Otwórz menu główne

Pogoń Szczecin

polski klub piłkarski
(Przekierowano z Pogoń II Szczecin)
Ten artykuł dotyczy klubu piłkarskiego. Zobacz też: inne drużyny noszące tę nazwę – ujednoznacznienie.

Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecinpolski klub piłkarski z siedzibą w Szczecinie, dwukrotny wicemistrz Polski[1], trzykrotny finalista Pucharu Polski. Aktualnie klub zajmuje 7. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy[2].

Pogoń Szczecin
Pełna nazwa Pogoń Szczecin Spółka Akcyjna
Przydomek Portowcy, Duma Pomorza, Granatowo-Bordowi
Maskotka Gryfus
Barwy          
Data założenia 21 kwietnia 1948 jako Klub Sportowy Sztorm
Debiut w najwyższej lidze 1959-03-1515 marca 1959
Liga Ekstraklasa
Adres 71-102 Karłowicza 28
Szczecin
Stadion Stadion Miejski im. Floriana Krygiera
Numer KRS 0000285971
Prezes Jarosław Mroczek (od 1 lutego 2011)
Trener Kosta Runjaić
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

PoczątkiEdytuj

Najpopularniejszy klub sportowy w Szczecinie został założony 21 kwietnia 1948 roku pod nazwą Klub Sportowy Sztorm. Pierwszymi sekcjami były sekcje piłki nożnej i boksu. Drużynę piłkarzy zgłoszono do rozgrywek C-klasy, organizowanych przez Zachodniopomorski Okręgowy Związek Piłki Nożnej. Sztorm był objęty patronatem szczecińskich transportowców.

W marcu 1949 roku kluby związkowe w Szczecinie (KS Sztorm, KS Cukrownik, KS Drukarz, Pocztowy KS) zostały połączone w jeden, który nazwano Klub Sportowy Związkowiec. W 1949 r. Związkowiec przystąpił do rozgrywek A-klasy, w miejsce Pocztowego KS. W listopadzie 1950 r. w związku z machinacjami finansowymi rozwiązano Związkowca, a jego miejsce w lidze zajął powstały przy porcie klub o nazwie Klub Sportowy Kolejarz Szczecin. W 1950 i 1951 r. zespół brał udział w ogólnopolskim Pucharze Polski dochodząc do 1/16 finału. W 1951 r. drużyna wygrała rozgrywki A-klasy, ale baraży o II ligę nie przeszła z uwagi na grę nieuprawnionego zawodnika. W 1953 r., po reorganizacji rozgrywek, utworzono Ligę Międzywojewódzką, obejmującą województwa szczecińskie, zielonogórskie i poznańskie. Z tego pierwszego desygnowano do gry kluby: Kolejarz Szczecin, Gwardia Szczecin oraz Kolejarz Goleniów.

Jesienią 1955 roku Kolejarz zmienił nazwę na Klub Sportowy Pogoń. Nazwa i barwy nawiązują do tradycji jednego z największych klubów Polski lat 1918–1939, Pogoni Lwów. W 1957 r. pod wodzą Floriana Krygiera zespół został wicemistrzem Ligi Międzywojewódzkiej i w turnieju barażowym o II ligę (Flota Gdynia, Warta Gorzów, Kujawiak Włocławek) zajął I miejsce. Po raz pierwszy w historii Pogoń awansowała na zaplecze ekstraklasy.

W 1958 roku Pogoń Szczecin zajęła w grupie północnej I miejsce (37 punktów, stosunek bramek 54:22), co dało historyczny awans do I ligi. Podczas zmagań o awans do ekstraklasy szczeciński zespół ustanowił rekord – nie przegrał żadnego ze spotkań. Wyczyn ten pozostaje niepobity do dziś.

Rok Liga Miejsce ↑↓
1948 C klasa ?
1949 A klasa 3
1950 A klasa 8
1951 Międzywojewódzka 1
1952 Międzywojewódzka 1
1953 Międzywojewódzka 5
1954 Międzywojewódzka 7
1955 Międzywojewódzka 4
1956 Międzywojewódzka 2
1957 Międzywojewódzka 1
1958 II liga 1
1959 I liga 10
1960 I liga 12
1961 II liga 4
1962 II liga 1
1962/63 I liga 11
1963/64 I liga 12
1964/65 I liga 13
1965/66 II liga 2
1966/67 I liga 9
1967/68 I liga 6
1968/69 I liga 11
1969/70 I liga 12
1970/71 I liga 4
1971/72 I liga 11
1972/73 I liga 9
1973/74 I liga 8
1974/75 I liga 12
1975/76 I liga 6
1976/77 I liga 6
1977/78 I liga 11
1978/79 I liga 15
1979/80 II liga 8
1980/81 II liga 1
1981/82 I liga 6
1982/83 I liga 4
1983/84 I liga 3  
1984/85 I liga 11
1985/86 I liga 10
1986/87 I liga 2  
1987/88 I liga 10
1988/89 I liga 13
1989/90 II liga 15
1990/91 II liga 11
1991/92 II liga 1
1992/93 I liga 7
1993/94 I liga 5
1994/95 I liga 8
1995/96 I liga 15
1996/97 II liga 2
1997/98 I liga 14
1998/99 I liga 13
1999/00 I liga 13
2000/01 I liga 2  
2001/02 I liga 8
2002/03 I liga 16
2003/04 II liga 1
2004/05 I liga 9
2005/06 I liga 10
2006/07 I liga 16
2007/08 IV liga 1
2008/09 II liga 2
2009/10 I liga 5
2010/11 I liga 6
2011/12 I liga 2
2012/13 Ekstraklasa 12
2013/14 Ekstraklasa 7
2014/15 Ekstraklasa 8
2015/16 Ekstraklasa 6
2016/17 Ekstraklasa 7
2017/18 Ekstraklasa 11
2018/19 Ekstraklasa 7
2019/20 Ekstraklasa

Sukcesy i porażkiEdytuj

W debiucie pierwszoligowym drużyna Portowców przegrała u siebie z Gwardią Warszawa 0:1. Pierwsze sezony w ekstraklasie nie były udane. W 1959 roku Pogoń zajęła 10. miejsce (na 12 zespołów), zaś w kolejnym – ostatnie, co oznaczało spadek do II ligi. Spowodowało to wyprzedaż zawodników klubowych i od 1961 r. w klubie postawiono na pracę z młodzieżą. Sukcesy młodzieżowe, a później seniorskie, wiążą się z osobami szczególnie zasłużonymi dla Pogoni: Zbigniewem Ryziewiczem i Florianem Krygierem.

W 1962 roku Pogoń powróciła do I ligi, gdzie zagościła na trzy sezony. Później jeden sezon spędziła na zapleczu pierwszego frontu, aby znowu awansować, tym razem na długo (13 sezonów). Był to najdłuższy nieprzerwany okres gry Pogoni w I lidze.

Lata 80 XX w. to czasy największych sukcesów klubu. Zachodniopomorska jedenastka dwa razy walczyła w finale Pucharu Polski, w obu przypadkach jednak minimalnie uległa rywalom: w roku 1981 Legii Warszawa 0:1 (po dogrywce), a w 1982 Lechowi Poznań 0:1.

W 1984 roku Pogoń, trenowana wówczas przez Eugeniusza Ksola, po raz pierwszy w swej historii zajęła miejsce na podium. Trzecie miejsce było przepustką do występów w europejskich pucharach (Puchar UEFA). W swoim debiucie Duma Pomorza wylosowała 1. FC Köln, w szeregach którego występowali reprezentanci RFN, m.in. Harald „Toni” Schumacher, Pierre Littbarski i Klaus Allofs. 19 września 1984 r. w Kolonii Pogoń, mimo niezłej gry i okazji bramkowych, przegrała 1:2 (bramka dla Pogoni po samobójczym trafieniu Uwe Haasa). W rewanżu, 3 października, MKS zanotował w Szczecinie porażkę 0:1, nie wykorzystując m.in. dwóch rzutów karnych. Przygoda z pucharami zakończyła się na pierwszej rundzie.

W 1987 roku szczeciński klub osiągnął swój największy w dotychczasowej historii sukces: Portowcy zostali wicemistrzami Polski. Zespół, trenowany przez charyzmatycznego i niezwykle popularnego w Szczecinie Leszka Jezierskiego „Napoleona”, grał ofensywnie i strzelał dużo bramek. Pogoń, w barwach której grali m.in. Marek Szczech, Mariusz Kuras, Kazimierz Sokołowski, Marek Ostrowski, Marek Leśniak i Jerzy Hawrylewicz, rozbiła m.in. Katowice 7:2 i Lechię Gdańsk 5:1. Na finiszu rozgrywek szczecińską drużynę wyprzedził jedynie Górnik Zabrze. Królem strzelców ligi został Marek Leśniak (24 bramki).

W I rundzie Pucharu UEFA szczeciński zespół ponownie trafił na wymagającego rywala, ekipę Hellas Werona. W zespole, który w 1985 zdobył mistrzostwo Włoch, grali m.in. Niemiec Thomas Berthold i Duńczyk Preben Elkjær Larsen. W pierwszym meczu, 16 września w Szczecinie, padł remis 1:1 (gol Marka Leśniaka). W rewanżu dwa tygodnie później Duma Pomorza nie sprostała rywalom, ulegając 1:3 (bramkę dla Pogoni zdobył Jerzy Hawrylewicz). Dwa lata później Pogoń zanotowała spadek do drugiej ligi, w której grała przez 3 sezony.

Lata 90 XX w. były naznaczone zmaganiami klubu o przetrwanie i ciągłą walką drużyny o ekstraklasowy byt. W sezonie 1993/1994 zespół ustanowił osobliwy, niepobity później rekord ekstraklasy - zremisował aż 19 meczów (z 34), zajmując wtedy 5. miejsce. Portowcy utracili ekstraklasę w roku 1996, ale na krótko. Powrót nastąpił już w kolejnym sezonie.

KryzysEdytuj

Na przełomie tysiącleci rozpoczął się najtrudniejszy okres w historii Pogoni. Po wycofaniu się Zarządu Portów Szczecin-Świnoujście z finansowania i zarządzania klubem, rozpoczęto poszukiwania innych źródeł utrzymania klubu, który popadał w zadłużenie.

W 1999 roku miasto zaoferowało tureckiemu przedsiębiorcy Sabriemu Bekdaşowi tereny przy stadionie, w zamian za finansowanie Pogoni. 29 grudnia powołano do życia Sportową Spółkę Akcyjną Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin. Polityka zatrudniania przez Bekdaşa w Pogoni piłkarskich gwiazd (Dariusz Gęsior, Brasília, Jerzy Podbrożny czy Oleg Salenko – król strzelców Mundialu w 1994) przyniosła efekty. W 2001 roku Duma Pomorza zdobyła drugie w swych dziejach wicemistrzostwo Polski, ustępując w tabeli jedynie wschodzącej gwieździe Wisły Kraków.

Sukces okazał się krótkotrwały, a niedługo po nim pojawiły się problemy, które w dalszej kolejności doprowadziły do głębokiego kryzysu w klubie. Osią sporu między Bekdaşem a władzami Szczecina były obiecane przez miasto tereny, na których turecki biznesmen chciał przeprowadzić własne inwestycje. Mimo zawartej wcześniej umowy miasto nie wydzierżawiło Bekdaşowi 18 hektarów wokół stadionu Pogoni. W odpowiedzi większościowy udziałowiec SSA w listopadzie 2001 roku wstrzymał finansowanie klubu, a następnie wycofał się z klubu. Turek zostawił Pogoń z ogromnymi długami, a drużyna poległa w I rundzie pucharu UEFA z amatorami z Islandii, Fylkirem Reykjavík (1:1 u siebie i 1:2 w meczu wyjazdowym).

4 lipca 2002 roku następnym właścicielem spółki został szwedzki biznesmen polskiego pochodzenia – Les Gondor (vel Leszek Gondorowicz, przed laty taksówkarz z Lipian). Gondor obiecał podźwignąć klub z upadku, jednak były to czcze słowa. W efekcie rozmaitych działań i kolejnych przepychanek z miastem Pogoń została doprowadzona do ruiny. Skutkiem rządów Gondora był spadek z ekstraklasy w 2003 roku. Drużyna grała katastrofalnie, z 30 ligowych spotkań wygrała tylko dwa, a w całym sezonie zdobyła zaledwie 9 punktów.

Dodatkowo klub nie dostał drugoligowej licencji i gdyby nie istniejące od 2002 roku Stowarzyszenie Kibiców Pogoni Szczecin – Pogoń Walcząca, musiałby rozpoczynać rozgrywki od B-klasy. Stowarzyszenie założyło klub Pogoń Szczecin Nowa, który został zgłoszony w Zachodniopomorskim Związku Piłki Nożnej do rozgrywek czwartoligowych.

Kolejnym właścicielem został Antoni Ptak, przedsiębiorca i właściciel Sportowej Spółki Akcyjnej Piotrcovia Piotrków Trybunalski, wcześniej działający w ŁKS i Lechii/Polonii Gdańsk. W 2003 roku Ptak postanowił przenieść z Piotrkowa Trybunalskiego do Szczecina drużynę z II ligową licencją (Piotrcovia) i zmienić jej nazwę na MKS Pogoń Szczecin. Mimo kontrowersji, jakie wywołał ten pomysł w szczecińskim środowisku, przedsiębiorca ze Rzgowa zrealizował swoją koncepcję. Do rejestracji nowej spółki doszło 8 lipca 2003 roku.

Szczecińscy kibice początkowo odnosili się z nieufnością do nowego klubu. Drużyna jednak szybko zaczęła wygrywać w drugiej lidze i w znakomitym stylu awansowała do ekstraklasy w sezonie 2003/2004. Trzon zespołu z Piotrkowa uzupełniono o piłkarzy szczecińskich, co pozwoliło zachodniopomorskim kibicom bardziej identyfikować się z klubem kierowanym przez A. Ptaka.

W sezonie 2004/2005 Pogoń zajęła w ekstraklasie 9 miejsce (na 14 zespołów) i zgłosiła akces do występów w Pucharze Intertoto. W I rundzie wyeliminowała mołdawski Tiligul-Tiras Tiraspol, oto wyniki dwumeczu:

  • 18 czerwca 2005, Tiligul-Tiras Tiraspol – Pogoń Szczecin 0:3
  • 25 czerwca 2005, Pogoń Szczecin – Tilgul Tiraspol 6:2.

W II rundzie Portowcy odpadli w rywalizacji z czeską Sigmą Ołomuniec, uzyskując następujące wyniki:

  • 2 lipca 2005, Sigma Ołomuniec – Pogoń Szczecin 1:0
  • 9 lipca 2005, Pogoń Szczecin – SK Sigma Ołomuniec 0:0

Zima 2005/2006 okazała się dla klubu okresem przełomowym. W związku z niezadowalającymi wynikami drużyny w rundzie jesiennej Ekstraklasy (zespół plasował się na 9 pozycji), Antoni Ptak zdecydował się na sprzedaż większości zawodników i zastąpienie ich graczami brazylijskimi, wyszukiwanymi za oceanem przez syna, Dawida Ptaka. Swą nową koncepcję budowy zespołu Antoni Ptak streścił następująco: „Pogoń będzie brazylijska, albo żadna”[3].

 
Mecz Legii z Pogonią zakończony wynikiem 3:1 (1:1); w ekipie szczecinian na boisko wyszli m.in. Julcimar, Campos, Otávio, Thiago i Tinga (6 maja 2007).

Do końca lutego 2006 r. w klubie zatrudniono kilkunastu piłkarzy z Brazylii. Pogoń Szczecin stała się bodaj jedynym niebrazylijskim klubem na świecie zbudowanym niemal w 100% z zawodników tego kraju. Ewenementem w europejskim futbolu było również „skoszarowanie” drużyny pod Łodzią, w oddalonym od Szczecina niemal o 500 kilometrów[4] Gutowie Małym, gdzie Antoni Ptak wybudował piłkarski ośrodek szkoleniowy. Piłkarze musieli stamtąd dojeżdżać do Szczecina na mecze rozgrywane „u siebie”. Paradoksalnie były to ich najodleglejsze wyjazdy na mecze ligowe.

Kolejnym precedensem w historii szczecińskiego i polskiego futbolu był mecz przeciwko Bełchatowowi (11 kwietnia 2006). Na boisko w Bełchatowie w barwach Pogoni wyszła jedenastka, w składzie której nie było ani jednego Polaka. W bramce stanął słowacki bramkarz Boris Peškovič, a w polu zagrało dziesięciu Brazylijczyków. Mecz zakończył się porażką 0:2[5]. Na koniec rundy wiosennej sezonu 2005/2006 Pogoń zajęła 11 miejsce.

Po nieudanym sezonie 2006/2007 (ostatnie miejsce w tabeli) Antoni Ptak rozpoczął wyprzedaż zawodników. Negocjował sprzedaż klubu z kilkoma podmiotami, rozważał także przeniesienie drużyny do innego miasta – jednakże pod inną nazwą, gdyż prawo do nazwy, herbu i tradycji szczecińskiego klubu należą do Stowarzyszenia Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin.

OdbudowaEdytuj

28 czerwca 2007 r. przedstawiciele Antoniego Ptaka, po długich negocjacjach z udziałem przedstawicieli PZPN, miasta Szczecin nie doszli do porozumienia w sprawie sprzedaży wydzielonej ze spółki-matki sekcji piłkarskiej z miejscem w II lidze. Kupnem zainteresowani byli dwaj zachodniopomorscy przedsiębiorcy: Artur Kałużny (Szczecin, branża gastronomiczna) i Grzegorz Smolny (Złocieniec, branża drzewna).

Przyszli właściciele zapowiedzieli wobec tego powstanie nowej spółki akcyjnej zbudowanej na bazie kibicowskiej Pogoni Nowej Szczecin, do której po wycofaniu się klubu Antoniego Ptaka z rozgrywek, na mocy wcześniej podpisanej umowy powróciło miejsce w IV lidze. 24 lipca utworzono Pogoń Szczecin Spółkę Akcyjną. Udziałowcami spółki zostali Artur Kałużny i Grzegorz Smolny – 50%, Stowarzyszenie Klub Sportowy Pogoń Szczecin Nowa – 25%, Dariusz Adamczuk – 12,5%, Grzegorz Matlak – 12,5%. Stowarzyszenie Morski Klub Sportowy Pogoń Szczecin uzyskując zabezpieczenia formalno-prawne przekazało do nowej spółki prawo do nazwy, barw, herbu i tradycji Pogoni Szczecin[6]. 25 lipca Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Klubu Sportowego Pogoń Szczecin Nowa, podjęło decyzję o przekazaniu do nowo powstałej spółki akcyjnej Pogoń Szczecin sekcji piłkarskiej[7]. 31 lipca, po ostatecznym wycofaniu się Antoniego Ptaka ze szczecińskiej piłki, Zachodniopomorski Związek Piłki Nożnej zdecydował, że nowa spółka Pogoń Szczecin warunkowo wystąpi w rozgrywkach czwartoligowych. Uchwała uprawomocniła się po spełnieniu przez spółkę 7 punktów formalno-prawnych[8].

11 sierpnia 2007 r. Pogoń wystartowała w rozgrywkach IV ligi. Sezon 2007/2008 drużyna zakończyła zwycięsko, a w spotkaniu barażowym dwukrotnie pokonała Zatokę Puck. Dało to Portowcom awans do zreformowanej II ligi.

19 czerwca 2008 poinformowano o rozmowach pomiędzy władzami II ligowej Pogoni Szczecin a właścicielem klubu Dyskobolia Groclin Grodzisk Wielkopolski, Zbigniewem Drzymałą. Miały one na celu przeniesienie drużyny piłkarskiej i miejsca w ekstraklasie z Grodziska do Szczecina, a następnie fuzję obu klubów pod szyldem Pogoni Szczecin. Oznaczałoby to powrót Portowców do ekstraklasy od nowego sezonu. Wskutek silnego sprzeciwu stowarzyszeń kibiców 30 czerwca przerwano negocjacje. Rozmowy o fuzji obu klubów zakończyły się fiaskiem.

Na półmetku sezonu 2008/2009 Pogoń Szczecin zajmowała 4. lokatę, sezon Portowcy zakończyli na 2. miejscu II ligi grupy zachodniej, awansując do I ligi. Bilans spotkań: 18 zwycięstw, 8 remisów, 8 porażek.

Powrót do Ekstraklasy i dalsze lataEdytuj

10 kwietnia 2012 trenerem Pogoni Szczecin został Ryszard Tarasiewicz[9]. Grająca wówczas w I lidze Pogoń wywalczyła pod jego wodzą awans do Ekstraklasy[10], jednak kontraktu z Tarasiewiczem nie przedłużono. Nowym szkoleniowcem został Artur Skowronek[11], a 19 marca 2013 r. jego następcą został Dariusz Wdowczyk[12]. W swoim jubileuszowym, czterdziestym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej Pogoń zajęła 12 miejsce.

W 2013 roku klub obchodził także swoje 65-lecie. Z tej okazji 10 lipca zorganizowano towarzyski mecz z Olympique Lyon, który zakończył się wynikiem 0:0[13].

Od czasu wprowadzenia w sezonie 2013/2014 systemu rozgrywek nazywanego ESA 37 (po rozegraniu przez 16 klubów 30 kolejek ligowych następuje podział na dwie grupy po osiem klubów, które rozgrywają rundę finałową systemem każdy z każdym po jednym meczu) Pogoń zaczęła regularnie zdobywać miejsce w finałowej grupie mistrzowskiej. W sezonie 2013/2014 napastnik Pogoni Marcin Robak został królem strzelców ekstraklasy (22 bramki, z czego 21 w Pogoni, pierwszą zdobył dla Piasta Gliwice). W rundzie zasadniczej sezonu 2015/2016 Pogoń zajęła nawet 3. miejsce. Natomiast w rundzie finałowej zespół zawsze grał słabo i w istocie nie podejmował walki o wyższe pozycje, zawsze spadał w tabeli, a trenerzy eksperymentowali ze składem. W efekcie w latach 2014 i 2015 Pogoń nie wygrała ani jednego meczu w finałowej grupie mistrzowskiej, w roku 2016 dwa, a w roku 2017 jeden. Było to dostrzegane przez komentatorów i kibiców i spotykało się z powszechną krytyką.[14][15].

Objęcie funkcji trenera Pogoni na początku sezonu 2017/2018 przez Macieja Skorżę zakończyło się spektakularną klapą - zespół, który od kilku lat plasował się w górnej połówce tabeli, a jego skład nie uległ zasadniczym zmianom, zaczął przegrywać mecz za meczem i po 15 kolejkach miał na koncie tylko 2 zwycięstwa, 3 remisy i aż 10 porażek. Wówczas funkcję trenera zajmującej ostatnie miejsce w ekstraklasie Pogoni objął Niemiec Kosta Runjaić i wyprowadził zespół z kryzysu: Pogoń pod jego kierownictwem w pozostałej części sezonu uzyskała 10 zwycięstw, 6 remisów i 6 porażek i wprawdzie po raz pierwszy znalazła się w grupie spadkowej, ale utrzymała się bez trudu w ekstraklasie (11. miejsce). W następnym sezonie zespół powrócił do górnej części tabeli, a pozytywnie oceniany trener Kosta Runjaić podpisał długoterminowy kontrakt. [16]. Jednocześnie rozpoczęła się budowa praktycznie nowego stadionu dla Pogoni, poprzez sukcesywną rozbiórkę starych trybun i budowę na ich miejsce nowych [17][18] . Według umowy inwestycja ma zostać zakończona w 2022 roku.

Trenerzy Pogoni SzczecinEdytuj

Lp. Imię i nazwisko Okres trenowania Pogoni
1.
Jan Dixa
1950
1950
2.
Kazimierz Chrostek
1951
1952
3.
Zygmunt Czyżewski
1953
1953
4.
Henryk Wielga
1954
1954
5.
Mieczysław Matyas
1955
31 maja 1956
6.
Florian Krygier
1 czerwca 1956
31 grudnia 1958
7.
Edward Brzozowski
1 stycznia 1959
31 grudnia 1959
8.
Florian Krygier
1 stycznia 1960
30 września 1960
9.
Edward Brzozowski
1 października 1960
31 grudnia 1961
10.
Zygmunt Czyżewski
1 stycznia 1962
30 czerwca 1963
11.
Marian Suchogórski
1 lipca 1963
30 czerwca 1965
12.
Stefan Żywotko
1 lipca 1965
31 grudnia 1969
13.
Eugeniusz Ksol
1 stycznia 1970
30 czerwca 1970
14.
Karel Kosarz
1 lipca 1970
30 czerwca 1972
15.
Edmund Zientara
1 lipca 1972
30 czerwca 1975
16.
Bogusław Hajdas
1 lipca 1975
30 czerwca 1977
17.
Aleksander Mandziara
1 lipca 1977
30 czerwca 1978
18.
Hubert Fiałkowski
1 lipca 1978
31 grudnia 1978
19.
Konstanty Pawlikaniec
1 stycznia 1979
30 września 1979
20.
Jerzy Kopa
1 października 1979
30 czerwca 1982
21.
Eugeniusz Ksol
1 lipca 1982
19 marca 1985
22.
Maciej Hejn
20 marca 1985
30 czerwca 1985
23.
Leszek Jezierski
28 lipca 1985
30 czerwca 1987
24.
Jan Jucha
1 lipca 1987
19 marca 1988
25.
Jerzy Jatczak
20 marca 1988
30 czerwca 1988
26.
Lesław Ćmikiewicz
1 lipca 1988
10 kwietnia 1989
27.
Eugeniusz Ksol
11 kwietnia 1989
18 października 1989
28.
Włodzimierz Obst
19 października 1989
30 czerwca 1990
29.
Aleksander Brożyniak
1 lipca 1990
31 października 1990
30.
Jerzy Jatczak
1 listopada 1990
31 grudnia 1990
31.
Eugeniusz Różański
1 stycznia 1991
20 lutego 1992
32.
Leszek Jezierski
21 lutego 1992
30 czerwca 1992
33.
Romuald Szukiełowicz
1 lipca 1992
31 grudnia 1993
34.
Jerzy Kasalik
1 stycznia 1994
31 grudnia 1994
35.
Orest Lenczyk
1 stycznia 1995
30 czerwca 1995
36.
Janusz Pekowski
1 lipca 1995
30 czerwca 1996
37.
Romuald Szukiełowicz
1 lipca 1996
30 czerwca 1997
Lp. Imię i nazwisko Okres trenowania Pogoni
38.
Bogusław Baniak
Wiktor Mazurek
1 lipca 1997
6 kwietnia 1999
39.
Leszek Jezierski
Jan Jucha
7 kwietnia 1999
31 maja 1999
40.
Albin Mikulski
1 lipca 1999
14 kwietnia 2000
41.
Mariusz Kuras
15 kwietnia 2000
30 czerwca 2000
42.
Janusz Wójcik
1 lipca 2000
20 lipca 2000
43.
Edward Lorens
20 lipca 2000
28 kwietnia 2001
44.
Mariusz Kuras
29 kwietnia 2001
13 czerwca 2002
45.
Albin Mikulski
14 czerwca 2002
31 sierpnia 2002
46.
Jerzy Wyrobek
4 września 2002
30 czerwca 2003
47.
Bogusław Baniak
1 lipca 2003
30 czerwca 2004
48.
Pavel Malura
1 lipca 2004
9 sierpnia 2004
49.
Bogusław Baniak
10 sierpnia 2004
7 października 2004
50.
Bohumil Páník
8 października 2004
10 maja 2005
51.
Bogusław Pietrzak
11 maja 2005
22 sierpnia 2005
52.
Bohumil Páník
23 sierpnia 2005
15 lutego 2006
53.
José Carlos Serrão
16 lutego 2006
8 marca 2006
54.
Bohumil Páník
8 marca 2006
17 kwietnia 2006
55.
Mariusz Kuras
18 kwietnia 2006
20 grudnia 2006
56.
Libor Pala
21 grudnia 2006
20 marca 2007
57.
Bogusław Baniak
21 marca 2007
30 czerwca 2007
58.
Marcin Kaczmarek
1 lipca 2007
29 listopada 2007
59.
Mariusz Kuras
30 listopada 2007
14 września 2008
60.
Piotr Mandrysz
15 września 2008
16 sierpnia 2010
61.
Maciej Stolarczyk
17 sierpnia 2010
9 listopada 2010
62.
Artur Płatek
10 listopada 2010
30 maja 2011
63.
Jerzy Rot
31 maja 2011
11 czerwca 2011
64.
Marcin Sasal
12 czerwca 2011
7 kwietnia 2012
65.
Ryszard Tarasiewicz
10 kwietnia 2012
10 czerwca 2012
66.
Artur Skowronek
11 czerwca 2012
19 marca 2013
67.
Dariusz Wdowczyk
20 marca 2013
21 października 2014
68.
Ján Kocian
22 października 2014
8 kwietnia 2015
69.
Czesław Michniewicz
9 kwietnia 2015
23 maja 2016
70.
Kazimierz Moskal
24 maja 2016
4 czerwca 2017
71.
Maciej Skorża
5 czerwca 2017
30 października 2017
72.
Kosta Runjaić
6 listopada 2017

SukcesyEdytuj

W krajuEdytuj

Na arenie międzynarodowejEdytuj

JuniorzyEdytuj

  • mistrz Polski juniorów starszych (1x) – 1986
  • wicemistrz Polski juniorów starszych (3x) – 1965, 2016, 2017
  • trzecie miejsce w mistrzostwach Polski juniorów starszych (4x) – 1960, 2008, 2012, 2014
  • trzecie miejsce w mistrzostwach Polski juniorów młodszych (1x) – 2002

Królowie strzelców PogoniEdytuj

Liga, sezon Imię i nazwisko Liczba bramek
I liga 1962/1963 Marian Kielec 18
I liga 1986/1987 Marek Leśniak 24
II liga 1990/1991 Robert Dymkowski 21
Ekstraklasa 2013/2014 Marcin Robak 21[19]

Sztab trenerskiEdytuj

 
Budynek klubowy
Funkcja Imię i nazwisko
Trener   Kosta Runjaić
II trener   Dietmar Brehmer
Asystent   Robert Kolendowicz
Szef banku informacji   Sławomir Rafałowicz
Trener bramkarzy   Andrzej Krzyształowicz
Trener ds. przygotowania fizycznego   Rafał Buryta
Kierownik drużyny   Daniel Strzelecki
Lekarz   Bartosz Paprota
Lekarz   Mariusz Pietrzak
Fizjoterapeuta   Dariusz Dalke
Masażysta wakat
Masażysta   Paweł Bogucki
Dietetyk   Katarzyna Piotrowska

PiłkarzeEdytuj

Obecny składEdytuj

Stan na 2 września 2019[20]
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Dante Stipica
2 OB   Jakub Bartkowski
7 NA   Michális Maniás
8 PO   Damian Dąbrowski
9 NA   Adam Frączczak (kapitan)
10 PO   Srđan Spiridonović
11 NA   Soufian Benyamina
13 OB   Konstandinos Triandafilopulos
14 PO   Kamil Drygas (wicekapitan)
15 OB   Hubert Matynia
16 PO   Santeri Hostikka
17 PO   Zvonimir Kožulj
18 NA   Adam Buksa
22 OB   David Stec
23 OB   Benedikt Zech
Nr Poz. Piłkarz
26 BR   Jakub Bursztyn
27 PO   Sebastian Kowalczyk (2. wicekapitan)
28 PO   Tomás Podstawski
29 NA   Marcin Listkowski
33 OB   Mariusz Malec
34 PO   Iker Guarrotxena
54 PO   Maciej Żurawski
55 OB   Igor Łasicki
61 PO   Kacper Smoliński
63 NA   Hubert Turski
64 PO   Kacper Kozłowski
67 BR   Jędrzej Grobelny
68 BR   Nikodem Sujecki
71 PO   Marcel Wędrychowski
77 OB   Ricardo Nunes

WypożyczeniEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
NA   Adrian Benedyczak (we Chrobrym Głogów)
PO   Dawid Błanik (w Odrze Opole)

Numery zastrzeżoneEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
5 PO   Edi Andradina[21]
78 NA   Olgierd Moskalewicz[21]

Piłkarze Pogoni w Reprezentacji PolskiEdytuj

Pełna lista piłkarzy z Pogoni Szczecin, którzy wystąpili w meczach seniorskiej Reprezentacji Polski[22].

Stan na 26 marca 2017 roku
Lp. Imię i nazwisko Lata gry Występów Goli Turnieje
1. Marian Kielec 1962 1 0
2. Waldemar Folbrycht 1968 1 0
3. Ryszard Mańko 1970 1 0
4. Zenon Kasztelan 1973 6 1
5. Henryk Wawrowski 1974–1978 25 0 IO 1976
6. Czesław Boguszewicz 1976 2 0
7. Adam Kensy 1983 3 0
8. Krzysztof Urbanowicz 1983–1984 4 0
9. Marek Ostrowski 1983–1987 33 1 MŚ 1986
10. Kazimierz Sokołowski 1985–1986 2 0
11. Marek Leśniak 1986–1987 10 5
12. Marek Szczech 1987 2 0
13. Dariusz Adamczuk 1992 3 0 IO 1992
14. Waldemar Jaskulski 1993–1995 10 1
15. Dariusz Szubert 1994 3 0
16. Maciej Stolarczyk 1994–2002 3 0
17. Radosław Majdan 2000 1 0
18. Paweł Drumlak 2002 1 0
19. Przemysław Kaźmierczak 2005 3 0
20. Marcin Robak 2013–2014 5 0
21. Wojciech Golla 2014 1 0
W sumie: 120 8

Piłkarze Pogoni w innych reprezentacjachEdytuj

Pełna lista piłkarzy z Pogoni Szczecin, którzy wystąpili w meczach seniorskich reprezentacji swoich krajów[23].

Stan na 29 maja 2019 roku
Lp. Imię i nazwisko Reprezentacja Lata gry Występów Goli Turnieje
1. Dickson Choto   Zimbabwe 2002 1 0
2. Sergei Mošnikov   Estonia 2012 5 0
3. Dušan Perniš   Słowacja 2013 1 0
4. Ádám Gyurcsó   Węgry 2016–2017 6 2
5. Wladimer Dwaliszwili   Gruzja 2016 1 0
6. Spas Delew   Bułgaria 2016–2019 12 2
7. Lasza Dwali   Gruzja 2017–2018 7 1
W sumie: 32 5

Najwięcej meczów w barwach PogoniEdytuj

Stan na koniec sezonu 2018/2019

Lp. Imię i nazwisko Występów Pierwszy i ostatni mecz w Pogoni
1.   Mariusz Kuras 486 1983–1999
2.   Leszek Wolski 462 1971–1987
3.   Andrzej Miązek 449 1983–1997
4.   Zenon Kasztelan 368 1965–1982
5.   Robert Dymkowski 347 1990–2002
Grający w sezonie 2018/2019[24] Pierwszy mecz
  Adam Frączczak 253 2011
  Sebastian Rudol 139 2013
  Ricardo Nunes 138 2014
  Kamil Drygas 107 2016

Najwięcej goli w barwach PogoniEdytuj

Stan na koniec sezonu 2018/2019

Lp. Imię i nazwisko Goli Pierwszy i ostatni mecz w Pogoni
1.   Marian Kielec 120 1959–1979
  Robert Dymkowski 120 1990–2002
3.   Leszek Wolski 115 1971–1987
4.   Olgierd Moskalewicz 92 1991–2010
5.   Marek Leśniak 83 1982–1988
Grający w sezonie 2018/2019[25] Pierwszy mecz
  Adam Frączczak 64 2011
  Kamil Drygas 21 2016
  Adam Buksa 15 2018
  Spas Delew 12 2016

Pogoń w EkstraklasieEdytuj

Stan na koniec sezonu 2018/2019

Sezony Mecze Z R P B+ B– +/–
46 1380 445 391 544 1616 1886 –270

Pogoń zajmuje 7. miejsce w tabeli wszech czasów Ekstraklasy.

Jubileuszowe mecze w EkstraklasieEdytuj

Lp Data Mecz Wynik
1 1959-03-1515 marca 1959 Pogoń SzczecinGwardia Warszawa 0:1
100 1964-08-3030 sierpnia 1964 Pogoń SzczecinOdra Opole 3:1
500 1982-03-066 marca 1982 Bałtyk GdyniaPogoń Szczecin 0:0
1000 2001-11-2424 listopada 2001 Wisła KrakówPogoń Szczecin 1:0

Jubileuszowe gole w EkstraklasieEdytuj

Lp Data Strzelec bramki Mecz Wynik
1 1959-03-2222 marca 1959 Stanisław Mielniczek Górnik ZabrzePogoń Szczecin 3:1
100 1964-03-1515 marca 1964 Bogdan Maślanka Pogoń SzczecinLech Poznań 1:1
500 1978-08-2626 sierpnia 1978 Leszek Wolski Pogoń SzczecinArka Gdynia 4:0
1000 1996-04-033 kwietnia 1996 Andrzej Rycak Pogoń SzczecinSiarka Tarnobrzeg 3:0
1500 2017-04-088 kwietnia 2017 Adam Frączczak Pogoń SzczecinArka Gdynia 5:1

Pogoń w rozgrywkach europejskichEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Przeciwnik Dom Wyjazd Ogólnie
1965 Puchar Intertoto Grupa B4   BSG Chemie Leipzig 1–3 0–1 4. miejsce
  Slovnaft Bratysława 2–3 0–4
  NK Zagreb 3–0 0–2
1976 Puchar Intertoto Grupa 8   Östers Växjö 0–1 0–1 3. miejsce
  Belenenses Lizbona 2–2 0–2
  Næstved BK 3–0 1–1
1977 Puchar Intertoto Grupa 10   SK Sturm Graz 1–0 0–0 1. miejsce
  KB Kopenhaga 2–2 1–1
  Chenois Genewa 6–1 1–0
1982 Puchar Intertoto Grupa 7   Brage Borlaenge 1–0 0–2 2. miejsce
  Sparta Praga 2–0 0–1
  Wiener SC 3–3 4–3
1983 Puchar Intertoto Grupa 3   Werder Brema 2–1 0–4 1. miejsce
  Malmö FF 2–0 1–2
  FC Sankt Gallen 1–1 3–3
1984/85 Puchar UEFA 1R   1. FC Köln 0–1 1–2 1–3
1987 Puchar Intertoto Grupa 2   Hammarby Sztokholm 3–0 3–2 1. miejsce
  FC La Chaux-de-Fonds 6–3 4–0
  1. FC Magdeburg 3–1 1–2
1987/88 Puchar UEFA 1R   Hellas Verona 1–1 1–3 2–4
1988 Puchar Intertoto Grupa 9   Grasshopper Club Zürich 0–0 0–1 3. miejsce
  Östers Växjö 2–0 0–0
  Pécsi Mecsek FC 0–0 1–3
1993 Puchar Intertoto Grupa 3   FC Lausanne-Sport 0–4 4. miejsce
  IFK Norrköping 1–4
  FC København 4–1
  Austria Wiedeń 0–2
1995 Puchar Intertoto Grupa 8   AS Cannes 1–2 5. miejsce
  Farul Konstanca 1–2
  Dniapro Mohylew 3–3
  FK Bečej 1–2
2001/02 Puchar UEFA 1R   Fylkir Reykjavik 1–1 1–2 2–3
2005 Puchar Intertoto 1R   Tiligul-Tiras Tyraspol 6–2 3–0 9–2
2R   Sigma Ołomuniec 0–0 0–1 0–1

Właściciele i sponsorzyEdytuj

Władze Pogoni Szczecin SAEdytuj

Prezes zarządu: Jarosław Mroczek
Wiceprezes zarządu: Tomasz Adamczyk
Dyrektor sportowy: Dariusz Adamczuk
Dyrektor ds. Bezpieczeństwa i Organizacji: Konrad Szczawiński
Rzecznik Prasowy: Krzysztof Ufland

Struktura własnościowaEdytuj

  • 74,72% – EPA sp. z o.o.
  • 15,11% – Grzegorz Smolny
  • 9,72% – Artur Kałużny
  • 0,45% – Stowarzyszenie Kibiców Pogoń Nowa/Stowarzyszenie MKS Pogoń Szczecin

SponsorzyEdytuj

Sponsor główny: Grupa Azoty
Sponsorzy strategiczni: Miasto Szczecin, Polska Żegluga Morska, Bosman, Port Szczecin-Świnoujście
Sponsorzy techniczni: Zina
Sponsorzy ligi: Lotto, nc+
Pozostali sponsorzy: Pomorze Zachodnie, Unity Line, Żegluga Polska, Drobimex Sp. z o.o., ZAPOL, Szczecińska Energetyka Cieplna, Zakład Wodociągów i Kanalizacji Szczecin, Energopol

KibiceEdytuj

Kibice Pogoni Szczecin zrzeszeni są w kilku fan klubach, m.in.:

Kibice Pogoni Szczecin od połowy lat 70 XX wieku z przerwami[26] przyjaźnili się z fanami Legii Warszawa. Zgoda została zakończona 27 września 2013 roku[27].

Jako ogół, za aktywny i zorganizowany doping wyróżnieni zostali dwukrotnie nagrodami głównymi w I i II edycji konkursu Orange Fair Play – za rundę wiosenną sezonu 2004/2005 i rundę jesienną sezonu 2005/2006.

 

Przedstawiciele sympatyków Pogoni byli jednymi z założycieli Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców, a Robert Jacoszek ze Stowarzyszenia Kibiców Pogoni Szczecin „Portowcy” został członkiem pierwszego zarządu Związku.

Pogoń Szczecin NowaEdytuj

5 maja 2003 (według innych źródeł w marcu 2003) Stowarzyszenie Kibiców „Pogoń Walcząca” założyło jednosekcyjny klub piłkarski Pogoń Nowa Szczecin, początkowo zgłoszony w ZZPN do rozgrywek czwartoligowych w sezonie 2003/2004. Po przeniesieniu w tym samym roku do Szczecina przez Antoniego Ptaka Piotrcovii Piotrków Trybunalski i zmianie jej nazwy na Pogoń Szczecin, miejsce Pogoni Nowej w IV lidze kibice przekazali rezerwom drugoligowca. Pogoń Nowa skupiła się na prowadzeniu drużyn młodzieżowych (początkowo po dwie drużyny juniorów i trampkarzy). W roku 2004 zespół prowadzony przez Włodzimierza Obsta w walce o ćwierćfinał mistrzostw Polski juniorów starszych pokonał faworyzowaną drużynę Lecha Poznań.

Przed sezonem 2006/2007 Pogoń Nowa chciała wystąpić w IV lidze w miejsce rezerw MKS Pogoń SSA, na prowadzenie których zarząd należącej do Antoniego Ptaka spółki próbował pozyskać finanse z miejskiej kasy. Do porozumienia nie doszło i od 26 sierpnia 2006 r. klub prowadził także drużynę seniorów, występującą początkowo w zachodniopomorskiej B-klasie. Działaczami klubu i zarazem piłkarzami tego zespołu zostali były reprezentant Polski Dariusz Adamczuk oraz były pierwszoligowiec Grzegorz Matlak. Drużyna rozgrywała mecze na boisku nr 2 stadionu im. Floriana Krygiera. Za cel w sezonie 2006/2007 postawiono awans do A-klasy. Udało się go wywalczyć, wygrywając 21 spotkań, jedno remisując (bilans bramek 146:12, najwyższe zwycięstwa: na własnym boisku 18:0, na wyjeździe 9:0). W meczach gościnnie występowali znakomici przed laty piłkarze Pogoni, zasłużeni dla klubu: Zenon Kasztelan, Zbigniew Kozłowski, Mariusz Kuras, Andrzej Rycak i Adam Kensy.

24 lipca 2007 na bazie dotychczasowej Pogoni Szczecin Nowej, przy współpracy ze szczecińskimi biznesmenami Arturem Kałużnym i Grzegorzem Smolnym powołano Pogoń Szczecin Spółkę Akcyjną. 25 lipca 2007 r. Pogoń Nowa przekazała nowej spółce sekcję piłkarską. Od tej pory spółka kontynuuje tradycje Pogoni Szczecin.

Na początku czerwca 2008 r. ze Stowarzyszenia odszedł Dariusz Adamczuk.

26 czerwca Pogoń Nowa wydała oświadczenie w sprawie propozycji przeniesienia spółki Groclin Dyskobolia SSA do Szczecina. Pomysł ten nie znalazł akceptacji Stowarzyszenia, co przyczyniło się do zerwania rozmów przedstawicieli Pogoni Szczecin ze Zbigniewem Drzymałą.

HymnEdytuj

Autorem hymnu Pogoni Szczecin jest thrashmetalowy zespół muzyczny Quo Vadis. Hymn My Portowcy miał swoją premierę przed meczem ze Stalą Szczecin, 10 maja 2008 roku.

Pełna wersja hymnu Hymn odtwarzany przed każdym meczem

My Portowcy, my Portowcy,
granatowo-bordowa krew.
W naszych sercach zawsze Pogoń jest,
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
nasz charakter siłą jest.
Pomorza Duma i honor nasz,
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
jeden-dziewięć-cztery-osiem
naszej historii to początek jest
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
z Pogonią na dobre i złe,
kibice z Grodu Gryfa jednoczą się
Pogoń Szczecin MKS.
To my!

Pogoń Szczecin MKS.
To my!

Pogoń Szczecin MKS.
To my!

My Portowcy, my Portowcy,
granatowo-bordowa krew.
W naszych sercach zawsze Pogoń jest,
Pogoń Szczecin MKS.

My Portowcy, my Portowcy
nasz charakter siłą jest.
Pomorza Duma i honor nasz,
Pogoń Szczecin MKS.
To my!

Szczeciński zespół już wcześniej komponował z myślą o Dumie Pomorza - w 2002 roku powstał utwór Pogoń Szczecin wita was, odtwarzany w latach 2002–2008 przed meczami podczas wejścia piłkarzy na murawę.

Podczas meczów domowych Pogoni wraz z pierwszym gwizdkiem sędziego oraz po każdej strzelonej przez gospodarzy bramce na stadionie rozlega się dźwięk syreny okrętowej, mającej symbolizować związki klubu z portem[28]. Oprócz tego po bramkach Pogoni z głośników rozlega się utwór I will survive w wykonaniu zespołu Hermes House Band (cover utworu autorstwa Glorii Gaynor).

Barwy, herb i strój klubowyEdytuj

Podstawowy strój sportowy w którym występują piłkarze Pogoni Szczecin jest odzwierciedleniem barw z herbu Szczecina i flagi miasta Szczecina, pierwotnie czerwonych i niebieskich lub obecnie granatowych i bordowych. Od 2015 roku stroje to ponownie tzw. pasiaki; klub zrezygnował z jednolitych granatowych kompletów i wrócił do historycznych koszulek „Portowców” oraz klubowych barw[29][30]. Producentami strojów klubu na przestrzeni lat były m.in. firmy sportowe: Uhlsport, Adidas, Lotto, Nike, ZINA[31]. Tradycyjnie koszulka ozdobiona jest też herbem klubowym, w trójkątną tarczę stożkiem skierowanym w dół, na którym widnieje złota ukoronowana głowa gryfa otoczona wieńcem ze stylizowanych gałązek oliwnych, napis „Pogoń” oraz data założenia „1948”[32]. Herb klubu został zarejestrowany w 2005 roku w urzędzie patentowym[33].

Ponieważ w herbie Szczecina i godle klubu widnieje głowa pomorskiego gryfa, maskotką Pogoni jest Gryfus, czerwony pomorski gryf ubrany w klubowe barwy. Pogoń Szczecin była pierwszym klubem ekstraklasy, który z inicjatywy kibiców wprowadził na swój stadion maskotkę.[34]

StadionEdytuj

Pogoń swoje mecze w Szczecinie rozgrywa na Stadionie Miejskim. Pojemność stadionu wynosi 18 027 miejsc (1572 pod zadaszeniem i 1000 w sektorze kibiców przyjezdnych). W 2009 roku wybudowano sektor 24, czyli budynek VIP. Obiekt dysponuje sztucznym oświetleniem o natężeniu 2300 luksów i podgrzewaną płytą głównego boiska o wymiarach 105 × 68 metrów. Najbardziej zagorzali sympatycy Dumy Pomorza, zwykli dopingować swoją drużynę na sektorach 10, 11 i 12, czyli na tak zwanym „młynie”. Sektory 17, 18 i 19 to sektory rodzinne, natomiast sektor 23, to sektor kibiców gości. Z użytku wyłączona jest dolna część sektorów 1, 2 i 9 (z powodu umieszczonych na nich reklam sponsorów), 15, część sektorów 3 i 6 (oszczędności), oraz sektor 22 będący buforem pomiędzy kibicami gospodarzy i gości. Obecnie dla kibiców gospodarzy dostępnych jest 13637 miejsc. Na stadionie Pogoni, wszystkie miejsca są siedzące.

Pogoń II SzczecinEdytuj

  Pogoń II Szczecin
Barwy granatowo-bordowe
Liga III liga, CLJ
Adres 71-102 Szczecin, ul. Karłowicza 28
Stadion Boisko nr 2 przy Stadionie im. Floriana Krygiera
Szczecin
Trener Paweł Sikora
 
 
 
 
 
Stroje
domowe
 
 
 
 
 
Stroje
wyjazdowe

Oprócz pierwszej drużyny Pogoń posiada zespół rezerw występujący w rozgrywkach III ligi oraz Centralnej Ligi Juniorów. Trzon tej drużyny stanowią piłkarze w młodym wieku uzupełniani w meczach piłkarzami pierwszej drużyny.

Sztab trenerskiEdytuj

Funkcja Imię i nazwisko Obywatelstwo
trener II zespołu Paweł Cretti   Polska

PiłkarzeEdytuj

Zawodnicy drużyny rezerw grający w rundzie wiosennej 2019 w III lidze, niebędący częścią pierwszej drużyny.

Nr Poz. Piłkarz
BR   Daniel Kusztan
OB   Jakub Kuzko
OB   Paweł Marczuk
OB   Fabian Pach
OB   Dawid Rezaeian
OB   Jan Sieracki
OB   Kryspin Szcześniak
PO   Błażej Chouwer
PO   Michał Graczyk
Nr Poz. Piłkarz
PO   Oskar Kalenik
PO   Jakub Paprzycki
PO   Daniel Pietraszkiewicz
PO   Jowin Radziński
PO   Marcel Wędrychowski
NA   Oskar Furst
NA   Dawid Krzyżaniak
NA   Szymon Modrzewski
NA   Hubert Turski
Rok Liga Miejsce ↑↓
2001/02 IV liga 6
2002/03 IV liga 3
2003/04 IV liga 2
2004/05 III liga 14
2005/06 IV liga 7
2006/07 IV liga 11
2007/08 A klasa 2
2008/09 Klasa okręgowa 9
2009/10 Klasa okręgowa 2
2010/11 V liga 1
2011/12 IV liga 2
2012/13 III liga 12
2013/14 III liga 7
2014/15 III liga 10
2015/16 III liga 6
2016/17 III liga 13
2017/18 III liga 10
2018/19 III liga

PrzypisyEdytuj

  1. Mistrzostwa Polski 1920 – 2017: Medaliści (pol.). [dostęp 17 października 2017].
  2. Mistrzostwa Polski 1920 – 2017: Tabela wszech czasów Ekstraklasy (1927-2017) (pol.). [dostęp 17 października 2017].
  3. Nowy Dziennik, 22.04.2006; [1].
  4. według serwisu Google Maps.
  5. Maciej Kusina, GKS Bełchatów 2-0 Pogoń Szczecin, 90minut.pl [dostęp 2017-05-08].
  6. pogononline.pl: Grzegorz Matlak: Jesteśmy gwarantem dla każdej ze stron.
  7. ligowiec.net: Pogoń Nowa przekazała sekcję piłkarską spółce.
  8. ligowiec.net: Pogoń zagra w IV lidze.
  9. Ryszard Tarasiewicz trenerem Pogoni.
  10. Pogoń w ekstraklasie! Wygraliśmy awans po pięciu latach!
  11. gazeta.pl:Artur Skowronek nowym trenerem Pogoni!
  12. Dariusz Wdowczyk trenerem Pogoni (pol.). 2012-03-20. [dostęp 2013-03-20].
  13. Pogoń Szczecin 0-0 Olympique Lyonnais (pol.). [dostęp 2013-07-13].
  14. Mateusz Kasprzyk, Pogoń Szczecin i reforma ESA 37: tego klienta nie obsługujemy., szczecin.wyborcza.pl, 17 maja 2017 [dostęp 2017-05-17].
  15. Leżak, drink, relaks, czyli Pogoń Szczecin w rundzie finałowej, weszlo.com, 10 czerwca 2017 [dostęp 2019-05-26] (ang.).
  16. i, Kosta Runjaic na kolejne trzy lata w Pogoni. "Jestem tutaj szczęśliwy", Głos Szczeciński, 8 marca 2019 [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  17. i, Nowy stadion w Szczecinie. Umowa podpisana! "Dotrzymamy terminów" [ZDJĘCIA, WIDEO], Głos Szczeciński, 8 marca 2019 [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  18. Bogna Skarul, Nowy stadion w Szczecinie. Ruszyła budowa! Już oficjalnie, Głos Szczeciński, 21 marca 2019 [dostęp 2019-05-26] (pol.).
  19. Piłkarz zdobył w sezonie Ekstraklasy 22 bramki, w tym 21 w barwach Pogoni i 1 w barwach Piasta, gdzie rozegrał pierwsze 3 mecze, zanim został kupiony przez Pogoń.
  20. Pierwszy zespół – Pogoń Szczecin (pol.). pogonszczecin.pl. [dostęp 9 lutego 2018].
  21. a b Dalej będzie robił to, co kocha (pol.). Pogoń Szczecin, 2013-11-13. [dostęp 2013-11-13].
  22. Wszyscy Portowcy w kadrze. Pogoń Szczecin SA, 2013-11-15. [dostęp 2013-12-15].
  23. National Football Teams. [dostęp 2016-03-25].
  24. Minimum 100 występów.
  25. Minimum 10 bramek.
  26. Historia Legii: Odnowienie zgody z Pogonią.
  27. Dlaczego padła zgoda Legia – Pogoń?. 2013-09-29. [dostęp 2013-10-20].
  28. Efektowny debiut syreny okrętowej na stadionie Pogoni. DumaPomorza.pl, 2017-04-08. [dostęp 2018-06-16].
  29. wszczecinie.pl-„Pasiaki” Pogoni Szczecin. Kiedy zobaczymy nowe stroje?
  30. szczecin.sport.pl-To już pewne: Pogoń na Lecha z nowym kompletem strojów
  31. GS24-Nowe szaty Pogoni Szczecin
  32. Jak przez 65 lat zmieniał się herb Pogoni?: Wieniec na ćwierćwiecze klubu (pol.). [dostęp 16 października 2017].
  33. Jak przez 65 lat zmieniał się herb Pogoni?: Pogoń biała, żółta czy złota? (pol.). [dostęp 16 października 2017].
  34. Krzysztof Kowalski, Maskotki T-Mobile Ekstraklasy: Gryfus (Pogoń Szczecin), Gol24, 6 listopada 2012 [dostęp 2019-07-14] (pol.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj