznia 2010 w Innsbrucku (17. miejsce)

Pierwsze podium w PŚ

16 stycznia 2014 w Wiśle (3. miejsce)

Pierwsze zwycięstwo w PŚ

6 stycznia 2015 w Bischofshofen

Rekord życiowy

245,5 m na Letalnicy w Planicy (11 grudnia 2020)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Austria
Igrzyska olimpijskie
srebro Soczi 2014 duża druż.
Mistrzostwa świata
srebro Falun 2015 duża druż.
srebro Lahti 2017 norm. druż. miesz.
srebro Seefeld 2019 duża druż.
brąz Lahti 2017 duża druż.
brąz Oberstdorf 2021 norm. druż. miesz.
Mistrzostwa świata w lotach
brąz Tauplitz 2016 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Szczyrbskie Jezioro 2009 drużynowo
złoto Hinterzarten 2010 indywidualnie
złoto Hinterzarten 2010 drużynowo
złoto Otepää 2011 drużynowo
Turniej Czterech Skoczni
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2014/2015
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2015/2016
Puchar Kontynentalny
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2009/2010
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2011/2012
Alpen Cup
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2008/2009
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski II Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi
Strona internetowa

Jego bracia, Stefan i Alexander również uprawiali skoki narciarskie[2]. Rekord życiowy Hayböcka wynosi 245,5 m[3]. Ustanowił go 11 grudnia 2020 w Planicy[4].

Przebieg karieryEdytuj

Lata 2007–2009Edytuj

W październiku 2007 w Einsiedeln zadebiutował w zawodach FIS Cup, zajmując 15. miejsce[5].

We wrześniu 2008 po raz pierwszy wystąpił w Letnim Pucharze Kontynentalnym, w zawodach w Villach zajmując 28. pozycję. W zimowej części sezonu 2008/2009 w Pucharze Kontynentalnym najwyżej sklasyfikowany był na 5. miejscu, w styczniu 2009 w Braunlage. Wystąpił w konkursie Mistrzostw Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2009 w Szczyrbskim Jeziorze. Zajął tam 7. miejsce indywidualnie, a w zawodach drużynowych zdobył złoty medal[6].

Sezon 2009/2010Edytuj

We wrześniu 2009 Hayböck po raz pierwszy wystąpił w Letnim Grand Prix. W zawodach w Hakubie dwukrotnie zajął 12. miejsce[7].

W zimowej części sezonu 2009/2010 zadebiutował w Pucharze Świata. W swoim pierwszym starcie, 3 stycznia 2010 w Innsbrucku w ramach 58. Turnieju Czterech Skoczni, zajął 17. miejsce. W całym sezonie sześciokrotnie stał na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego, dwukrotnie wygrywając (w grudniu w Engelbergu i w styczniu w Titisee-Neustadt)[7]. Jego wyniki pozwoliły mu zająć 2. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego 2009/2010[8]. Na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2010 zdobył dwa złote medale: zarówno w rywalizacji indywidualnej, jak i drużynowej. Kilka dni później wystąpił w zawodach Pucharu Świata w Willingen, zajmując 6 lutego 2010 6. miejsce indywidualnie[7].

Sezon 2010/2011Edytuj

We wrześniu 2010 zajął 2. pozycję w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Oslo. W pierwszej części sezonu zimowego 2010/2011 regularnie startował w zawodach Pucharu Świata, zajmując miejsca pomiędzy trzecią a piątą dziesiątką (najwyższe – 22. w Lillehammer na początku grudnia). Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2011 zdobył trzeci z rzędu złoty medal w zawodach drużynowych. Od lutego 2011 występował w Pucharze Kontynentalnym. Do końca sezonu raz zwyciężył i dwukrotnie zajął 3. miejsce[9].

Sezon 2011/2012Edytuj

W Letnim Grand Prix 2011 dwukrotnie zajął miejsca w czołowej dziesiątce – w październikowych zawodach w Hinzenbach i Klingenhal zajął kolejno 5. i 8. miejsce[10].

Zimową część sezonu 2011/2012 rozpoczął od startów w Pucharze Kontynentalnym. Na przełomie listopada i grudnia pięciokrotnie z rzędu zajął miejsce na podium, trzykrotnie zwyciężając. W styczniu 2012 występował w Pucharze Świata. Najwyżej sklasyfikowany był 6 stycznia 2012 w Bischofshofen w ramach 60. Turnieju Czterech Skoczni, gdzie zajął 7. miejsce. Poza tym występem z reguły zajmował pozycje w trzeciej dziesiątce. W lutym powrócił do startów w Pucharze Kontynentalnym, dwukrotnie stając na podium, a w marcu ponownie rozpoczął występy w Pucharze Świata, tylko raz zajmując miejsce w czołowej trzydziestce[10]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego 2011/2012 zajął 3. pozycję[8].

Sezon 2012/2013Edytuj

W sezonie 2012/2013 Pucharu Świata regularnie startował w tym cyklu, najczęściej zajmując miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce. Najwyższym miejscem, jakie zajął, było piętnaste. Osiągnął ten rezultat czterokrotnie: 24 listopada 2012 w Lillehammer, 16 grudnia w Engelbergu, 4 stycznia 2013 w Innsbrucku i 12 stycznia w Zakopanem[11]. W klasyfikacji generalnej cyklu zajął 34. miejsce z 163 punktami[12].

Sezon 2013/2014Edytuj

Zimową część sezonu 2013/2014, podobnie jak dwa lata wcześniej, rozpoczął od startów w Pucharze Kontynentalnym. Po trzech zwycięstwach z rzędu trafił do kadry na Puchar Świata. Już w pierwszym starcie, 29 grudnia 2013 w Oberstdorfie w ramach 62. Turnieju Czterech Skoczni, zajął 7. pozycję. W dalszej części sezonu zajmował w Pucharze Świata najczęściej miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. 16 stycznia 2014 w Wiśle po raz pierwszy w karierze stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując 3. pozycję[13]. Sezon 2013/2014 Pucharu Świata zakończył na 14. miejscu w klasyfikacji generalnej z 439 punktami[12].

Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi. Zwyciężył w kwalifikacjach do obu konkursów indywidualnych. W samych zawodach zajął 5. miejsce na skoczni normalnej i 8. na dużej. W konkursie drużynowym, wraz z Thomasem Morgensternem, Thomasem Diethartem i Gregorem Schlierenzauerem, zdobył srebrny medal. Wystartował też na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2014, zajmując 20. pozycję indywidualnie[13].

Sezon 2014/2015Edytuj

W ramach Letniego Grand Prix czterokrotnie kończył zawody indywidualne w pierwszej dziesiątce. Najwyżej klasyfikowany był w sierpniowych zawodach w Einsiedeln, na 3. miejscu[14].

Od początku sezonu zimowego 2014/2015 występował w Pucharze Świata, regularnie zajmując miejsca w pierwszej dziesiątce. W grudniu 2014 czterokrotnie zajął 3. pozycję w zawodach cyklu – po dwa razy w zawodach w Lillehammer i w Engelbergu. W ramach 63. Turnieju Czterech Skoczni zajął 2. miejsce w zawodach w Oberstdorfie, a 6 stycznia 2015 w Bischofshofen po raz pierwszy w karierze zwyciężył w konkursie indywidualnym Pucharu Świata. W pozostałych konkursach turnieju zajął 7. i 6. lokatę[14] i ostatecznie zakończył go na 2. pozycji[12].

W dalszej części sezonu indywidualnie w Pucharze Świata nie stawał już na podium – najwyżej klasyfikowany był na 4. miejscu, które zajął trzykrotnie[13]. Ostatecznie sezon 2014/2015 Pucharu Świata zakończył na 5. pozycji w klasyfikacji generalnej z 1157 punktami[12]. W lutym wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015. Indywidualnie zajął 21. miejsce na skoczni normalnej i 14. na dużej, w drużynie mieszanej był 4., a w drużynie męskiej, wraz ze Stefanem Kraftem, Manuelem Poppingerem i Gregorem Schlierenzauerem, zdobył srebrny medal[14].

Sezon 2015/2016Edytuj

W sezonie 2015/2016 Pucharu Świata regularnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce. W grudniu 2015 na podium indywidualnych zawodów cyklu stawał w drugim konkursie w Niżnym Tagile i drugim konkursie w Engelbergu. W ramach 64. Turnieju Czterech Skoczni był 2. w Oberstdorfie, 5. w Garmisch-Partenkirchen i Innsbrucku oraz 3. w Bischofshofen[15]. W całym turnieju zajął 3. pozycję[12]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016. Indywidualnie zajął na nich 11. miejsce, a w drużynie wraz z Stefanem Kraftem, Manuelem Poppingerem i Manuelem Fettnerem zdobył brązowy medal[15].

24 stycznia 2016 zajął 2. lokatę w zawodach Pucharu Świata w Zakopanem. Między 19 a 23 lutego trzykrotnie zwyciężył w konkursach cyklu rozgrywanych w Lahti i Kuopio. W kolejnych zawodach, które odbyły się w Ałmaty, zajął 2. miejsce. W marcu 2016 w Pucharze Świata najwyżej sklasyfikowany był w Planicy, na 4. pozycji[15]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 4. miejscu, zdobywając 1301 punktów[12].

Sezon 2016/2017Edytuj

W Letnim Grand Prix 2016 raz stanął na podium, zajmując 3. miejsce w Einsiedeln[16].

Sezon 2016/2017 Pucharu Świata rozpoczął od 11. i 10. miejsca w Ruce. Na podium indywidualnie po raz pierwszy stanął 16 grudnia 2016, zwyciężając w Engelbergu. W ramach 65. Turnieju Czterech Skoczni zajął 3. miejsce w Oberstdorfie oraz 2. w Bischofshofen[16]. Z powodu choroby nie wystąpił jednak w zawodach w Innsbrucku[17] i cały turniej ukończył na 19. pozycji[12].

W lutym 2017 w Pucharze Świata najwyżej klasyfikowany był na 7. miejscu, w Oberstdorfie. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017. Indywidualnie zajął 6. lokatę na skoczni normalnej i 11. na dużej. W drużynie mieszanej, wraz z Danielą Iraschko-Stolz, Jacqueline Seifriedsberger i Stefanem Kraftem, zdobył srebrny medal, zaś w drużynie męskiej, wraz z Manuelem Fettnerem, Gregorem Schlierenzauerem oraz Kraftem, zdobył brąz. W marcu 2017 w Pucharze Świata raz stanął na podium indywidualnie, zajmując 3. miejsce w zamykającym Raw Air 2017 konkursie w Vikersund[16]. Sezon zakończył na 7. pozycji w klasyfikacji generalnej cyklu z 814 punktami[12].

Sezon 2017/2018Edytuj

W sezonie 2017/2018 Pucharu Świata regularnie zdobywał punkty, ale tylko dwukrotnie ukończył zawody indywidualne w najlepszej dziesiątce. Raz stanął na podium – 11 marca w rozgrywanym w ramach Raw Air 2018 konkursie w Oslo zajął 3. miejsce[18]. W klasyfikacji generalnej sezon zakończył na 23. pozycji z 245 punktami[12].

W styczniu 2018 wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018. Indywidualnie zajął 31. miejsce, a w drużynie był 5. W lutym wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018. Indywidualnie był 17. na skoczni normalnej i 6. na dużej, a zawody drużynowe ukończył na 4. pozycji[18].

Sezon 2018/2019Edytuj

W sezonie 2018/2019 Pucharu Świata zajmował głównie pozycje w drugiej i trzeciej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany był na 10. lokacie, którą zajął w grudniowych zawodach w Engelbergu[19]. W klasyfikacji generalnej cyklu znalazł się na 27. miejscu z 228 punktami[12].

Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019. Indywidualnie zajął 14. miejsce na skoczni dużej i 9. na normalnej, a w drużynie męskiej, startując wraz z Philippem Aschenwaldem, Danielem Huberem i Stefanem Kraftem, zdobył srebrny medal[19].

Sezon 2019/2020Edytuj

W ramach Pucharu Świata 2019/2020 lepsze wyniki osiągał w drugiej połowie sezonu. Trzykrotnie kończył zawody indywidualne w pierwszej dziesiątce, w tym raz na podium – 1 marca 2020 w Lahti zajął 3. miejsce[20]. W klasyfikacji generalnej sezon ukończył na 22. pozycji z 350 punktami[12].

Sezon 2020/2021Edytuj

W sezonie 2020/2021 Pucharu Świata najczęściej zajmował miejsca w pierwszej i drugiej dziesiątce. Indywidualnie najwyżej sklasyfikowany był na 4. pozycji, w marcu 2021 w Planicy[21]. W klasyfikacji generalnej cyklu znalazł się na 18. lokacie z 347 punktami[12].

W grudniu wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2020. Indywidualnie zajął 4. pozycję, a w drużynie był 6. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021 wystartował w zawodach rozgrywanych na skoczni normalnej. Indywidualnie był 7., a w drużynie mieszanej, wraz z Maritą Kramer, Danielą Iraschko-Stolz i Stefanem Kraftem, zdobył brązowy medal[21].

Sezon 2021/2022Edytuj

W październiku 2021 w związku ze zdiagnozowaną u Hayböcka dyskopatią przeprowadzono u niego operację pleców[22].

Do startów w zawodach międzynarodowych powrócił pod koniec grudnia tego samego roku. W sezonie zimowym 2021/2022 startował naprzemiennie w Pucharze Kontynentalnym i Pucharze Świata. W tym pierwszym cyklu dwukrotnie zwyciężył i czterokrotnie zajął 3. pozycję. W Pucharze Świata dwa razy zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce: w styczniu 2022 w konkursie 70. Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen był 9., a w marcu w kończącym sezon 2021/2022 konkursie w Planicy zajął 10. miejsce[23]. Cykl ukończył na 37. pozycji w klasyfikacji generalnej ze 117 punktami[12]. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2022. Indywidualnie był 7., a w drużynie zajął 4. lokatę[23].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2014   Soczi/Krasnaja Polana 5. miejsce (K-95), 8. miejsce (K-125)
2018   Pjongczang 17. miejsce (K-98), 6. miejsce (K-125)

DrużynowoEdytuj

2014   Soczi/Krasnaja Polana srebrny medal[a]
2018   Pjongczang 4. miejsce[b]

Starty M. Hayböcka na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
5. 9 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 101,0 m 98,5 m 258,0 pkt 20,0 pkt Kamil Stoch
8. 15 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 134,0 m 125,5 m 254,7 pkt 24,0 pkt Kamil Stoch
2.  17 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż.[a] 134,0 m 130,0 m 1038,4 pkt (258,1 pkt) 2,7 pkt Niemcy
17. 10 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 99,5 m 103,0 m 219,7 pkt 39,6 pkt Andreas Wellinger
6. 17 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 140,0 m 131,0 m 267,7 pkt 18,0 pkt Kamil Stoch
4. 19 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[b] 133,5 m 136,5 m 978,4 pkt (272,5 pkt) 120,1 pkt Norwegia

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2015   Falun 21. miejsce (K-90), 14. miejsce (K-120)
2017   Lahti 6. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-116)
2019   Seefeld/Innsbruck 14. miejsce (K-120), 9. miejsce (K-99)
2021   Oberstdorf 7. miejsce (K-95)

DrużynowoEdytuj

2015   Falun 4. miejsce (drużyna mieszana/K-90)[c], srebrny medal (K-120)[d]
2017   Lahti srebrny medal (drużyna mieszana/K-90)[c], brązowy medal (K-116)[e]
2019   Seefeld/Innsbruck srebrny medal (K-120)[f]
2021   Oberstdorf brązowy medal (drużyna mieszana/K-95)[g]

Starty M. Hayböcka na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
21. 21 lutego 2015   Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 87,0 m 90,5 m 216,5 pkt 36,2 pkt Rune Velta
4. 22 lutego 2015   Falun Lugnet K-90 HS-100 druż. mix.[c] 83,0 m 87,5 m 869,5 pkt (195,3 pkt) 48,4 pkt Niemcy
14. 26 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 125,0 m 119,5 m 221,0 pkt 47,7 pkt Severin Freund
2.  28 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 druż.[d] 124,5 m 122,0 m 853,1 pkt (203,8 pkt) 19,4 pkt Norwegia
6. 25 lutego 2017   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 98,0 m 95,5 m 254,4 pkt 16,4 pkt Stefan Kraft
2.  26 lutego 2017   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 druż. mix.[c] 92,0 m 97,5 m 999,3 pkt (249,3 pkt) 36,2 pkt Niemcy
11. 2 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 121,5 m 128,0 m 260,3 pkt 19,0 pkt Stefan Kraft
3.  4 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[e] 130,0 m 118,5 m 1068,9 pkt (303,3 pkt) 35,3 pkt Polska
14. 23 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 122,0 m 125,5 m 233,7 pkt 45,7 pkt Markus Eisenbichler
2.  24 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[f] 122,5 m 120,5 m 930,9 pkt (227,3 pkt) 56,6 pkt Niemcy
9. 1 marca 2019   Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 93,5 m 100,0 m 208,5 pkt 9,8 pkt Dawid Kubacki
7. 27 lutego 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 indywid. 101,0 m 97,5 m 253,9 pkt 14,9 pkt Piotr Żyła
3.  28 lutego 2021   Oberstdorf Schattenbergschanze K-95 HS-106 druż. mix.[g] 98,5 m 94,5 m 986,5 pkt (233,9 pkt) 14,3 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata w lotach narciarskichEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2014   Harrachov 20. miejsce
2016   Tauplitz 11. miejsce
2018   Oberstdorf 31. miejsce[h]
2020   Planica 4. miejsce
2022   Vikersund 7. miejsce

DrużynowoEdytuj

2016   Tauplitz brązowy medal[i]
2018   Oberstdorf 5. miejsce[j]
2020   Planica 6. miejsce[k]
2022   Vikersund 4. miejsce[l]

Starty M. Hayböcka na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
20. 14–15 marca 2014   Harrachov Čerťák K-185 HS-205 indywid. 178,0 m 171,5 m [m] [m] 322,5 pkt 68,5 pkt Severin Freund
11. 15–16 stycznia 2016   Tauplitz Kulm K-200 HS-225 indywid. 217,5 m 175,0 m 228,0 m [m] 533,7 pkt 106,4 pkt Peter Prevc
3.  17 stycznia 2016   Tauplitz Kulm K-200 HS-225 druż.[i] 207,5 m 216,0 m 1310,4 pkt (371,4 pkt) 157,3 pkt Norwegia
31.[h] 19–20 stycznia 2018   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 171,5 m[n] [m] 126,0 pkt 525,9 pkt Daniel-André Tande
5. 21 stycznia 2018   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 druż.[j] 187,0 m 212,0 m 1488,8 pkt (363,4 pkt) 173,4 pkt Norwegia
4. 11–12 grudnia 2020   Planica Letalnica K-200 HS-240 indywid. 245,5 m 217,0 m 237,5 m 220,5 m 845,1 pkt 32,1 pkt Karl Geiger
6. 13 grudnia 2020   Planica Letalnica K-200 HS-240 druż.[k] 223,5 m 231,0 m 1422,1 pkt (442,3 pkt) 305,6 pkt Norwegia
7. 11–12 marca 2022   Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 indywid. 227,5 m 209,0 m 217,0 m 227,0 m 780,9 pkt 73,3 pkt Marius Lindvik
4. 13 marca 2022   Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-240 druż.[l] 216,0 m 213,5 m 1552,7 pkt (399,1 pkt) 158,8 pkt Słowenia

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2009   Szczyrbskie Jezioro 7. miejsce
2010   Hinterzarten złoty medal

DrużynowoEdytuj

2009   Szczyrbskie Jezioro złoty medal[o]
2010   Hinterzarten złoty medal[p]
2011   Otepää złoty medal[q]

Starty M.Hayböcka na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
7. 5 lutego 2009   Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 indywid. 94,0 m 90,0 m 238,0 pkt 15,0 pkt Lukas Müller
1.  6 lutego 2009   Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 HS-100 druż.[o] 96,5 m 96,0 m 981,5 pkt (253,0 pkt)
1.  28 stycznia 2010   Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 indywid. 106,5 m 110,5 m 282,5 pkt
1.  30 stycznia 2010   Hinterzarten Adlerschanze K-95 HS-108 druż.[p] 109,5 m 103,5 m 1030,5 pkt (281,0 pkt)
1.  30 stycznia 2011   Otepää Tehvandi K-90 HS-100 druż.[q] 95,0 m 94,5 m 920,5 pkt (249,5 pkt)

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2009/2010 49.
2010/2011 56.
2011/2012 42.
2012/2013 34.
2013/2014 14.
2014/2015 5.
2015/2016 4.
2016/2017 7.
2017/2018 23.
2018/2019 27.
2019/2020 22.
2020/2021 18.
2021/2022 37.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 6 stycznia 2015   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,5 m 136,5 m 288,4 pkt * TCS 2014/2015
2. 19 lutego 2016   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,0 m 129,0 m 265,4 pkt
3. 21 lutego 2016   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 98,5 m 100,0 m 241,4 pkt
4. 23 lutego 2016   Kuopio Puijo K-120 HS-127 131,0 m 129,0 m 264,5 pkt
5. 17 grudnia 2016   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 304,7 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2009/2010
2010/2011
2011/2012
2012/2013
2013/2014 1 1
2014/2015 1 1 4 6
2015/2016 3 5 1 9
2016/2017 1 1 2 4
2017/2018 1 1
2018/2019
2019/2020 1 1
2020/2021
2021/2022
Suma 5 7 10 22

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 16 stycznia 2014   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 137,0 m 130,0 m 261,2 pkt 3. 1,6 pkt Andreas Wellinger
2. 6 grudnia 2014   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 123,5 m 141,0 m 294,0 pkt 3. 8,7 pkt Gregor Schlierenzauer
3. 7 grudnia 2014   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 141,5 m 149,4 pkt 3. 4,5 pkt Roman Koudelka
4. 20 grudnia 2014   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,5 m 131,0 m 276,2 pkt 3. 1,5 pkt Richard Freitag
5. 21 grudnia 2014   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 135,5 m 134,5 m 282,4 pkt 3. 7,2 pkt Roman Koudelka
6. 29 grudnia 2014   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 137,5 m 132,5 m 285,0 pkt 2. 6,9 pkt Stefan Kraft
7. 6 stycznia 2015   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,5 m 136,5 m 288,4 pkt 1.
8. 13 grudnia 2015   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 130,0 m 133,5 m 260,4 pkt 2. 7,0 pkt Peter Prevc
9. 20 grudnia 2015   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 136,5 m 135,5 m 284,8 pkt 2. 19,4 pkt Peter Prevc
10. 29 grudnia 2015   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 130,0 m 139,0 m 304,2 pkt 2. 3,0 pkt Severin Freund
11. 6 stycznia 2016   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 134,0 m 139,0 m 282,6 pkt 3. 14,7 pkt Peter Prevc
12. 24 stycznia 2016   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 130,5 m 138,0 m 299,8 pkt 2. 7,5 pkt Stefan Kraft
13. 19 lutego 2016   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,0 m 129,0 m 265,4 pkt 1.
14. 21 lutego 2016   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 98,5 m 100,0 m 241,4 pkt 1.
15. 23 lutego 2016   Kuopio Puijo K-120 HS-127 131,0 m 129,0 m 264,5 pkt 1.
16. 27 lutego 2016   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 138,0 m 133,0 m 254,7 pkt 2. 18,0 pkt Peter Prevc
17. 17 grudnia 2016   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 138,0 m 134,0 m 304,7 pkt 1.
18. 30 grudnia 2016   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,0 m 133,0 m 296,2 pkt 3. 11,8 pkt Stefan Kraft
19. 6 stycznia 2017   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 130,5 m 142,0 m 283,3 pkt 2. 5,9 pkt Kamil Stoch
20. 19 marca 2017   Vikersund Vikersundbakken K-200 HS-225 241,5 m 222,5 m 430,4 pkt 3. 36,2 pkt Kamil Stoch
21. 11 marca 2018   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 133,0 m 130,5 m 255,6 pkt 3. 2,5 pkt Daniel-André Tande
22. 1 marca 2020   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 118,0 m 125,0 m 259,1 pkt 3. 7,3 pkt Karl Geiger

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2021/2022

Sezon 2009/2010
                                              punkty
- - - - - - - - 17 38 - - - - - - - - 6 - - - - 54
Sezon 2010/2011
                                                    punkty
- - 35 22 25 23 34 32 48 34 39 - - 26 41 - - - - - - q - - - 28
Sezon 2011/2012
                                                    punkty
- - - - - - - - - 19 7 24 35 26 27 31 40 - - - - q q 25 - - 70
Sezon 2012/2013
                                                      punkty
15 33 28 39 26 33 15 39 31 15 16 39 15 20 24 19 18 23 17 50 27 27 30 - - q 29 163
Sezon 2013/2014
                                                        punkty
- - - - - - - - 7 24 34 14 10 16 3 7 - - 13 19 15 7 7 6 8 16 15 14 439
Sezon 2014/2015
                                                              punkty
9 5 5 3 3 9 5 3 3 2 7 6 1 16 4 5 4 10 20 18 15 9 - - 9 7 4 13 29 7 6 1157
Sezon 2015/2016
                                                          punkty
18 13 8 28 2 9 2 2 5 5 3 37 2 - - 4 6 8 9 1 1 1 2 5 8 41 7 4 6 1301
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
11 10 31 9 11 1 6 3 10 - 2 8 15 5 6 7 10 19 28 8 13 15 26 3 6 12 814
Sezon 2017/2018
                                            punkty
30 25 19 35 - 15 27 27 20 10 11 12 19 - - 12 3 44 19 25 - 24 245
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
32 55 q - - 10 41 27 45 21 14 33 22 16 - - q 11 14 13 24 20 23 16 25 21 17 18 228
Sezon 2019/2020
                                                      punkty
q 36 21 13 35 18 34 14 28 23 19 16 20 29 29 18 16 8 18 11 23 30 11 9 3 29 16 350
Sezon 2020/2021
                                                  punkty
10 - - - - 16 12 48 34 9 6 15 14 14 8 21 41 24 32 25 17 - 4 14 10 347
Sezon 2021/2022
                                                        punkty
- - - - - - - - - - - 9 22 - 35 - - - - - - - - - 11 16 17 10 117
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

 
Michael Hayböck podczas zawodów LGP w Wiśle (2013).

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2009/2010 44.
2010/2011 40.
2011/2012 43.
2012/2013 28.
2013/2014 9.
2014/2015 2.
2015/2016 3.
2016/2017 19.
2017/2018 14.
2018/2019 26.
2019/2020 18.
2020/2021 24.
2021/2022 39.

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 12.
2018 17.
2019 14.
2020 19.

Willingen SixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2019 17.
2020 25.
2021 29.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 52.
2019 14.
2021 9.
2022 12.

Titisee-Neustadt FiveEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2020 26.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011/2012 43.
2012/2013 24.
2013/2014 14.
2014/2015 13.
2015/2016 8.
2016/2017 6.
2017/2018 25.
2018/2019 17.
2019/2020 14.
2020/2021 9.
2021/2022 12.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2009 40.
2011 18.
2012 21.
2013 78.
2014 9.
2015 64.
2016 10.
2017 65.
2018 39.
2019 45.
2021 75.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 9 sierpnia 2014   Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 112,5 m 112,0 m 404,3 pkt[r] 3. 8,2 pkt Gregor Schlierenzauer
2. 6 sierpnia 2016   Einsiedeln Andreas Küttel-Schanze K-105 HS-117 113,0 m 116,5 m 271,9 pkt 3. 5,1 pkt Maciej Kot

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

stan na 7 sierpnia 2022

2009
                  punkty
- - - - - - 12 12 - 44
2010
                  punkty
- - - - - - - q - 0
2011
                      punkty
11 37 17 21 12 24 - - - 5 8 154
2012
                  punkty
17 16 14 - - - - 10 10 99
2013
                      punkty
37 22 - - - - - - - - - 9
2014
                  punkty
7 3 5 - - - - 5 16 201
2015
                      punkty
31 18 33 34 - - - - - - 22 22
2016
                    punkty
4 9 11 3 - - - - 7 14 217
2017
                  punkty
- - 37 - - - - 18 q 13
2018
                  punkty
40 - 20 24 - - - - 9 47
2019
                punkty
- - 41 - - - 8 - 32
2021
                punkty
- - 42 - - - 23 - 8
2022
            punkty
- - 11 24
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Lotos Poland TourEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011 20[24].

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2008/2009 42.
2009/2010 2.
2010/2011 18.
2011/2012 3.
2012/2013 72.
2013/2014 13.
2021/2022 6.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 28 grudnia 2009   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,0 m 129,5 m 251,5 pkt
2. 16 stycznia 2010   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 136,5 m 139,5 m 277,3 pkt
3. 11 marca 2011   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,0 m 127,0 m 253,9 pkt
4. 28 listopada 2011   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,5 m 94,5 m 246,0 pkt
5. 13 grudnia 2011   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 270,7 pkt
6. 14 grudnia 2011   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m 132,0 m 254,8 pkt
7. 5 lutego 2012   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 118,0 m 111,0 m 266,7 pkt
8. 14 grudnia 2013   Rena Renabakkene K-99 HS-111 111,5 m 106,0 m 276,7 pkt
9. 20 grudnia 2013   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,5 m 125,0 m 274,4 pkt
10. 21 grudnia 2013   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 126,5 m 272,0 pkt
11. 26 lutego 2022   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 139,0 m 138,0 m 291,3 pkt
12. 6 marca 2022   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,0 m 130,0 m 275,7 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 grudnia 2009   Vikersund Vikersundbakken K-105 HS-117 107,5 m 111,0 m 240,8 pkt 2. 3,2 pkt Stefan Thurnbichler
2. 28 grudnia 2009   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 133,0 m 129,5 m 251,5 pkt 1.
3. 16 stycznia 2010   Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125 HS-142 136,5 m 139,5 m 277,3 pkt 1.
4. 23 stycznia 2010   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 137,5 m 133,5 m 269,3 pkt 2. 14,6 pkt David Unterberger
5. 24 stycznia 2010   Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-125 HS-140 133,5 m 133,0 m 259,2 pkt 3. 11,0 pkt David Unterberger
6. 20 lutego 2010   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 114,0 m 116,5 m 268,9 pkt 3. 4,1 pkt Severin Freund
7. 27 lutego 2011   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,5 m 122,5 m 246,2 pkt 3. 9,1 pkt Thomas Thurnbichler
8. 6 marca 2011   Kuopio Puijo K-120 HS-127 125,0 m 117,0 m 231,6 pkt 3. 7,6 pkt Maximilian Mechler
9. 11 marca 2011   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 126,0 m 127,0 m 253,9 pkt 1.
10. 28 listopada 2011   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,5 m 94,5 m 246,0 pkt 1.
11. 29 listopada 2011   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 94,5 m 94,0 m 249,0 pkt 3. 6,0 pkt Vegard Haukø Sklett
12. 13 grudnia 2011   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 133,5 m 138,0 m 270,7 pkt 1.
13. 14 grudnia 2011   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m 132,0 m 254,8 pkt 1.
14. 18 grudnia 2011   Erzurum Kiremitliktepe K-95 HS-109 106,0 m 103,5 m 268,5 pkt 2. 3,5 pkt Danny Queck
15. 5 lutego 2012   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 118,0 m 111,0 m 266,7 pkt 1.
16. 18 lutego 2012   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 90,5 m 95,0 m 213,5 pkt 3. 7,0 pkt Andreas Stjernen
17. 14 grudnia 2013   Rena Renabakkene K-99 HS-111 111,5 m 106,0 m 276,7 pkt 1.
18. 20 grudnia 2013   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 128,5 m 125,0 m 274,4 pkt 1.
19. 21 grudnia 2013   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 126,5 m 272,0 pkt 1.
20. 28 grudnia 2021   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 117,5 m 267,6 pkt 3. 4,8 pkt Sondre Ringen
21. 6 lutego 2022   Iron Mountain Pine Mountain Jump K-119 HS-133 133,0 m 127,0 m 257,8 pkt 3. 7,8 pkt Domen Prevc
22. 19 lutego 2022   Rena Renabakkene K-124 HS-139 130,5 m 136,0 m 268,1 pkt 3. 2,7 pkt Fredrik Villumstad
23. 20 lutego 2022   Rena Renabakkene K-124 HS-139 137,0 m 138,0 m 286,8 pkt 3. 10,3 pkt Žiga Jelar
24. 26 lutego 2022   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-138 139,0 m 138,0 m 291,3 pkt 1.
25. 6 marca 2022   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,0 m 130,0 m 275,7 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2021/2022

Sezon 2008/2009
                                                                  punkty
16 25 35 38 - - - - 28 5 - - - 27 25 29 49 - - - - - - 11 27 13 31 20 19 22 19 13 14 211
Sezon 2009/2010
                                                    punkty
7 8 2 9 - - 7 1 - - - 1 2 3 - - - - - 3 6 21 5 25 - - 714
Sezon 2010/2011
                                                          punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - 6 11 - - - - 4 3 4 3 1 15 400
Sezon 2011/2012
                                                      punkty
1 3 1 1 2 10 7 6 - - - - - - - 5 1 - 4 3 10 21 30 - - - - 834
Sezon 2012/2013
                                                        punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 12 6 - - - - - - 62
Sezon 2013/2014
                                                punkty
4 1 1 1 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 350
Sezon 2021/2022
                                                    punkty
- - - - - - 19 3 - - - - 15 5 3 8 20 3 3 1 8 13 1 - - - 608
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2008 86.
2009 7.
2010 43.
2013 17.
2017 84.
2018 52.

Miejsca na podium LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 19 września 2010   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 103,0 m 103,5 m 238,8 pkt 2. 14,0 pkt Bjørn Einar Romøren

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu LPK 2018

2008
                      punkty
- - - - - 28 26 - - - - 8
2009
                      punkty
22 18 26 9 7 4 9 4 13 - - 241
2010
                              punkty
- - - - - - - 27 44 61 2 - - - - 84
2013
                    punkty
- - - - - - 6 6 5 46 125
2017
                          punkty
- - - - - 28 20 - - - - - - 14
2018
                          punkty
- - - - - - 5 - - - - - - 45
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował

FIS CupEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2007/2008 18.
2008/2009 40.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cup chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 13 stycznia 2008   Lauscha Marktiegelschanze K-92 HS-102 99,0 m 97,5 m 254,0 pkt 3. 17,0 pkt Łukasz Rutkowski
2. 22 sierpnia 2008   Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 101,0 m 101,5 m 254,5 pkt 2. 7,0 pkt Sebastian Colloredo

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS CupEdytuj

stan po zakończeniu sezonu 2020/2021

Sezon 2007/2008
                                                  punkty
- - - - - - 15 38 - - - - 4 3 - - - - - - - - 12 9 21 187
Sezon 2008/2009
                                            punkty
- - - - 2 10 - - - - - - - - - - - - - - - - 106
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  − zawodnik nie wystartował  dq  – dyskwalifikacja

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. a b Skład zespołu: Michael Hayböck, Thomas Morgenstern, Thomas Diethart, Gregor Schlierenzauer
  2. a b Skład zespołu: Stefan Kraft, Manuel Fettner, Gregor Schlierenzauer, Michael Hayböck
  3. a b c d Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Michael Hayböck, Jacqueline Seifriedsberger, Stefan Kraft
  4. a b Skład zespołu: Stefan Kraft, Michael Hayböck, Manuel Poppinger, Gregor Schlierenzauer
  5. a b Skład zespołu: Michael Hayböck, Manuel Fettner, Gregor Schlierenzauer, Stefan Kraft
  6. a b Skład zespołu: Philipp Aschenwald, Michael Hayböck, Daniel Huber, Stefan Kraft
  7. a b Skład zespołu: Marita Kramer, Michael Hayböck, Daniela Iraschko-Stolz, Stefan Kraft
  8. a b W pierwszej serii zajął 28. miejsce, ale nie był zdolny do startu w kolejnych seriach z powodu kontuzji.
  9. a b Skład zespołu: Stefan Kraft, Manuel Poppinger, Manuel Fettner, Michael Hayböck
  10. a b Skład zespołu: Clemens Aigner, Manuel Poppinger, Michael Hayböck, Stefan Kraft
  11. a b Skład zespołu: Philipp Aschenwald, Gregor Schlierenzauer, Timon-Pascal Kahofer, Michael Hayböck
  12. a b Skład zespołu: Michael Hayböck, Ulrich Wohlgenannt, Manuel Fettner, Stefan Kraft
  13. a b c d Seria konkursowa została odwołana.
  14. Upadek tuż po lądowaniu.
  15. a b Skład zespołu: Thomas Thurnbichler, Michael Hayböck, Florian Schabereiter, Lukas Müller
  16. a b Skład zespołu: Mario Innauer, Lukas Müller, Florian Schabereiter, Michael Hayböck
  17. a b Skład zespołu: Markus Schiffner, Michael Hayböck, Stefan Kraft, Thomas Lackner
  18. W trakcie LGP, podczas konkursów w Wiśle, Einsiedeln i Courchevel, na łączną notę składał się również skok z kwalifikacji. Hayböck uzyskał w nich 117,0 m i notę 140,4 pkt. Kolejność startowa w nowym formacie zawodów (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-08-15].

PrzypisyEdytuj

  1. Dominik Formela: Michael HAYBOECK - sylwetka. skijumping.pl, 2021-04-02. [dostęp 2021-11-24].
  2. Roland Vielhaber: Die Hayböcks: Drei Brüder, die sich den Traum vom Fliegen teilen (niem.). nachrichten.at, 2014-01-13. [dostęp 2017-10-01].
  3. Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2021-11-24].
  4. Andrzej Mysiak: Piątek w Planicy: dziewięciu zawodników z życiówkami, rekord Rosji i najdalsze skoki sezonu. skokinarciarskie.pl, 2020-12-11. [dostęp 2021-11-24].
  5. HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2008 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-24].
  6. HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2009 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27].
  7. a b c HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2010 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27].
  8. a b HAYBOECK Michael - Athlete Information; Continental Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-24].
  9. HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2011 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27].
  10. a b HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2012 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27].
  11. HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2013 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-27].
  12. a b c d e f g h i j k l m HAYBOECK Michael - Athlete Information; World Cup Standings (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2022-06-07].
  13. a b c HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2014 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-28].
  14. a b c HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-11-28].
  15. a b c HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-12-03].
  16. a b c HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-12-03].
  17. Dominik Formela, Adam Bucholz: Freund i Hayboeck nie wystartują w Innsbrucku!. skijumping.pl, 2017-01-04. [dostęp 2021-12-03].
  18. a b HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06].
  19. a b HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06].
  20. HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2020 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06].
  21. a b HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2021 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2021-12-06].
  22. Dominik Formela: Michael Hayboeck przeszedł operację. skijumping.pl, 2021-10-17. [dostęp 2021-12-06].
  23. a b HAYBOECK Michael - Athlete Information; Season 2022 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2022-06-07].
  24. Marcin Hetnał: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2012-04-16].
  25. Aufstellung aller seit ca. 1954 verliehenen staatlichen Auszeichnungen im Bereich des Sports (Staatliche Auszeichnungen inkl. Dezember 2016) (niem.). sportministerium.at. s. 21. [dostęp 2018-01-22].

BibliografiaEdytuj