Beyoncé

amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka

Beyoncé (wym. [biˈjɒnseɪ]), właśc. Beyoncé Giselle Knowles-Carter (ur. 4 września 1981)[3][4]amerykańska piosenkarka, aktorka, autorka piosenek, producentka muzyczna, reżyserka i biznesmenka.

Beyoncé
Ilustracja
Beyoncé podczas europejskiej premiery Króla Lwa w 2019 roku
Imię i nazwisko

Beyoncé Giselle Knowles-Carter

Pseudonim

Beyoncé, Beé, Queen B

Data i miejsce urodzenia

4 września 1981
Houston

Typ głosu

sopran[1]

Gatunki

R&B[2], contemporary R&B[2], teen pop, pop, dance-pop[2]

Zawód

piosenkarka, aktorka, autorka piosenek, producentka muzyczna, tancerka, biznesmenka, reżyserka, projektantka mody

Aktywność

od 1997

Wydawnictwo

Columbia Records

Powiązania

Jay-Z, Solange, Destiny’s Child, Britney Spears, Pink, Lady Gaga, Nicki Minaj

Zespoły
Destiny’s Child (1990–2005)
Odznaczenia
Lista nagród i nominacji Beyoncé
Faksymile
Strona internetowa

Urodzona i wychowana w Houston w Teksasie, Knowles uczestniczyła w konkursach wokalno-tanecznych jako dziecko. Zdobyła sławę już w latach 90., jako liderka girlsbandu R&B, Destiny’s Child, który został jednym z najlepiej sprzedających się zespołów żeńskich na świecie. Podczas przerwy grupy, wokalistka rozpoczęła swoją karierę aktorską jako Foxxy Cleopatra w filmie Austin Powers i Złoty Członek z 2002, natomiast w 2003 wydała ona swój debiutancki krążek, Dangerously in Love. Dzięki niemu Knowles została bardziej rozpoznawalna w branży muzycznej, wygrała pierwsze pięć nagród Grammy jako solowa artystka, a także osiągnęła szczyt listy Billboard Hot 100 dwukrotnie wraz z singlami „Crazy in Love”, czy „Baby Boy”.

Po zakończeniu działalności Destiny’s Child wydała w 2006 swój drugi studyjny album, zatytułowany B’Day (odnoszący się do daty, kiedy został on wydany), który był promowany przez kultowe single, tj. „Déjà Vu”, „Irreplaceable”, czy „Beautiful Liar”. Beyoncé powróciła też do grania ról w takich filmach, jak Róźowa Pantera, Dreamgirls (z 2006), oraz Obsesja (z 2009). Jej ślub z Jayem-Z i odegranie roli Etty James w ekranizacji Cadillac Records (z 2008) zainspirowało ją do produkcji i wydania swojego trzeciego krążka, I Am... Sasha Fierce w 2008, który ukazał nowy image wokalistki jako Sashy Fierce, i został laureatem sześciu nagród Grammy, w tym w kategorii Piosenka roku za „Single Ladies (Put a Ring on It)”.

W 2010 zrobiła przerwę od muzyki, aby zająć się nagrywaniem czwartej studyjnej płyty, 4, inspirując się muzyką funk z lat 70., popem z lat 80., oraz gatunkiem soul z lat 90.[5], i będąc promowanym przez główny singiel „Run The World (Girls)”, skupiający się głównie na feminizmie. Różniący się stylem, gatunkiem i tematami, mający też ciemniejsze motywy, piąty, tytułowy krążek artystki został wydany w 2013, który został jej pierwszym „albumem wizualnym” w swojej dyskografii. Szósty album studyjny Knowles wydany w 2016, Lemonade został dobrze przyjęty przez fanów i krytyków. Okrzyknięto go też najlepiej sprzedającym się albumem w 2016[6]. W 2018 roku wydała album Everything Is Love, który powstał we współpracy z mężem Jayem-Z jako The Carters. W latach 2017–2020 Beyoncé znalazła się na szczycie listy Billboard Hot 100 dzięki remiksom „Perfect” Eda Sheerana w 2017 i Savage Megan Thee Stallion w 2020. W tym samym roku wydała album muzyczny i wizualny Black Is King. W 2021 wydała piosenkę „Be Alive”, która otrzymała nominację do Oscara.

Beyoncé jest najczęściej honorowanym artystą w historii Grammy, z 28 wyróżnieniami (25 solowo oraz 3 jako członkini Destiny’s Child)[7]. Pięć singli piosenkarki uplasowało się na szczycie „Billboard” Hot 100, a sprzedaż jej wszystkich wydawnictw solowych wynosi w sumie ponad 118 milionów kopii. W 2009 brytyjski magazyn polityczny „New Statesman” stworzył prestiżową listę 50 postaci, które mają największy wpływ na współczesny obraz świata; na 47. miejscu znalazł się duet Beyoncé-Jay-Z, wyróżniony jako para tworząca muzyczno-biznesowe, rozrastające się imperium. W lutym 2010 Beyoncé została uznana przez RIAA za najczęściej certyfikowaną wokalistkę dekady 2000–2009. W 2011 została uhonorowana nagrodą specjalną Billboard Millennium Award, wyróżniającą jej dokonania oraz wpływ na rozwój przemysłu muzycznego. W 2013 Beyoncé i Jay-Z zostali pierwszą parą przemysłu muzycznego, której majątek przekroczył miliard dolarów.

ŻyciorysEdytuj

1981–1997: Dzieciństwo, edukacja i początek karieryEdytuj

Urodziła się w Houston, w stanie Teksas jako córka Mathew, menedżera oraz producenta, i Tiny, stylistki fryzur i projektantki. Jej ojciec jest Afroamerykaninem, natomiast matka luizjańską Kreolką (ma pochodzenie indiańskie, afroamerykańskie i francuskie)[8]. Została wychowana w tradycyjnej, chrześcijańskiej rodzinie, tradycji protestanckiej[9]. Młodszą siostrą Knowles jest Solange, wokalistka, modelka i aktorka. Imię Beyoncé stanowiło hołd wobec matki Tiny Knowles, której nazwisko brzmiało Beyincé[8].

 
Beyoncé w wieku 19 lat

Knowles uczęszczała do St. Mary’s Elementary School w Teksasie, gdzie brała udział w zajęciach tanecznych, na których uczyła się m.in. jazzu i baletu. W wieku siedmiu lat wzięła udział w pierwszym konkursie, wykonując „ImagineJohna Lennona. Beyoncé wygrała z konkurencją i uzyskała owacje na stojąco[10][11]. Krótko po tym zaczęła wzbudzać zainteresowanie lokalnej prasy; dziennik Houston Chronicle wspomniał o jej nominacji do nagrody The Sammy[12].

W 1990 roku Knowles uczęszczała do Parker Elementary School, szkoły muzycznej w Houston, gdzie była członkinią chóru[13]. Poza tym ukończyła High School for the Performing and Visual Arts oraz Alief Elsik High School[8][14][15]. Beyoncé przez dwa lata występowała również w chórze swojego kościółka – Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego St. John’s[13][16].

W wieku ośmiu lat, podczas jednego z przesłuchań, Knowles poznała LaTavię Roberson[17]. Obie, wraz z przyjaciółką Beyoncé Kelly Rowland, utworzyły zespół Girl’s Tyme. Ostatecznie liczba członkiń zwiększyła się z trzech do sześciu[13][10]. Grupa stała się popularna w całych Stanach Zjednoczonych, co sprawiło, że do Houston udał się producent muzyczny Arne Frager. Zaprosił Girl’s Tyme do swojego studia, The Plant Recording Studios, w Północnej Kalifornii i uznał, że to Knowles powinna być liderką, gdyż nie tylko potrafi dobrze śpiewać, ale ma odpowiednią osobowość[13]. Frager, chcąc, aby zespół podpisał kontrakt z dużą wytwórnią, postanowił zgłosić go do Star Search, najpopularniejszego ówcześnie programu młodych talentów[13][18]. Girl’s Tyme nie udało się jednak odnieść sukcesu, ponieważ, jak przyznała Knowles, ich piosenka nie była wystarczająco dobra[19][20].

1997–2001: Era Destiny’s ChildEdytuj

Osobny artykuł: Destiny’s Child.
 
Destiny’s Child podczas pożegnalnej trasy koncertowej Destiny Fulfilled… And Lovin’ It

Czerpiąc inspirację z Księgi Izajasza, zespół zmienił nazwę na Destiny’s Child w 1993 roku[17]. Od tego czasu grupa występowała podczas lokalnych wydarzeń, a w końcu, po czterech latach podróży, w 1997 roku, podpisała umowę z Columbia Records. Tego samego roku Destiny’s Child nagrał debiutancką piosenkę w wytwórni, „Killing Time”, która została wydana na ścieżce dźwiękowej filmu Faceci w czerni[17][20]. W 1998 roku zespół wydał swój pierwszy album, zatytułowany Destiny’s Child, z którego pochodził pierwszy znany hit, „No, No, No”. Płyta uczyniła z Destiny’s Child grupę rozpoznawalną w całych Stanach Zjednoczonych oraz przyniosła trzy nagrody Soul Train Music Awards[17]. Jednak to w 1999 roku zespół wspiął się na szczyty list przebojów za sprawą multiplatynowego albumu The Writing’s on the Wall, z którego pochodzą jedne z najbardziej znanych piosenek Destiny’s Child: „Bills, Bills, Bills”, pierwszy singel numer jeden, „Jumpin’, Jumpin’” i „Say My Name”. „Say My Name” wygrała nagrodę Grammy dla najlepszego utworu R&B duetu lub grupy[17]. The Writing’s on the Wall rozszedł się w sumie w ponad 8 milionach kopii, stając się przełomowym albumem w twórczości Destiny’s Child[19][21][22].

 
Gwiazda Destiny’s Child w Hollywood Walk of Fame

W 2000 roku zespół wydał piosenkę „Independent Women Part I”, wydaną na ścieżce dźwiękowej filmu Aniołki Charliego. Utwór okazał się najpopularniejszym singlem w karierze zespołu, pozostając na 1. miejscu Billboard Hot 100 przez jedenaście tygodni[17][21]. Trzeci album zespołu, Survivor, ukazał się w maju 2001 roku i zadebiutował na 1. miejscu Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 663 tysiącach egzemplarzach[23]. W sumie Survivor sprzedał się w ponad 10 milionach kopii na świecie[24]. Pochodzące z niego single „Survivor” oraz „Bootylicious” uplasowały się na szczycie Hot 100, a „Survivor” zdobył dodatkowo nagrodę Grammy dla najlepszej piosenki R&B duetu lub grupy.

Po premierze albumu świątecznego 8 Days of Christmas, zespół ogłosił przerwę, gdyż wszystkie członkinie pragnęły zająć się projektami solowymi[17].

2000–2002: Początki kariery solowej i aktorskiejEdytuj

W 2000 roku Knowles podpisała z Columbia Records kontrakt na wydanie trzech albumów[25]. Jednak już wtedy, gdy była członkinią Destiny’s Child próbowała swych sił w twórczości solowej. Nagrała w duecie z Marcem Nelsonem utwór „After All Is Said and Done” na ścieżkę dźwiękową filmu The Best Man z 1999 roku[25]. Na początku 2001 roku, kiedy zespół kompletował Survivor, Beyoncé zagrała główną rolę w obrazie Carmen: A Hip Hopera. Film był współczesną adaptacją opery Carmen francuskiego kompozytora Georges’a Bizeta[26].

W 2002 roku Beyoncé wcieliła się w postać Foxxy Cleopatry w filmie Austin Powers i Złoty Członek[27]. Obraz okazał się komercyjnym sukcesem, zarabiając w pierwszym tygodniu 73,1 miliona dolarów[10]. Pierwszy solowy singel Knowles, „Work It Out”, pochodził ze ścieżki dźwiękowej filmu[28]. Rok później wokalistka wystąpiła u boku Cuby Goodinga Jr. w komedii romantycznej Wojna pokus i nagrała z myślą o nim kilkanaście piosenek, w tym m.in.: „Fighting Temptation” (z udziałem Missy Elliott, MC Lyte i Free), a także cover utworu „Fever[29][30].

W 2003 roku Knowles nagrała wraz ze swoim ówczesnym partnerem, Jayem-Z, piosenkę „’03 Bonnie & Clyde”, a także wydała własną wersję „In da Club50 Centa[10][31]. Poza tym, w duecie z Lutherem Vandrossem, nagrała utwór „The Closer I Get to You”, w oryginale wykonywany przez Robertę Flack oraz Donny’ego Hathawaya w 1977 roku[32]. Wersja Vandrossa i Beyoncé otrzymała nagrodę Grammy w kategorii najlepszy utwór R&B zespołu lub duetu; na tej samej gali Vandross wygrał statuetkę za „Dance with My Father”, w nagrywaniu którego również wzięła udział Knowles[33][34].

2003–2004: Dangerously in LoveEdytuj

 
Beyoncé podczas koncertu Destiny’s Child w 2005 roku

Po premierach debiutanckich płyt Williams i Rowland, Knowles również wydała pierwszy solowy album, Dangerously in Love, który ukazał się w czerwcu 2003 roku[32]. Zadebiutował on na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 317 tysiącach egemplarzy[23]. Album uzyskał status czterokrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych, rozchodząc się w tym kraju w ponad 4,7 miliona kopii[35][36].

Z albumu pochodziły dwa utwory numer jeden. „Crazy in Love”, nagrany z udziałem Jaya-Z, został wydany jako główny singel i pozostawał na 1. miejscu Billboard Hot 100 przez osiem tygodni[37]. W Wielkiej Brytanii wokalistka również zdominowała notowania, gdyż na szczycie pozostawała jednocześnie i płyta, i singel[38][39]. Drugi singel, „Baby Boy”, nagrany z dancehallowym wokalistą Seanem Paulem, spędził na 1. pozycji Hot 100 dziewięć tygodni[40][41].

W 2004 roku Beyoncé zdobyła pięć nagród Grammy za swoje solowe dokonania, a w tym m.in.: za najlepszą piosenkę R&B („Crazy in Love”), najlepszy wokalny utwór R&B („Dangerously in Love 2”) oraz najlepszy album R&B (Dangerously in Love). Wyrównała jednocześnie rekord dla największej liczby statuetek zdobytych jednej nocy. Wcześniej dokonały tego jedynie: Lauryn Hill (1999), Alicia Keys (2002) oraz Norah Jones (2003). W 2004 roku Knowles otrzymała ponadto BRIT Award dla najlepszej międzynarodowej artystki[42].

2004–2005: Destiny Fulfilled i zawieszenie działalności grupyEdytuj

W 2004 roku Knowles planowała wydać kontynuację Dangerously in Love, złożoną z kilku utworów niewydanych na pierwszej płycie. Jednakże jej aspiracje zostały porzucone ze względu na konflikty w terminarzu, w tym nagrywanie finałowego albumu Destiny’s Child[43]. W tym samym roku Beyoncé zaśpiewała Hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki podczas finału Super Bowl XXXVIII na Reliant Stadium w Houston[44].

Po trzyletniej przerwie Knowles powróciła do studia z Williams i Rowland, aby nagrać ostatni album Destiny’s Child, Destiny Fulfilled, wydany w listopadzie 2004 roku[17]. Aby wesprzeć jego promocję zespół wyruszył w trasę koncertową Destiny Fulfilled… And Lovin’ It, która trwała od kwietnia do września 2005 roku. Podczas występu w Barcelonie grupa ogłosiła, że po zakończeniu północnoamerykańskiego etapu Destiny’s Child zakończy działalność[17][45]. W październiku 2005 roku ukazał się album kompilacyjny zespołu, #1’s, złożony ze wszystkich singli numer jeden w twórczości Destiny’s Child oraz najbardziej znanych utworów. Wśród nich znalazły się również trzy nowe piosenki, w tym „Stand Up for Love”.

W marcu 2006 roku Destiny’s Child uhonorowany został gwiazdą w Hollywood Walk of Fame[44]. Poza tym zespół uznany został za najlepiej sprzedającą się żeńską grupę muzyczną w historii[46][47].

Kontynuując karierę filmową, Knowles wystąpiła w komedii familijnej Różowa Pantera u boku Steve’a Martina, wcielając się w rolę Xanii[48][49]. Obraz miał premierę 10 lutego 2006 roku i zadebiutował na szczycie amerykańskiego box office’u, zarabiając w pierwszym tygodniu 21,7 miliona dolarów[10]. Na ścieżkę dźwiękową filmu wokalistka nagrała z udziałem Slim Thuga utwór „Check on It”, który dotarł do 1. miejsca Billboard Hot 100[48].

2006–2007: Dreamgirls i B’DayEdytuj

 
Beyoncé podczas premiery Dreamgirls w 2007 roku

W 2006 zagrała w filmie Dreamgirls. Knowles wcieliła się w jedną z najważniejszych postaci, Deenę Jones, wzorowaną na Dianie Ross[48][50]. Film miał premierę we wrześniu 2006 roku, a poza Knowles wystąpili w nim m.in.: Jamie Foxx, Eddie Murphy, Jennifer Hudson i Danny Glover. Beyoncé nagrała na ścieżkę dźwiękową filmu kilka piosenek, w tym wydaną jako singel „Listen[51]. 14 grudnia 2006 roku Knowles nominowana była do dwóch Złotych Globów: za rolę w Dreamgirls dla najlepszej aktorki w musicalu lub komedii oraz dla najlepszej oryginalnej piosenki („Listen”)[52].

Zainspirowana rolą w Dreamgirls, Knowles pracowała nad albumem B’Day[53]. Za produkcję albumu odpowiedzialni byli m.in.: Rich Harrison, Rodney Jerkins i Sean Garrett, zaś materiał rejestrowany był w nowojorskich Sony Music Studios. Płyta została skompletowana w trzy tygodnie, a Beyoncé jest współautorką oraz współproducentką niemal wszystkich utworów[54].

B’Day miał międzynarodową premierę 4 września 2006 roku, celebrując 25. urodziny wokalistki. Album zadebiutował na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w ponad 541 tysiącach egzemplarzy[55]. Poza tym uzyskał status trzykrotnej platyny w Stanach Zjednoczonych za sprzedaż powyżej trzech milionów kopii[35]. Główny singel, „Déjà Vu”, nagrany z udziałem Jaya-Z, zajął 1. miejsce UK Singles Chart. W październiku wydany został kolejny singel, „Irreplaceable”, który pozostawał na szczycie Billboard Hot 100 przez dziesięć tygodni i był jednym z najpopularniejszych utworów w karierze Beyoncé[56]. Mimo komercyjnego sukcesu, krótki okres produkcji płyty spotkał się ze sporą krytyką[57][58][59].

3 kwietnia 2007 roku ukazała się edycja deluxe B’Day, zawierająca pięć nowych utworów, a także hiszpańskojęzyczną wersję „Irreplaceable” oraz „Listen”[60][60].

Jednocześnie wydany został również B’Day Anthology Video Album, złożony z dziesięciu wideoklipów do piosenek z B’Day[60][61]. Beyoncé wyruszyła w trasę koncertową promującą album, The Beyoncé Experience, w ramach której wystąpiła w ponad 90 obiektach na całym świecie. Zapis koncertu w Staples Center w Los Angeles został wydany na DVD The Beyoncé Experience Live[62].

B’Day otrzymał nagrodę Grammy dla najlepszego albumu R&B[63]. Na 35. gali American Music Awards Knowles stała się pierwszą kobietą w historii, która zdobyła statuetkę dla najlepszego amerykańskiego artysty na arenie międzynarodowej[44].

2008–2010: I Am... Sasha Fierce, rekord Grammy i przerwa w karierzeEdytuj

Trzeci album studyjny Knowles, I Am... Sasha Fierce, ukazał się 18 listopada 2008 roku[64]. Wokalistka wytłumaczyła, że tytułowa Sasha Fierce to jej alter ego, które przybiera na scenie[65]. Premierę płyty poprzedziło wydanie dwóch singli: „If I Were a Boy” i „Single Ladies (Put a Ring on It)[66][67]. Podczas gdy „If I Were a Boy” uplasował się na szczytach notowań na całym świecie, zwłaszcza w Europie, „Single Ladies (Put a Ring on It)” dotarł na 1. miejsce Billboard Hot 100, na którym pozostawał przez cztery tygodnie. Piąty singel z I Am... Sasha Fierce „Halo, uplasował się na 5. pozycji Hot 100, będąc 12. utworem Knowles, który zajął miejsce w czołowej dziesiątce listy. Tym samym Beyoncé stała się artystką z największą liczbą singli w pierwszej dziesiątce tej listy w dekadzie 2000–2009[68][69]. Poza tym jest wokalistką, której utwory spędziły najwięcej tygodni na szczycie listy (36) w tym samym okresie, a także nagrała najwięcej piosenek (19), które uplasowały się w pierwszej czterdziestce Hot 100[68][69][70].

 
Beyoncé śpiewająca „At Last” do pierwszego wspólnego tańca Obamów jako pary prezydenckiej na balu inauguracyjnym

Beyoncé wystąpiła w musicalu biograficznym Cadillac Records, wcielając się w postać wokalistki bluesowej Etty James. Jej rola spotkała się z pozytywnymi ocenami krytyków, zaś utwór nagrany przez Knowles i Scotta McFarnona, „Once in a Lifetime”, nominowany był do Grammy i Złotego Globu[71]. Artystka zagrała również w thrillerze Obsesja. Mimo nieprzychylnych recenzji, film okazał się komercyjnym sukcesem[72].

18 stycznia 2009 roku Beyoncé zaśpiewała podczas uroczystości w Lincoln Memorial, honorujących inaugurację Baracka Obamy, 44. Prezydenta Stanów Zjednoczonych[73]. Natomiast dwa dni później wykonała cover „At LastEtty James na balu inauguracyjnym, do którego Barack Obama i jego żona Michelle zatańczyli swój pierwszy taniec jako prezydent i pierwsza dama[74].

Wiosną 2009 roku Knowles rozpoczęła trasę koncertową I Am... Tour, która objęła ponad 100 występów. Północnoamerykański etap został uwieńczony czterema koncertami w Encore Theater w Las Vegas. Zapis tychże występów wydany został w postaci DVD I Am... Yours: An Intimate Performance. I Am... Tour zajęła miejsce 15. na liście najbardziej dochodowych tras koncertowych 2009 roku, zarabiając ponad 57 milionów dolarów na 57 koncertach, w tym 25 w pełni wyprzedanych[75]. Występy wokalistki zobaczyło 697 tysięcy osób, a dochód z trasy wzrósł do 86 milionów dolarów po 93 koncertach[76].

 
Beyoncé śpiewająca „America the Beautiful” podczas uroczystości w Lincoln Memorial honorujących inaugurację Baracka Obamy

W październiku 2009 roku Beyoncé została uhonorowana tytułem Kobiety Roku według magazynu Billboard[77]. Miesiąc później została ogłoszona zwyciężczynią rywalizacji o tytuł największej gwiazdy popu na świecie, sponsorowanej przez Rimmel i organizowanej przez 4Music[78].

W 2010 roku Beyoncé wzięła udział w charytatywnym telethonie Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief. W londyńskim klubie The Hospital wykonała w duecie z Chrisem Martinem na pianinie akustyczną wersję „Halo”[79].

W wywiadzie dla USA Today Beyoncé przyznała, że w 2010 roku planuje odpocząć od muzyki[80].

2010–2012: 4 i macierzyństwoEdytuj

 
Beyoncé (w żółtym stroju) wykonująca utwór „Run the World (Girls)” podczas koncertu w nowojorskim Central Parku, w 2011 roku

W listopadzie 2010 roku Knowles potwierdziła, że rozpoczęła prace nad kolejnym albumem studyjnym[81][82]. Piosenkarka przyznała, że największą inspirację przy tworzeniu 4 stanowili dla niej Fela Kuti, The Stylistics, Lauryn Hill, Stevie Wonder oraz Michael Jackson[83]. Wśród producentów i tekściarzy, którzy zostali zaangażowani do produkcji albumu znaleźli się m.in.: Jim Jonsin, Kanye West[84], Ne-Yo[85], Sean Garrett[86], The-Dream, Symbolyc One, Diplo[87], Switch, Derek Miller i Frank Ocean[88][89]. Premiera 4 odbyła się 24 czerwca 2011 roku; album, podobnie jak wszystkie dotychczasowe wydawnictwa solowe wokalistki, zadebiutował na szczycie listy Billboard 200[90].

Beyoncé zaangażowała się wstępnie również w kolejny projekt filmowy, obejmując główną rolę w obrazie Narodziny gwiazdy w reżyserii Clinta Eastwooda[91]. 9 października Knowles potwierdziła w rozmowie z E! News, że musiała wycofać się z tego projektu ze względu na nieporozumienia w kwestii ustalania wspólnego terminarza[92].

W czerwcu 2011 roku Beyoncé wystąpiła na Glastonbury Festival 2011, wraz z U2 i Coldplay[93]. Jej 90-minutowy występ miał miejsce ostatniego dnia festiwalu, 26 czerwca 2011 roku[94]. Beyoncé była pierwszą kobietą, która wystąpiła w roli headlinera (jednego z głównych wykonawców) na scenie-piramidzie Glastonbury Festival od ponad dwudziestu lat[93]. Następnie Knowles zaśpiewała podczas kolejnych dwóch wielkich festiwali w Wielkiej Brytanii: 9 lipca pojawiła się na scenie T in the Park w Szkocji, zaś dzień później wystąpiła na Oxegen w Irlandii[95][96].

 
Beyoncé podczas jednego z koncertów w ramach 4 Intimate Nights with Beyoncé, w sierpniu 2011 roku

W sierpniu 2011 roku Beyoncé wystąpiła podczas serii czterech koncertów specjalnych – 4 Intimate Nights with Beyoncé, w nowojorskim Roseland Ballroom[97]. Podczas każdego z nich, odbywających się w dniach 14, 16, 18 i 19 sierpnia, wokalistka prezentowała cały materiał z 4, a także pojedyncze utwory z jej wcześniejszych albumów.

Podczas gali MTV Video Music Awards 2011, która odbyła się 28 sierpnia, Beyoncé ogłosiła na czerwonym dywanie, że spodziewa się swojego pierwszego dziecka[98]. Wiadomość ta została tej samej nocy oficjalnie potwierdzona przez reprezentantów wokalistki[99]. Na początku listopada 2011 roku witryna Saucytime.com okrzyknęła wokalistkę najlepiej opłacanym na minutę artystą świata, jako że za prywatny, złożony z pięciu utworów występ na wyspie Saint-Barthélemy w noc sylwestrową 2010 roku miała otrzymać 1,25 miliona funtów, co dawało 71 040 funtów wynagrodzenia za każdą minutę, jaką spędziła na scenie[100]. W listopadzie, Beyoncé otrzymała dwie nominacje do nagród Grammy, w kategoriach: Best Rap/Sung Collaboration za „Party” oraz Best Long Form Music Video za I Am... World Tour[101].

W maju 2012 roku Beyoncé wyróżniona została przez magazyn Forbes na 14. miejscu listy najbardziej wpływowych matek świata[102]. W tym samym miesiącu wokalistka otrzymała nagrodę dla najlepszego autora od grona New York Association of Black Journalists za tekst „Eat, Play, Love”, który ukazał się w lipcu 2011 roku na łamach magazynu Essence, i który opowiadał o jej dziewięciomiesięcznej przerwie od muzyki w 2010 roku[103]. Również w maju Knowles powróciła, po raz pierwszy od czasu narodzin Blue Ivy, na scenę, podczas czterodniowej rewii Revel Presents: Beyoncé Live w Revel Atlantic City w Atlantic City[104]. W październiku 2012 ogłoszono, że Beyoncé będzie gwiazdą halftime show podczas Super Bowl XLVII, rozegranego 3 lutego 2013 roku na stadionie Mercedes-Benz Superdome w Nowym Orleanie[105]. W grudniu 2012 roku Knowles, we współpracy z licznym gronem innych gwiazd muzyki i filmu, wzięła udział w kampanii na rzecz akcji Demand a Plan, czyli wielopartyjnej inicjatywy grupy 950 burmistrzów amerykańskich miast oraz polityków. Jej celem było skłonienie rządu federalnego do podjęcia tematu zmiany przepisów dotyczących prawa do posiadania broni, w odpowiedzi na strzelaninę w jednej ze szkół w mieście Newtown[106].

2013–2015: Beyoncé i „The Mrs. Carter Show World Tour”Edytuj

 
Beyoncé wraz z duetem tanecznym Les Twins podczas koncertu w ramach trasy The Mrs. Carter Show w Montrealu w 2013 roku

21 stycznia 2013 roku wokalistka wykonała Hymn Stanów Zjednoczonych Ameryki podczas drugiej inauguracji Baracka Obamy na stanowisko Prezydenta Stanów Zjednoczonych, która odbyła się w waszyngtońskim United States Capitol[107]. CNN poinformował, że jej występ podczas uroczystości „był najczęściej komentowanym wydarzeniem na Facebooku” tamtego dnia[108]. Krótko po tym, sierżant Kristin DuBois z US Marine Band przyznała, że Beyoncé nie była w stanie systematycznie uczestniczyć w próbach muzycznych z zespołem, i dlatego podjęto decyzję, że w trakcie uroczystości odtworzony zostanie nagrany wcześniej przez orkiestrę podkład muzyczny[109]. Podczas konferencji prasowej przed finałem Super Bowl XLVII 31 stycznia 2013 roku, Knowles potwierdziła, że podczas ceremonii wykorzystano właśnie taką wersję podkładu.

3 lutego 2013 roku Beyoncé wystąpiła podczas halftime show Super Bowl XLVII, rozgrywanego na stadionie Mercedes-Benz Superdome w Nowym Orleanie. Wokalistka, ubrana przez Rubina Singera, wykonała medley utworów ze swojej kariery[110]. Jej halftime show zostało pozytywnie przyjęte przez odbiorców; witryna ABC News stwierdziła, że „użytkownicy Twittera i Facebooka oszaleli podczas jej występu, a gdy na scenie dołączyły do niej Kelly i Michelle, wielu zareagowało wręcz histerycznie”[111]. Wedle danych serwisu Twitter, tuż przed jej występem, w trakcie oraz krótko po, w sieci opublikowano 749 tysięcy tweetów o Beyoncé, zaś podczas całego wieczoru liczba ta przekroczyła 6 milionów[111].

16 lutego na antenie HBO premierę miał film dokumentalny poświęcony Knowles, Life is But a Dream[112]. Dokument, za którego produkcję i reżyserię odpowiadała sama wokalistka, zawiera archiwalne materiały z jej dzieciństwa, zapisy prób przed koncertami i sesji nagraniowych w studio, ukazuje jej rolę jako matki i biznesmenki oraz próby balansowania pomiędzy karierą a życiem rodzinnym, a w tym powrót na scenę po narodzinach córki[113]. Telewizyjna premiera filmu zgromadziła przed odbiornikami 1,8 miliona widzów, co stanowi największą oglądalność spośród wszystkich produkcji dokumentalnych HBO od co najmniej 2004 roku, kiedy to Nielsen zaczął badać rynek w obecnej formule[114].

Z kolei 24 maja 2013 roku odbyła się premiera filmu animowanego 3D Tajemnica zielonego królestwa, w którym Knowles użyczyła głosu postaci królowej Tary[115]. Na potrzeby produkcji wokalistka nagrała ponadto utwór „Rise Up”, napisany we współpracy z Sią.

15 kwietnia 2013 roku, występem w serbskim Belgradzie, Knowles rozpoczęła światową trasę koncertową The Mrs. Carter Show World Tour, która obejmowała 123 koncerty na całym świecie[116]. W maju zaś wokalistka nagrała wraz z raperem André 3000 cover piosenki „Back to BlackAmy Winehouse, który został następnie wydany na ścieżce dźwiękowej filmu Wielki Gatsby.

Potwierdzając prace nad nowym albumem, Beyoncé opublikowała w marcu 2013 roku fragment utworu „Bow Down / I Been On”[117]. Kolejna nowa ścieżka, „Grown Woman”, pojawiła się w reklamie Pepsi[118][119], zaś „Standing on the Sun” wykorzystano w reklamach marek H&M i L’Oreal[120][121]. W międzyczasie Knowles pojawiła się gościnnie wraz z Michelle Williams w utworze „You Changed”, wydanym na płycie Talk a Good Game Kelly Rowland[122]. Następnie, z raperami 2 Chainz i The-Dream, nagrała piosenkę „Turnt”, wydaną na płycie tego ostatniego, zatytułowanej IV Play[123]. Beyoncé pojawiła się również na kolejnym wydawnictwie swojego męża Jaya-Z – Magna Carta... Holy Grail, w utworze „Part II (On the Run)”, a także w ścieżkach „Tom Ford” i „BBC”, w których wystąpiła pod przydomkiem Third Ward Trill[124].

13 grudnia 2013 roku, Knowles zupełnie niespodziewanie opublikowała za pośrednictwem iTunes swoją piątą płytę, zatytułowaną Beyoncé. W momencie premiery zyskała ona miano „wizualnej”, jako że każdej z piosenek towarzyszył wideoklip. Album zadebiutował na szczycie listy Billboard 200, a jego sześciodniowa sprzedaż na świecie wyniosła milion kopii[125]. Trzydniowa sprzedaż światowa Beyoncé osiągnęła natomiast poziom 828,773 egzemplarzy, dzięki czemu wydawnictwo dzierży tytuł najszybciej sprzedającej się płyty w historii iTunes[126][127]. Sama wokalistka stała się ponadto pierwszą kobietą w historii, której pięć kolejnych albumów debiutowało na 1. miejscu listy Billboard 200[127]. „XO” i „Drunk in Love” (z udziałem Jaya-Z) wydane zostały 16 i 17 grudnia jako główne single promujące płytę. Muzycznie album przedstawia nieco mroczniejsze, nieeksplorowane przez nią wcześniej muzycznie tematy, takie jak bulimia, depresja poporodowa, a także obawy i niepewności co do małżeństwa i macierzyństwa[128]. Singiel „Drunk in Love” zadebiutował na miejscu drugim listy Billboard Hot 200[129].

W kwietniu 2014 roku Beyoncé oraz Jay-Z ogłosili trasę On the Run. Była to pierwsza tego typu seria wspólnych występów pary[130]. 24 sierpnia artystka została uhonorowana nagrodą Video Vanguard Award podczas MTV Video Music Awards, otrzymała także statuetki w trzech kategoriach: Najlepsze wideo z przekazem społecznym oraz Najlepsza Kinematografia za „Pretty Hurts” oraz Najlepszą Kolaborację za „Drunk in Love”[131]. W listopadzie magazyn Forbes ogłosił Beyoncé po raz drugi z rzędu najlepiej zarabiającą kobietą w przemyśle muzycznym; jej majątek powiększył się o 115 milionów dolarów, ponad dwukrotnie więcej niż w roku poprzednim. Album Beyoncé doczekał się reedycji w formie edycji platynowej; box setu zawierającego zupełnie nowe utwory. Według Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego (IFPI) w przeciągu ostatnich 19 dni 2013 roku album sprzedał się w łącznym nakładzie 2.3 miliona kopii, co uczyniło go dziesiątym najlepiej sprzedającym się krążkiem tego roku[132]. Był również jednym z dwudziestu najlepiej sprzedających się albumów roku 2014[133]. Do listopada 2014 Beyoncé sprzedała się łącznie w pięciu milionach kopii, a do marca 2015 roku wygenerowała ponad miliard odtworzeń[134].

Podczas 57th Annual Grammy Awards Beyoncé nominowana została w sześciu kategoriach, ostatecznie otrzymując statuetki w trzech; Najlepszy Występ R&B i Najlepszą Piosenkę R&B za „Drunk in Love” oraz Najbardziej Zróżnicowany Muzycznie Album za Beyoncé[135]. Była nominowana także w kategorii Album Roku, jednak nagrodę otrzymał Beck za album Morning Phase[136].

2016–2018: Lemonade i Everything Is LoveEdytuj

 
Beyoncé podczas występu na Super Bowl 50, luty 2016

6 lutego 2016 roku Beyoncé wydała singiel „Formation” wraz z teledyskiem na platformie streamingowej Tidal; piosenka została udostępniona do pobrania za darmo[137]. Po raz pierwszy wystąpiła z nim na żywo podczas NFL Super Bowl 50 halftime show. Od początku wzbudził kontrowersje, ponieważ zawierał odniesienia do 50 rocznicy założenia Partii Czarnych Panter, mimo iż Narodowa Liga Futbolowa kategorycznie zabrania jakichkolwiek powiązań politicznych w trakcie występów[138][139][140]. Chwilę po jego zakończeniu piosenkarka ogłosiła swoją światową trasę The Formation World Tour, który uwzględniał koncerty w Północnej Ameryce oraz Europie[141][142]. Show zakończyło się 7 października, podczas którego za scenę zaprosiła swojego męża Jaya-Z, Kendricka Lamara oraz Serenę Williams[143]. Trasa została nagrodzona statuetką za Trasę Roku podczas 44th American Music Awards[144].

6 kwietnia 2016 opublikowała krótki klip zwiastujący projekt zatytułowany Lemonade[145]. Okazał się nim być godzinny film który swoją premierę miał na kanale HBO. 23 kwietnia 2016 został wydany szósty album studyjny pod tytułem Lemonade[146]. Album znalazł się na pierwszym miejscu listy US Billboard 200, czyniąc Beyoncé pierwszym artystą w historii Billboardu, który zadebiutował na pierwszym miejscu na liście w przypadku każdego albumu[147]. Wszystkie utwory albumu znalazły się na liście BillboardHot 100[148]. Był to trzeci najlepiej sprzedający się album w 2016 roku w USA z 1,554 milionami sprzedanych egzemplarzy, a także najlepiej sprzedający się album na świecie z globalną sprzedażą 2,5 miliona w ciągu roku[149][150].

Lemonade uzyskało uznanie magazynu Rolling Stone, który umieścił Lemonade na pierwszym miejscu w zastawieniu najlepszych albumów w 2016 roku[151]. Krążek był nominowany w 11 kategoriach podczas MTV Video Music Awards 2016[150]. Na 59. rozdaniu nagród Grammy w lutym 2017, Lemonade otrzymało 2 nagrody (pośród 9 nominacji)[152].

We wrześniu 2017 roku Beyoncé współpracowała z J Balvinem i Willym Williamem, przy remiksie utworu „Mi Gente „. Piosenkarka przekazała cały dochód ze sprzedaży piosenki na pomoc osobom poszkodowanym w wyniku huraganu Harvey i huraganu Irma w Teksasie, Meksyku, Portoryko i innych wyspach karaibskich[153]. 10 listopada Eminem wydał” Walk on Water „z Beyoncé[154]. 30 listopada Ed Sheeran ogłosił, że Beyoncé pojawi się w remiksie jego piosenki” Perfect „. Utwór „Perfect Duet” został wydany 1 grudnia 2017 roku i osiągnął pierwsze miejsce w rankingach USA[155][156]. Wraz z Jaz -Z stworzyła piosenkę „Family Feud”, które znalazła się na płycie 4:44. Wspólnie z mężem oraz DJ Khaled nagrała piosenkę „Top Off”, która znalazła się w albumie Father of Asahd.

14 kwietnia 2018 roku Beyoncé zagrała na festiwalu Coachella. Początkowo do tego wydarzenia miało dojść w 2017 roku, jednak piosenkarka zrezygnowała z występu, z powodu obaw lekarzy dotyczących jej ciąży[157]. Jej występ z 14 kwietnia, w którym wzięło udział 125 000 festiwalowiczów, został natychmiast doceniony, a wiele mediów określiło go jako historyczny. Występ stał się najczęściej oglądanym występem na żywo Coachella i najczęściej oglądanym występem na żywo w YouTube wszechczasów[158][159].

6 czerwca 2018 roku Beyoncé i jej mąż Jay-Z rozpoczęli trasę On the Run II w Cardiff w Wielkiej Brytanii. Dziesięć dni później, podczas ostatniego występu w Londynie, para zaprezentowała album Everything Is Love, wspólny album studyjny. Album znalazł się na drugim miejscu na US Billboard 200, z 123.000 egzemplarzy ekwiwalentu albumu, z czego 70 000 to sprzedaż samych albumów. 2 grudnia 2018 r. Beyoncé wraz z Jay-Z wystąpiły na festiwalu Global Citizen Festival: Mandela 100, który odbył się na stadionie FNB w Johannesburgu w RPA.

2019–2021: Homecoming, The Lion King i Black Is KingEdytuj

 
Beyoncé w 2020

17 kwietnia 2019 został wydany film, film dokumentalny i koncertowy Homecoming, który skupiaj się na historycznych występach Beyoncé na Coachelli w 2018 roku[160]. Wraz z filmem doszło do opublikowania album koncertowego Homecoming: The Live Album[161]. Produkcja filmowa otrzymała sześć nominacji do Emmy Awards[162].

9 lipca 2019 miała miejsce premiera adaptacji filmu Król Lew, w której produkcję zaangażowała się Beyoncé. Artystka użyczyła głosu jednej z głównych postaci Bajki – Nali[163]. Dodatkowo była jednym z autorów ścieżki dźwiękowej wykonując cover piosenki „Can You Feel the Love Tonight”[164]. 19 lipca wydała The Lion King: The Gift, czyli album zawierający piosenki z filmu, w tym singiel „Spirit”, który otrzymał nominację do Złotego Globu[165][166].

29 kwietnia 2020 roku Beyoncé pojawiła się na remiksie utworu Megan Thee Stallion „Savage „. Piosenka osiągnęła najwyższy poziom na liście Billboard Hot 100, będąc jedenastą piosenkę Beyoncé, która osiągnęła taki wynik[167]. 19 czerwca 2020 roku Beyoncé wydała singiel” Black Parade”[168].

31 lipca 2020 doszło do premiery filmu muzycznego Black is King, którego reżyserem, producentem i scenarzystą była Beyoncé. Piosenka z filmu „Black Parade” zdobyła nagrodę Grammy, zaś sam film został nagrodzony Nagrodą Emmy[169].

W 2021 roku Beyoncé wydała piosenkę pod tytułem „Be Alive”[170]. Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu King Richard i otrzymała nominację do Oscara w kategorii „najlepsza piosenka oryginalna”[171].

2022: RenaissanceEdytuj

W czerwcu 2022 Beyonce ogłosiła, że 27 lipca wyda swój siódmy album studyjny zatytułowany Renaissance[172]. Pierwszy singiel promocyjny ,,Brake My Soul”, został wydany 21 czerwca 2022 roku[173].

Styl artystycznyEdytuj

Muzyka i głosEdytuj

Skala mezzosopranowego głosu Beyoncé wynosi cztery oktawy[potrzebny przypis][174]. Jon Pareles z The New York Timesa skomentował, że Knowles posiada głos, który definiował zespół, opisując go jako „jedwabisty, lecz cierpki, uparcie trzepoczący, z rezerwą soulowego beltingu”[175]. Stosowany przez nią belting, czyli przeciąganie rejestru piersiowego, wymaga mocnej przepony, przez co niewiele wokalistek operuje tą techniką, a do nielicznej grupy należą m.in.: Christina Aguilera, Leona Lewis oraz Mariah Carey[176][177]. James Anthony z The Guardian określił głos Knowles jako „szybki i charakterystyczny, z niemal czkającą techniką wokalną”[22]. Chris Richards z Washington Post stwierdził[178]:

„Nawet kiedy [Beyoncé] nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości, wciąż wznosi się ponad swoich imitatorów. Wszystko jest w jej głosie – nadludzkim instrumencie zdolnym do zapełnienia każdego beatu wywołującymi gęsią skórkę szeptami lub rykami w stylu divy. Uderzający, pogardliwy, miłosny, wrogi – Beyoncé śpiewa o każdym z tych punktów z niewątpliwą wirtuozerią.”

Magazyn Cove umieścił Knowles na 7. miejscu listy 100 najlepszych wokalistek, przyznając jej 48/50 punktów, bazujących na różnych kryteriach[179]. Ze względu na wykorzystywanie melizmatu artystka porównywana jest do Mariah Carey, której wokal często pozostawia w tle melodię i zbacza z linii melodycznej[180].

Muzyka tworzona przez Knowles to generalnie contemporary R&B, do którego dodawane są często elementy popu, funku, hip hopu oraz soulu[181]. Podczas gdy Beyoncé nagrywa niemal wyłącznie anglojęzyczne utwory, w jej twórczości znajduje się również kilka hiszpańskojęzycznych piosenek, które pochodzą głównie z reedycji albumu B’Day. Wokalistka uczyła się tegoż języka w szkole, jednak, jak przyznała, obecnie zna jedynie kilka hiszpańskich słów. Dlatego przed nagraniem hiszpańskojęzycznych wersji utworów na B’Day fonetycznej wymowy uczył ją producent Rudy Perez[61].

 
Knowles wykonująca „Listen” z filmu Dreamgirls podczas The Beyoncé Experience w 2007 roku

Produkcja i pisanie tekstówEdytuj

Od czasów Destiny’s Child Knowles pozostaje artystycznie zaangażowana w swoją karierę[17]. Wymieniana jest jako współautorka większości piosenek zespołu, a także solowych utworów. Beyoncé znana jest z pisania tekstów opartych na własnych emocjach oraz, przede wszystkim, poruszających temat empowermentu kobiet, przez co została okrzyknięta symbolem niezależności kobiet[182][183][184]. Jednakże w jednym z wywiadów przyznała, że „posiadanie Jaya-Z w życiu zmieniło jej wyobrażenia o tym, jak kobiety i mężczyźni powinni się do siebie odnosić”[185]. Część utworów wokalistki jest autobiograficzna, inspirowana prywatnymi doświadczeniami lub przeżyciami bliskich jej osób[186]. Dokonania Knowles jako autorki tekstów zostały docenione w 2001 roku na gali ASCAP Music Awards, kiedy to otrzymała nagrodę dla tekściarza roku. Stała się pierwszą Afroamerykanką, a zarazem drugą kobietą w historii, która zdobyła tę statuetkę[8][21][186].

Poza tym Knowles jest współproducentką większości projektów, w które była zaangażowana. Jej udział nie obejmował jednak formowania beatów, tylko zazwyczaj skupiał się na wymyślaniu melodii oraz pomysłów, którymi dzieliła się ze współpracownikami[187]. W 2006 roku na szczycie Billboard Hot 100 uplasowały się trzy single, których współautorką była Beyoncé („Irreplaceable”, „Grillz” zawierający sample „Soldier” oraz „Check on It”). Stała się tym samym trzecią kobietą w historii, która tego dokonała, po Carole King (1971) i Mariah Carey (1991). W sumie, wraz z Diane Warren, zajmuje 3. miejsce ze względu na liczbę utworów, w których pisaniu brała udział, i które zajęły 1. pozycję Hot 100[188].

Inspiracje artystyczneEdytuj

Beyoncé wyróżnia Michaela Jacksona jako swoją największą muzyczną inspirację i idola[189]. Knowles uznaje również Dianę Ross za jedną z postaci, która ma bardzo duży wpływ na jej twórczość, uważając ją za „artystkę kompletną: świetną aktorkę, dobrą wokalistkę i piękną, elegancką kobietę, która jako jedna z nielicznych piosenkarek zdołała przebić się do kina na wysokim poziomie”[190]. Whitney Houston jest jej kolejną idolką; Beyoncé przyznała, że to Houston zainspirowała ją, by dążyć do realizacji muzycznych celów[191]. Do innych artystów, którzy mają wpływ na twórczość Knwoles należą: Cher[192], Tina Turner[193], Prince[194], Lauryn Hill[190], Aaliyah[195], Mary J. Blige[196], Janet Jackson[197], Anita Baker i Rachelle Ferrell[190]. Beyoncé przyznała, że to wokal Mariah Carey i jej utwór „Vision of Love” przyczynił się do tego, że jako dziecko zaczęła uczyć się śpiewu i zapoczątkował jej drogę do kariery muzycznej[198]. Knowles wielokrotnie mówiła ponadto, że w gronie inspirujących ją postaci ważne miejsce zajmują Oprah Winfrey, którą opisała jako „definicję silnej kobiety”, a także pierwsza dama Michelle Obama[190][199].

Wiele motywów oraz stylów muzycznych na drugim albumie solowym Knowles, B’Day (2006), było inspirowanych jej rolą w filmie Dreamgirls (2006)[200]. Jak przyznała, Beyoncé chciała wyprodukować płytę, której tematem nadrzędnym byłyby feminizm oraz empowerment kobiet[201]. Inspiracją w tworzeniu B’Day była również postać Josephine Baker[202]. Knowles oddała jej hołd podczas koncertu Fashion Rocks w 2006 roku, wykonując utwór „Déjà Vu” w charakterystycznej dla Baker mini-spódniczce ze sztucznych bananów[203]. Przy nagrywaniu I Am... Sasha Fierce (2008) największą inspirację dla Beyoncé stanowili Jay-Z i Etta James; ich wpływy sprawiły, że wokalistka dążyła do eksploracji różnych gatunków i stylów muzycznych[204]. Z kolei w przypadku albumu 4 (2011), Knowles wyróżniła szereg inspiracji, z których czerpała kompletując płytę; należał do nich Fela Kuti, Earth, Wind & Fire, DeBarge, Lionel Richie, Teena Marie i R&B lat 90., a także, w nieco mniejszym stopniu, twórczość Jaya-Z, The Jackson 5, New Edition, Adele, Florence and the Machine oraz Prince’a[205][206].

Wpływ na innych artystówEdytuj

Wielu artystów wymienia Beyoncé i jej prace jako inspiracja w tym: Taylor Swif[207], Nicki Minaj[208], Frank Ocean[209], Jay-Z, Lady Gaga[210], Adele[211], Ariana Grande[212], Paul McCartney[213], Garth Brooks[214], Britney Spears[212], Miley Cyrus[215], Sam Smith[212] Olivia Rodrigo[216], Selena Gomez[212], Alexandra Burke[217] i Roksana Węgiel[218].

Beyoncé zdobyła powszechne uznanie w gronie artystów i osób publicznych. Lady Gaga wyznała w programie specjalnym MTV[210]:

„Nigdy nie powiedziałam o tym Beyoncé, ale pamiętam, jak któregoś dnia leżałam na kanapie u mojej babci płacząc, a w telewizji pojawił się wideoklip Destiny’s Child. Oglądając Beyoncé myślałam 'Oh, ona jest gwiazdą. Chcę tego samego. Chcę być w MTV.’ A teraz nagrywam z Beyoncé wideoklipy.”

Adele podczas wywiadu mówiła o Beyoncé[211]:

„Nie znam jej, jednak jest ona ogromną częścią mojego życia. Wszystko, do czego się odnoszę zawsze miało coś wspólnego z Destiny’s Child lub samą Beyoncé. Ona doskonale wie, czego chce. Kontroluje to wszystko. Ma klasę. I jest po prostu miłą osobą.”

Nicole Scherzinger powiedziała[219]:

„Inspirują mnie kobiety pokroju Beyoncé, w przypadku których kostium/stylizacja to nie wszystko. Liczy się prawdziwy artyzm, jaki wkładają w to, co robią, i dlatego chciałabym sama zmierzać w tym kierunku.”

ModaEdytuj

Jak przyznała Beyoncé: „lubię ubierać się seksownie i traktować siebie jak damę”, jednak jednocześnie podkreśliła, że stroje, które nosi podczas koncertów „są przeznaczone wyłącznie na scenę”[220]. W swoje wideoklipy wokalistka stara się wplatać elementy artystyczne; według włoskiego projektanta Roberto Cavalliego, podczas występów Knowles wykorzystuje różne style i harmonizuje je z muzyką[221]. Album B’Day Anthology ukazywał wiele modowych wariacji, od klasyki, do kostiumów prosto z wybiegów[222]. W 2002 roku wydana została książka autorstwa Tiny Knowles, Destiny’s Style: Bootylicious Fashion, Beauty and Lifestyle Secrets from Destiny’s Child, w której zawarła swoje przemyślenia, jaki wpływ miała moda na sukces Destiny’s Child[223].

W 2007 roku magazyn People uznał Beyoncé za najlepiej ubraną postać show-biznesu[224].

WizerunekEdytuj

Wizerunek scenicznyEdytuj

 
Knowles podczas koncertu w ramach trasy The Beyoncé Experience, z jej zespołem koncertowym Suga Mama

W 2008 roku Knowles przedstawiła swoje alter ego, Sashę Fierce, która reprezentowała bardziej agresywną, seksowną i pewną siebie stronę wokalistki. W wywiadzie z Entertainment Weekly zaznaczyła, że alter ego przeznaczone jest „wyłącznie na scenę”[225]. Charakterystycznym elementem stroju Sashy Fierce jest metalowa rękawiczka. W lutym 2010 roku, w rozmowie z magazynem Allure wokalistka przyznała, że to koniec z Sashą Fierce[226].

W 2006 roku zadebiutował zespół koncertowy Beyoncé, Suga Mama, złożony wyłącznie z kobiet[227]. Po raz pierwszy grupa towarzyszyła Knowles na scenie podczas gali BET Awards, po czym pojawiła się w teledyskach do „Irreplaceable” i „Green Light[61]. Poza tym Suga Mama występowała z wokalistką podczas tras koncertowych, w tym The Beyoncé Experience oraz I Am... Tour.

Tygodnik Michigan Chronicle pochwalił w artykule „Born to Entertain” zachowanie sceniczne Knowles[228]. The New York Times stwierdził, że „w jej silnym pragnieniu zajmowania się muzyką jest zapierająca dech elegancja”[229]. Renee Michelle Harris z South Florida Times napisała[230]:

„Knowles włada sceną swoimi charakterystycznymi ruchami i intensywnością... ukazując swój pełen mocy wokal, nie omijając nawet jednej nuty, często przepełniony wigorem oraz perfekcyjnym tańcem. Nikt – ani Britney, ani Ciara, ani Rihanna – nie może zaoferować tego, co ona – kompletnego zestawu głosu, ruchów i prezencji.”

Krytycy uznali również koncertowe wystąpienia artystki. Jim Farber z The Daily News napisał[231]:

„Beyoncé ukazała swoją stalową moc. Po charakterystycznym riffie piosenki wzniosła się ponad melodię z atletyczną łatwością. Sposób, w jaki Beyoncé wykorzystała swoje ciało intensyfikował poczucie triumfu. (...) Prezencja uzupełniła jej wokal, niczym wykrzyknik.”

Stephanie Classen ze Star Phoenix zadeklarowała[232]:

„Beyoncé nie jest zwyczajną wokalistką... 27-letni pokład energii wzrastał ponad wszystkimi chwytami, masterując show tak, jakby seksowny obcy zapanował nad księżniczką. Tylko pozaziemskie pochodzenie może tłumaczyć ten głos... Beyoncé mogłaby okrążać wszystkie pozostałe gwiazdy popu.”

Wizerunek publicznyEdytuj

 
Beyoncé w 2008 roku

Jako jedna z najpopularniejszych czarnoskórych osobowości w Stanach Zjednoczonych, Knowles często spotykała się z krytyką własnej osoby, która jednak została uznana przez niektórych za przejawy rasizmu oraz seksizmu[233]. Dziennikarz Touré z magazynu Rolling Stone napisał, że od czasu premiery Dangerously in Love „[Beyoncé] stała się symbolem seksu à la Halle Berry[234].

W 2007 roku Knowles zdobiła okładkę Sports Illustrated Swimsuit Issue, stając się pierwszą w historii nie-modelką i nie-atletką, która tego dokonała. Jednocześnie była drugą Afroamerykanką, która znalazła się na pierwszej stronie magazynu, po Tyrze Banks[44]. W tym samym roku fotografie Beyoncé pojawiły się w gazetach i na billboardach na terenie całych Stanów Zjednoczonych, i ukazywały ją trzymającą w dłoni antyczną lufkę. Zdjęcie, pochodzące z sesji zdjęciowej do albumu B’Day, wywołało odzew grup przeciwnych paleniu, które uznały, że wokalistka nie musiała wykorzystywać lufki, aby „wyglądać bardziej wyrafinowanie”[235].

24 kwietnia 2009 roku Knowles pojawiła się w programie CNN Larry King Live, gdzie ujawniła bardziej polityczną stronę osobowości, rozmawiając o poważniejszych kwestiach, począwszy od występu na inauguracji Baracka Obamy, aż do rasizmu, którego doświadczyła będąc Afroamerykanką[236]. Podczas rozmowy przyznała między innymi, że śpiewanie do pierwszego tańca Obamów było jednym z najważniejszych momentów jej kariery[236]. Beyoncé wychowała się w religijnej społeczności, co miało wpływ na jej dorosłe życie. W rozmowie dla programu CBS 60 Minutes przyznała, że modli się przed każdym koncertem[237].

We wrześniu 2010 roku Knowles zadebiutowała na wybiegu, biorąc udział w pokazie Toma Forda, prezentującym jego kolekcję na sezon wiosna/lato 2011[238]. W lutym 2011 roku Los Angeles Times umieścił Beyoncé na miejscu 25. listy najpiękniejszych kobiet świata filmu[239]. Miesiąc później wokalistka zdobiła okładkę francuskiego magazynu o modzie, L'Officiel; wydanie to honorowało 90. rocznicę powstania pisma, stanowiąc jednocześnie hołd wobec nigeryjskiego muzyka Fela Kutiego[240]. Twarz Beyoncé została pomalowana na kolor czarny i ozdobiona ludowym makijażem, co spotkało się z krytyką ze strony mediów[240]. Oświadczenie przedstawiciela magazynu mówiło, że stylizacja Knowles była „daleka od olśniewającej Sashy Fierce” i „stanowiła powrót do jej afrykańskich korzeni”[240]. Beyoncé została umieszczona na 33. miejscu zestawienia 100 najseksowniejszych kobiet wszech czasów według magazynu Men’s Health[241]. W 2012 roku People wyróżnił Knowles tytułem najpiękniejszej kobiety świata[242], zaś magazyn Complex mianem „najgorętszej” wokalistki wszech czasów[243]. Z kolei w styczniu 2013 roku GQ umieścił Knowles na szczycie listy 100 najseksowniejszych kobiet XXI wieku, nadając jej ponadto tytuł Miss Millennium[244][245].

Działalność biznesowa i produktyEdytuj

House of DeréonEdytuj

W 2005 roku Beyoncé założyła wraz z matką Tiną dom mody House of Deréon. Styl oraz koncepcja ubrań inspirowana jest trzema pokoleniami kobiet w ich rodzinie, zaś część nazwy – „Deréon” stanowi hołd wobec babci Knowles, Agnèz Deréon[246][247]. Marka posiada sklepy na terenie Stanów Zjednoczonych oraz Kanady[247]. W 2004 roku Beyoncé i Tina powołały do życia również Beyond Productions, firmę zajmującą się menedżmentem oraz licencjonowaniem House of Deréon[248].

 
Logo marki House of Deréon

Odzież House of Deréon wykorzystana została w grze Style Savvy na Nintendo DS, którą promowała Knowles[249].

W lipcu 2009 roku Beyoncé i jej matka wprowadziły na rynek nową markę, Sasha Fierce for Deréon, której grupą docelową była młodzież. Kolekcja dostępna była w sklepach Macy's i Dillard's, a także Jimmy Jazz oraz Against All Odds[250]. W maju 2010 roku Knowles porozumiała się z siecią odzieżową C&A; na mocy umowy na specjalnych warunkach, w brazylijskich sklepach C&A zadebiutowała wyłącznościowa kolekcja Deréon by Beyoncé for C&A[251].

Współprace z markamiEdytuj

W 2002 roku Beyoncé podpisała kontrakt z Pepsi, zakładający udział w reklamach telewizyjnych, radiowych oraz drukowanych napoju[252]. Wokalistka została włączona do kampanii promocyjnej, aby zwiększyć potencjalne grono odbiorców o nowe grupy wiekowe[253]. W reklamie telewizyjnej z 2004 roku, która utrzymana była w stylu gladiatorskim, Knowles pojawiła się u boku Britney Spears, Pink oraz Enrique Iglesiasa. Następnego roku do tego grona dołączyli Jennifer Lopez i David Beckham, a nowa kampania ukazywała gwiazdy w roli samurajów[254].

W grudniu 2012 roku ogłoszono, że Knowles zawarła kontrakt reklamowy z marką Pepsi opiewający na kwotę 50 milionów dolarów. Jak poinformował The New York Times, umowa zakłada udział wokalistki w standardowych akcjach promocyjnych pokroju spotów reklamowych, a ze strony marki, wielomilionowe wsparcie dla wybranych projektów Beyoncé[255]. Tuż po jej występie podczas Super Bowl 3 lutego 2013 roku, premierę będzie miała globalna reklama Pepsi z udziałem wokalistki, zatytułowana Live for Now; będzie to jednocześnie piąty spot tej marki z Knowles od czasu 2002 roku. Wizerunek Beyoncé pojawi się ponadto między innymi na limitowanej edycji puszek napoju Pepsi, które zadebiutują na rynku europejskim w marcu 2013 roku[255].

Pod koniec 2007 roku Beyoncé została twarzą perfum Emporio Armani Diamonds[256]. Utrzymana w stylu retro i zarejestrowana w formacie monochromatycznym reklama ukazywała wokalistkę w srebrnej, opalizującej niczym diamenty sukni, która na tle orkiestry śpiewała własną wersję klasyka „Diamonds Are a Girl’s Best Friend[257]. Według New York Post, wyboru dokonał osobiście Giorgio Armani[258]

Knowles reklamowała również produkty kosmetyczne oraz perfumy. Odkąd ukończyła 18 lat współpracowała z firmą L’Oréal, a w 2003 roku podpisała z nią oficjalny kontrakt, opiewający na kwotę miliona dolarów[259][260]. W 2004 roku wokalistka wyprodukowała we współpracy z marką Tommy Hilfiger sygnowany przez siebie zapach True Star. Jako część wkładu w produkt, Beyoncé nagrała cover utworu „Wishing on a Star” do reklam telewizyjnych perfum[261].

W 2007 roku Knowles podpisała kontrakt reklamowy z firmą Samsung i stała się twarzą telefonu muzycznego F300[262]. Wokalistka pojawiła się w reklamach telewizyjnych produktu, a także wystąpiła na kilku promocyjnych koncertach[262]. Kilkanaście tygodni później Samsung wyprodukował limitowaną edycję modelu, zwaną B’Phone’em, stworzoną we współpracy z Beyoncé[263]. B’Phone’a od wersji oryginalnej, oprócz parametrów technicznych, odróżniał m.in. burgundowo-złoty kolor, a także indywidualny dostęp do materiałów koncertowych oraz muzycznych z repertuaru Knowles[263].

Perfumy BeyoncéEdytuj

W 2010 roku premierę miały pierwsze perfumy Knowles, Heat[264]. W ciągu pierwszej godziny sprzedano 72 tysiące flakonów, czyli 1200 buteleczek na minutę, zaś sam Heat stał się najpopularniejszym zapachem w Stanach Zjednoczonych[265][266]. Po pierwszym miesiącu dostępności w Macy's, dochód ze sprzedaży Heat wyniósł ponad 3 miliony dolarów[267]. Według ekspertów rynku, w pierwszym roku produkcji Heat mógł przynieść zyski w wysokości 100 milionów dolarów[268][269]. 14 lutego 2011 roku premierę miały drugie perfumy Beyoncé – Heat Rush, stanowiące siostrzany zapach Heat. Z kolei we wrześniu tego samego roku w sklepach zadebiutowały trzecie perfumy Knowles, Pulse. W 2013 roku, z okazji rozpoczęcia trasy koncertowej The Mrs. Carter Show, na rynku pojawiła się limitowana wersja Heat[270]. W sumie, sześć różnych edycji Heat pozostaje najlepiej sprzedającym się zapachem stworzonym przez osobę z show-biznesu, z zyskami ze sprzedaży przekraczającymi 400 milionów dolarów[271].

Działalność filantropijnaEdytuj

Survivor FoundationEdytuj

Knowles, jej rodzice oraz siostra, a także Kelly Rowland założyli w 2005 roku Survivor Foundation. Fundacja powstała z myślą o ofiarach huraganu Katrina oraz ludziach zmuszonych do ewakuacji z obszaru podległego Houston, który nawiedziły sztormy[8]. Poza tym Beyoncé ofiarowała 100 tysięcy dolarów Gulf Coast Ike Relief Fund, organizacji wspierającej poszkodowanych w wyniku huraganu Ike[272]. Od tego czasu Survivor Foundation rozszerzyła działalność o pomoc ludziom, którzy ucierpieli we wszelkiego rodzaju katastrofach, a także wsparcie w indywidualnych przypadkach, zwłaszcza osób chorych na HIV/AIDS oraz bezdomnych[273]. Fundacja przeznaczyła ponad 2,5 miliony dolarów na różne cele w Houston, jednak jej działalność obejmuje całe Stany Zjednoczone[273]. Wśród inicjatyw Survivor Foundation są m.in.: doroczny karnawał świąteczny, Knowles-Rowland Center oraz Temenos Place Apartments, czyli 43-piętrowy budynek w Houston, przeznaczony dla rodzin, które ucierpiały po naturalnych katastrofach[273]. Koszt budowy obiektu wyniósł 4,7 miliony dolarów, z czego ok. 1,7 miliona przeznaczyły na ten cel Beyoncé oraz Kelly[273].

Jako przedstawicielka Survivor Foundation, Beyoncé odwiedziła Etiopię, gdzie gościła w lokalnych sierocińcach oraz brała udział w sadzeniu drzew, części kampanii Two Trees for 2000[273]. Podczas trasy koncertowej The Beyoncé Experience w 2006 roku, wokalistka zorganizowała kilka zbiórek żywności, przy okazji występów w: Houston (14 lipca), Atlancie (20 lipca), Waszyngtonie (9 sierpnia), Toronto (15 sierpnia), Chicago (18 sierpnia) oraz Los Angeles (2 września)[274]. Akcja przeprowadzona była we współpracy z pastorem Rudym Rasmusem, Survivor Foundation i Capital Area Food Bank, największym non-profitowym bankiem żywności w Waszyngtonie[274].

Inicjatywy charytatywneEdytuj

W 2005 roku producent muzyczny David Foster, jego córka Amy Foster-Gillies oraz Knowles napisali utwór „Stand Up for Love”, który posłużył jako oficjalny hymn Międzynarodowego Dnia Dziecka. Wydarzenie to odbywa się dorocznie, 20 listopada, a w jego trakcie prowadzone są akcje mające na celu zbieranie funduszy oraz informowanie ludzi o problemach, które dotykają dzieci na całym świecie[8][275]. W 2008 roku Beyoncé nagrała z kilkoma innymi wokalistkami, a w tym m.in.: Mariah Carey, Leoną Lewis, Rihanną i Mary J. Blige, „Just Stand Up!”, piosenkę promującą charytatywny program Stand Up to Cancer.

4 października 2008 roku Knowles wzięła udział w koncercie Diamond Ball & Private Concert, organizowanym przez Miami Children’s Hospital Foundation, który odbył się w American Airlines Arena. Tego dnia artystka została również wprowadzona do International Pediatric Hall of Fame[276]. Siedmioletni wtedy Ethan Bortnick, muzyczna sensacja, wykonał podczas swojego występu utwór „Over the Rainbow”, który zadedykował Beyoncé[277].

 
Knowles podczas oficjalnego otwarcia Beyoncé Cosmetology Center

Po zakończeniu prac na planie filmu Cadillac Records, Beyoncé przekazała całe wynagrodzenie Phoenix House, organizacji non-profit, prowadzącej centra walki z nałogami na terenie Stanów Zjednoczonych[278]. Knowles odwiedzała Brooklyn, aby przygotować się do roli Etty James, która była uzależniona od heroiny, co miało duży wpływ na tę decyzję[278].

5 marca 2010 roku Beyoncé i Tina Knowles dokonały oficjalnego otwarcia Beyoncé Cosmetology Center w Brooklyn Phoenix House. Program oferuje siedmiomiesięczne kursy kosmetyczne dla kobiet i mężczyzn. Marka L’Oréal ufundowała wszystkie produkty wykorzystywane w centrum, zaś wokalistka wraz z matką zobowiązały się do dorocznego wsparcia finansowego w wysokości 100 tysięcy dolarów[279].

Beyoncé we współpracy z General Mills Hamburger Helper uruchomiła kampanię „Show Your Helping Hand”. Jej celem była pomoc organizacji Feeding America w dostareczeniu ponad 3,5 miliona posiłków lokalnym bankom żywności. Z tego powodu Knowles apelowała do swoich fanów, aby ci przynosili ze sobą produkty z długą datą przydatności do spożycia na jej koncerty[280]. Według oficjalnej strony kampanii, „Show Your Helping Hand” pomogła w zebraniu ponad 50 000 dolarów oraz dostarczeniu 3 milionów posiłków potrzebującym[280].

Beyoncé została w 2010 roku oficjalną twarzą limitowanej edycji koszulek Fashion for Haiti, sygnowanych przez Council of Fashion Designers of America i zaprojektowanych przez Petera Arnella, aby wesprzeć ofiary trzęsienia ziemi na Haiti. Arnell był wcześniej twórcą bluzek Fashion for America, których sprzedaż pomogła zebrać ponad 2 miliony dolarów na pomoc poszkodowanym w wyniku zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 roku[281].

W marcu 2011 roku Beyoncé zaangażowała się kampanię „Let’s Move! Flash Workout”, okazującą wsparcie dla inicjatywy pierwszej damy Michelle Obamy, mającej na celu zwalczanie otyłości wśród dzieci i młodzieży[282]. Akcja miała na celu zachęcenie jak największej liczby uczniów amerykańskich szkół średnich do równoczesnego wykonania, 3 maja o 13:42, wcześniej opracowanej choreografii „Let’s Move!”[282]. Knowles została twarzą kampanii; specjalnie na rzecz akcji ponownie nagrała utwór „Get Me Bodied”, zmieniając jego tytuł na „Move Your Body”[283].

W lipcu 2012 roku poinformowano, że Knowles nakręci wideoklip do utworu „I Was Here” na rzecz globalnych obchodów Światowego Dnia Pomocy Humanitarnej, inicjowanego przez Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA)[284]. Akcja ta była częścią kampanii, mającej na celu zachęcenie każdego człowieka na świecie do poczynienia co najmniej jednego gestu pomocy wobec innych w tenże dzień[285]. Premiera teledysku miała miejsce 19 sierpnia; nastąpiła równocześnie na głównych platformach telewizyjnych, kinowych i ekranach projekcyjnych zamontowanych na budynkach w Nowym Jorku, Dubaju i Genewie[284]. Klip powstał w obecności publiczności, 10 sierpnia w siedzibie Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, a za jego reżyserię odpowiadali Kenzo Digital i Sophie Muller[286]. Kampania przeszła do historii mediów społecznościowych, jako że w tym samym czasie na portalach społecznościowych opublikowany został ponad miliard wiadomości powiązanych z wydarzeniem[285].

Na początku 2013 roku Knowles nawiązała współpracę z Salmą Hayek oraz Fridą Giannini nad kampanią „Chime for Change” prowadzoną przez dom mody Gucci, której celem jest szerzenie idei empowermentu kobiet[287]. 1 czerwca 2013 roku w Londynie odbył się koncert promujący akcję, na którym gościnnie wystąpiły między innymi Katy Perry, Ellie Goulding, Florence and the Machine i Rita Ora[288]. Beyoncé jest ponadto promotorką kampanii „Miss a Meal” na rzecz donacji produktów żywnościowych[289], wspiera również działalność charytatywną Goodwill Industries za pośrednictwem charytatywnych aukcji internetowych Charitybuzz, które wspierają tworzenie nowych miejsc pracy w Stanach Zjednoczonych oraz Europie[290].

OsiągnięciaEdytuj

NagrodyEdytuj

Beyoncé otrzymała 28 nagród grammy (pośród 79 nominacji)[291]. W 2021 roku została się kobietą z największą ilością otrzymanych statuetek Grammy oraz umiejscowiła się na drugim miejscu jako artysta, który zdobył najwięcej statuetek w historii (wraz z Quincy Jones)[292].

Beyoncé zdobyła również 24 MTV Video Music Awards, co czyni ją najczęściej nagradzaną artystką w historii Video Music Award[293]. Jest również najczęściej nagradzanym i nominowanym artystą w historii BET Award, zdobywając 29 nagród z łącznej liczby 60 nominacji[294]. Jest najbardziej nagradzaną osobą na Soul Train Music Awards z 17 nagrodami jako artysta solowy i najbardziej nagradzaną osobą na NAACP Image Awards z 24 nagrodami jako artysta solowy[295][296].

Otrzymała wiele nagród i nominacji za pracę filmową i telewizyjną. Otrzymała nominację do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną[297]. Była czterokrotnie nominowana do Złotych Globów w tym jedną za grę aktorską w filmie Dreamgirls[298]. Otrzymała 9 nominacji do Nagrody Emmy[299]. Została wyróżniona dwiema nagrodami Critics’ Choice Movie Awards (pośród 5 nominacji)[299].

Posiada 542 nagród, pośród 1,357 nominacji (List of awards and nominations received by Beyoncé(ang.)). Znalazła się na 2 miejscu w zastawieniu 100 najbardziej nagradzanych gwiazd według magazynu Fuse[300].

WyróżnieniaEdytuj

Beyoncé pojawiła się 16 razy w księdze Rekordów Guinnesa (obecnie posiada 11 rekordów)[301][302][303][304][305][306][307][308][309][310][311][312][313][295]. Posiada swoje dni w stanie Minnesota (23 maja)[314] oraz w miastach Columbia (21 sierpnia)[315] i Orlando (29 sierpnia)[316]. W 2018 roku otrzymała klucze do Nowego Orleanu i Columbii[315][317].

Beyoncé została uchonorowana tytułem Kobiety Roku 2009 według tygodnika Billboard[318]. W 2010 roku znalazła się na 9 miejscu najbardziej wpływoywch kobiet na świecie według magazuny Forbes[319]. W kolejnych latach zajęła: 18 miejsce (2011)[320], 23 miesce (2012)[321], 18 miesce (2013)[322], 17 miejsce (2014)[323], 21 miejsce (2015)[324], 50 miejsce (2017 i 2018)[325][326], 66 miejsce (2019)[327], 72 miejsce (2020)[328] i 76 miejsce (2021)[329]. W 2014 roku została uznana za najbardziej wpływową kobietą na świecie według magazynu,,Time”[330]. W 2016 roku piosenkarka zajeła 51 miejsce na liście najpoteżniejszych kobiet magazynu biznesowego Fortune[331]. W 2018 i 2020 roku została nazwana najpotężniejszą kobietą muzyki według listy BBC Woman’s Hour[332][333]. W 2020 roku została wymieniona wsród 100 najbardziej wpływowych kobiet stulecia[334]. W czerwcu 2018 roku magazyn Rolling Stone opublikował zestawienie 100 najlepszych piosenek XXI wieku, w którym piosenka „Crazy in Love” zajęła 1. miejsce[335]. W 2020 roku magazyn muzyczny Pollstar przyznał jej nagrodę najlepszej artystki koncertowej dekady[336].

W styczniu 2012 roku ogłoszono, że Scaptia beyonceae, gatunek muchówki z rodziny bąkowatych, który został odkryty na terenach północnego Queensland w Australii, zyskał swoją nazwę na cześć Beyoncé Knowles[321].

Życie prywatneEdytuj

 
Beyoncé i Jay-Z wykonujący „Crazy in Love” podczas koncertu w Londynie, w 2009 roku

Od 2002 roku Knowles pozostaje w związku z raperem Jayem-Z, z którym kilkakrotnie współpracowała muzycznie. Pogłoski na temat łączących ich romantycznych relacji pojawiły się po nagraniu wspólnego utworu „’03 Bonnie & Clyde[10]. Jednak mimo zainteresowania, artyści nie ujawniali informacji na temat życia prywatnego[337][338]. Od tego czasu media kilkakrotnie informowały, jakoby para miała wziąć ślub, jednakże Beyoncé ostatecznie ucięła spekulacje twierdząc, że „ona i Jay-Z nie są nawet zaręczeni”[185]. Dwa lata później to raper został zapytany o małżeństwo, odpowiadając: „Pewnego dnia – pozostawmy to w tym punkcie.”[339]

4 kwietnia 2008 roku Beyoncé wyszła za mąż za Jaya-Z podczas prywatnej ceremonii na tarasie apartamentu Jaya-Z w nowojorskiej dzielnicy Tribeca. Fakt ten został nagłośniony przez media kilkanaście dni później, 22 kwietnia, kiedy część publikacji dotarła do informacji, że para wypełniła dokumenty ślubne[340]. Jednak mimo to, artyści nie potwierdzali ani nie komentowali oficjalnie żadnych doniesień prasowych; sama Beyoncé nie ujawniała również swojego pierścionka zaręczynowego. Dopiero 5 września 2008 roku, podczas koncertu Fashion Rocks, wokalistka pokazała się publicznie w wartym 5 milionów dolarów pierścionku projektu Lorraine Schwartz[341]. Media okrzyknęły uroczystość ślubną pary mianem jednego z najpilniej strzeżonych wydarzeń w historii show-biznesu; pomimo upływu lat, pierścionek zaręczynowy pozostawał bowiem jedynym znanym, potwierdzonym elementem związanym z ceremonią[342][343].

28 sierpnia 2011 roku Beyoncé i Jay-Z oficjalnie potwierdzili, że spodziewają się pierwszego dziecka[344][345]. Córka Beyoncé i Jaya-Z, Blue Ivy Carter, przyszła na świat w sobotę, 7 stycznia 2012 roku, w prywatnym skrzydle nowojorskiego szpitala Lennox Hill w Upper East Side[346][347][348]. Jako pierwszy, informacje o narodzinach Blue Ivy opublikował dziennik The Houston Chronicle; krótko po tym powielił je serwis E! Online[346]. Następnie kolejne wiarygodne źródła, włączając w to Billboard[349], USA Today[347], Fox News[346], ABC News[350][351] i MSNBC[348], również oficjalnie poinformowały o przyjściu na świat pierwszego dziecka Beyoncé i Jaya-Z. Wśród pierwszych osób z otoczenia pary, które odniosły się do narodzin Blue Ivy był magnat przemysłu muzycznego, Russell Simmons, który w serwisie Twitter napisał: „Gratulacje dla moich dobrych przyjaciół Beyoncé i Jaya-Z.”[348][351] Z kolei Rihanna zamieściła na tej samej stronie wpis: „Witaj na świecie, księżniczko Carter! Ciocia Rih.”[348][351]

 
Artystyczna fotografia Beyoncé Knowles (2011)

Trzy lata z rzędu Beyoncé i Jay-Z byli według magazynu Forbes najlepiej zarabiającą parą Hollywood. W 2008 roku ich łączny roczny dochód wyniósł 162 miliony dolarów, w 2009 roku stanowił 122 miliony, natomiast w 2010 roku szacowany był na 150 milionów dolarów[352][353][354]. W wydaniu Księgi rekordów Guinnessa z 2011 roku, Beyoncé i Jay-Z uznani zostali za najbardziej wpływową i najlepiej zarabiającą parę świata[355]. Jednocześnie kilka miesięcy później umieszczeni zostali przez Forbesa na 2. miejscu zestawienia najlepiej zarabiających par Hollywood 2011 roku, z rocznym zyskiem 72 milionów dolarów; ustąpili wówczas jedynie Gisele Bündchen i Tomowi Brady’emu (76 milionów dolarów)[356]. W 2009 roku brytyjski magazyn polityczny New Statesman stworzył prestiżową listę 50 postaci, które mają największy wpływ na współczesny obraz świata; na 47. miejscu znalazł się duet Beyoncé-Jay-Z wyróżniony jako para tworząca muzyczno-biznesowe, rozrastające się imperium[357]. W styczniu 2012 roku Knowles i Jay-Z zajęli 13. miejsce na liście Power 100 Billboardu, uwzględniającej najbardziej wpływowe osoby branży muzycznej[358]. W 2012 roku artyści powrócili ponadto na szczyt listy najlepiej zarabiających par Hollywood, jako że wygenerowali łączny dochód w wysokości 78 milionów dolarów[359].

1 lutego 2017 roku para oznajmiła, że spodziewa się bliźniaków[360]. 13 czerwca na świat przyszła ich córka Rumi i syn Sir[361][362].

DyskografiaEdytuj

Albumy studyjne Destiny’s ChildEdytuj

Albumy studyjne BeyoncéEdytuj

Osobny artykuł: Dyskografia Beyoncé.

Ścieżki dźwiękoweEdytuj

Wspólne albumyEdytuj

Trasy koncertoweEdytuj

FilmografiaEdytuj

Film
Rok Film Rola Notki
2002 Austin Powers i Złoty Członek Foxxy Cleopatra Nominacja – Black Reel Award for Best Breakthrough Performance
Nominacja – MTV Movie Award for Best Breakthrough Performance
2003 Wojna pokus Lilly Nominacja – Black Reel Award for Best Actress
Nominacja – NAACP Image Award for Outstanding Actress in a Motion Picture
2004 Fade to Black ona sama dokument o Jayu-Z
2006 Różowa Pantera Xania rola drugoplanowa
Dreamgirls Deena Jones Nominacja – Golden Globe Award for Best Actress – Motion Picture Musical or Comedy
Nominacja – MTV Movie Award for Best Performance – Female
Nominacja – Black Reel Award for Best Actress
Nominacja – NAACP Image Award for Outstanding Actress in a Motion Picture
Nominacja – Satellite Award for Best Actress – Motion Picture Musical or Comedy
2008 Cadillac Records Etta James Wygrana – Black Reel Award for Best Ensemble
Nominacja – NAACP Image Award for Outstanding Supporting Actress in a Motion Picture
Nominacja – Satellite Award for Best Supporting Actress – Motion Picture
2009 Obsesja Sharon Charles Wygrana – MTV Movie Award for Best Fight
2013 Tajemnica zielonego królestwa królowa Tara (głos) główna rola
2019 Król Lew Nala (głos)
Telewizja
Rok Film Rola Notki
1998 Inny w klasie ona sama „A Date with Destiny” (seria 3., odcinek 10.)
2000 Sławny Jett Jackson „Backstage Pass” (seria 3., odcinek 16.)
2001 Carmen: A Hip Hopera Carmen główna rola, film telewizyjny
2003 All of Us ona sama „Kindergarten Confidential” (seria 1., odcinek 4.)
2007 My Night at the Grammys film telewizyjny
2009 Wow! Wow! Wubbzy! Shine (głos) „Wubbzy’s Big Makeover/The Big Wuzzlewood” (seria 2., odcinek 22.)
„Wubb Girlz Rule!/Wuzzleburg Idol” (seria 2., odcinek 19.)
„Bye Bye Wuzzleburg/Wubbzy’s Wacky Journey” (seria 2., odcinek 20.)
„Lights, Camera, Wubbzy!/A Wubbstar Is Born” (seria 2., odcinek 23.)
Wow! Wow! Wubbzy!: Wubb Idol film telewizyjny

PrzypisyEdytuj

  1. Jon Pareles i inni, The Playlist: Beyoncé’s ‘Lion King’ Anthem, and 9 More New Songs, „The New York Times”, 12 lipca 2019 [dostęp 2019-10-05] [zarchiwizowane 2019-07-31] (ang.).
  2. a b c Andrew Leahey, Beyoncé Biography, AllMusic (ang.).
  3. Beyoncé Knowles’ name change, „Boston.com” [dostęp 2018-04-02].
  4. Beyoncé: Born to be a star, „The Independent”, 6 lutego 2010 [dostęp 2018-04-02] (ang.).
  5. Rebecca Nicholson, Best albums of 2011, No 4: Beyoncé – 4, the Guardian, 13 grudnia 2011 [dostęp 2018-04-02] (ang.).
  6. Paula Parisi, Beyoncé’s ‘Lemonade’ Was the World’s Best-Selling Album in 2016, „Variety”, 25 kwietnia 2017 [dostęp 2018-04-02] (ang.).
  7. Maja Piskadło, Grammy 2021. Ten wieczór należał do kobiet. Beyoncé z historycznym rekordem, gazeta.pl, 15 marca 2021.
  8. a b c d e f „Beyoncé Knowles’ Biography”, [w:] Fox News, 2008-04-15. [dostęp 2012-07-26].
  9. 25 Celebs We Had No Idea Were Raised In A Devout Household, TheTalko, 2 grudnia 2018 [dostęp 2018-12-15] (ang.).
  10. a b c d e f „Beyoncé Knowles: Biography – Part 1”, [w:] People [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  11. „Beyoncé: The Ice Princess”, [w:] Blender [on-line]. [dostęp 2010-08-07].
  12. „Destiny’s Child: Soul-Survivors”, [w:] Essence [on-line]. [dostęp 2010-08-07].
  13. a b c d e „Beyoncé: All New”, E! Online.
  14. „Distinguished HISD Alumni”, [w:] houstonisd.org. [dostęp 2012-07-26].
  15. „Famous Alumni – Elsik High School”, [w:] elsikalumni.com. [dostęp 2012-07-26].
  16. „Cameo: Fat Joe Interviews Beyoncé and Mike”, [w:] MTV. [dostęp 2011-04-13].
  17. a b c d e f g h i j „Destiny’s Child’s Long Road To Fame The Song Isn’t Called „Survivor” For Nothing”, [w:] MTV, 2005-06-13. [dostęp 2012-07-26].
  18. „Driven: VH1”, [w:] VH1. [dostęp 2010-08-07].
  19. a b „Call Of The Child”, [w:] Time [on-line], 2001-01-15. [dostęp 2012-07-26].
  20. a b „All Grown Up”, [w:] Yahoo! Music. [dostęp 2017-04-15].
  21. a b c „The Best in Hip hop/Soul”, [w:] ASCAP, 2004-12-01. [dostęp 2012-07-26].
  22. a b „Of course you can lose yourself”, [w:] The Guardian [on-line], 2006-08-16. [dostęp 2012-07-26].
  23. a b „Beyoncé, Branch Albums Storm The Chart”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  24. „Destiny’s Child Slapped With Infringement Suit”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  25. a b „Manifest Destiny”, [w:] EW.com, 2000-10-18. [dostęp 2012-07-26].
  26. „Beyoncé To Star In „Carmen” Remake”, [w:] MTV, 2001-01-18. [dostęp 2012-07-26].
  27. „Beyoncé Records Song Written By Mike Myers For ‘Powers’ Flick”, [w:] MTV, 2001-12-06. [dostęp 2012-07-26].
  28. Beyoncé, Britney Serve Up First Singles From „Goldmember”, [w:] MTV, 2002-05-22. [dostęp 2012-07-26].
  29. „Beyoncé Teams With Diddy, Destiny On „Temptations” Soundtrack”, [w:] MTV, 2003-08-14. [dostęp 2012-07-26].
  30. „Beyoncé: Genuinely In Love – Part 1”, [w:] MTV. [dostęp 2012-07-26].
  31. „Beyoncé’s First Solo Single Will Be A Club Banger”, [w:] MTV, 2003-04-07. [dostęp 2012-07-26].
  32. a b „Beyoncé Pushes Up Release Date Of Solo Debut”, [w:] MTV, 2003-06-02. [dostęp 2012-07-26].
  33. „Beyoncé, OutKast Top Grammys”, [w:] Rolling Stone [on-line]. [dostęp 2007-04-17].
  34. „Beyoncé, Ruben Studdard To Appear In Luther Vandross Video”, [w:] MTV, 2003-06-21. [dostęp 2012-07-26].
  35. a b Gold & „Platinum Database”, [w:] RIAA. [dostęp 2012-07-26].
  36. „Beyoncé To Celebrate „B’Day” In September”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  37. „Chart Beat Chat”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  38. „Beyoncé Continues U.K. Chart Dominance”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  39. „Beyoncé Rules Again On U.K. Charts”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  40. „Beyoncé, Sean Paul Creep Closer To No. 1”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  41. „Stand Up” Ends „Baby Boy” Reign, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  42. „Brit Awards 2004 winners”, [w:] BBC, 2004-02-17. [dostęp 2012-07-26].
  43. „Beyoncé Puts Off Second Solo LP To Reunite Destiny’s Child”, [w:] MTV, 2004-01-17. [dostęp 2012-07-26].
  44. a b c d „Beyoncé Knowles: Biography – Part 2”, [w:] People [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  45. „Destiny’s Child To Split After Fall Tour”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  46. „Beyoncé Knowles”, [w:] Time [on-line], 2007-04-20. [dostęp 2012-07-26].
  47. „Destiny’s World Domination”, [w:] Yahoo! Music. [dostęp 2007-04-25].
  48. a b c „Interview: Beyoncé Knowles”, [w:] IGN Movies, 2006-02-08. [dostęp 012-07-26].
  49. To Star Opposite Steve Martin In „Pink Panther”, [w:] MTV, 2004-03-25. [dostęp 2012-07-26].
  50. Beyoncé Slimming Down And „Completely Becoming Deena”, [w:] MTV, 2006-02-03. [dostęp 2012-07-26].
  51. „Beyoncé Wants End To Drama Over New Drama „Dreamgirls”; Sets Tour”, [w:] MTV, 2006-12-13. [dostęp 2012-07-26].
  52. „Nominees for the 2007 Golden Globe Awards in full”, [w:] The Times [on-line]. [dostęp 2008-12-14].
  53. „Be All You Can, B.”, [w:] MTV. [dostęp 2012-07-26].
  54. „Beyoncé’s Triple Threat: New Album, Film, Fashion Line Before Year’s End”, [w:] MTV, 2006-05-31. [dostęp 2012-07-26].
  55. „Beyoncé’s B’Day Makes Big Bow At No. 1”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  56. „Beyoncé Makes It Ten Weeks At No. 1 With 'Irreplaceable'”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-26].
  57. „Beyoncé: B’Day”, [w:] Rolling Stone [on-line]. [dostęp 2006-12-07].
  58. „Beyoncé shows rage and range on new”, [w:] boston.com, 2006-09-04. [dostęp 2012-07-26].
  59. „Album Review: B’Day”, [w:] AllMusic. [dostęp 2012-07-26].
  60. a b c „For The Record: Quick News On Mariah, Notorious B.I.G., Paul Wall, Beyoncé, Shakira, Fall Out Boy & More”, [w:] MTV, 2007-02-13. [dostęp 2012-07-26].
  61. a b c „Beyoncé: Behind The B’Day Videos 1”, [w:] MTV. [dostęp 2012-07-26].
  62. „The Beyoncé Experience Live DVD”, [w:] answers.com. [dostęp 2012-07-26].
  63. „49th Annual Grammy Award Winnerslist”, [w:] grammy.com. [dostęp 2012-07-26].
  64. „Beyoncé Releases Two Tracks From I Am..., Inspired By Jay-Z And Etta James”, [w:] MTV, 2008-10-08. [dostęp 2012-07-28].
  65. „Beyoncé: dream girl”, [w:] The Daily Telegraph, 2008-11-08. [dostęp 2012-07-28].
  66. „New Beyoncé Album Set for Release on Tuesday, November 18”, [w:] Yahoo!, 2008-09-09. [dostęp 2012-07-28].
  67. „New Beyoncé Album Arriving In November”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  68. a b „Chart Beat: Depeche Mode, Pet Shop Boys, Oak Ridge Boys, Hannah Montana”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  69. a b „Flo Rida Has Sweet Week On Billboard Hot 100”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  70. „Chart Beat Thursday: Whitney Houston, Black Eyed Peas, Demi Lovato”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  71. „Is Beyoncé beyond her best?”, [w:] news.com.au, 2009-04-12. [dostęp 2012-07-28].
  72. Obsessed: Box Office Mojo”, [w:] Box Office Mojo. [dostęp 2012-07-28].
  73. „Beyoncé, Bruce Springsteen Rock the Lincoln Memorial”, [w:] People [on-line], 2009-01-18. [dostęp 2012-07-28].
  74. „At Last! Obama Dances Into History at 10 Balls”, [w:] ABC News, 2009-01-20. [dostęp 2012-07-28].
  75. „Best of 2009: Top 25 Tours”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  76. „2009 Year-End Top Grossing Tours”, [w:] PollstarPro.com. [dostęp 2012-07-28].
  77. „Beyoncé Accepts Billboard’s Woman Of the Year Award, Lady Gaga Is Rising Star”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  78. „Beyonce Crowned The World’s Greatest Popstar”, [w:] entertainment-focus.com, 2009-01-12. [dostęp 2012-07-28].
  79. „Beyoncé Added to Haiti Telethon”, [w:] rap-up.com, 2010-01-20. [dostęp 2012-07-28].
  80. „Beyonce is poised to take a well-deserved break in 2010”, [w:] USA Today, 2010-01-11. [dostęp 2012-07-28].
  81. „Beyonce Announces New Album Plans For 2010”, [w:] billboard.biz. [dostęp 2012-07-28].
  82. „ET Exclusive: Beyonce Strives to Create 'Own Genre of Music'”, [w:] ETonline.com, 2011-11-08. [dostęp 2012-07-28].
  83. „Beyonce Inspired by Michael Jackson, Lauryn Hill for New Album”, [w:] MTV, 2010-10-23. [dostęp 2012-07-28].
  84. „Beyonce Working With Kanye West Producer S1”, [w:] MTV, 2011-01-12. [dostęp 2012-07-28].
  85. „Beyonce Has An ‘Agenda’ For New Album, Ne-Yo Says”, [w:] MTV, 2010-09-22. [dostęp 2012-07-28].
  86. „Beyonce Working on 'Biggest Album Ever'”, [w:] PopEater.com, 2010-09-17. [dostęp 2012-07-28].
  87. „Beyonce Calls on M.I.A. Hitmaker Diplo for New album”, [w:] rap-up.com, 2011-01-24. [dostęp 2012-07-28].
  88. „Beyonce Dives Into Studio with Frank Ocean”, [w:] rap-up.com, 2011-03-12. [dostęp 2012-07-28].
  89. „Beyonce Already Working on New Album?”, [w:] rap-up.com, 2010-05-04. [dostęp 2012-07-28].
  90. „Beyoncé expected to release groundbreaking album in June”, [w:] The Guardian, 2011-04-04. [dostęp 2012-07-28].
  91. „Beyonce To Star In Clint Eastwood’s 'A Star Is Born’ Remake”, [w:] MTV, 2011-01-20. [dostęp 2012-07-28].
  92. „Beyoncé Leaves Clint Eastwood’s 'A Star Is Born’ Remake”, [w:] MTV News, 2012-10-10. [dostęp 2012-10-20].
  93. a b „Beyonce to Headline Glastonbury Festival”, [w:] PRNewswire, 2011-06-26. [dostęp 2012-07-28].
  94. „Beyonce to headline Glastonbury”, [w:] BBC, 2011-02-11. [dostęp 2012-07-28].
  95. „T in the Park: Foo Fighters bring festival to a close”, [w:] BBC, 2011-07-10. [dostęp 2012-07-28].
  96. „Oxegen gears up for the final day”, [w:] The Irish Times [on-line], 2011-07-10. [dostęp 2012-07-28].
  97. „Beyoncé To Perform '4 Intimate Nights With Beyoncé’ At New York’s Roseland Ballroom”, [w:] BeyonceOnline.com, 2011-08-05. [dostęp 2012-07-28].
  98. „Beyonce Pregnant, Flaunts Baby Bump On VMA Red Carpet”, [w:] The Huffington Post [on-line], 2011-08-28. [dostęp 2012-07-28].
  99. „Beyoncé & Jay-Z Expecting a Baby”, [w:] People [on-line], 2011-08-28. [dostęp 2012-07-28].
  100. „Beyonce Knowles highest paid performer per minute”, [w:] The Independent [on-line], 2011-11-11. [dostęp 2012-08-15].
  101. „54th Annual Grammy Awards”, [w:] grammy.com. [dostęp 2012-07-28].
  102. „No. 14: Beyonce Knowles”, [w:] Forbes [on-line]. [dostęp 2012-05-12].
  103. „Beyonce set to win a writing award from the New York Association of Black Journalists”, [w:] New York Daily News [on-line], 2012-05-02. [dostęp 2012-05-08].
  104. „Beyonce Returns to the Live Stage for Revel Premiere on Memorial Day Weekend”, [w:] MarketWatch.com, 2012-03-19. [dostęp 2012-07-28].
  105. „Beyoncé to Perform at Super Bowl Halftime Show”, [w:] rap-up.com, 2012-10-16. [dostęp 2012-10-20].
  106. „Gun Control: Celebrities 'Demand a Plan'”, [w:] Sky News, 2013-12-22. [dostęp 2013-01-30].
  107. „Beyoncé to sing ‘The Star-Spangled Banner’ at inauguration”, [w:] The Washington Post [on-line], 2013-10-10. [dostęp 2013-02-10].
  108. „CNN’s Gut Check for January 21, 2013”, [w:] CNN. Turner Broadcasting System, 2013-01-21. [dostęp 2013-01-23].
  109. „Did Beyoncé Lip-Sync at Inauguration? Marines Soften Earlier Bombshell”, [w:] Billboard [on-line], 2013-01-22. [dostęp 2013-01-23].
  110. „Beyoncé to Perform at Super Bowl Halftime Show”, [w: Rap-Up.com, 2012-10-16. [dostęp: 2013-01-19].
  111. a b „Super Bowl 2013: The Internet Loves Beyonce”, [w:] ABC News, 2013-02-03. [dostęp 2012-02-04].
  112. „Beyoncé Reveals Herself in 'Life Is But a Dream’ HBO Documentary (Trailer)”, [w:] Rap-Up.com, 2013-01-11. [dostęp 2013-01-19].
  113. „Beyoncé Documentary Coming to HBO in February”, [w:] Rap-Up.com, 2012-10-26. [dostęp 2012-10-27].
  114. „TV Ratings: Dueling Beyonce Specials Bring Big Numbers to HBO and OWN”, [w:] The Hollywood Reporter, Prometheus Global Media, 2013-02-19. [dostęp 2013-09-08].
  115. „Beyonce Cast As Queen Tara In 3-D Animated Film ‘Epic’ Colin Ferrell, Amanda Seyfried and Aziz Ansari join Bey in the film, due in theaters May 2013”, [w:] MTV, 2012-05-31. [dostęp 2012-06-06].
  116. „The Mrs. Carter Show World Tour Starring BEYONCÉ”, [w:] backstageol.com, 2013-02-04. [dostęp 2013-02-04].
  117. „Beyonce, ‘Bow Down’: Singer Returns To Music With Hit-Boy-Produced Anthem”, [w:] The Huffington Post [on-line]. [dostęp 2013-03-17].
  118. Erika Ramirez: Beyoncé Previews New Song, 'Grown Woman,' In Pepsi Commerical. W: Billboard [on-line]. [dostęp 2013-04-04].
  119. The Huffington Post: 'Grown Woman,' Beyoncé’s Timbaland-Produced Single Gets Release Date. [dostęp 2013-11-08].
  120. „Beyonce Previews New Song, 'Standing On The Sun’: Listen”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2013-04-12].
  121. „Beyoncé Launches L’Oréal Commercial”, [w:] Black Entertainment Television [on-line], 2013-06-07. [dostęp 2013-08-14].
  122. „Kelly Rowland says Destiny shows with Beyoncé and Michelle Williams may be on the way”, [w:] New York Daily News [on-line]. [dostęp 2013-05-21].
  123. „Beyoncé, The-Dream new song ‘Turnt’ in full – listen”, [w:] Digital Spy. [dostęp 2013-05-21].
  124. „Beyonce Is Now Known As Third Ward Trill. This Is Not A Joke”, [w:] Idolator. [dostęp 2013-07-09].
  125. Kia Makarechi, Beyoncé’s Album Sales Cross 1 Million In iTunes, „Huffington Post”, 18 grudnia 2013 [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  126. „BEYONCÉ Shatters iTunes Store Records With 828,773 Albums Sold in Just Three Days”, [w:] Apple. [dostęp 2013-12-16].
  127. a b „It’s Official: Beyoncé Makes History With Fifth No. 1 Album”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2013-12-17].
  128. Music & Film Reviews | NME.COM, NME [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  129. Katy Perry Tops Hot 100, Beyoncé Bounds to No. 2, „Billboard” [dostęp 2017-03-12].
  130. Live Nation Entertainment, On The Run Tour: Beyoncé and Jay-Z, prnewswire.com [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  131. Beyoncé to Receive Video Vanguard Award, Perform at VMAs, „Rolling Stone” [dostęp 2017-03-12].
  132. Music subscription revenues help drive growth in most major markets, ifpi.org [dostęp 2017-03-12] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-18] (ang.).
  133. IFPI publishes Recording Industry in Numbers – an essential guide to the global music market, ifpi.org [dostęp 2017-03-12] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-23] (ang.).
  134. Beyoncé revealed as most-streamed by women [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  135. Christopher Rosen, Beyoncé’s Powerful Grammys Performance Brings The House Down, „Huffington Post”, 9 lutego 2015 [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  136. Kanye West attacks Beck post-Grammys; Beck praises Kanye, „Fox News”, 9 lutego 2015 [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  137. Watch Beyoncé’s Surprise New Video ‘Formation’, „Rolling Stone” [dostęp 2017-03-12].
  138. Jessica Elgot, Beyoncé unleashes Black Panthers homage at Super Bowl 50, „The Guardian”, 8 lutego 2016, ISSN 0261-3077 [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  139. Black Pride at the Super Bowl? Beyoncé embodies a new political moment, „The Guardian”, 8 lutego 2016, ISSN 0261-3077 [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  140. Beyoncé gets political with Super Bowl halftime performance [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  141. Beyoncé to Embark on ‘Formation’ Stadium Tour, „Billboard” [dostęp 2017-03-12].
  142. Five clues Beyoncé’s next album is dropping any minute now, „NY Daily News” [dostęp 2017-03-12] (ang.).
  143. Watch Beyoncé Bring Out Serena Williams, Jay-Z, and Kendrick Lamar For The Last Night Of The Formation World Tour, The FADER [dostęp 2017-03-12].
  144. AMAs 2016 Winners: See the Complete List!, „Us Weekly” [dostęp 2017-03-12].
  145. Colin Stutz, Colin Stutz, Beyonce Posts Video Teaser for ‘Lemonade’ Project: Watch, Billboard, 16 kwietnia 2016 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  146. Beyonce: Lemonade – nowa płyta 2016 Beyonce już jest! Co musisz o niej wiedzieć?, www.eska.pl [dostęp 2022-06-17].
  147. Keith Caulfield, Keith Caulfield, Beyonce Earns Sixth No. 1 Album on Billboard 200 Chart With ‘Lemonade’, Billboard, 1 maja 2016 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  148. Amaya Mendizabal, Amaya Mendizabal, All 12 of Beyonce’s ‘Lemonade’ Tracks Debut on Hot 100, Billboard, 2 maja 2016 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  149. Keith Caulfield, Keith Caulfield, Drake’s ‘Views’ Is Nielsen Music’s Top Album of 2016 in the U.S., Billboard, 5 stycznia 2017 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  150. a b Paula Parisi, Beyonce’s ‘Lemonade’ Was the World’s Best-Selling Album in 2016, Variety, 25 kwietnia 2017 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  151. Christopher R. Weingarten i inni, 50 Best Albums of 2016, Rolling Stone, 28 listopada 2016 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  152. Andrew Flanagan, Grammy Awards 2017: The Full List Of Winners, „NPR”, 12 lutego 2017 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  153. Otis Hart, Beyoncé Joins ‘Mi Gente’ Remix, Donates Proceeds To Hurricane Relief, „NPR”, 28 września 2017 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  154. Eminem (Ft. Beyoncé) – Walk on Water. [dostęp 2022-06-17].
  155. Beyonce i Ed Sheeran: Perfect w duecie! Perfekcyjny remiks? POSŁUCHAJ!, www.eska.pl [dostęp 2022-06-17].
  156. Gary Trust, Gary Trust, Ed Sheeran & Beyonce’s ‘Perfect’ Tops Billboard Hot 100, Billboard, 11 grudnia 2017 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  157. Coachella 2018: Beyonce rzuciła fanów na kolana! Ten występ przejdzie do historii, www.eska.pl [dostęp 2022-06-17].
  158. Twitter i inni, Review: Beyoncé’s Coachella performance was incredible – and she knew it, Los Angeles Times, 15 kwietnia 2018 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  159. Suzy Exposito, Suzy Exposito, #Beychella: Beyonce Schools Festivalgoers in Her Triumphant Return, Rolling Stone, 15 kwietnia 2018 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  160. Homecoming: Film od Beyoncé / Homecoming: A Film By Beyoncé | Film | 2019. [dostęp 2022-06-17].
  161. Homecoming: The Live Album, www.empik.com [dostęp 2022-06-17] (pol.).
  162. Homecoming: A Film by Beyoncé. Beyoncé, Ed Burke PRG. 2019-04-17. [dostęp 2022-06-17].
  163. Justin Kroll, Justin Kroll, Beyonce Top Choice to Voice Nala in ‘Lion King’ Remake (EXCLUSIVE), Variety, 31 marca 2017 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  164. The Lion King (Original Motion Picture Soundtrack). 2019-07-11. [dostęp 2022-06-17].
  165. The Lion King: The Gift [Deluxe Edition]. 2020-07-31. [dostęp 2022-06-17].
  166. Eurozet Sp, Złote Globy 2020: Beyoncé i Elton John z nominacjami – Meloradio, www.meloradio.pl [dostęp 2022-06-17] (pol.).
  167. Gary Trust, Gary Trust, Megan Thee Stallion & Beyonce’s ‘Savage’ Surges to No. 1 on Billboard Hot 100, Billboard, 26 maja 2020 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  168. Daniel Kreps, Daniel Kreps, Beyoncé Drops Surprise New Song ‘Black Parade’ on Juneteenth, Rolling Stone, 20 czerwca 2020 [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  169. Black Is King | Film | 2020. [dostęp 2022-06-17].
  170. Beyonce zaprezentowała nowy singiel „Be Alive” do filmu „King Richard: Zwycięska Rodzina”, Złote Przeboje [dostęp 2022-06-17] (pol.).
  171. Beyoncé Earns First Oscar Nomination for ‘Be Alive’, Rap-Up [dostęp 2022-06-17] (ang.).
  172. Mateusz Ryman, Beyoncé zapowiada nowy album zatytułowany „Renaissance” – premiera jeszcze w lipcu!, JazzSoul.pl, 17 czerwca 2022 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  173. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2022-07-03].
  174. Jaka jest skala głosu Beyonce?, Celebrity.fm - #1 Official Stars, Business & People Network, Wiki, Success story, Biography & Quotes, 15 sierpnia 2021 [dostęp 2022-06-16] (pol.).
  175. „Empowerment, Allure and a Runway’s Flair”, [w:] The New York Times [on-line], 2005-08-01. [dostęp 2012-07-28].
  176. „Press Reviews for Mariah’s L.A. Show”, [w:] MariahCarey.com, 2008-07-15. [dostęp 2009-12-14].
  177. „Beyonce Belts It Out for Barack”, [w:] BuzzNet.com, 2009-01-19. [dostęp 2012-07-28].
  178. „Beyoncé’s ‘B’Day’ Is Nothing to Celebrate”, [w:] The Washington Post, 2006-09-05. [dostęp 2012-07-28].
  179. „100 Outstanding Pop Vocalists”, [w:] Cove Magazine. [dostęp 2012-07-28].
  180. „Technical Virtuosity confused with Quality”, [w:] Michigan Chronicles. [dostęp 2009-07-04].
  181. „allmusic (((Beyoncé > Overview)))”, [w:] AllMusic. [dostęp 2012-07-28].
  182. „Beyonce: Symbol of Female Empowerment”, [w:] ABC News, 2010-11-26. [dostęp 2012-07-28].
  183. „Behind every strong man, there is an even stronger Beyonce”, [w:] feministing.com, 2011-05-24. [dostęp 2012-07-28].
  184. „Is Beyonce the Face of Contemporary Feminism?”, [w:] Clutch Magazine [on-line], 2011-05-21. [dostęp 2012-07-28].
  185. a b „Beyoncé Shoots Down Jay-Z Marriage Rumors In Vanity Fair Interview”, [w:] MTV, 2005-10-04. [dostęp 2012-07-28].
  186. a b „Beyoncé Tries For Timeless”, [w:] CBS News, 2003-07-08. [dostęp 2012-07-28].
  187. „Beyoncé: Genuinely In Love – Part 2”, [w:] MTV. [dostęp 2012-07-28].
  188. „Chart Beat Chat”, [w:] Billboard [on-line]. [dostęp 2010-08-10].
  189. „Beyoncé, Top Stars Tip Their Hats to Michael Jackson”, [w:] People [on-line], 2009-06-27. [dostęp 2012-07-28].
  190. a b c d „Influences: Beyoncé”, [w:] Entertainment Weekly [on-line], 2006-08-30. [dostęp 2012-07-28].
  191. Caldwell, Rebecca (2001-06-21). „Destiny’s Child”, [w:] The Globe and Mail, s. R1.
  192. „Beyoncé hails Cher and Di Ross”, [w:] metro.co.uk. [dostęp 2012-07-28].
  193. „Tina Turner slams Beyoncé Knowles”, [w:] The Insider [on-line]. [dostęp 2010-09-12].
  194. „Exclusive: Beyoncé Talks Prince: „I Was So Scared!”, [w:] GIANTlife.com, 2012-04-02. [dostęp 2012-07-28].
  195. Aaliyah: More Than a Woman, [w:] books.google.com. [dostęp 2012-07-28].
  196. „Which Famous Friend’s B-Day Did Jay-Z and Beyoncé Celebrate?”, [w:] 2011-01-13. [dostęp 2012-07-28].
  197. „Inspired By”, [w:] Yahoo! Music, 2001-01-11. [dostęp 2012-07-28].
  198. „Mariah Carey’s record-breaking career”, [w:] New Yorker [on-line], 2006-04-03. [dostęp 2009-07-19].
  199. „Beyoncé Inspired by Michelle Obama”, [w:] rap-up.com, 2011-02-25. [dostęp 2012-07-28].
  200. Encore for the Fans, Sony Music BMG Entertainment, 2006.
  201. „Beyoncé Asks Women To Battle Over Her For Backing-Band Roles”, [w:] MTV, 2006-06-19. [dostęp 2012-07-28].
  202. „Beyoncé Hits Milestone”, [w:] ABC News, 2006-09-07. [dostęp 2012-07-28].
  203. „Beyoncé, Jay-Z, Christina Put The Rock in Fashion Rocks Concert”, [w:] MTV, 2006-10-08. [dostęp 2012-07-28].
  204. „Beyoncé Releases Two Tracks From ‘I Am...’, Inspired By Jay-Z And Etta James”, [w:] MTV, 2008-10-08. [dostęp 2012-07-28].
  205. „Beyoncé: The Billboard Music Awards Q&A”, [w:] billboard.biz. [dostęp 2012-07-28].
  206. „Beyoncé: Mighty Fly (2011 Cover Story & Gallery)”, [w:] Complex Magazine [on-line], 2011-07-19. [dostęp 2012-07-28].
  207. Christina Nunn, Why Taylor Swift ‘Admires’ Beyoncé: 'You Have Paved the Road’, Showbiz Cheat Sheet, 22 października 2021 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  208. Exclusive: Nicki Minaj on Image, Criticism and Success, Essence [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  209. Frank Ocean gets a boost from Jay-Z and Beyoncé, the Guardian, 9 lipca 2012 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  210. a b James Montgomery, Lady Gaga Recalls Beyonce’s Inspiration In MTV’s ‘Inside The Outside’, MTV News [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  211. a b Shhh! Adele Spills Her Secret ‘Girl Crush’ Obsession – AOL Music Blog, web.archive.org, 7 stycznia 2012 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2012-01-07].
  212. a b c d 15. Azealia Banks, Capital [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  213. Paul McCartney inspired by Beyonce, 4 października 2013 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  214. Associated Press, Associated Press, Beyonce’s ‘Daddy Lessons’ Finding Support From Country Music Community, Billboard, 20 maja 2016 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  215. Wirtualna Polska Media S.A, Beyoncé idolem Miley Cyrus, film.wp.pl, 25 listopada 2009 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  216. Daniela Avila, Olivia Rodrigo Recalls Watching Beyoncé’s 2010 Grammys Performance ‘Like 25 Times’ as a Kid: ‘So Enamored’, PEOPLE.com, 28 marca 2022 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  217. Beverley Lyons, Alexandra Burke: Beyonce has proved a big inspiration to me, Daily Record, 25 sierpnia 2009 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  218. Roksana Węgiel pokazała zdjęcie z... Beyonce. Internauci w szoku!, www.eska.pl [dostęp 2022-07-03].
  219. Nicole Scherzinger: Beyonce is ‘a great hugger’, au.launch.yahoo.com [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  220. Glamour interview: Beyoncé Knowles”, [w:] Glamour [on-line]. [dostęp 2011-01-14].
  221. „Beyoncé wearing one of my dresses is harmony”, [w:] The Times [on-line]. [dostęp 2010-09-04].
  222. „Beyoncé: Behind The B’Day Videos 3”, [w:] MTV. [dostęp 2012-07-28].
  223. „Book Excerpt: Destiny’s Style”, [w:] ABC News. [dostęp 2012-07-28].
  224. „Beyoncé tops fashion list”, [w:] Reuters, 2007-09-13. [dostęp 2012-07-28].
  225. „Beyoncé ‘Still Can’t Believe’ Justin Was Her Backup Dancer”, [w:] People [on-line], 2008-11-18. [dostęp 2012-07-28].
  226. „Beyonce Says She ‘Killed’ Sasha Fierce”, [w:] MTV, 2010-02-26. [dostęp 2012-07-28].
  227. „For The Record: Quick News On Beyoncé, Madonna, Michael Jackson, Taylor Hicks, JC Chasez, Beth Orton, Slayer & More”, [w:] MTV, 2006-06-08. [dostęp 2011-12-19].
  228. „Born to entertain”, [w:] Michigan Chronicle [on-line]. [dostęp 2009-10-03].
  229. „Flash, Concepts and, Yes, Songs”, [w:] The New York Times, 2009-06-23. [dostęp 2012-07-28].
  230. „Beyoncé Wows Crowd at BankAtlantic Center”, [w:] South Florida Times. [dostęp 2012-07-28].
  231. „Beyoncé shows ‘Fierce’ and softer sides in tour kickoff at the Garden”, [w:] The Daily News [on-line], 2009-06-22. [dostęp 2012-07-11].
  232. „Beyoncé no ordinary performer”, [w:] The Star Phoenix [on-line]. [dostęp 2010-07-08].
  233. „Bewitched. Bothered. Beyoncé. 1”, [w:] boston.com, 2007-08-05. [dostęp 2012-07-28].
  234. „Cover Story: A Woman Possessed”, [w:] Rolling Stone [on-line], 2004-03-03. [dostęp 2012-07-28].
  235. „Beyoncé’s ad fires up critics”, [w:] news.com.au, 2007-02-20. [dostęp 2012-07-28].
  236. a b „Beyoncé on Larry King”, [w:] Entertainment Weekly [on-line], 2009-04-24. [dostęp 2012-07-28].
  237. „How Gradual Success Helped Beyoncé – 60 Minutes”, [w:] CBS News, 2010-01-28. [dostęp 2012-07-28].
  238. „WATCH: Beyoncé, Julianne Moore Strut Down Tom Ford Catwalk”, [w:] OK! Magazine, 2011-01. [dostęp 2012-07-28].
  239. „50 Most Beautiful Women in Film”, [w:] The Los Angeles Times, 2011-02. [dostęp 2012-07-28].
  240. a b c Beyonce Critized for ‘Blackface’ Photo Shoot.
  241. „100 Hottest Women of All Time”, [w:] Men’s Health [on-line]. [dostęp 2012-07-28].
  242. {„Beyoncé Knowles Is People Magazine World’s Most Beautiful”, [w:] People [on-line], 2012-04-25. [dostęp 2012-07-28].
  243. „1. Beyoncé – The 100 Hottest Female Singers of All Time”, w:Complex [on-line], 2012-12-10. [dostęp 2012-12-18].
  244. „Miss Millennium: Beyoncé”, [w:] GQ [on-line], 2013-01-09. [dostęp 2012-01-19].
  245. „The Real Version of the Cover Everyone Is Talking About”, [w:] GQ [on-line], 2013-01-09. [dostęp 2012-01-19].
  246. „Beyoncé Unveils Her New Fashion Line”, [w:] People [on-line], 2005-11-16. [dostęp 2012-07-28].
  247. a b „Tina Knowles – House of Dereon”, [w:] Vibe [on-line], 2005-12. [dostęp 2008-01-21].
  248. „Beyoncé Fashion Diva Hits the Runway as the Most Stylish Game for Phones”, [w:] reuters, 2008-01-15. [dostęp 2012-07-28].
  249. „Nintendo News: Beyoncé’s Deréon Downloads Now Available to Style Savvy Owners”, [w:] businesswire.com, 2010-03-01. [dostęp 2011-06-15].
  250. „Beyoncé and Tina Knowles Launch Sasha Fierce”, [w:] wwd.com, 2009-07-01. [dostęp 2011-02-17].
  251. „Dereon by Beyonce for C&A”, [w:] thefashionlooks.com, 2010-06-29. [dostęp 2012-07-28].
  252. „Pepsi: Ads and History”, [w:] pepsi.com. [dostęp 2012-07-14].
  253. „Pepsi Switches To a New Voice Of a Generation”, [w:] The New Yprk Times [on-line], 2002-12-18. [dostęp 2012-07-28].
  254. „For The Record: Quick News On Britney Spears, Paris Hilton, Sum 41, Lil’ Kim, Gerald Levert, Morrissey & More”, [w:] MTV, 2005-02-28. [dostęp 2012-07-28].
  255. a b „In Beyoncé Deal, Pepsi Focuses on Collaboration”, [w:] The New York Times [on-line], 2012-12-09. [dostęp 2012-12-21].
  256. „Beyonce to be the face of Armani’s perfume, Emporio Armani Diamonds”, [w:] enjoyfashion.com. [dostęp 2010-01-23].
  257. „Beyoncé for Emporio Armani Diamonds Fragrance”, [w:] glam.com, 2007-09-14. [dostęp 2012-07-28].
  258. „Beyonce and Armani ink Diamond Deal”, [w:] whiteflash.com. [dostęp 2009-01-12].
  259. „Beyoncé: The Billboard Q&A”, [w:] Billboard [on-line], 2009-10-02. [dostęp 2012-07-28].
  260. „Bills, Bills, Bills”, [w:] Entertainment Weekly [on-line], 2003-04-15. [dostęp 2012-07-28].
  261. „Beyoncé Launches New True Star Fragrance”, [w:] People [on-line], 2004-06-22. [dostęp 2012-07-28].
  262. a b „SAMSUNG Teams Up With Beyoncé for Ultra Music (SGH-F300)”, [w:] samsung.com. [dostęp 2012-07-28].
  263. a b „Beyonce Special Edition Samsung B’Phone”, [w:] i4u.com, 2007-10-11. [dostęp 2012-07-28].
  264. „Beyoncé Unveils Her New Fragrance”, [w:] NYmag.com, 2009-12. [dostęp 2011-12-03].
  265. Party, 17 maja 2010, nr 10/68. s. 112.
  266. „What did I just do?: Beyonce on Grammy’s acceptace speech”, [w:] rap-up.com, 2010-02-04. [dostęp 2012-07-28].
  267. „Beyonce’s new perfume Heat sold $3million during first month at Macy’s”, [w:] monstersandcritics.com. [dostęp 2011-11-09].
  268. Beyonce Gets Her Own Fragrance, „Heat”, [w:] NBC, 2011-12-18. [dostęp 2012-07-28].
  269. „Beyonce Perfume: Heat News and Details”, [w:] bellasugar.com, 2011-11-07. [dostęp 2012-07-28].
  270. „Beyoncé Has the No. 1 Selling Celebrity Fragrance Line – Let’s Have a Dance Party!Beyoncé Has the No. 1 Selling Celebrity Fragrance Line – Let’s Have a Dance Party!”, [w:] People [on-line], 2013-08-09. [dostęp 2013-09-09].
  271. „Beyoncé Wraps Tour With Scent Success”, [w:] Women’s Wear Daily, 2013-08-09. [dostęp 2013-08-09].
  272. „Beyoncé’s Survivor Foundation Helps Hurricane Ike Victims”, [w:] MTV, 2008-10-15. [dostęp 2012-07-28].
  273. a b c d e „The Survivor Foundation”, [w:] thesurvivorfoundation.com. [dostęp 2012-07-28].
  274. a b „The Beyoncé Experience Tour Offers Food Drives in Conjunction With Pastor Rudy Rasmus, Capital Area Food Bank, and the Survivor Foundation”, [w:] newsblaze.com, 2007-08-06. [dostęp 2010-12-07].
  275. „Destiny’s Child Releases New Anthem for World Children’s Day at McD’s”, [w:] mcdonalds.com. [dostęp 2009-12-04].
  276. „Beyoncé Inducted into the International Pediatric Hall of Fame!”, [w:] crushable.com, 2008-10-05. [dostęp 2012-07-28].
  277. „Beyoncé Knowles Honored”, [w:] Miami Children’s Hospital Foundation, 2008-10-07. [dostęp 2012-07-28].
  278. a b „Beyonce Donates Movie Salary To Drug Treatment Centers”, [w:] BET, 2009-05. [dostęp 2010-12-01].
  279. Beautiful and kind too: Beyoncé opens beauty therapy centre for recovering drug addicts.
  280. a b „Beyonce Lends a Helping Hand to Hungry Americans”, [w:] hollyscoop.com, 2009-07-28. [dostęp 2012-07-28].
  281. „Beyoncé Named Face of Fashion for Haiti T-Shirt – Beyoncé”, [w:] hollyscoop.com. [dostęp 2011-11-17].
  282. a b „NABEF to Support ‘Let’s Move!' Initiative with Flash Workout Event”, [w:] Yahoo!. [dostęp 2012-01-06].
  283. Beyonce Wants You to „Move Your Body”, [w:] rap-up.com, 2011-04-08. [dostęp 2012-07-28].
  284. a b „World Humanitarian Day – 19 August”, [w:] Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej, 2012-07-28. [dostęp 2012-08-15].
  285. a b „Beyoncé helps break 1bn social media milestone for World Humanitarian Day”, [w:] musicweek.com, Intent Media, 2012-08-20. [dostęp 2012-09-13].
  286. „I Was Here: Behind The Scenes At Beyonce’s #WHD2012 Video Shoot At The United Nations”, [w:] MTV Act, Viacom, 2012-08-10. [dostęp 2012-08-15].
  287. „Beyoncé Leads New Gucci Empowerment Campaign”, [w:] Vogue [on-line], 2013-02-28. [dostęp 2013-03-13].
  288. „Line Up”, [w:] Chime for Change. [dostęp 2013-08-16].
  289. „About: Miss A Meal”, [w:] Miss A Meal. [dostęp 2013-04-15].
  290. „Beyonce is Lending Her Voice for GOOD”, [w:] Reuters. [dostęp 2013-08-15].
  291. Beyoncé Knowles WINS* 28 NOMINATIONS* 79, www.grammy.com [dostęp 2022-07-03].
  292. Zosia, Rekordowe 28 nagród Grammy Beyoncé. Przypominamy wszystkie dotychczasowe zwycięstwa artystki • LUVPOP.pl, LUVPOP.pl, 17 marca 2021 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  293. Rozdano nagrody MTV VMA! Beyonce pobiła rekord! Zobaczcie nagranie z gali! [WIDEO], dlaStudenta.pl, 29 sierpnia 2016 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  294. Beyoncé Wins Big at BET Awards, Rap-Up [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  295. a b Emily Dixon, Beyoncé Broke Yet Another Record at the NAACP Image Awards, Marie Claire Magazine, 29 marca 2021 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  296. A.B.C. News, Beyoncé Dominates Soul Train Awards, ABC News [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  297. Sarah Bahr, Beyoncé Scores Her First Oscar Nomination, „The New York Times”, 8 lutego 2022, ISSN 0362-4331 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  298. Beyoncé, www.goldenglobes.com [dostęp 2022-07-03].
  299. a b Beyoncé, IMDb [dostęp 2022-07-03].
  300. 100 najbardziej nagradzanych gwiazd według Fuse, All About Music, 28 sierpnia 2014 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  301. Beyoncé album confirmed as fastest-selling ever on iTunes | Guinness World Records, web.archive.org, 5 grudnia 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-12-05].
  302. Most Grammy Awards won in a single year by a female artist | Guinness World Records, web.archive.org, 25 grudnia 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-12-25].
  303. Beyoncé album confirmed as fastest-selling ever on iTunes | Guinness World Records, web.archive.org, 20 marca 2021 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-20].
  304. Beyonce pregnancy announcement at MTV VMA’s sparks Twitter world record | Guinness World Records, web.archive.org, 24 września 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-24].
  305. Cardi B Breaks Two of Beyoncé’s Guinness World Records Titles, web.archive.org, 11 listopada 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-11].
  306. Hot 100 Chart Moves: Prince & Beyonce’s Record-Breaking Week | Billboard, web.archive.org, 24 października 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-10-24].
  307. Beyoncé’s pregnancy announcement shatters world record for most liked image on Instagram | Guinness World Records, web.archive.org, 27 kwietnia 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-04-27].
  308. Most MTV Video Music Award nominations for video of the year | Guinness World Records, web.archive.org, 31 grudnia 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-12-31].
  309. Ed Sheeran’s Divide Tour sets three records ahead of final shows | Guinness World Records, web.archive.org, 7 lutego 2021 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-02-07].
  310. Most Grammy nominations for a female artist | Guinness World Records, web.archive.org, 25 grudnia 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-12-25].
  311. Most Grammy Awards won by a married couple | Guinness World Records, web.archive.org, 18 marca 2021 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-18].
  312. Most Grammy awards won by a vocalist, Guinness World Records [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  313. Most Grammy Awards won by a female artist | Guinness World Records, web.archive.org, 18 marca 2021 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-03-18].
  314. Beyoncé Day: Minnesota Declares May 23 to Be Beyoncé Day, web.archive.org, 25 maja 2016 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2016-05-25].
  315. a b Emily Dwire, Jay-Z and Beyonce honored with key to City of Columbia, www.wistv.com [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  316. Here’s Orlando Mayor Buddy Dyer just casually meeting Jay-Z | Blogs, web.archive.org, 14 maja 2021 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-05-14].
  317. Another one! Beyonce and Jay Z receive key to the city of New Orleans for their ‘humanitarian work’ | MEAWW, web.archive.org, 14 maja 2021 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2021-05-14].
  318. Mariel Concepcion, Mariel Concepcion, Beyonce Is Billboard’s Woman Of The Year, Billboard, 26 sierpnia 2009 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  319. Najbardziej wpływowe kobiety świata, Wilnoteka [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  320. Jenna Goudreau, The 20 Youngest Power Women of 2011, Forbes [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  321. a b CSIRO unveils bootylicious Beyonce fly, „ABC News”, 12 stycznia 2012 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  322. Condé Nast, Beyoncé’s Power Status Confirmed, British Vogue, 22 maja 2013 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  323. Angelina Jolie, Oprah Winfrey, Beyonce Among ‘World’s 100 Most Powerful Women’, Chicago Tribune [dostęp 2022-07-03].
  324. Beyoncé, Taylor Swift and Angelina Jolie Among Forbes’ Most Powerful Women for 2015, E! Online, 27 maja 2015 [dostęp 2022-07-03].
  325. India Today Web Desk November 2, 2017UPDATED: November 2, 2017 16:21 Ist, Beyonce, Taylor Swift & JK Rowling: World’s most powerful women have just one thing in common, India Today [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  326. Kunbi Tinuoye, Oprah, Beyoncé And Serena Williams Make Forbes List Of World’s 100 Most Powerful Women, UrbanGeekz, 5 grudnia 2018 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  327. Rihanna Ranks Ahead Of Beyonce On Forbes’ 100 Most Powerful Women, The Guardian Nigeria News - Nigeria and World News, 13 grudnia 2019 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  328. Rania Aniftos, Rania Aniftos, Beyonce, Taylor Swift & Rihanna Among Forbes’ ‘World’s 100 Most Powerful Women’, Billboard, 9 grudnia 2020 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  329. World’s Most Powerful Women, Forbes [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  330. Beyonce najbardziej wpływową kobietą na świecie według magazynu „Time”, OnetKobieta, 25 kwietnia 2014 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  331. Why Is Beyoncé on Fortune’s 2016 List of Most Powerful Women?, Fortune [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  332. Beyoncé named music’s most powerful woman by BBC Woman’s Hour power list, „BBC News”, 28 września 2018 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  333. BBC appoints Beyoncé as the most powerful woman in the music, web.archive.org, 24 marca 2020 [dostęp 2022-07-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-24].
  334. Zosia, Beyoncé, Madonna i Taylor Swift wśród 100 najbardziej wpływowych kobiet stulecia według „TIME” • LUVPOP.pl, LUVPOP.pl, 8 marca 2020 [dostęp 2022-07-03] (pol.).
  335. Christian Hoard i inni, The 100 Greatest Songs of the Century – So Far, Rolling Stone, 28 czerwca 2018 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  336. Chris Willman, Chris Willman, Pollstar Awards Laud Beyonce, Lady Gaga, Garth Brooks and Others as Touring Artists of the Decade, Variety, 17 czerwca 2021 [dostęp 2022-07-03] (ang.).
  337. „Beyoncé keeps 'em guessing”, [w:] India Times [on-line], 2008-03-09. [dostęp 2012-07-28].
  338. „Jay-Z And Beyoncé Take Out Marriage License: Reports”, [w:] MTV, 2008-04-01. [dostęp 2012-07-28].
  339. „Jay-Z And Beyoncé Are Getting Married ... „One Day Soon,” Jay Says”, [w:] MTV, 2007-09-06. [dostęp 2012-07-28].
  340. „Beyoncé and Jay-Z File Signed Marriage License”, [w:] People [on-line], 2008-04-22. [dostęp 2012-07-28].
  341. „Beyoncé Shows Off $5M Wedding Ring”, [w:] People [on-line], 2008-09-05. [dostęp 2012-07-28].
  342. „Finally! Beyonce Reveals Her Wedding Dress from 2008 Nuptials”, [w:] US Magazine [on-line], 2011-11-17. [dostęp 2012-07-28].
  343. „At last! Beyonce finally gives fans a glimpse of her lavish gown from Jay-Z wedding”, [w:] Daily Mail [on-line], 2011-11-19. [dostęp 2012-07-28].
  344. „'I have a surprise!' Pregnant Beyoncé debuts baby bump at the MTV Video Music Awards”, [w:] Daily Mail [on-line], 2011-08-28. [dostęp 2012-07-28].
  345. „Beyoncé pregnant with first child, makes announcement during 2011 MTV Video Music Awards red carpet”, [w:] New York Daily News [on-line], 2011-08-28. [dostęp 2012-07-28].
  346. a b c „Report: Beyonce Gives Birth to Baby Girl”, [w:] Fox News, 2012-01-08. [dostęp 2012-07-28].
  347. a b „Reports: Beyonce gives birth to baby girl”, [w:] USA Today [on-line], 2012-01-07. [dostęp 2012-07-28].
  348. a b c d „Beyonce and Jay-Z welcome a baby girl”, [w:] MSNBC, 2012-01-07. [dostęp 2012-07-28].
  349. „Beyonce Gives Birth To a Baby Girl”, [w:] Billboard [on-line], 2012-01-07. [dostęp 2012-07-28].
  350. „Happy B’Day! Beyoncé and Jay-Z Welcome a Daughter-and Her Name Is...”, [w:] ABC News, 2012-01-07. [dostęp 2012-07-28].
  351. a b c „Beyonce’s baby: Star welcomes baby girl, names Blue Ivy Carter”, [w:] Daily News [on-line], 2012-01-07. [dostęp 2012-07-28].
  352. „Beyonce Knowles and Jay-Z Top Forbes’ Top-Earning Couples List”, [w:] Forbes [on-line], 2008-11-19. [dostęp 2012-07-28].
  353. „In Pictures: Hollywood’s Top-Earning Couples”, [w:] Forbes [on-line], 2010-01-12. [dostęp 2012-07-28].
  354. „The Celebrity 100”, [w:] Forbes [on-line], 2010-06-22. [dostęp 2012-07-28].
  355. „JAY-Z, BEYONCE ENTER GUINNESS BOOK OF WORLD RECORDS”, [w:] theboombox.com, 2010-09-20. [dostęp 2012-07-28].
  356. „The World’s Highest-Paid Celebrity Couples”, [w:] Forbes [on-line], 2011-08-19. [dostęp 2012-08-15].
  357. „The 50 people who matter today: 41-50”, [w:] New Statesman [on-line], 2009-09. [dostęp 2012-07-26].
  358. „Billboard Reveals the 2012 Power 100”, [w:] billboard.biz. [dostęp 2012-04-12].
  359. „The World’s Highest-Paid Celebrity Couples”, [w:] Forbes [on-line], 2012-08-06. [dostęp 2012-08-15].
  360. „Beyoncé’s pregnancy announcement shatters world record for most liked image on Instagram”, [w:] Guinness World Records [on-line], 2017-02-02. [dostęp 2017-06-24].
  361. Imiona bliźniąt Beyonce i Jay-Z zastrzeżone.
  362. „Beyoncé and Jay Z welcome twins”, [w:] CNN [on-line], 2017-06-19. [dostęp 2017-06-24].

Linki zewnętrzneEdytuj