Otwórz menu główne

Dmitrij Fiodorowicz Ustinow ros. Дмитрий Фёдорович Устинов, ur. 30 października 1908 w Samarze, zm. 20 grudnia 1984 w Moskwie) – radziecki inżynier, wojskowy, wysoki działacz partyjny i państwowy.

Dmitrij Fiodorowicz Ustinow
Дмитрий Фёдорович Устинов
Ilustracja
marszałek Związku Radzieckiego marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia 30 października 1908
Samara
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 1984
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19221984
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska minister obrony ZSRR
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złoty Medal „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej Złoty Medal „Sierp i Młot” Bohatera Pracy SocjalistycznejBohater Mongolii
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Suworowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za ochronę granic państwowych” Medal za Obronę Moskwy Medal za Zwycięstwo nad Japonią Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal 20-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal 30-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal „Za dzielną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za umacnianie współpracy wojskowej” Medal „Za rozwój wsi” Medal „30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „50 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „60 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „50 lat Radzieckiej Milicji” Medal 800-lecia Moskwy Medal 250-lecia Leningradu Order Suche Batora (Mongolia) Order Suche Batora (Mongolia) Order Suche Batora (Mongolia) Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia) Order Georgi Dymitrowa (Bułgaria) Order Georgi Dymitrowa (Bułgaria) Order Karola Marksa (NRD) Order Karola Marksa (NRD) Order Scharnhorsta (NRD) Order Krzyża Grunwaldu I klasy (Polska) Order Białego Lwa (Czechosłowacja) Order Klementa Gottwalda (Czechosłowacja) Order Klementa Gottwalda (Czechosłowacja) Order Sztandaru z rubinami II klasy (Węgry) Order Flagi Węgierskiej Republiki Ludowej z rubinami II klasy Krzyż Wielki Orderu Białej Róży (Finlandia)
Dmitrij Ustinow
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 października 1908
Samara
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 1984
Moskwa
Wiceprzewodniczący Rady Ministrów ZSRR
Okres od 13 marca 1963
do 26 marca 1965
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Minister obrony ZSRR
Okres od 29 kwietnia 1976
do 20 grudnia 1984
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Poprzednik Andriej Grieczko
Następca Siergiej Sokołow
Komisarz ludowy uzbrojenia ZSRR
Okres od 9 czerwca 1941
do 19 marca 1946
Przynależność polityczna Wszechzwiązkowa Komunistyczna Partia (bolszewików)
Poprzednik Boris Wannikow
Minister Uzbrojenia ZSRR
Okres od 19 marca 1946
do 15 marca 1953
Przynależność polityczna Wszechzwiązkowa Komunistyczna Partia (bolszewików)
Minister Przemysłu Obronnego ZSRR
Okres od 15 marca 1953
do 14 grudnia 1957
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Następca Aleksander Domraczew[1]
Przewodniczący Najwyższej Rady Gospodarki Narodowej
Okres od 13 marca 1963
do 26 marca 1965
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Następca Władimir Nowikow
Автограф Маршала Советского Союза Д.Ф. Устинова.png
Dmitrij Ustinow (w centrum po lewej) z Erichem Honeckerem, 1984

Członek Komitetu Centralnego KPZR (1952), sekretarz KC KPZR (1965–1976), członek Biura Politycznego KC KPZR, wicepremier ZSRR (1957–1965), minister obrony ZSRR (1976–1984), marszałek Związku Radzieckiego (1976), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2., 4., 5., 6., 7., 8., 9. i 10. kadencji, Bohater Związku Radzieckiego (1978) i dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1942, 1961), Bohater Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej (1982) i Bohater Mongolii (1981).

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W latach 1922–1923 służył jako ochotnik w Armii Czerwonej w Samarkandzie. Po demobilizacji w 1923 pracował początkowo jako ślusarz, potem jako dyrektor w fabryce w miejscowości Iwanowo. W 1934 ukończył Wojskowy Instytut Mechaniczny w Leningradzie i pracował jako inżynier, szef biura pracy i eksperymentów w dziedzinie transportu morskiego artylerii. Od 1937 zastępca głównego konstruktora, a następnie dyrektor Zakładów „Bolszewik” w Leningradzie.

W 1941 mianowany przez Józefa Stalina ludowym komisarzem uzbrojenia (później minister przemysłu obronnego). Po wojnie wykorzystał specjalistów niemieckich na potrzeby radzieckiego programu rakietowego i badań kosmicznych. Twórca sowieckiego przemysłu rakietowego. Pełnił funkcje wicepremiera ZSRR od 1957–1965. Był członkiem-kandydatem Politbiura KC KPZR od 1965, w tym też roku został sekretarzem KC odpowiedzialnym za produkcję zbrojeniową. Od 1976 minister obrony i członek Biura Politycznego; w tym roku otrzymał też stopień wojskowy Marszałka Związku Radzieckiego. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2. i od 4. do 10. kadencji.

Przyjaciel Leonida Breżniewa i jeden z najbardziej wpływowych osób na Kremlu – przywódca kompleksu obronno-przemysłowego. Lobbował za zwiększaniem wydatków na zbrojenia. W 1979 wpłynął na interwencję wojsk sowieckich w Afganistanie. W czasie kryzysu polskiego 1980 zwolennik interwencji zbrojnej w Polsce, choć znana jest również informacja, że jakoby miał opowiedzieć się za rozwiązaniem kwestii „Solidarności” przez miejscowe władze komunistyczne mówiąc przy tym: Polska to nie Czechosłowacja, wojsko polskie na pewno stawi nam opór.

W pogrzebie marsz. Dmitrija Ustinowa uczestniczyła delegacja PRL w składzie: zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR, minister obrony narodowej PRL gen. armii Florian Siwicki – przewodniczący delegacji, ambasador PRL w ZSRR Stanisław Kociołek, wiceminister obrony narodowej, szef Głównego Zarządu Politycznego WP gen. broni dr Józef Baryła, wiceminister obrony narodowej, szef Sztabu Generalnego WP gen. broni Józef Użycki, attaché wojskowy, morski i lotniczy przy Ambasadzie PRL w ZSRR gen. dyw. Henryk Koczara, a także zastępca szefa Sztabu Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego gen. dyw. Stanisław Antos.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jako przewodniczący Państwowego Komitetu ZSRR ds. Technologii Obronnych

BibliografiaEdytuj