Otwórz menu główne

Casey Larson

amerykański skoczek narciarski

Casey Larson (ur. 16 grudnia 1998) – amerykański skoczek narciarski. Olimpijczyk (2018). Uczestnik mistrzostw świata seniorów (2017 i 2019), juniorów (2016–2018) oraz zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży (2016). Medalista mistrzostw kraju.

Casey Larson
Ilustracja
Data urodzenia 16 grudnia 1998[1]
Klub Norge Ski Club[1]
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Debiut w PŚ indywidualnie 16 marca 2017 w Trondheim (48. miejsce)
Debiut w PŚ drużynowo 21 stycznia 2017 w Zakopanem (10. miejsce)
Rekord życiowy 216,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (18 marca 2017)[2]

Brat skoczkini narciarskiej Cary Larson[3].

ŻyciorysEdytuj

Zaczął uprawiać skoki narciarskie w wieku 6 lat[1] za namową swojej ówczesnej niani[3]. W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych pod egidą FIS zadebiutował w lutym 2012 w konkursach FIS Cupu, od razu zdobywając punkty tego cyklu[4].

W lutym 2016 wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich młodzieży w Lillehammer – w konkursie indywidualnym chłopców zajął 6. miejsce, w konkursie skoków drużyn mieszanych, wraz z reprezentacją USA, był dziesiąty, a w sztafecie mieszanej, z amerykańskim zespołem, został sklasyfikowany na 8. pozycji[5]. W tym samym miesiącu wziął także udział w mistrzostwach świata juniorów w Râșnovie – w rywalizacji indywidualnej był 38., a w obu konkursach drużynowych (zarówno chłopców, jak i mieszanym), wraz z amerykańską reprezentacją, zajął 12. miejsca[4].

W Pucharze Kontynentalnym po raz pierwszy wystąpił w lipcu 2016 w ramach letniej edycji cyklu, a pierwsze punkty zdobył w sierpniu 2016 w Kuopio. Z kolei w zimowej edycji Pucharu Kontynentalnego zapunktował od razu w swoim pierwszym starcie, który miał miejsce w styczniu 2017 w Titisee-Neustadt[4].

20 stycznia 2017, w ramach zawodów w Zakopanem po raz pierwszy przystąpił do rywalizacji w Pucharze Świata, odpadając w kwalifikacjach. Dzień później po raz pierwszy wystąpił w zmaganiach drużynowych w zawodach najwyższej rangi, zajmując z amerykańskim zespołem 10. lokatę. W lutym 2017 po raz drugi w karierze wziął udział w mistrzostwach świata juniorów, zajmując w Park City 8. miejsce indywidualnie oraz 11. (zespół mężczyzn) i 12. (zespół mieszany) pozycję w konkursach drużynowych. W marcu 2017 w Lahti wystartował w mistrzostwach świata seniorów – w konkursach indywidualnych odpadł w kwalifikacjach (obiekt normalny) i zajął 46. lokatę, a w zmaganiach drużynowych z amerykańskim zespołem uplasował się na 11. pozycji[6].

16 marca 2017, w ramach turnieju Raw Air, zadebiutował w konkursie indywidualnym Pucharu Świata, zajmując 48. miejsce na skoczni w Trondheim[6]. Dwa później na Vikersundbakken w Vikersund skokiem na odległość 216,5 metra ustanowił swój rekord życiowy, poprawiając uzyskany dzień wcześniej wynik o 62 metry[7]. 25 marca 2017 z amerykańską reprezentacją zajął 7. miejsce w konkursie drużynowym w Planicy[6] (jest to najlepszy wynik Amerykanów w historii drużynowych zmagań mężczyzn w Pucharze Świata[8]).

Latem 2017 zadebiutował w Letnim Grand Prix. 20 stycznia 2018 po raz pierwszy uplasował się w drugiej dziesiątce konkursu Pucharu Kontynentalnego, zajmując w Erzurum 20. i 17. lokatę. W lutym 2018 wystartował w mistrzostwach świata juniorów – w konkursie indywidualnym był 12., a w zmaganiach drużynowych 12. (mężczyźni) i 10. (mikst). W tym samym miesiącu wziął też udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej był 39., na obiekcie dużym odpadł w kwalifikacjach, a w zmaganiach drużynowych zajął 9. lokatę[4]. Został wówczas również 100 000 mężczyzną w historii, który wystartował w nowożytnych igrzyskach olimpijskich[9].

W grudniu 2018 dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium słabo obsadzonych (w obu wystartowało niespełna 30 zawodników) konkursów FIS Cupu w Park City. W lutym 2019 wystartował w mistrzostwach świata seniorów – na skoczni dużej indywidualnie był 39., a drużynowo 11., z kolei na obiekcie normalnym w rywalizacji indywidualnej zajął 28. pozycję[4], po 1. serii plasując się na 13. miejscu i po raz pierwszy w karierze awansując do drugiej części zmagań indywidualnych w zawodach najwyższej rangi[10], a w konkursie drużyn mieszanych Amerykanie zajęli 10. lokatę[4].

W 2016 zdobył brązowe medale mistrzostw Stanów Zjednoczonych – zarówno na skoczni dużej[11], jak i normalnej[12]. Rok później został wicemistrzem kraju na skoczni dużej[13]. W 2018 zdobył srebrne medale na obu skoczniach[14]. W 2019 był drugi na skoczni normalnej[15].

Trzykrotnie ustanawiał rekord skoczni normalnej w kompleksie Howelsen Hill w Steamboat Springs (w grudniu 2015 skoczył na niej 105 metrów, a wynik ten wyrównał także rok i trzy lata później)[16].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2018   Pjongczang 39. miejsce (K-98), nie zakwalifikował się (K-125)[17]

DrużynowoEdytuj

2018   Pjongczang 9. miejsce[a]

Starty C. Larsona na igrzyskach olimpijskich – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
39. 10 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 97,0 m 89,4 pkt 169,9 pkt Andreas Wellinger
17 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 104,5 m 61,1 pkt Nie zakwalifikował się.
9. 19 lutego 2018   Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 druż.[a] 111,5 m 377,2 pkt (85,7 pkt) 721,3 pkt Norwegia

Mistrzostwa świataEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2017   Lahti nie zakwalifikował się (K-90)[18], 46. miejsce (K-116)
2019   Seefeld/Innsbruck 38. miejsce (K-120), 28. miejsce (K-99)

DrużynowoEdytuj

2017   Lahti 11. miejsce (K-116)[a]
2019   Seefeld/Innsbruck 11. miejsce (K-120)[b], 10. miejsce (drużyna mieszana/K-99)[c]

Starty C. Larsona na mistrzostwach świata – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
25 lutego 2017   Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 83,0 m 92,7 pkt Nie zakwalifikował się.
46. 2 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 102,5 m 86,3 pkt 193,0 pkt Stefan Kraft
11. 4 marca 2017   Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[a] 93,0 m 365,1 pkt (64,8 pkt) 739,1 pkt Polska
38. 23 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 115,0 m 93,9 pkt 185,5 pkt Markus Eisenbichler
11. 24 lutego 2019   Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 druż.[b] 113,0 m 342,5 pkt (87,9 pkt) 645,0 pkt Niemcy
28. 1 marca 2019   Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 92,0 m 88,0 m 182,3 pkt 36,0 pkt Dawid Kubacki
10. 2 marca 2019   Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 druż. mix.[c] 95,5 m 364,9 pkt (99,9 pkt) 647,3 pkt Niemcy

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2016   Râșnov 38. miejsce
2017   Park City 8. miejsce
2018   Kandersteg 12. miejsce

DrużynowoEdytuj

2016   Râșnov 12. miejsce[d], 12. miejsce (drużyna mieszana)[e]
2017   Park City 11. miejsce[f], 12. miejsce (drużyna mieszana)[g]
2018   Kandersteg 12. miejsce[h], 10. miejsce (drużyna mieszana)[i]

Starty C. Larsona na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowoEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
38. 23 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 indywid. 87,0 m 98,1 pkt 150,9 pkt David Siegel
12. 24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż. mix.[e]. 74,0 m 285,8 pkt (72,9 pkt) 597,0 pkt Słowenia
12. 24 lutego 2016   Râșnov Trambulina Valea Cărbunării K-90 HS-100 druż.[d] 80,0 m 290,9 pkt (76,4 pkt) 575,8 pkt Niemcy
8. 1 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 indywid. 92,0 m 92,0 m 250,2 pkt 13,0 pkt Viktor Polášek
11. 3 lutego 2017   Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 druż.[f] 94,0 m 361,2 pkt (112,0 pkt) 571,1 pkt Słowenia
12. 1 lutego 2018   Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 indywid. 95,0 m 93,5 m 248,5 pkt 42,9 pkt Marius Lindvik
12. 3 lutego 2018   Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 druż.[h] 86,5 m 339,8 pkt (101,3 pkt) 728,7 pkt Niemcy
10. 4 lutego 2018   Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 druż. mix.[i] 94,0 m 302,1 pkt (101,4 pkt) 567,2 pkt Norwegia

Zimowe igrzyska olimpijskie młodzieżyEdytuj

IndywidualnieEdytuj

2016   Lillehammer 6. miejsce

DrużynowoEdytuj

2016   Lillehammer 10. miejsce (drużyna mieszana)[j], 8. miejsce (sztafeta mieszana)[k]

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2016/2017 niesklasyfikowany
2018/2019 niesklasyfikowany

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

stan 8 grudnia 2019

Sezon 2016/2017
                                                    punkty
- - - - - - - - - - - - - q - - - - - - - q 48 q q - 0
Sezon 2017/2018
                                            punkty
- - - - - - - - - - - - - - - q - - - - q - 0
Sezon 2018/2019
                                                        punkty
- - - - - - - - q q - - - - 40 44 q q q - - - q q q q q - 0
Sezon 2019/2020
                                                          punkty
- q - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Raw AirEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 55.
2019 66.

Planica 7Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2018 57.
2019 67.

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 niesklasyfikowany
2019 71.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

stan po zakończeniu LGP 2019

2017
                  punkty
q - q 48 43 - - - - 0
2019
                punkty
- - - q 31 29 - - 2
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Letni Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2016 94.
2017 niesklasyfikowany
2018 niesklasyfikowany
2019 96.

Miejsca w poszczególnych konkursach Letniego Pucharu KontynentalnegoEdytuj

stan po zakończeniu LPK 2019

2016
                            punkty
36 36 42 26 - - - - - - - - - - 5
2017
                          punkty
45 - 33 47 57 36 46 51 50 54 65 74 67 0
2018
                          punkty
- - - - - 44 46 - - - - - - 0
2019
                                punkty
- - - - 41 38 - - - - 15 47 42 44 - - 16
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 

 -  - zawodnik nie wystartował  -  – dyskwalifikacja

Puchar BeskidówEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Sezon Miejsce
2017 44.

UwagiEdytuj

  1. a b c d Skład zespołu: Casey Larson, William Rhoads, Michael Glasder, Kevin Bickner
  2. a b Skład zespołu: Patrick Gasienica, Andrew Urlaub, Kevin Bickner, Casey Larson
  3. a b Skład zespołu: Nina Lussi, Kevin Bickner, Nita Englund, Casey Larson
  4. a b Skład zespołu: Patrick Gasienica, Nathan Mattoon, Casey Larson, Kevin Bickner
  5. a b Skład zespołu: Gabriella Armstrong, Casey Larson, Logan Sankey, Kevin Bickner
  6. a b Skład zespołu: Decker Dean, Patrick Gasienica, Trevor Edlund, Casey Larson
  7. Skład zespołu: Anna Hoffmann, Trevor Edlund, Samantha Macuga, Casey Larson
  8. a b Skład zespołu: Decker Dean, Hunter Gibson, Andrew Urlaub, Casey Larson
  9. a b Skład zespołu: Annika Belshaw, Andrew Urlaub, Logan Sankey, Casey Larson
  10. Skład zespołu: Logan Sankey, Ben Loomis, Casey Larson
  11. Skład zespołu: Logan Sankey, Casey Larson, Ben Loomis, Hannah Halvorsen, Hunter Wonders

PrzypisyEdytuj

  1. a b c CASEY LARSON (ang.). usanordic.org. [dostęp 2017-01-19].
  2. Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2017-03-18].
  3. a b Paweł Borkowski: Larsonowie bezkonkurencyjni w Steamboat Springs. Nowy rekord skoczni. skijumping.pl, 2015-12-08. [dostęp 2017-01-19].
  4. a b c d e f Athlete : LARSON Casey (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-01-19].
  5. Athletes / LARSON Casey (ang.). wyog2016.sportresult.com. [dostęp 2017-01-19].
  6. a b c LARSON Casey - Biographie (ang.). data.fis-ski.com. [dostęp 2017-03-22].
  7. Andrzej Mysiak: Sobota w Vikersund: Dwa rekordy świata, trzy rekordy krajów, czternastu skoczków z życiówkami. skokinarciarskie.pl, 2017-03-19. [dostęp 2017-12-23].
  8. Adam Kwieciński: USA. wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2017-12-23].
  9. CHRÖS MCDOUGALL: U.S. Ski Jumper Casey Larson Is The 100,000th Man To Compete At The Olympics (ang.). teamusa.org, 2018-02-08. [dostęp 2018-05-01].
  10. Casey Larson: Stepping up from Junior to Big Leagues (ang.). usanordic.org. [dostęp 2019-03-25].
  11. Dominik Formela: Jerome i Rhoads mistrzami USA, rekordowy lot Boyd-Clowesa. skijumping.pl, 2016-07-31. [dostęp 2017-01-19].
  12. 2017 US Ski Jumping Championships Lake Placid, New York October 9, 2016 Normal Hill Official Results (ang.). usanordic.org, 2016-10-09. [dostęp 2017-01-19].
  13. US Large Hill Ski Jumping Championships HS-134 July 29, 2017, Park City, Utah Official Special Jumping Results (ang.). assets.ngin.com, 2017-07-29. [dostęp 2017-12-23].
  14. Dominik Formela: Englund i Bickner mistrzami USA. skijumping.pl, 2018-08-01. [dostęp 2018-08-08].
  15. Dominik Formela: Bickner i Lussi mistrzami USA. skijumping.pl, 2019-07-29. [dostęp 2019-07-29].
  16. Skocznie » Stany Zjednoczone » Kolorado » Steamboat Springs. skisprungschanzen.com. [dostęp 2017-01-19].
  17. Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2018-02-16. [dostęp 2018-02-17].
  18. Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2017-02-24. [dostęp 2017-02-24].

BibliografiaEdytuj