Otwórz menu główne

Anders Bardal

norweski skoczek narciarski

Anders Bardal (wym. [ɑneʂ bɑːrdɑːl]; ur. 24 sierpnia 1982 w Steinkjer) – norweski skoczek narciarski, reprezentant Steinkjer Skiklubb, zdobywca Pucharu Świata w sezonie 2011/2012, drugi zawodnik sezonu 2012/2013, mistrz świata w skokach narciarskich z 2013, czterokrotny wicemistrz świata w skokach narciarskich, brązowy medalista igrzysk olimpijskich, srebrny i brązowy medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, dwukrotny zwycięzca klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego.

Anders Bardal
Anders Bardal
Anders Bardal
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1982
Steinkjer, Norwegia
Klub Steinkjer Skiklubb
Wzrost 184 cm
Debiut w PŚ 3 lutego 2001 w Willingen (28. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 3 lutego 2001 w Willingen (28. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 17 marca 2007 w Oslo (3. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 27 stycznia 2008 w Zakopanem
Rekord życiowy 227,0 m na Letalnicy w Planicy (17 marca 2011)[a]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
Brąz Vancouver 2010 duża druż.
Brąz Soczi 2014 normalna
Mistrzostwa świata
Złoto Val di Fiemme 2013 normalna
Złoto Falun 2015 duża druż.
Srebro Sapporo 2007 duża druż.
Srebro Liberec 2009 duża druż.
Srebro Oslo 2011 normalna druż.
Srebro Oslo 2011 duża druż.
Srebro Falun 2015 norm. druż. miesz.
Mistrzostwa świata w lotach
Srebro Planica 2010 drużynowo
Srebro Harrachov 2014 indywidualnie
Brąz Oberstdorf 2008 drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Štrbské Pleso 2000 drużynowo
Puchar Świata w skokach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2011/2012
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2012/2013
Letnie Grand Prix
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2013
Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2004/2005
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2005/2006
Letni Puchar Kontynentalny
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2005
Inne
Gold medal with cup.svg Medal Holmenkollen
2015
Strona internetowa

Spis treści

Przebieg karieryEdytuj

Pierwszy skok oddał w 1989 w wieku 7 lat. W Pucharze Świata zadebiutował w 2001 podczas konkursu w Willingen. Wówczas również zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata. W sezonie 2001/2002 został włączony do norweskiej kadry A. Startował cały sezon, ale ani razu nie znalazł się w pierwszej dziesiątce pucharowych zawodów (choć i tak zakończył sezon jako drugi najlepszy Norweg po Roarze Ljøkelsøyu). Kiedy reprezentację Norwegii objął Mika Kojonkoski do kadry A włączeni zostali Sigurd Pettersen, Bjørn Einar Romøren i Lars Bystøl. Bardal przez kilka następnych sezonów sukcesy odnosił głównie w Pucharze Kontynentalnym, wygrywając ten cykl w sezonach 2004/2005 i 2005/2006. W Pucharze Świata nie miał pewnego miejsca w kadrze. 14 grudnia 2003 w Titisee-Neustadt zajął czwarte miejsce. Regularnie zaczął startować w sezonie 2005/2006, ale wówczas dobre występy zaliczył jedynie podczas słabo obsadzonych konkursów na skoczni Ōkurayama w Sapporo, gdzie dwukrotnie zajął szóste miejsce.

Przełomowy był dla niego sezon 2006/2007, w którym 17 marca 2007 na skoczni Holmenkollbakken w Oslo pierwszy raz stanął na podium zawodów Pucharu Świata, a w pierwszej dziesiątce był w sumie sześć razy. Sezon ten ukończył na 16. miejscu. W kolejnym sezonie osiągnął jeszcze lepsze wyniki – 27 stycznia 2008 w Zakopanem odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ oraz jeszcze czterokrotnie stawał na podium, w efekcie czego zajął piąte miejsce w klasyfikacji końcowej PŚ. 15 marca 2008 w Planicy ustanowił swój rekord życiowy w długości skoku, wynoszący 225,5 m, a w konkursie skoczył 232,5 m, jednak podparł skok.

W sezonie 2008/2009 ani razu nie stanął na podium (dwukrotnie zajmował 4. miejsce), ale ukończył go po raz drugi w karierze w czołowej dziesiątce – na miejscu dziesiątym. W sezonie 2009/2010 przeżywał kryzys formy, przez co przez pół sezonu nie występował w zawodach Pucharu Świata. Zwyżkę formę zanotował dopiero w lutym, dzięki czemu znalazł się w kadrze Norwegii na igrzyska olimpijskie w Vancouver. W konkursach indywidualnych był 18. na skoczni normalnej i 22. na dużej, natomiast w konkursie drużynowym wywalczył brązowy medal. Zima skończyła się dla niego najwyższym w sezonie, jedenastym miejscem na zakończenie cyklu Pucharu Świata 2009/2010 (w klasyfikacji końcowej zajął 36. miejsce) oraz srebrnym medalem konkursu drużynowego mistrzostw świata w lotach narciarskich w Planicy.

W sezonie 2010/2011 prezentował nierówną formę. Rozpoczął od pozycji na przełomie pierwszej i drugiej dziesiątki, jednak później zanotował regres, nie kwalifikując się kilkukrotnie do drugich serii konkursów. Po przerwie w startach, powrócił do rywalizacji na mistrzostwach świata w Oslo i zajął dwa miejsca w czołowej „10” - 9. na skoczni K-95 i 7. na K-120. W trzech ostatnich konkursach sezonu, najpierw Lahti, a następnie dwukrotnie w Planicy, Bardal był kolejno - 4., 5. i 5. W sezonie 2011/2012 wielokrotnie plasował się w czołówce konkursów Pucharu Świata, a w trzech z nich – w Engelbergu, Tauplitz i Willingen – zwyciężył, co pozwoliło mu zdobyć w tym sezonie Kryształową Kulę z dorobkiem 1325 punktów. Tym samym stał się trzecim Norwegiem, który zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, po Espenie Bredesenie i Vegardzie Opaasie.

W kolejnych dwóch sezonach odniósł 3 zwycięstwa (jedno w sezonie 2012/2013 i dwa w sezonie 2013/2014). W klasyfikacji końcowej Pucharu Świata był, kolejno, 2. (2013) i 4. (2014). Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2013. Zdobył złoty medal w indywidualnym konkursie skoków narciarskich na skoczni normalnej. Na skoczni dużej był 11. W zawodach drużynowych (mieszanych i męskich) zajął dwukrotnie 4. miejsce[1]. Z kolei z Igrzysk Olimpijskich w Soczi w 2014 wrócił z brązowym medalem wywalczonym w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Również w 2014 został w Harrachovie wicemistrzem świata w lotach narciarskich, ustępując jedynie Severinovi Freundowi.

W sezonie 2014/2015 doznał kontuzji i wahań formy, zdobył jednak dwa medale mistrzostw świata w Falun – złoty w konkursie drużynowym na dużej skoczni oraz srebrny w konkursie drużyn mieszanych. Indywidualnie Bardal był szósty zarówno na skoczni normalnej, jak i dużej.

19 marca 2015 ogłosił zakończenie kariery sportowej[2][3].

Jest nieoficjalnym rekordzistą skoczni Granåsen w Trondheim gdzie skoczył 146 metrów[4].

Bardal skakał na nartach firmy Fischer i używał wiązań Win Air.

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejówEdytuj

Turniej 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007 2006 2005 2004 2003 2002 2001
Puchar Świata 18 4 2 1 14 36 10 5 16 27 54 32 42 36 53
Puchar Świata w lotach 19 5 24 33 10 7 12 20 32 23 X 48
Turniej Czterech Skoczni 20 6 5 4 16 29 7 23 38 33 34 35
Turniej Nordycki X X X X X 16 16 5 15 36 41 16 44 21 22
Letnie Grand Prix 32 3 14 59 47 27 51 8 38 46 50
Turniej Czterech Narodów X X X X X 47 44 38 58 29 X X X X X
Lotos Poland Tour X X X X 29 X X X X X X X X X X

Igrzyska olimpijskieEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2002   Salt Lake City/Park City 27. miejsce (K-90), 25. miejsce (K-120)
2010   Vancouver/Whistler 18. miejsce (K-95), 22. miejsce (K-125)
2014   Soczi/Krasnaja Polana brązowy medal (K-95), 16. miejsce (K-125)

DrużynowoEdytuj

2002   Salt Lake City/Park City 9. miejsce[b]
2010   Vancouver/Whistler brązowy medal[c]
2014   Soczi/Krasnaja Polana 6. miejsce[d]

Starty A. Bardala na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
27. 10 lutego 2002   Park City Utah Olympic Park K-90 indywid. 91,0 m 89,0 m 227,0 pkt 42,0 pkt Simon Ammann
25. 13 lutego 2002   Park City Utah Olympic Park K-120 indywid. 118,5 m 114,5 m 212,9 pkt 68,5 pkt Simon Ammann
9. 18 lutego 2002   Park City Utah Olympic Park K-120 druż.[b] 121,0 m 117,5 m 790,8 pkt (224,8 pkt) 126,0 pkt Niemcy
18. 13 lutego 2010   Whistler Whistler Olympic Park K-95 HS-106 indywid. 98,0 m 100,0 m 242,5 pkt 34,0 pkt Simon Ammann
22. 20 lutego 2010   Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 indywid. 119,0 m 124,0 m 211,4 pkt 72,2 pkt Simon Ammann
3.  22 lutego 2010   Whistler Whistler Olympic Park K-125 HS-140 druż.[c] 128,0 m 127,0 m 1030,3 pkt (235,5 pkt) 77,6 pkt Austria
3.  9 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 98,5 m 264,1 pkt 13,9 pkt Kamil Stoch
16. 15 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 indywid. 127,5 m 127,5 m 246,5 pkt 32,2 pkt Kamil Stoch
6. 17 lutego 2014   Krasnaja Polana Russkije Gorki K-125 HS-140 druż.[d] 137,5 m 133,0 m 990,7 pkt (272,5 pkt) 50,4 pkt Niemcy

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2007   Sapporo 16. miejsce (K-90)
2009   Liberec 12. miejsce (K-90), 5. miejsce (K-120)
2011   Oslo 9. miejsce (K-95), 7. miejsce (K-120)
2013   Val di Fiemme/Predazzo złoty medal (K-95), 11. miejsce (K-120)
2015   Falun 6. miejsce (K-90), 6. miejsce (K-120)

DrużynowoEdytuj

2007   Sapporo srebrny medal[e]
2009   Liberec srebrny medal[c]
2011   Oslo srebrny medal (K-95)[f],srebrny medal (K-120)[c]
2013   Val di Fiemme/Predazzo 4. miejsce (drużyna mieszana/K-95)[g], 4. miejsce (K-120)[h]
2015   Falun srebrny medal (drużyna mieszana/K-90)[i], złoty medal (K-120)[j]

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
2.  25 lutego 2007   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[e] 119,0 m 114,5 m 953,3 pkt (212,3 pkt) 56,9 pkt Austria
16. 3 marca 2007   Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 91,5 m 92,0 m 235,0 pkt 42,0 pkt Adam Małysz
12. 21 lutego 2009   Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 97,5 m 94,5 m 252,5 pkt 29,5 pkt Wolfgang Loitzl
5. 27 lutego 2009   Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 131,0 m [k] 135,8 pkt 5,5 pkt Andreas Küttel
2.  28 lutego 2009   Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[c] 128,0 m 133,0 m 1000,8 pkt (269,3 pkt) 33,5 pkt Austria
9. 26 lutego 2011   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 indywid. 97,0 m 98,5 m 232,6 pkt 36,6 pkt Thomas Morgenstern
2.  27 lutego 2011   Oslo Midtstubakken K-95 HS-106 druż.[f] 105,5 m 101,0 m 1000,5 pkt (255,9 pkt) 25,0 pkt Austria
7. 3 marca 2011   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 indywid. 133,5 m 125,0 m 263,8 pkt 13,7 pkt Gregor Schlierenzauer
2.  5 marca 2011   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 druż.[c] 127,5 m [k] 456,4 pkt (119,9 pkt) 43,6 pkt Austria
1.  23 lutego 2013   Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 103,5 m 100,0 m 252,6 pkt
4. 24 lutego 2013   Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 druż. mix[g] 100,5 m 101,0 m 969,3 pkt (264,3 pkt) 41,7 pkt Japonia
11. 28 lutego 2013   Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 127,5 m 129,0 m 276,4 pkt 19,4 pkt Kamil Stoch
4. 2 marca 2013   Val di Fiemme Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż.[g] 128,5 m 129,0 m 1117,3 pkt (291,6 pkt) 18,6 pkt Austria
6. 21 lutego 2015   Falun Lugnet K-90 HS-100 indywid. 93,0 m 91,5 m 238,2 pkt 14,5 pkt Rune Velta
2.  22 lutego 2015   Falun Lugnet K-90 HS-100 druż. mix.[i] 92,5 m 89,5 m 915,6 pkt (222,4 pkt) 2,3 pkt Niemcy
6. 26 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 indywid. 131,5 m 122,0 m 236,5 pkt 32,2 pkt Severin Freund
1.  28 lutego 2015   Falun Lugnet K-120 HS-134 druż.[j] 125,0 m 125,5 m 872,6 pkt (228,5 pkt)

Mistrzostwa świata w lotachEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2002   Harrachov 15. miejsce
2008   Oberstdorf 18. miejsce
2012   Vikersund 7. miejsce
2014   Harrachov srebrny medal

DrużynowoEdytuj

2008   Oberstdorf brązowy medal[f]
2010   Planica srebrny medal[l]
2012   Vikersund 4. miejsce[m]

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
15. 9-10 marca 2002   Harrachov Čerťák K-185 indywid. 183,0 m 157,0 m [k] [k] 307,3 pkt 89,0 pkt Sven Hannawald
18. 22-23 lutego 2008   Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 178,5 m 194,0 m 193,5 m 192,5 m 717,7 pkt 117,7 pkt Gregor Schlierenzauer
3.  24 lutego 2008   Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[f] 177,0 m 183,5 m 1453,2 pkt (335,6 pkt) 100,1 pkt Austria
2.  21 marca 2010   Planica Letalnica K-185 HS-215 druż.[l] 179,5 m 189,5 m 1542,3 pkt (344,8 pkt) 99,1 pkt Austria
7. 24-25 lutego 2012   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 indywid. 212,0 m 203,5 m [k] [k] 360,3 pkt 48,4 pkt Robert Kranjec
4. 26 lutego 2012   Vikersund Vikersundbakken K-195 HS-225 druż.[m] 194,5 m 211,0 m 1542,2 pkt (381,9 pkt) 106,2 pkt Austria
2.  14-15 marca 2014   Harrachov Čertak K-185 HS-205 indywid. 203,5 m 188,0 m [k] [k] 379,9 pkt 11,1 pkt Severin Freund

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

DrużynowoEdytuj

1999   Saalfelden am Steinernen Meer 6. miejsce[n]
2000   Szczyrbskie Jezioro srebrny medal[o]

Starty A. Bardala na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
8. 5 lutego 1999   Saalfelden am Steinernen Meer Bibergschanze K-85 druż.[n] 79,5 m 83,5 m 886,0 pkt (211,0 pkt) 76,0 pkt Austria
2.  27 stycznia 2000   Szczyrbskie Jezioro MS 1970 B K-90 druż.[o] 86,0 m 91,0 m 904,0 pkt (225,0 pkt) 13,0 pkt Austria

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2000/2001 53.
2001/2002 36.
2002/2003 42.
2003/2004 32.
2004/2005 54.
2005/2006 27.
2006/2007 16.
2007/2008 5.
2008/2009 10.
2009/2010 36.
2010/2011 14.
2011/2012 1.
2012/2013 2.
2013/2014 4.
2014/2015 18.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy
1. 27 stycznia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 137,0 m [k] 149,1 pkt
2. 17 grudnia 2011   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,5 m 133,0 m 266,2 pkt
3. 15 stycznia 2012   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 197,5 m 183,5 m 364,9 pkt * Loty 2011/2012
4. 12 lutego 2012   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 145,5 m 148,0 m 277,0 pkt * FTT 2012
5. 9 stycznia 2013   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 264,4 pkt
6. 19 stycznia 2014   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m [k] 127,0 pkt
7. 7 marca 2014   Trondheim Granåsen K-124 HS-140 136,5 m 131,0 m 269,3 pkt

Miejsca na podiumEdytuj

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce Razem
2006/2007 - - 1 1
2007/2008 1 2 2 5
2008/2009 - - - -
2009/2010 - - - -
2010/2011 - - - -
2011/2012 3 4 5 12
2012/2013 1 2 3 6
2013/2014 2 4 3 9
2014/2015 - 1 - 1
Suma 7 13 14 34

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 17 marca 2007   Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 125,5 m 117,0 m 254,0 pkt 3. 18,9 pkt Adam Małysz
2. 6 stycznia 2008   Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-125 HS-140 132,5 m 124,5 m 243,6 pkt 2. 8,0 pkt Janne Ahonen
3. 27 stycznia 2008   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 137,0 m 149,1 pkt 1.
4. 3 lutego 2008   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 127,0 m 131,5 m 264,3 pkt 3. 24,4 pkt Thomas Morgenstern
5. 17 lutego 2008   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 142,0 m 143,5 m 279,9 pkt 3. 6,7 pkt Bjørn Einar Romøren
6. 4 marca 2008   Kuopio Puijo K-120 HS-127 117,5 m 128,0 m 240,4 pkt 2. 7,9 pkt Janne Ahonen
7. 4 grudnia 2011   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 125,0 m 140,5 m 249,2 pkt 2. 1,8 pkt Andreas Kofler
8. 9 grudnia 2011   Harrachov Čerťák K-125 HS-142 131,0 m 135,5 m 245,0 pkt 3. 1,8 pkt Gregor Schlierenzauer
9. 17 grudnia 2011   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,5 m 133,0 m 266,2 pkt 1.
10. 18 grudnia 2011   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,5 m 135,0 m 260,5 pkt 3. 4,2 pkt Andreas Kofler
11. 6 stycznia 2012   Bischofshofen im. P.Ausserleitnera K-125 HS-140 135,0 m [k] 136,5 pkt 2. 2,2 pkt Thomas Morgenstern
12. 15 stycznia 2012   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 205,5 m [k] 201,6 pkt 3. 10,9 pkt Robert Kranjec
13. 15 stycznia 2012   Tauplitz Kulm K-185 HS-200 197,5 m 183,5 m 364,9 pkt 1.
14. 21 stycznia 2012   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 132,0 m 126,0 m 293,1 pkt 3. 7,2 pkt Gregor Schlierenzauer
15. 28 stycznia 2012   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 134,0 m 135,0 m 252,5 pkt 2. 0,1 pkt Daiki Itō
16. 5 lutego 2012   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 123,5 m 128,0 m 248,6 pkt 3. 9,9 pkt Kamil Stoch
17. 12 lutego 2012   Willingen Mühlenkopfschanze K-130 HS-145 145,5 m 148,0 m 277,0 pkt 1.
18. 4 marca 2012   Lahti Salpausselkä K-90 HS-97 90,5 m 96,0 m 239,2 pkt 2. 6,3 pkt Daiki Itō
19. 24 listopada 2012   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 98,0 m 101,0 m 267,0 pkt 3. 1,5 pkt Severin Freund
20. 1 stycznia 2013   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-125 HS-140 136,5 m 135,5 m 267,2 pkt 3. 10,5 pkt Anders Jacobsen
21. 4 stycznia 2013   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 125,0 m 120,0 m 235,4 pkt 3. 18,3 pkt Gregor Schlierenzauer
22. 9 stycznia 2013   Wisła im. Adama Małysza K-120 HS-134 130,0 m 128,0 m 264,4 pkt 1.
23. 12 stycznia 2013   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 132,5 m 132,0 m 271,6 pkt 2. 1,7 pkt Anders Jacobsen
24. 10 marca 2013   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 121,5 m 126,0 m 266,9 pkt 2. 7,3 pkt Richard Freitag
25. 8 grudnia 2013   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 131,0 m 138,0 m 277,0 pkt 2. 2,0 pkt Severin Freund
26. 21 grudnia 2013   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 131,0 m 140,0 m 268,3 pkt 3. 7,1 pkt Jan Ziobro
27. 29 grudnia 2013   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 133,0 m 133,5 m 297,9 pkt 2. 4,0 pkt Simon Ammann
28. 19 stycznia 2014   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,5 m 127,0 pkt 1.
29. 4 marca 2014   Kuopio Puijo K-120 HS-127 123,0 m 127,5 m 257,6 pkt 3. 5,1 pkt Kamil Stoch
30. 7 marca 2014   Trondheim Granåsen K-124 HS-140 136,5 m 131,0 m 269,3 pkt 1.
31. 9 marca 2014   Oslo Holmenkollbakken K-120 HS-134 128,0 m 127,0 m 252,1 pkt 2. 13,3 pkt Severin Freund
32. 21 marca 2014   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 136,5 m 134,5 m 288,8 pkt 2. 0,3 pkt Severin Freund
33. 23 marca 2014   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 138,5 m 136,5 m 278,5 pkt 3. 5,2 pkt Peter Prevc
34. 10 marca 2015   Kuopio Puijo K-92 HS-100 102,5 m 135,9 pkt 2. 3,4 pkt Severin Freund

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Sezon 2000/2001
                                          punkty
- - - - - - - - - - - - - 28 39 42 29 14 13 - 27 47
Sezon 2001/2002
                                            punkty
q 19 29 26 - 27 13 - - 26 43 47 42 - 20 23 - - 24 13 22 21 109
Sezon 2002/2003
                                                      punkty
35 34 46 q - - - - 35 46 q 25 33 38 35 17 23 18 q 8 35 32 43 48 47 27 - 77
Sezon 2003/2004
                                              punkty
39 50 18 4 30 47 q 23 26 26 26 19 16 27 41 44 q 46 30 25 22 23 13 162
Sezon 2004/2005
                                                        punkty
- - - - - - - - - - - - - - - 41 19 43 42 - - 34 - - 36 27 19 - 28
Sezon 2005/2006
                                            punkty
19 13 27 23 34 42 - - - 25 29 6 6 45 41 - 41 q 41 23 19 22 161
Sezon 2006/2007
                                                punkty
38 46 11 29 20 9 20 25 36 24 12 13 20 29 14 17 10 39 16 3 4 8 6 14 418
Sezon 2007/2008
                                                      punkty
20 10 12 23 12 15 20 18 11 19 2 9 7 16 7 1 10 3 5 15 3 6 2 6 9 5 6 942
Sezon 2008/2009
                                                      punkty
5 4 14 17 18 12 9 49 19 31 17 10 20 16 8 14 10 - 12 11 7 5 11 8 35 4 13 598
Sezon 2009/2010
                                              punkty
- 41 - - - - - - - - - - 40 19 38 27 24 19 12 23 23 29 11 99
Sezon 2010/2011
                                                    punkty
13 10 10 7 19 11 10 20 25 17 17 24 35 - - 22 12 10 39 37 33 - - 4 5 5 419
Sezon 2011/2012
                                                    punkty
11 15 2 3 4 1 3 6 9 4 2 3 1 40 3 2 14 4 3 1 12 2 4 10 12 23 1325
Sezon 2012/2013
                                                      punkty
3 5 10 5 4 7 11 11 3 3 5 1 2 4 15 12 17 - - 21 16 2 4 13 7 15 16 999
Sezon 2013/2014
                                                        punkty
- - 4 2 10 4 3 5 2 13 14 6 - - 9 1 - - - - 6 9 11 3 1 2 2 3 1071
Sezon 2014/2015
                                                              punkty
11 19 8 7 7 6 19 15 13 21 21 32 22 - - - - - - - - - - - 6 2 5 16 6 - - 477
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2001/2002 35.
2002/2003 34.
2003/2004 33.
2005/2006 38.
2006/2007 23.
2007/2008 7.
2008/2009 29.
2010/2011 16.
2011/2012 4.
2012/2013 5.
2013/2014 6.
2014/2015 20.

Turniej Nordycki (Skandynawski)Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2001 22.
2002 21.
2003 44.
2004 16.
2005 41.
2006 36.
2007 15.
2008 5.
2009 16.
2010 16.

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2000/2001 48.
2002/2003[p] 23.
2004/2005 32.
2005/2006 20.
2006/2007 12.
2007/2008 7.
2008/2009 10.
2009/2010 33.
2010/2011 24.
2011/2012 5.
2012/2013 19.

Letnie Grand Prix w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnej LGPEdytuj

Sezon Miejsce
2002 50.
2003 46.
2004 niesklasyfikowany
2005 38.
2006 8.
2007 51.
2008 27.
2009 niesklasyfikowany
2010 47.
2011 59.
2012 14.
2013 3.
2014 32.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 14 września 2013   Niżny Tagił Aist K-90 HS-100 92,5 m 96,5 m 248,1 pkt
2. 21 września 2013   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,0 m 135,5 m 263,0 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Miejsce Strata Zwycięzca
1. 26 sierpnia 2006   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,5 m 126,0 m 252,0 pkt 3. 5,0 pkt Adam Małysz
2. 3 października 2006   Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 133,0 m 130,5 m 277,8 pkt 2. 8,1 pkt Adam Małysz
3. 23 września 2012   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,5 m [k] 112,8 pkt 3. 4,6 pkt Taku Takeuchi
4. 14 września 2013   Niżny Tagił Aist K-90 HS-100 92,5 m 96,5 m 248,1 pkt 1.
5. 15 września 2013   Niżny Tagił Aist K-120 HS-134 127,0 m 125,0 m 259,9 pkt 3. 8,4 pkt Jakub Janda
6. 21 września 2013   Ałmaty Gornyj Gigant K-125 HS-140 131,0 m 135,5 m 263,0 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

2001
              punkty
q 36 q q - - - 0
2002
            punkty
40 32 26 - - - 4
2003
        punkty
q 22 35 q 9
2004
              punkty
44 42 - - - q 32 0
2005
                punkty
- - - - - - 16 15 31
2006
                    punkty
37 - 6 16 3 - - - 10 2 221
2007
                    punkty
- 41 32 - - - - - 13 21 30
2008
                    punkty
34 - 21 39 4 12 - - 42 49 82
2009
                  punkty
48 49 40 44 - - - - - 0
2010
                  punkty
- 42 32 33 50 - - 39 12 22
2011
                      punkty
17 36 29 - - - - - - 27 33 20
2012
                  punkty
25 - 13 - - 8 3 - 16 133
2013
                      punkty
18 - - - - - 1 3 1 4 - 323
2014
                  punkty
- - - - - - - 8 5 77
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech NarodówEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2006 29.
2007 58.
2008 38.
2009 44.
2010 47.

Lotos Poland TourEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2011 29[5].

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
1998/1999 260.
1999/2000 109.
2000/2001 50.
2002/2003 32.
2004/2005 1.
2005/2006 1.
2009/2010 15.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Lp. Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 20 stycznia 2001   Brotterode Inselbergschanze K-98 107,5 m 108,5 m 275,0 pkt 2. 6,0 pkt Tami Kiuru
2. 14 grudnia 2002   Lahti Salpausselkä K-116 121,5 m 122,0 m 251,2 pkt 3. 25,9 pkt Mathias Hafele
3. 22 grudnia 2002   Liberec Ještěd K-120 120,0 m 129,0 m 249,2 pkt 3. 11,5 pkt Thomas Morgenstern
4. 8 stycznia 2005   Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 101,0 m 101,5 m 272,0 pkt 1.
5. 9 stycznia 2005   Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 102,0 m 102,5 m 275,5 pkt 1.
6. 15 stycznia 2005   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 132,0 m 129,5 m 273,2 pkt 3. 6,3 pkt Tsuyoshi Ichinohe
7. 16 stycznia 2005   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 125,0 m 126,5 m 251,2 pkt 3. 7,5 pkt Kimmo Yliriesto
8. 19 lutego 2005   Westby Snowflake K-106 HS-117 114,5 m 122,0 m 273,6 pkt 1.
9. 20 lutego 2005   Westby Snowflake K-106 HS-117 109,0 m 119,0 m 255,8 pkt 1.
10. 26 lutego 2005   Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 134,0 m 130,0 m 272,7 pkt 1.
11. 27 lutego 2005   Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 108,5 m 117,5 m 200,3 pkt 1.
12. 5 marca 2005   Vikersund Vikersundbakken K-90 HS-100 94,5 m 93,5 m 247,0 pkt 3. 15,0 pkt Janne Happonen
13. 6 marca 2005   Vikersund Vikersundbakken K-90 HS-100 98,0 m 98,0 m 261,5 pkt 2. 5,0 pkt Janne Happonen
14. 17 grudnia 2005   Harrachov Čerťák K-125 HS-142 137,5 m 128,5 m 259,3 pkt 1.
15. 27 grudnia 2005   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 130,5 m 125,0 m 238,9 pkt 3. 11,1 pkt Reinhard Schwarzenberger
16. 28 grudnia 2005   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 129,5 m 131,5 m 249,8 pkt 3. 10,2 pkt Reinhard Schwarzenberger
17. 8 stycznia 2006   Planica Srednija Velikanka K-90 HS-100 103,0 m 101,0 m 282,0 pkt 1.
18. 13 stycznia 2006   Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 93,0 m 102,5 m 263,5 pkt 1.
19. 14 stycznia 2006   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 128,5 m 119,5 m 245,4 pkt 1.
20. 11 lutego 2006   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,5 m 131,5 m 265,4 pkt 3. 10,0 pkt Daniel Lackner
21. 12 lutego 2006   Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 126,0 m 129,5 m 259,9 pkt 1.
22. 18 lutego 2006   Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 133,0 m 129,0 m 268,1 pkt 3. 8,7 pkt Kimmo Yliriesto
23. 19 lutego 2006   Iron Mountain Pine Mountain K-120 HS-133 131,0 m 137,0 m 273,9 pkt 2. 6,0 pkt Daniel Lackner
24. 26 lutego 2006   Brotterode Inselbergschanze K-105 HS-117 106,5 m 111,0 m 243,5 pkt 2. 2,5 pkt Harri Olli
25. 27 grudnia 2009   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-137 126,0 m 132,5 m 241,8 pkt 3. 10,9 pkt Maximilian Mechler
26. 8 stycznia 2010   Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 92,0 m 94,0 m 241,5 pkt 1.
27. 9 stycznia 2010   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 128,5 m 118,0 m 238,2 pkt 2. 2,6 pkt Diego Dellasega
28. 10 stycznia 2010   Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 119,5 m 129,5 m 242,2 pkt 3. 8,8 pkt Akira Higashi

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

Sezon 1998/1999
                                                                                                      punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 92 32 24 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 7
Sezon 1999/2000
                                                                                                      punkty
- - - - - - - - - - 12 39 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ? 26 - - - - - - - - - - 6 5 - - - - 112
Sezon 2000/2001
                                                                                punkty
31 24 45 - - 43 - 36 18 19 - - - 2 7 36 q - - - - - - - 11 - - - - - - - - - - - - - - - 172
Sezon 2002/2003
                                                                      punkty
3 5 8 3 - - - 10 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 223
Sezon 2004/2005
                                                            punkty
7 15 30 14 5 13 - 4 58 - 1 1 7 3 3 - - - - - - - - 1 1 1 1 3 2 - 1082
Sezon 2005/2006
                                                    punkty
- - 1 - 3 3 5 1 1 1 4 - - - - 7 6 3 1 3 2 2 - - - - 1071
Sezon 2009/2010
                                                        punkty
- - - - - - 3 4 1 2 3 - - - - - - - - - - - - - - - - - 350
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2004 44.
2005 3.
2010 79.
2011 26.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LPK chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 20 sierpnia 2005   Lillehammer Lysgårdsbakken K-90 HS-100 100,0 m 100,0 m 272,5 pkt 1.
2. 2 października 2005   Park City Utah Olympic Park K-120 HS-134 124,0 m 116,2 pkt 3. 24,3 pkt Marcin Bachleda
3. 8 października 2005   Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 HS-100 96,0 m 94,5 m 253,0 pkt 3. 4,0 pkt Wojciech Skupień
4. 9 października 2005   Lake Placid MacKenzie Intervale K-90 HS-100 94,5 m 95,5 m 251,0 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

Sezon 2004
                punkty
- - - - - - 31 8 32
Sezon 2005
                          punkty
- - - 40 10 15 15 1 6 4 3 3 1 468
Sezon 2010
                              punkty
- - - - - - - - - 20 18 - - - - 24
Sezon 2011
                    punkty
- - - - - - 4 5 - - 95
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Rekordy skoczniEdytuj

Data Miejsce Skocznia Punkt K HS Rekord Uwagi Źr.
1 lutego 2002   Høydalsmo Huka Hoppanlegg K-85
98 m mistrzostwa Norwegii [6]
9 marca 2002   Harrachov Čerťák K-185 212,5 m wyrównanie rekordu, seria próbna przed
mistrzostwami świata w lotach
[7]
13 stycznia 2006   Sapporo Miyanomori K-90 HS-100 102,5 m Puchar Kontynentalny [8]
3 października 2006   Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 133 m rekord letni, Letnie Grand Prix [9]
6 grudnia 2008   Trondheim Granåsen K-123 HS-140 139,5 m Puchar Świata [10]
4 marca 2009   Stjørdal Bjørkbakken K-82 HS-88 96 m [11]
27 marca 2011   Sprova Steinfjellbakken K-90 HS-100 111,5 m mistrzostwa Norwegii, z upadkiem [12]
7 lutego 2012   Trondheim Granåsen K-123 HS-140 146 m mistrzostwa Norwegii [10]
17 listopada 2012   Rena Renabakkene K-99 HS-111 109 m / 116 m mistrzostwa Norwegii [13]

UwagiEdytuj

  1. 15 marca 2008 Bardal oddał skok na odległość 232,5 metra, lecz zakończył go podpórką, jednakże FIS uznaje również podparty skok Norwega (230 m, Planica, 23.03.2013) za jego rekord życiowy.
  2. a b Skład zespołu: Tommy Ingebrigtsen, Lars Bystøl, Anders Bardal, Roar Ljøkelsøy
  3. a b c d e f Anders Jacobsen, Johan Remen Evensen, Anders Bardal, Tom Hilde
  4. a b Skład zespołu: Anders Bardal, Anders Fannemel, Anders Jacobsen, Rune Velta
  5. a b Skład zespołu: Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen, Roar Ljøkelsøy
  6. a b c d Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Bardal, Tom Hilde, Anders Jacobsen
  7. a b c Skład zespołu: Maren Lundby, Tom Hilde, Anette Sagen, Anders Bardal
  8. Skład zespołu: Andreas Stjernen, Tom Hilde, Anders Bardal, Anders Jacobsen
  9. a b Skład zespołu: Line Jahr, Anders Bardal, Maren Lundby, Rune Velta
  10. a b Skład zespołu: Anders Bardal, Anders Jacobsen, Anders Fannemel, Rune Velta
  11. a b c d e f g h i j k l m Seria została odwołana.
  12. a b Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Bardal, Johan Remen Evensen, Anders Jacobsen
  13. a b Skład zespołu: Bjørn Einar Romøren, Anders Fannemel, Rune Velta, Anders Bardal
  14. a b Skład zespołu: Thor Magne Johansen, Anders Bardal, Tommy Egeberg i Bjørn Einar Romøren
  15. a b Skład zespołu: Thomas Lobben, Erik Leine Wangen, David Andersen i Anders Bardal
  16. Międzynarodowa Federacja Narciarska oficjalnie przyznaje tzw. „Małą Kryształową Kulę” od sezonu 1990/1991 do sezonu 2000/2001 oraz ponownie od sezonu 2008/2009 zawodnikowi, który zbierze największą ilość punktów we wszystkich konkursach lotów narciarskich w sezonie. Od sezonu 1979/1980 do sezonu 1989/1990 oraz od sezonu 2001/2002 do sezonu 2007/2008 Puchar Świata w lotach narciarskich nie był przyznawany, więc przedstawiane klasyfikacje są nieoficjalne.

PrzypisyEdytuj

  1. FIS-Ski – biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2015-02-16].
  2. Dominik Formela: Anders Bardal kończy karierę! (pol.). Skijumping.pl, 2015-03-19. [dostęp 2015-03-19].
  3. Martyna Szydłowska: Bardal kończy karierę: To była długa i pełna wrażeń kariera ze wzlotami i upadkami (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2015-03-19. [dostęp 2015-03-19].
  4. Mikołaj Szuszkiewicz: Skoki Narciarskie: Bardal mistrzem Norwegii, powrót Jacobsena. skijumping.pl, 2012-02-07. [dostęp 2012-02-13].
  5. Marcin Hetnał: Skoki Narciarskie: Lotos Poland Tour - pierwsza edycja za nami. skijumping.pl, 2011-07-27. [dostęp 2012-04-16].
  6. Høydalsmo (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  7. Adidas Arena - Čerťák, Harrachov (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  8. Miyanomori, Sapporo (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  9. Kanzlersgrund, Oberhof (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  10. a b Granåsen, Trondheim (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  11. Bjørkbakken, Stjørdal (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  12. Sprova (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].
  13. Rena (niem.). skisprungschanzen.com. [dostęp 2013-09-06].

BibliografiaEdytuj