Otwórz menu główne

Ryszard Szurkowski

polski kolarz szosowy, olimpijczyk

Ryszard Jan Szurkowski (ur. 12 stycznia 1946 w Świebodowie) – jeden z najwybitniejszych w historii polskich kolarzy szosowych, dwukrotny wicemistrz olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata, najbardziej znany ze zdominowania przez kilka lat z rzędu Wyścigu Pokoju, trzykrotny mistrz świata amatorów oraz dwunastokrotny mistrz Polski[1], poseł na Sejm PRL IX kadencji, trener, działacz sportowy, handlowiec, były prezes Polskiego Związku Kolarskiego.

Ryszard Szurkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1946-01-1212 stycznia 1946
Świebodów
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Okres od 1985-10-1313 października 1985
do 1989-06-033 czerwca 1989
Przynależność polityczna poseł bezpartyjny
Trener Ryszard Swat,
Mieczysław Żelaznowski,
Henryk Łasak
Klub LZS Milicz (1966–1968),
Radomiak Radom (1966),
Dolmel Wrocław (1968–1978),
FSO Warszawa (1979),
Polonez Warszawa (1979–1982)
Wzrost 173 cm
Państwo  Polska
Pseudonim Bibi
Dyscypliny kolarstwo szosowe,
kolarstwo przełajowe,
kolarstwo torowe[a]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
srebro Monachium 1972 kolarstwo
(Druż. na czas)
srebro Montreal 1976 kolarstwo
(Druż. na czas)
Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
złoto Barcelona 1973 Start wspólny (A)
złoto Barcelona 1973 Druż. na czas
złoto Yvoir 1975 Druż. na czas
srebro Montreal 1974 Start wspólny (A)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Pochodzi z Dolnego Śląska, gdzie się urodził jako syn wielodzietnej rodziny Mariana i Marii z domu Dinwebel[1]. Ukończył liceum ogólnokształcące we Wrocławiu (1975), a następnie Akademię Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (1984). Z wykształcenia jest nauczycielem wychowania fizycznego oraz trenerem kolarstwa.

Kolarstwo zaczął uprawiać w Miliczu. Samouk i naturalny talent kolarski. W zawodach kolarskich startował od 1963, początkowo jako niezrzeszony amator. Po odbyciu służby wojskowej, za namową starszego brata Czesława postanowił kontynuować swoją karierę, kierując się do klubu KS „Dolmel” Wrocław[2]. Pierwszymi sukcesami było mistrzostwo Polski w kolarstwie przełajowym, wicemistrzostwo Polski w wyścigu górskim oraz 4. miejsce w mistrzostwach Polski w wyścigu ze startu wspólnego w 1968.

Zauważony przez trenera kadry narodowej szosowców Henryka Łasaka oraz lekarza reprezentacji Zbigniewa Rusina został ostatecznie kolarzem szosowym, będąc od 1969 członkiem kadry narodowej, kiedy to po raz pierwszy wystartował w Wyścigu Pokoju i od razu stanął na drugim miejscu podium (wygrał wtedy Francuz Jean-Pierre Danguillaume)[1]. Kolejne lata to pasmo wielu osiągnięć, dzięki którym Ryszard Szurkowski zyskał miano najlepszego kolarza-amatora na świecie. Był wszechstronnym kolarzem niemal we wszystkich specjalnościach jazdy szosowej, choć – jak sam przyznaje – jego najsilniejszą stroną były zwycięstwa w tzw. jednoetapowych klasykach[3] (np. przedolimpijski wyścig w Monachium w 1971). Sporadycznie występował również na torze, ale bez większych sukcesów[4]. Wieloletnie doświadczenie i uczestnictwo w wielu wyścigach sprawiło, że był świetnym taktykiem, mającym zmysł orientacji i właściwej oceny przebiegu walki na szosie[2]. Z tego względu wybierano go – po rezygnacji Zenona Czechowskiego – na kapitana polskiego zespołu. Przez najbliższych kolegów z kolarskiego peletonu nazywany przydomkiem „Bibi”[1].

Czterokrotnie (w latach 1970, 1971, 1973 i 1975) wywalczył pierwsze miejsce w Wyścigu Pokoju. W sumie w tych zawodach przejechał 89 etapów (z czego 52 w koszulce lidera), wygrał 13 etapów, a 9 razy był drugi oraz 9 razy trzeci. Znany dziennikarz sportowy Bohdan Tomaszewski tak opisał w jednej z publikacji jego pierwsze zwycięstwo etapowe w Wyścigu Pokoju 13 maja 1969, w Łodzi[5]:

 
Po raz pierwszy zetknąłem się z nim przy mikrofonie w 1969 roku na mecie w Łodzi, kiedy po raz pierwszy jechał w Wyścigu i po raz pierwszy wygrał etap. Stał koło rozstawionych stołów na skraju boiska i pokrzepiał się herbatą. Sięgnął po parówki i znów popił herbatą. Był uśmiechnięty, zamorusany i prawie nie zmęczony. Z trudem przecisnąłem się do niego. Serdeczne słowa gratulacji rzucane w pośpiechu, ścisku i gwarze podnieconych głosów. Spojrzał na reportera wesoło.
– Kolarstwo to czar! – powiedział i lekko trącił w przednie koło swojego roweru, aż zakręciło się i rozbłysło srebrzystą smugą.

Sam zainteresowany w wywiadzie jakiego udzielił wówczas sprawozdawcy „Trybuny Robotniczej”, redaktorowi Jerzemu Wykrocie tak powiedział[6]:

 
Wiedziałem, że w przodzie znajduje się czterech kolarzy, a wśród nich Forma. Spodziewałem się ataku ze strony drużyny niemieckiej i radzieckiej, ponieważ w czwórce uciekinierów nie posiadali zawodnika. Pierwszy atak przegapiliśmy wszyscy, ale nic z tego nie wyszło, więc kiedy za drugim razem wyskoczyli do przodu Dmitriew z Sajdhużinem oraz Belgiem i Francuzem ruszyliśmy w pogoń. Błyskawicznie dogoniliśmy prowadzących wyścig, teraz nagle otwarła się przede mną szansa. Nie zmarnowałem jej. Wyskoczyłem do przodu na ulicach Łodzi, zawzięcie atakowany głównie przez Belgów i Francuzów utrzymałem przewagę do mety.

Na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 (wspólnie z Edwardem Barcikiem, Lucjanem Lisem i Stanisławem Szozdą) i rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Montrealu (wspólnie z Tadeuszem Mytnikiem, Mieczysławem Nowickim i Stanisławem Szozdą) zdobywał srebrne medale w drużynowej jeździe na czas. Polski zespół dwukrotnie przegrał wtedy złoty medal z zespołem ZSRR.

 
Ryszard Szurkowski podczas mistrzostw świata w Barcelonie w 1973

W 1973 zdobył na mistrzostwach świata w Barcelonie złoty medal w wyścigu ze startu wspólnego amatorów oraz drużynowej jeździe na czas (wspólnie z Tadeuszem Mytnikiem, Lucjanem Lisem i Stanisławem Szozdą). Dziennikarz sportowy Maciej Biega w publikacji pt. „Tęczowe koszulki” tak opisał jego zwycięstwo w wyścigu ze startu wspólnego[7]:

 
Przez kilkanaście kilometrów dwaj Polacy, Francuz i Duńczyk pracowali wspólnie. Było ich czterech. (...) Szozda prowadzi mocno. Szurkowski na ostatniej pozycji, kilka metrów straty, jakby był u kresu sił. Francuz nie chce wyręczyć Szozdy w prowadzeniu. Kiedy Polak zjeżdża na prawą stronę szosy, chce oddać czołową pozycję, tamten robi to samo. Szozda ogląda się do tyłu. Widzi w tym momencie jak Ryszard wspina się na pedały i rusza naprzód. A więc nareszcie. Staszek puszcza oko do kolegi, ale tamten nie widzi już tego pozdrowienia. Osiągnął największa szybkość. Kamerzysta był tak zaskoczony tym sprintem, że przez chwilę Szurkowski zniknął nagle z ekranów telewizora. Manewr Szurkowskiego był właściwie absolutnie wzorowy. Cała sztuka samotnej ucieczki polega na tym, aby zmylić czujność rywali, zdobyć nad nimi kilkadziesiąt metrów przewagi i zmusić ich do samotnego wysiłku podczas pogoni. (...) Ryszard Szurkowski zaatakował 1300 metrów przed metą. Wkrótce potem Polak jechał sam jako pewny mistrz świata. Wygrywał w imponującym stylu, który najbardziej podziwiają obserwatorzy. Ostatnie 50 metrów było już nie wysiłkiem, ale jazdą triumfalną. Podniesione do góry ręce, uśmiech radości. Mistrz świata pozdrawiał widzów jeszcze przed minięciem linii mety.

Szurkowski na mecie tego wyścigu redaktorowi czasopisma „Dziennik Łódzki” powiedział wówczas[8]:

 
Nie wierzyłem, że dziś osiągniemy to, o czym marzyliśmy najbardziej. Staszek był wspaniały, odważny i bardzo mocny. Dzięki niemu udało się nam wspaniale. Wielka radość...

Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Montrealu zdobył srebro ze startu wspólnego, przegrywając tylko z Januszem Kowalskim. Ponadto na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975 razem z Tadeuszem Mytnikiem, Stanisławem Szozdą i Mieczysławem Nowickim zdobył kolejny złoty medal w drużynowej jeździe na czas. Dziewięciokrotnie startował na mistrzostwach świata[9].

 
Kopia medalu i autografu Ryszarda Szurkowskiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie

Pięciokrotnie został indywidualnym mistrzem Polski (w latach 1969, 1974, 1975, 1978 i 1979) w wyścigu szosowym, raz mistrzem Polski w wyścigu górskim w 1974 oraz trzykrotnie mistrzem Polski w jeździe parami w latach 1972 oraz 1975 (ze Szczepanem Klimczakiem) i 1980 (z Jerzym Kuczko). Był również dwukrotnie mistrzem Polski w wyścigu drużynowym w latach 1975 i 1976 (wraz z kolegami Janem Brzeźnym, Janem Faltynem i Szczepanem Klimczakiem) będąc zawodnikiem klubu KS „Dolmel” Wrocław. Siedmiokrotnie zdobywał tytuł wicemistrza Polski: raz w wyścigu indywidualnym w 1973 (za Stanisławem Szozdą), trzykrotnie w wyścigu górskim w latach 1968, 1975 (za Stanisławem Szozdą) i 1976 (za Janem Brzeźnym), dwukrotnie w jeździe parami w latach 1973 (wspólnie ze Szczepanem Klimczakiem) i 1978 (wspólnie z Janem Faltynem)[b] oraz drużynowo z KS „Dolmel” Wrocław w 1973 (wspólnie ze Szczepanem Klimczakiem, Antonim Jankowskim i Januszem Kierzkowskim). Do kolekcji medali mistrzostw Polski należy dodać również 9 medali brązowych (łącznie w mistrzostwach Polski zdobył ich aż 28).

Choć nigdy nie udało mu się wygrać klasyfikacji generalnej wyścigu Tour de Pologne, to do niego należy rekord wygranych etapów (15). Trzykrotnie w tym wyścigu triumfował w klasyfikacji najaktywniejszych (1971, 1973 i 1974), dwukrotnie w klasyfikacji górskiej (1971 i 1974) oraz raz w klasyfikacji punktowej (1979).

Zwyciężał także w zagranicznych wyścigach, m.in.: Circuit de la Sarthe (1969), Wielka Nagroda Annaby (1971), Dookoła Bułgarii (1971), Dookoła Szkocji (1972), Tour du Limousin (1974), Dookoła Dolnej Austrii (1977) czy Dookoła Egiptu (1979).

Startował również w wyścigach z kolarzami zawodowymi. W 1974 podczas pierwszej z nimi konfrontacji, do jakiej doszło w wyścigu Paryż-Nicea, w końcowej klasyfikacji zajął 28. miejsce[10], raz przyjeżdżając na metę etapową na drugiej pozycji oraz dwukrotnie na trzeciej, będąc jednym z najaktywniejszych kolarzy tego wyścigu (trzeci w klasyfikacji za Belgami Rikiem Van Lindenem i Eddym Merckxem)[11]. Mimo składanych propozycji przedstawicieli grup zawodowych (m.in. belgijskiej Molteni), przy sprzeciwie Polskiego Związku Kolarskiego, nigdy nie został profesjonalistą, reprezentując do końca swojej kariery biało-czerwone barwy narodowe[3].

W 1980 skończył karierę reprezentacyjną, a dwa lata później będąc zawodnikiem KS „Polonez” Warszawa zakończył karierę klubową. Po raz ostatni jako zawodnik wystąpił w październiku 1984, w wyścigu Marynarki Wojennej[12], po którym zakończył ostatecznie swoją karierę.

Był zawodnikiem klubów: Radomiak Radom (1966, na czas odbywania służby wojskowej), LZS z Milicza (1966–1968), KS „Dolmel” Wrocław (1968–1978), FSO Warszawa (1979) i KS „Polonez” Warszawa (1979–1982).

W latach 1984–1988 był trenerem kadry narodowej kolarzy szosowych. Jego podopieczny, Lech Piasecki, zwyciężył w Wyścigu Pokoju oraz został mistrzem świata w wyścigu indywidualnym w 1985, zaś drużyna zdobyła srebrny medal na igrzyskach w Seulu. W 1997 był szefem wyszkolenia Polskiego Związku Kolarskiego. W latach 1988–1989 prowadził pierwszą w Polsce zawodową grupę kolarską Exbud Kielce, potem założył Klub Sportowy „Szurkowski” w Warszawie (1991), był także dyrektorem polskiej części Wyścigu Pokoju. W latach 2007–2008 był prezesem zawodowej grupy kolarstwa górskiego MTB Halls Team. Obecnie prowadzi sklep z artykułami kolarskimi w Warszawie przy ul. Erazma Ciołka 35[13]. W okresie od 31 marca 2010 do 5 marca 2011 był prezesem Polskiego Związku Kolarskiego[14].

W latach 1985–1989 był posłem na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z listy krajowej (jako bezpartyjny). W 2005 kandydował do Sejmu RP, otwierając wrocławską listę Socjaldemokracji Polskiej, która nie osiągnęła progu wyborczego (także będąc bezpartyjnym)[15]. Był członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2015[16].

Bohater książki Marka Jóźwika Rowerem do Europy (1992) oraz Ryszard Szurkowski. Skasować tę ucieczkę! – 14. odcinka komiksu Słynni polscy olimpijczycy (kolekcja „Gazety Wyborczej”). Od 2011 jest jednym z felietonistów magazynu „Rowertour”, poświęconego turystyce rowerowej.

Po zakończeniu czynnej kariery kolarskiej uczestniczył w wielu wyścigach organizowanych m.in. dla tzw. weteranów. 10 czerwca 2018 podczas jednego z takich wyścigów w Kolonii miał groźną kraksę, po której został przewieziony do szpitala, przechodząc kilka operacji[17][18]. Została zorganizowana zbiórka pieniędzy przez „Stowarzyszenie Lions Club Poznań 1990” potrzebnych na jego rehabilitację[17][18]. W akcję pomocy zaangażowali się wybitni polscy sportowcy (Agnieszka Radwańska, Robert Lewandowski, Michał Jurecki, Kajetan Kajetanowicz, Łukasz Kubot, Czesław Lang, Włodzimierz Lubański, Jakub Przygoński, Kamil Stoch, Sobiesław Zasada, Zenon Jaskuła i Rafał Sonik), przekazując na licytację zorganizowaną 18 grudnia 2018 przez Program 1 Polskiego Radia wiele cennych swoich pamiątek[19].

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

 
Podpis Ryszarda Szurkowskiego na tablicy w Alei Gwiazd Kolarstwa Polskiego w Nałęczowie

Dwukrotnie wygrał plebiscyt „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski (1971 i 1973), raz był drugi (1970), za Teresą Sukniewicz, raz szósty (1975), raz dziesiąty (1969) i raz czternasty (1974). W 1970 został laureatem nagrody Fair Play przyznawanej przez UNESCO, za dżentelmeńskie oddanie własnego roweru rezerwowego Zygmuntowi Hanusikowi podczas mistrzostw Polski ze startu wspólnego, co pozwoliło mu zdobyć tytuł mistrza Polski (Ryszard Szurkowski zajął w tym wyścigu 5. miejsce)[2]. Drugi w Plebiscycie na Najlepszego Sportowca Polski XX wieku (za Ireną Szewińską). W 1974 otrzymał wraz z kolegami z drużyny (Mytnikiem, Lisem i Szozdą) nagrodę przyznawaną corocznie przez Ministra Spraw Zagranicznych (za 1973 rok) dla sportowca lub zespołu, który swoją postawą najbardziej rozsławił imię Polski za granicą[20]. Dziewięciokrotnie został zwycięzcą corocznego plebiscytu Przeglądu Sportowego i Polskiego Związku Kolarskiego na najlepszego polskiego kolarza sezonu w latach (1969–1973 oraz 1975–1978)[4].

W 1972 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[21], w 1976 Krzyżem Oficerskim[22], w 1986 Krzyżem Komandorskim, a w 1999 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą[23]. Był również siedmiokrotnie odznaczany złotym medalem „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”.

Osiągnięcia sportoweEdytuj

  Miejsca na IO i MŚ oraz medale MP
Konkurencja 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981
  Igrzyska olimpijskie[24]
Start wspólny 31.[c] 12.
Drużynowo na czas    
Mistrzostwa świata[9]
Start wspólny amatorów 39. wycofał się[d] 4.       28. 22. 8.
Drużynowo na czas 6.     7.     (4.) (DSQ)[e]
Mistrzostwa Polski
Start wspólny                        
Indywidualnie na czas  
Wyścig górski          
Parami              [b]      
Drużynowo na czas                    
Wyścig przełajowy    
  Pozostałe ważniejsze starty w wyścigach
1968
1969
1970
1971
1972
  • 9. miejsce w wyścigu dookoła Annaby (  1. miejsce w klasyfikacji górskiej i   1. miejsce w klasyfikacji najaktywniejszych)
  • 2. miejsce w wyścigu Tour du Loir-Et-Cheir
  •   1. miejsce w wyścigu dookoła Szkocji
  • 17. miejsce w Wyścigu Pokoju (  1. miejsce w klasyfikacji najaktywniejszych oraz   1. miejsce w klasyfikacji górskiej)
1973
1974
1975
  • 3. miejsce w wyścigu Tour Loir-Et-Cher oraz   1. miejsce w klasyfikacji najaktywniejszych
  •   1. miejsce w Wyścigu Pokoju oraz   1. miejsce w klasyfikacji najaktywniejszych
  • 2. miejsce w wyścigu dookoła Szkocji oraz   1. miejsce w klasyfikacji najaktywniejszych
    • 1. miejsce na 2. etapie AyrDumfries
    • 1. miejsce na 4. etapie Galashiels – Leven
1976
1977
1978
1979
1980
1981
1982
1983
1984

Życie prywatneEdytuj

Ryszard Szurkowski przeżył osobistą tragedię w związku z zamachem 11 września 2001 na World Trade Center w Nowym Jorku. Na miejscu zginął jego syn, 31-letni wówczas Norbert, który pracował na 104. piętrze jednej z wież[25]. Trzykrotnie żonaty (oprócz Norberta, ma jeszcze syna Wiktora)[26].

PublikacjeEdytuj

Wraz z m.in. Krzysztofem Wyrzykowskim wydał trzy pozycje książkowe dotyczące kolarstwa szosowego[27]:

FilmografiaEdytuj

Wystąpił w epizodycznej roli, grając samego siebie w scenie balu mistrzów sportu w filmie z 1971 Motodrama z główną rolą Jacka Fedorowicza. Jest również jednym z bohaterów dwóch filmów dokumentalnych. Ponadto epizodycznie pojawia się w filmie dokumentalnym z 1971 Autobus z napisem „koniec”[f].

  Filmy
Rok Tytuł Reżyser
1971 Motodrama[28] Andrzej Konic
Autobus z napisem „koniec”[29] Mariusz Walter
2009 Niedokończona historia[30] Artur Szulc
2011 W biegu za życiem[31] Henryk Jantos

CiekawostkiEdytuj

  • W Krośnicach corocznie organizowana jest impreza popularyzująca turystykę rowerową pod nazwą Rajd Rowerowy „Śladami Ryszarda Szurkowskiego”[32].
  • W rozegranych 4 października 1975 Mistrzostwach Polski w jeździe na czas w Szamotułach na dystansie 42 km, zajął 55. miejsce (na 82 startujących), ponieważ... spóźnił się na start[33].

UwagiEdytuj

  1. Startował sporadycznie również na torze, szczególnie na dystansach 1000 m ze startu zatrzymanego oraz 4000 m na dochodzenie (→ Ryszard Szurkowski – kronika zwycięstw 1964–1969).
  2. a b Na rozegranych 14 czerwca 1978 Mistrzostwach Polski w jeździe parami pod Wieluniem na dystansie 42 km, para Szurkowski–Faltyn nieoczekiwanie przegrała z gospodarzami Janem Majchrowskim i Sławomirem Podwójniakiem (MLKS Wieluń) o 16,8 sekundy, co uznano wtedy za sensację tych mistrzostw (Chmielewski i Żochowski 1979 ↓, s. 99).
  3. Niektóre źródła podają, że Ryszard Szurkowski zajął w tym wyścigu 30. miejsce, ponieważ zdobywca 3. miejsca Hiszpan Jaime Huélamo został zdyskwalifikowany za pozytywny wynik testu antydopingowego, w związku z tym przesuwają następnych kolarzy o jedną pozycję w górę.
  4. Wycofał się kilkanaście kilometrów przed metą na skutek defektu opony roweru (Biega 1974 ↓, s. 4).
  5. Po przejechaniu trasy i zajęciu 4. miejsca drużyna Polski została następnie zdyskwalifikowana, ponieważ kontrola antydopingowa Ryszarda Szurkowskiego dała wynik pozytywny (→ Mytnik Tadeusz. Biografia. olimpijski.pl.).
  6. Film jest opowieścią o ostatnim kolarzu Wyścigu Pokoju z 1971, Duńczyku, Rylandzie Kehlecie. Szurkowskiego widzimy w tym filmie m.in. na 8. etapie BischofswerdaDrezno oraz po dekoracji na podium 13. etapu Liberec – Liberec, na którym zajął 2. miejsce.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Szurkowski Ryszard Jan. Biografia. olimpijski.pl ↓.
  2. a b c Iskier przewodnik sportowy 1976 ↓, s. 223.
  3. a b Andrzej Basiński: Ryszard Szurkowski: nie żałuję, że nie wystartowałem w Tour de France. dzieje.pl, 2014-07-01. [dostęp 2015-07-18].
  4. a b Ryszard Szurkowski – Kronika zwycięstw 1964–1984. W: Sklep rowerowy Ryszarda Szurkowskiego [on-line]. ryszard-szurkowski.pl. [dostęp 2017-01-21].
  5. Ałaszewski i Tomaszewski 1973 ↓, s. 296.
  6. Po Hanusiku Szurkowski w żółtej koszulce lidera. Kolejny sukces polskiego kolarstwa. Debiutant Szurkowski pierwszy na mecie w Łodzi. (Mówi zwycięzca). „Trybuna Robotnicza”. Nr 113 (7860), s. 1–2, 1969-05-14. Katowice: Śląskie Wydawnictwo Prasowe RSW „Prasa”. [dostęp 2019-03-29]. 
  7. Biega 1974 ↓, s. 22–24.
  8. R. Szurkowski i S. Szozda na najwyższym podium kolarskich mistrzostw świata. Dziś pojedynek zawodowych championów Ocana – Merckx. „Dziennik Łódzki”. Nr 208 (7699) (A), s. 8, 1973-09-02/03. Łódź: Łódzkie Wydawnictwo Prasowe RSW „Prasa Książka Ruch”. [dostęp 2019-03-29]. 
  9. a b Sylwetka na portalu the-sports.org (ang.). the-sports.org. [dostęp 2015-07-16].
  10. Paris – Nice 1974 (ang.). cyclingarchives.com. [dostęp 2015-07-30].
  11. Chmielewski i Żochowski 1975 ↓, s. 76–77.
  12. Ryszard Szurkowski – Kronika zwycięstw 1982–1984. W: Sklep rowerowy Ryszarda Szurkowskiego [on-line]. ryszard-szurkowski.pl. [dostęp 2017-01-21].
  13. Sklep rowerowy Ryszarda Szurkowskiego. ryszard-szurkowski.pl. [dostęp 2017-01-21].
  14. Ryszard Szurkowski Prezesem PZKol. pzkol.pl, 2010-03-31. [dostęp 2017-06-25].
  15. Wybory do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zarządzone na dzień 25 września 2005. Komitet wyborczy / kandydaci. W: Państwowa Komisja Wyborcza [on-line]. [dostęp 2015-08-18].
  16. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała lista. dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].
  17. a b Kamil Wolnicki: Legendarny kolarz Ryszard Szurkowski walczy o powrót do zdrowia!. fakt.pl, 2018-11-06. [dostęp 2018-11-07].
  18. a b Marek Bobakowski: Przyjaciel Ryszarda Szurkowskiego: Ma mocną psychikę, inaczej by się załamał. sportowefakty.wp.pl, 2018-11-06. [dostęp 2018-11-07].
  19. Wylicytowaliśmy 47 400 zł na rzecz Ryszarda Szurkowskiego. polskieradio.pl, 2018-12-18. [dostęp 2018-12-20].
  20. Chmielewski i Żochowski 1975 ↓, s. 331.
  21. Uroczystość dekoracji w Belwederze. Odznaczenia dla olimpijczyków. „Dziennik Polski”. Nr 227 (8890), s. 2, 1972-09-23. Kraków: Krakowskie Wydawnictwo Prasowe RSW "Prasa". [dostęp 2019-03-28]. 
  22. W Montrealu sport polski święcił piękny triumf. P. Jaroszewicz wśród olimpijczyków. Wystąpienie premiera – Odznaczenia państwowe dla 82 osób. „Dziennik Polski”. Nr 178 (10053), s. 1–2, 1976-08-06/07/08. Kraków: Krakowskie Wydawnictwo Prasowe RSW "Prasa". [dostęp 2019-03-28]. 
  23. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 1998 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1999 r. nr 6, poz. 68).
  24. Ryszard Szurkowski. sports-reference.com ↓.
  25. Jerzy Filipiuk: Norbert Szurkowski. Tak niewiele brakowało, żeby tego ranka nie wszedł do budynku WTC.... gazetakrakowska.pl, 2016-09-11. [dostęp 2017-01-21].
  26. Legenda polskiego sportu ma partnerkę młodszą o 27 lat!. fakt.pl, 2012-06-13. [dostęp 2018-12-20].
  27. Ryszard Szurkowski (1946- ). W: Katalog zbiorów polskich bibliotek naukowych NUKAT [on-line]. [dostęp 2017-01-21].
  28. Motodrama. filmpolski.pl. [dostęp 2016-11-25].
  29. Filmy na podium: Autobus z napisem koniec. sport.tvp.pl. [dostęp 2019-03-22].
  30. Niedokończona historia. filmpolski.pl. [dostęp 2016-11-26].
  31. W biegu za życiem (2011) TV. filmweb.pl. [dostęp 2017-02-27].
  32. Aktualności z rajdu rowerowego. krosnice.pl, 2017-08-26. [dostęp 2018-05-31].
  33. Chmielewski i Żochowski 1976 ↓, s. 355–356.

BibliografiaEdytuj

  • Edward Ałaszewski, Bohdan Tomaszewski, Sławy sportu w karykaturze i wspomnieniu, Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1973, OCLC 750762354.
  • Maciej Biega: Tęczowe koszulki. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1974, seria: „Stadion”. OCLC 831160433.
  • Zbigniew Chmielewski, Ryszard Żochowski, Kalejdoskop sport 1974, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza RSW „Prasa-Książka-Ruch”, 1975, OCLC 951384158.
  • Zbigniew Chmielewski, Ryszard Żochowski, Kalejdoskop sport 1975, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza RSW „Prasa-Książka-Ruch”, 1976, OCLC 21318417.
  • Zbigniew Chmielewski, Ryszard Żochowski, Sport'78. Kalejdoskop, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza RSW „Prasa-Książka-Ruch”, 1979, OCLC 1050717758.
  • Marek Ordyłowski, Zbigniew Schwarzer, Leonard Szymański: 50 lat wrocławskiego sportu 1945–1995. Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, 2007. ISBN 978-83-89518-67-5. OCLC 749692564.
  • Praca zbiorowa (pod red. Krystyny Grzesik): Iskier przewodnik sportowy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1976. OCLC 169680668.

Linki zewnętrzneEdytuj