Tilen Bartol

słoweński skoczek narciarski

Tilen Bartol (ur. 17 kwietnia 1997 w Lublanie[2]) – słoweński skoczek narciarski, reprezentant klubu SSK Sam Ihan. Złoty medalista mistrzostw świata juniorów (2017) oraz mistrzostw kraju.

Tilen Bartol
Ilustracja
Tilen Bartol (2017)
Data i miejsce urodzenia

17 kwietnia 1997
Lublana

Klub

SSK Sam Ihan

Debiut w PŚ

29 grudnia 2015 w Oberstdorfie (47. miejsce)

Pierwsze punkty w PŚ

19 listopada 2017 w Wiśle (21. miejsce)

Rekord życiowy

247,5 m na Letalnicy w Planicy (25 marca 2018)[1][a]

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Słowenia
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Park City 2017 drużynowo
złoto Park City 2017 druż. miesz.
Inne nagrody
Letni Puchar Kontynentalny
srebro 2. miejsce
2017

Jego starszy brat Gašper Bartol, również był skoczkiem narciarskim[3].

Przebieg karieryEdytuj

W zawodach rangi FIS Cupie zadebiutował na zakończenie sezonu 2012/2013 na skoczni normalnej Schattenbergschanze w Oberstdorfie. Obydwa konkursy ukończył na miejscach w ósmej dziesiątce. Jego następne starty w FIS Cupie miały miejsce niespełna rok później na Wielkiej Krokwi w Zakopanem, gdzie po raz pierwszy zdobył punkty w zawodach tej rangi za zajęcie 21. miejsca[4].

W sezonie 2014/2015 po raz pierwszy wziął udział w zawodach Pucharu Kontynentalnego. W sezonie tym zanotował łącznie pięć startów, z których dwa ukończył wśród trzydziestu najlepszych (był 28. w Planicy oraz 6. w Niżnym Tagile). Został powołany do składu na mistrzostwa świata juniorów rozgrywane w Ałmaty w 2015. W konkursie indywidualnym zajął 41. miejsce, natomiast nie znalazł się w składzie na konkurs drużynowy[5].

Na inaugurację zimowej części sezonu 2015/2016 trzykrotnie plasował się na podium Pucharu Kontynentalnego w Renie, gdzie dwukrotnie zwyciężył i raz zajął 3. miejsce. Na podium cyklu w grudniu 2015 stanął jeszcze w Rovaniemi, zajmując 3. pozycję[6]. Otrzymał powołanie od trenera słoweńskiej kadry Gorana Janusa na 64. Turniej Czterech Skoczni[7]. W swoim debiucie w Pucharze Świata w Oberstdorfie 29 grudnia 2015 zajął 47. miejsce. W dalszej części sezonu startował głównie w Pucharze Kontynentalnym, nie zajmując już miejsc na podium. Wystąpił na Mistrzostwach Świata Juniorów 2016, zajmując 27. miejsce indywidualnie i 5. w drużynie[6].

W sezonie 2016/2017 stawał na podium Pucharu Kontynentalnego w ramach letniej (2. miejsce we wrześniu 2016 w Lillehammer) i zimowej edycji (1. miejsce w lutym 2017 w Planicy i 3. w marcu w Renie). Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2017 zajął 9. miejsce indywidualnie, zaś w konkursach drużynowych, zarówno w zespole męskim, jak i drużynie mieszanej, zdobył złote medale. 11 marca 2017 wystąpił w drużynowym konkursie Pucharu Świata w Oslo i zajął 6. miejsce[8].

W sierpniu 2017 dwukrotnie zajął miejsca w pierwszej dziesiątce zawodów Letniego Grand Prix w Hakubie. W Letnim Pucharze Kontynentalnym 2017 sześciokrotnie stawał na podium, odnosząc jedno zwycięstwo[9]. W klasyfikacji generalnej cykl zakończył na 2. pozycji, o 73 punkty za Klemensem Murańką[10].

19 listopada 2017 w otwierającym sezon 2017/2018 Pucharu Świata konkursie w Wiśle zdobył pierwsze w karierze punkty tego cyklu, zajmując 21. miejsce. Przez całą zimową część sezonu regularnie startował w zawodach najwyższej rangi. W indywidualnych konkursach Pucharu Świata dwukrotnie plasował się w najlepszej dziesiątce. W najlepszym występie, w zawodach w Garmisch-Partenkirchen rozgrywanych w ramach 66. Turnieju Czterech Skoczni, zajął 5. miejsce[9]. W klasyfikacji generalnej sezon zakończył na 25. pozycji ze 185 punktami[11]. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018, gdzie był 39. indywidualnie, a także na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018, gdzie indywidualnie zajął 16. miejsce na skoczni normalnej i 17. na dużej, a zawody drużynowe ukończył na 5. pozycji[9].

16 marca 2016 w drugiej próbie podczas testów Letalnicy oddał skok na odległość 252 metrów (pół metra dalej od ówczesnego nieoficjalnego rekordu świata), jednak nie ustał tej próby[12]. Rekord życiowy Bartola wynosi 247,5 metra i został ustanowiony 25 marca 2018 w Planicy, podczas serii próbnej na Letalnicy przed ostatnim konkursem Pucharu Świata 2017/2018[1].

28 marca 2023 poinformował o zakończeniu kariery[13].

Jest medalistą mistrzostw Słowenii. Indywidualnie zdobył brązowe medale w 2018[14] i latem 2017[15], zaś w drużynie srebrne w 2014[16], 2015[17], 2016[18], 2017[19] oraz, w ramach letnich mistrzostw kraju, w 2014[20] i 2015[21].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2018   Pjongczang 16. miejsce (K-98), 17. miejsce (K-125)

DrużynowoEdytuj

2018   Pjongczang 5. miejsce[b]

Starty T. Bartola na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
16. 10 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 106,0 m 102,0 m 220,8 pkt 38,5 pkt Andreas Wellinger
17. 17 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 130,5 m 130,0 m 247,5 pkt 38,2 pkt Kamil Stoch
5. 19 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[b] 129,5 m 122,0 m 967,8 pkt (231,6 pkt) 130,7 pkt Norwegia

Mistrzostwa świata w lotachEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2018   Oberstdorf 39. miejsce

Starty T. Bartola na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca
39. 19–20 stycznia 2018   Oberstdorf im. Heiniego Klopfera K-200 HS-235 indywid. 144,0 m [c] 95,3 pkt 556,6 pkt Daniel-André Tande

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2015   Ałmaty 41. miejsce
2016   Râșnov 27. miejsce
2017   Park City 9. miejsce

DrużynowoEdytuj

2016   Râșnov 5. miejsce[d]
2017   Park City złoty medal[e], złoty medal (drużyna mieszana)[f]

Starty T. Bartola na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
41. 5 lutego 2015   Ałmaty Gornyj Gigant K-95 HS-106 indywid. 92,5 m 108,9 pkt 161,0 pkt Johann André Forfang
27. 23 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 88,5 m 83,0 m 207,8 pkt 41,2 pkt David Siegel
5. 24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż.[d] 84,0 m 85,5 m 808,0 pkt (192,1 pkt) 58,7 pkt Niemcy
9. 1 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 indywid. 92,5 m 91,0 m 245,3 pkt 17,9 pkt Viktor Polášek
1.  3 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 druż.[e] 92,5 m 91,5 m 932,3 pkt (243,6 pkt)
1.  5 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 druż. mix.[f] 89,0 m 91,5 m 925,3 pkt (226,1 pkt)

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[22]
2017/2018 25.
2018/2019 61.
2019/2020 69.
2020/2021 47.

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu ŚwiataEdytuj

Źródło[23]
Sezon 2015/2016
                                                          punkty
- - - - - - - 47 q 49 q - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0
Sezon 2016/2017
                                                    punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 31 - - 38 - 0
Sezon 2017/2018
                                            punkty
21 29 35 25 36 36 21 16 5 36 q 18 - 10 17 30 28 24 33 13 q 18 185
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
- - - - - - - - - - - 39 42 44 q 29 q 24 32 - - - - - - - 31 - 9
Sezon 2019/2020
                                                      punkty
29 q 38 43 q dq 30 49 q - - - - - - - - - - - - - - - - - - 3
Sezon 2020/2021
                                                  punkty
39 33 32 q 24 21 43 - - - 31 34 37 12 40 43 29 47 26 31 34 25 25 47 - 58
Sezon 2021/2022
                                                        punkty
42 43 q 46 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 33 - 0
Sezon 2022/2023
                                                                punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - q - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych Pucharu ŚwiataEdytuj

Źródło[23]
Sezon
2016/2017
           
- - - 6 - -
Sezon
2017/2018
               
6 - 4 - 6 6 3 -
Sezon
2020/2021
         
- 4 - - -
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – zawodnik nie wystartował

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[22]
2015/2016 60.
2017/2018 28.
2019/2020 62.
2020/2021 61.

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[22]
2017 62.
2018 14.

Willingen SixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce Źr.
2018 10. [24]
2021 37. [25]

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce Źr.
2018 40. [26]
2019 43. [27]
2021 52. [28]
2022 46. [29]
2023 53. [30]

Puchar Świata w lotachEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[22]
2017/2018 19.
2018/2019 40.
2020/2021 37.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[31]
2017 30.
2019 21.
2021 32.
2022 43.

Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGPEdytuj

Źródło[23]
2017
                  punkty
- - - 9 5 - - - - 74
2018
                  punkty
36 - dq - - - - - - 0
2019
                punkty
9 - 4 36 18 17 27 37 110
2021
                punkty
dq 5 22 - - - 26 41 59
2022
            punkty
17 15 31 - - - 30
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGPEdytuj

Źródło[23]
2018    
4 -
2019      
2 - 5
Legenda
1 2 3 4-8 poniżej 8

 -  – brak startu

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[32]
2014/2015 80.
2015/2016 13.
2016/2017 24.
2018/2019 18.
2020/2021 30.
2021/2022 30.
2022/2023 19.

Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 12 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 108,5 m 106,5 m 269,7 pkt
2. 13 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-124 HS-139 130,5 m 140,0 m 274,2 pkt
3. 19 lutego 2017   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 138,0 m 138,0 m 274,3 pkt
4. 6 stycznia 2018   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 137,5 m 131,0 m 233,8 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 102,5 m 107,0 m 262,0 pkt 3. 15,7 pkt Andrzej Stękała
2. 12 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-99 HS-111 108,5 m 106,5 m 269,7 pkt 1.
3. 13 grudnia 2015   Rena Renabakkene K-124 HS-139 130,5 m 140,0 m 274,2 pkt 1.
4. 20 grudnia 2015   Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 95,0 m 94,5 m 245,8 pkt 3. 2,5 pkt David Siegel
5. 19 lutego 2017   Planica Bloudkova velikanka K-125 HS-139 138,0 m 138,0 m 274,3 pkt 1.
6. 4 marca 2017   Rena Renabakkene K-124 HS-139 136,5 m 134,5 m 270,5 pkt 3. 13,4 pkt Clemens Aigner
7. 6 stycznia 2018   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 137,5 m 131,0 m 233,8 pkt 1.
8. 16 lutego 2019   Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 135,5 m 132,0 m 298,0 pkt 2. 2,5 pkt Clemens Aigner
9. 27 grudnia 2020   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 132,0 m 270,5 pkt 2. 0,9 pkt Jakub Wolny
10. 28 grudnia 2020   Engelberg Gross-Titlis-Schanze K-125 HS-140 135,0 m 139,5 m 280,0 pkt 2. 0,1 pkt Maximilian Steiner

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu KontynentalnegoEdytuj

Źródło[23]
Sezon 2014/2015
                                                    punkty
- - - 56 44 - - - - - - 28 - - - - - - - - - - - - 37 6 43
Sezon 2015/2016
                                                      punkty
3 1 1 10 3 - - - - 22 32 45 38 29 - - 6 13 8 38 - - - 18 29 24 39 471
Sezon 2016/2017
                                                            punkty
- - - 22 19 11 29 7 16 25 20 - - - - - - - - - 41 1 - - 3 5 - - - - 320
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
- - - - - - 1 51 - - - - - - - 6 8 15 4 2 19 12 34 13 - - - - 372
Sezon 2020/2021
                                      punkty
- - - 2 2 - - - - - - - - - - - - - - 160
Sezon 2021/2022
                                                    punkty
- - - - 31 45 32 35 16 24 14 14 9 27 21 13 23 38 26 19 10 20 17 21 19 22 228
Sezon 2022/2023
                                                  punkty
14 21 10 7 19 15 13 38 7 20 18 19 40 24 21 - - 36 36 17 25 10 5 9 28 350
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[32]
2015 46.
2016 10.
2017 2.
2018 80.
2019 77.
2020 9.
2022 67.

Zwycięstwa w konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota
1. 1 października 2017   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 146,0 m 145,0 m 308,0 pkt

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 11 września 2016   Lillehammer Lysgårdsbakken K-123 HS-138 130,5 m 130,0 m 237,0 pkt 2. 22,2 pkt Markus Eisenbichler
2. 9 września 2017   Stams Brunnentalschanzen K-105 HS-115 112,5 m 119,5 m 253,4 pkt 3. 9,6 pkt Stefan Kraft
3. 16 września 2017   Trondheim Granåsen K-124 HS-140 130,0 m 134,0 m 258,4 pkt 2. 2,2 pkt Pius Paschke
4. 17 września 2017   Trondheim Granåsen K-124 HS-140 142,5 m 146,0 m 277,0 pkt 2. 1,5 pkt Timi Zajc
5. 24 września 2017   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 102,0 m 95,0 m 249,1 pkt 2. 6,8 pkt Pius Paschke
6. 30 września 2017   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 128,5 m 128,5 m 247,2 pkt 2. 5,0 pkt Joachim Hauer
7. 1 października 2017   Klingenthal Vogtland Arena K-125 HS-140 146,0 m 145,0 m 308,0 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

Źródło[23]
2015
                            punkty
24 36 - - 16 10 - - - - - - 20 44 59
2016
                            punkty
23 17 23 5 - - 4 2 42 37 8 10 21 24 280
2017
                          punkty
10 7 - - - 3 5 2 2 6 2 2 1 627
2018
                          punkty
22 25 - - - - - - - - - - - 15
2019
                                punkty
10 30 - - - - - - - - - - - - - - 27
2020
    punkty
13 7 56
2022
                  punkty
26 40 34 55 - - - - - 5
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

FIS CupEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce[33]
2013/2014 234.
2015/2016 44.

Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznieEdytuj

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 13 września 2015   Einsiedeln im. Andreasa Küttela K-105 HS-117 116,0 m 109,5 m 256,9 pkt 3. 2,7 pkt Killian Peier

Miejsca w poszczególnych konkursach FIS CupuEdytuj

Źródło[23]
Sezon 2012/2013
                                          punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - 74 71 0
Sezon 2013/2014
                                                punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 21 64 10
Sezon 2015/2016
                                                punkty
40 - 38 16 - - 45 3 9 10 - - - - - - - - - - - - - - 130
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 dq  – dyskwalifikacja  -  − zawodnik nie wystartował

UwagiEdytuj

  1. 16 marca 2016 w Planicy Bartol oddał skok na odległość 252 metry, lecz zakończył go upadkiem.
  2. a b Skład zespołu: Jernej Damjan, Anže Semenič, Tilen Bartol i Peter Prevc
  3. Seria konkursowa została odwołana.
  4. a b Skład zespołu: Anže Lanišek, Tilen Bartol, Bor Pavlovčič i Domen Prevc
  5. a b Skład zespołu: Žiga Jelar, Tilen Bartol, Aljaž Osterc i Bor Pavlovčič
  6. a b Skład zespołu: Nika Križnar, Tilen Bartol, Ema Klinec i Žiga Jelar

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2017-03-23]. (pol.).
  2. Wisla (POL) Men's HS134 Extended Start List. fis-ski.com. [dostęp 2020-09-17]. (ang.).
  3. Paulina Kukurenda: Pokal Cockta w Kranju i Mislinji. skoki24.pl, 2016-06-30. [dostęp 2018-09-25].
  4. BARTOL Tilen - Athlete Information. data.fis-ski.com. [dostęp 2018-09-25]. (ang.).
  5. BARTOL Tilen - Athlete Information. data.fis-ski.com. [dostęp 2018-09-25]. (ang.).
  6. a b BARTOL Tilen - Athlete Information. data.fis-ski.com. [dostęp 2018-09-25]. (ang.).
  7. Andrzej Mysiak: Przed nami 64. Turniej Czterech Skoczni, 69 skoczków na starcie w Oberstdorfie. skokinarciarskie.pl, 2015-12-27. [dostęp 2015-12-27].
  8. BARTOL Tilen - Athlete Information. data.fis-ski.com. [dostęp 2018-09-25]. (ang.).
  9. a b c BARTOL Tilen - Athlete Information. data.fis-ski.com. [dostęp 2018-09-25]. (ang.).
  10. Klasyfikacja Letniego Pucharu Kontynentalnego w sezonie 2017/2018. skijumping.pl. [dostęp 2018-09-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-25)].
  11. BARTOL Tilen - Biographie. data.fis-ski.com. [dostęp 2018-09-25]. (ang.).
  12. Adam Bucholz: PŚ w Planicy: Tilen Bartol nie ustał rekordowego lotu!. skijumping.pl, 2016-03-16. [dostęp 2016-03-16].
  13. Adam Bucholz: Pavlovcic i Bartol kończą kariery. Kadra gospodarzy na finał PŚ w Planicy. skijumping.pl, 2023-03-28. [dostęp 2023-03-29].
  14. Državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2017-12-23]. (słoweń.).
  15. Državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2017-10-09]. (słoweń.).
  16. Ekipno državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2016-11-11]. (słoweń.).
  17. Ekipno državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2016-11-11]. (słoweń.).
  18. Ekipno državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2016-11-11]. (słoweń.).
  19. Ekipno državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2016-12-23]. (słoweń.).
  20. Ekipno državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2016-11-11]. (słoweń.).
  21. Ekipno državno prvenstvo. smusko.adamsoft.si. [dostęp 2016-11-11]. (słoweń.).
  22. a b c d BARTOL Tilen - Athlete Information - World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-08]. (ang.).
  23. a b c d e f g Adam Kwieciński: BARTOL Tilen 1997.04.17 SLO. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2023-03-29].
  24. Season 2017/2018 - WILLINGEN 5 STANDINGS. fis-ski.com, 2018-02-04. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-25)]. (ang.).
  25. Season 2020/2021 - WILLINGEN 6. fis-ski.com, 2021-01-31. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-05-20)]. (ang.).
  26. Season 2017/2018 - PLANICA 7 STANDINGS. fis-ski.com, 2018-03-25. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-26)]. (ang.).
  27. Season 2018/2019 - PLANICA Seven. fis-ski.com, 2019-03-24. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-30)]. (ang.).
  28. Season 2020/2021 - PLANICA 7 STANDINGS. fis-ski.com, 2021-03-28. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-22)]. (ang.).
  29. Season 2021/2022 - PLANICA 7 STANDINGS. fis-ski.com, 2022-03-27. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-28)]. (ang.).
  30. Season 2022/2023 - PLANICA 7 STANDINGS. fis-ski.com, 2023-04-02. [dostęp 2023-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-04-02)]. (ang.).
  31. BARTOL Tilen - Athlete Information - Grand Prix Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-08]. (ang.).
  32. a b BARTOL Tilen - Athlete Information - Continental Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-08]. (ang.).
  33. BARTOL Tilen - Athlete Information - FIS Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2023-04-08]. (ang.).

BibliografiaEdytuj